장음표시 사용
261쪽
num, quod praedicandum est, nihil aliud esse praeter sacrosanctum Iesu Christi Evangelium si), docendo scilicet plebes libi commisisses ea, quae scire omnibus necessarium est ad salutem: I. praeterea
hoc pabulum esse populis a Pastore praebendum pro sua timcapacitate a , cumque sicilitate, & brevitate sermonis diebus sta. tutis, interque ipsa Missarum Solemnia s 3 : 4. denique esse Episcbpis
auctoritatem plectendae etiam per Ecclesiasticas censuras, si opus su ,
XVI. Duo insuper addimus; quorum alterum ad extirpandavitia plurimum faciet, alterum ad pietatem fovendam: nempe quum Parochus ad populum agit de vitandis peccatis, moneat ipsum, quaedam esse tam graUia, atque atrocia, adeoque tantopere Divino Numini injuriosa, ut Consessarius minime possit generali, qua pollet, iacultate quemquam ab illis absolvere; itemque horridiorum quorumdam criminum reum multari censuris , &, siquis a quibusdam peccatis cupiat absolvi, ipsum Episcopum esse adeundum, si ab aliis, Romanum Pontificem. Itaque quodnam utrumque genus sit ex iis praesertim, in quae facilius est populo incidere, exponatur , ea tamen omnino prudentiae lege servata, ut qui facile possunt culpas illas contrahere, plane, quod volumus, intelligant , atque exhorrescant, qui ab illis sunt remotiores, ne intelligere quidem, aut suspicari illud valeant, quod felicius istis vita ignorarent. XVII. Pod autem ad opera pii ratis e primo nunquam praetermittat Parochus, populum suum , quum frequentissimus adest, monere die Dominico de Indulgentiis, si quae proxime occurrunt, ac uirendis , de sestis diebus, atque jejuniis ea hebdomada celebrandis :itemque certis., quae praescribimus, temporibus Iegat, ac explicet
Constitutiones 'ontificias 3 ,& Archiepiscopalia quaedam Decreta:
postremo publice annuntiet quaecumque ex rerum, ac temporum necessitate mandabimus . Unum est, quod aegre serimus, in aliqua Parochiali Ecclesia nullum aliquo die Sacrum fieri, propterea quod Sacerdotes alio sive Funerum, sive ossiciorum cauta sacrificaturi se conserunt: neque enim est, cur, si vel unus e Parochialibus audire quotidie Missam velit , tanto fraudetur bono. Quare perficiant in pollerum singuli Parochi , ne ulla Parochialis Ecclesia , vel unum diem, aliqua careat Missa. XVIII. i i Sus V. Cap. II. De Ref. a) Ibidem. Ibid. , o Sess. XXIV.Cap. VII. De Res Sus V. Cap. II. De Ref. s ὶ Ma. Ind. rerum
262쪽
XVIII. Veruntamen non sine magna animi Nostri jucunditate in tota serme Dioecesi perspeximus quaedam Parochorum studio pri dem instituta, atque usu lubinde firmata, quae Divinae Majestati sunt plane gratissima, nominatim cantum Vesperarum diebus sestis, ac recitationem Rosarii Beatae MARI m Virginis, piissimam institutionem, quam Viam Crucis dicunt: haec itaque sedulo retineantur, ut populus festos dies sancte transigat: ipse etiam sacra Euchartistia , ubi usus invaluit, solemniter benedicatur; posset saltem quovis die festo cum Pyxide benedici; utque fiat optamus. XIX. Illud autem non nisi vitio vertere possemus, siqui piissimas
sanctissimasque Functiones, ac caeremonias postremo Hebaomadae majoris triduo in universa Ecclesia peragi solitas negligerent, aut prorsus omitterent. Nam si inopiam simul, & imperitiam Ministrorum caussentur , huic incommodo est facile occurrere : quum enim a BENEDICTO XIII. peculiaris editus suerit hujus temporis Ritus, in quo neque tanta Ministrorum praescribitur copia, neque tantus in ipsis erudiendis, exercendisque sit labor impendendus, nihil est, cur non eodem utantur. Totum hunc Rituum ordinem in Appendice exponemus I . XX. Quin immo inter praeclara Parochi gesta reserendum esset, si praeter ea populum excitaret adorationis, quam dicunt mentalem, usum , eundemque gregi suo familiarem efficeret : hoc scilicet Sanctissimus Pontifex BENEDICTus xIv. maxime commendaverat sa), neque sane difficile cuiquam erit huiusce rei utilitatem, atque adeo
necessitatem e Scripturis, Sanctorumque exemplis eruere, materiem.
que lectissimam, atque uberrimam, ac modos simul varios cuicum. que hominum generi ad orandum accommodatos proponere. Eos libros conquirat diligens Pastor; indidem quod suis ovibus, & quo.
modo ministret, abunde excerpat.
XXI. Conferet autem mirifice ad morem istum sive inducenis dum , sive tuendum , si curet identidem Parochus quod a Nobi facillime impetrabit ), ut vel Concionator per aliquot Quadragesimae dies, vel alius alio tempore populum detineat, Sc pascat spiritualibus Exercitiis; quippe quae viam ad Fidei nostrae Dogmata interius perscrutanda satis commodam sternunt. XXII. Sequitur, ut gregem ipsum pascat Sacramentorum quoque administratione . Ut rem hanc alibi tractatam paucis colligamus, haec Parochus diligenter servet. Primo Sacramenta semper ipse per
263쪽
Ω, &, quoad potest, minime per alios administret. Deinde id ala
cri praestet voluntate, & quod rogandus esset, ultro obserat, laboresque, itinera, asperas tempestates, molestias demum, & quasvis aerumnas flagranti in Deum, ac proximum charitate devoret ; nihilque sibi jucundius tum apud se ipse ducat, tum apud alios comiter praeserat. Potissime vero diebus festis tempestive ad meridiem usque, praeter Functiones in Altari, sedeat audiendis poenitentibus promptus ; quo in munere oportet, eum assiduum plane esse adventantibus Solemniis Natalis D. N. I. C., a Dominica Palmarum ad aliam in Albis, recurrente Festo S. Georgii, aut Ecclesiae Titularis: idcirco hisce temporibus voluimus eum ampliore ad absolvendum facultate donatum . Tertio semper praesto sit aegrotantibus eodem charitatis studio succensus : siquando vero contingat, ut quispiam in sua Parochia moriatur sine Sacramentorum subsidio, quae illi Parochi culpa defuerint, crimen istud quantum sit, gravitate saltem poenarum palam omnibus fiet.
XXIII. At quum pia Mater Ecclesia ad plurimas filiorum suo
Tum necessitates tua etiam instituerit Sacramentalia, suasque ordinati ssimas & Benedictiones , Se preces, meminerit Parochus, non posse. haec ab eo negligi; sed ea adhiberi, eorumque utilitatem pra dicari, ac usum magnopere commendari debere I). XXIV. Quare Aquam lustralem in vasis mundissimis, ideoque crebro purgandis, ad Templi aditus constituat, eamque fere odiavo quoque die renovet. Sacros cineres primo Quadragesimae die rite dispenset. Candelarum die Purificationis, ac ramorum Olivarum, sive Palmarum die Dominico maioris Hebdomadae Benedictionem solemnem ne omittat. Singulas suae curae domos per consueta tempOra ex acceptissimo totius Ecclesiae more lultralis Aquae aspersione expiet . Praeterea vineis , fructibus, cibis, aliisque rebus Benedicti nem ex Rituali Romano impendat. Cetera denique, quorum idem Rituale meminit, quandocumque opus fuerit, summa non solum
Fide, & Religione, sed etiam facilitate usurpet et .
XXV. Quae omnia quum Parochis commendamus, non possu.mus, quin eisdem iterum praecipiamus, ut manibus terant assidue Rituale Romanum, ac perlegant, utque adamussim exequantur quaecumque ibi praescribuntur. XXVI. Utrum vero pascendis gregibus Pastor exemplo magis, quam verbis valeat, dici vix potest. Nostrorum spectata pietas efficit, IJ Vid. Cap. n. Par . III. a ) Cap. eod. Vid. Anend. pag. Isia N. R
264쪽
ficit, ni minime necessarium sit legibus cavere, ne Vitae, aut morum pravitate quemquam eorum perdant, quibus aeternae vitae pabulum debent. Canonicis tamen Praeceptis, Majorum exemplis, a que ipsa ducti ratione quaedam inculcare debemus, quae summatim complectimur. Primo illud semper meminerit: Pastor ... quum proprio emiserit oυes, ante eas vadit I), nimirum ipse sit veluti norma, ad quam reliqui mores, vitamque componant; nam quo pudore ur retur Pastor, siquos in se conclamantes audiret: qui ergo alium doces,
rei um non doces et ) ὶ aut quantus animi dolor, si vel ad aures amicum audiret ex Hieronymo sic monentem 3 : cur igitur haec, quae dicis, ipse non facis 8 quid dices, quum visitaυerit te P tu enim
docuisti eos adυersum te, O erudisti in caput tuum : numquid non dolores anrehendent te, quasi mulierem parturientem λXXVII. Cavendum deinde Parocho , ut omnem a se avaritiae
speciem longissime deprecetur , quae veluti pestis totam saepe perdit fructuum spem; qui ab Apostolicis mini iteriis capi possent. Quid
magis inhumanum ut hoc unum commemoremus ) quam ante ora lacrymantium, graviterque moerentium ob carorum interitum quaeritare su nerum lucra , atque haec ab iisdem, qui vetere inopia, recentuque dolore consecti novam offendunt rei familiaris iacturam, δc in magna rerum perturbatione versantur aem autem ρ illum videlicet , a quo & inopiam , & animi aegritudines ut levaret, & sibi
sumpserat, δc omnes expectabant.
XXVlII. Sua quidem jura sunt enim tandem Ecclesiae tueri fas Parocho est, & negligere aliquando iniquum; nam generatim qui pascit gregem de gregis lacte manducat. Quo circa Ecclesialticos
1 undos diligenter habere , agrorum culturam industrie gerere , quae aliunde debentur, exigere , quae ad Ecclesiam spectant neque dona. re, neque divendere, δc simi lia , ita non vituperatur, ut negligentia in hujusmodi rebus, ac damna, quae inde crearentur, punienda censeantur. Debentur haec, Ecclesia ipsa vindice, tum Parochi vitae, moderate quidem, sed prorsus honeste sustentandae; debentur pauperibus ex Ecclesiae facultatibus alendis: nunquam in Templo, nunquam in reliquis aedibus deeli quid reparandum ; postulat assidue sacra supellex, ut augeatur, Vel certe ut in novetur, unde & nitida semper, atque adeo magnifica servetur, & splendida . At si quae contentiones. ac lites de aliquo Ecclesiastico jure, vel parochiali sorte exoriantur, omnium prius volumus, ut in tempore, ac loco omnia prudenter, in chartias 3 IeaA. ro. - aὶ ad Rom. 2. 2D 3ὶ Dis. ad Nepotian.
265쪽
charitate componantur, cujus caussa siquid privata res detrimenneapiat, ex Christi doctrina lucrum est uniVerils opibus praestantius, atque optabilius. Si res componi , ac facile nequeat , ad Nos to.
tam deferri volumus, atque mandamus. Nam cognita caussa, quod rectum fuerit, constituemus, ac sne ulla adversus ipsos invidia curabimus . XXIX. Et quoniam grata nuper incidit pauperum mentio , eorundem curam Parocho cuilibet vehementissime commendamus .
Permulti sunt, qui pauperum, & miserabilium personarum nomine indicantur: sunt enim orphani , sunt pupilli, sunt viduae derelicta sunt puellae periculis obnoxiae, sunt invalidi senes, sunt qui fortuna simul, ac Verecundia contendunt, an mendicent. Quos omnes simagna in Christo Parochus charitate complectatur, erit moerentium consolator, egenorum nutritor, omnium patronus, defensor, ac Parens . Quidquid igitur reditibus in moderatam sui ipsius sustentati nem insumptis reliquum sibi, atque usibus Ecclesiae fuerit, totum in eos impendat: quod si ipse unicuique satis esse non queat, suo saltem exemplo ad hujusmodi officia aliorum pietatem excitare vehementius poterit. XXX. Ad haec quod Clericis omnibus iniunximus alibi si , idem Parochis praeceptum maxime volumus, ne falsa charitatis ne- ue enim veram avaritiae metuimus specie abrepti permittant, se
e cujusquam tutores, Vel curatores institui. In quo succurrant egen
tibus, jam satis habent aliunde; neque semel de hoc recurrit in hisce Constitutionibus sermo. Quin laudabilius seret, si suam potius
rem alteri curandam ex parte, vel totam etiam concederet.
dum etiam scribere ipsi met rogabuntur, nec recusare prorsus licebit. Faciant: sed apprime caveant, ne verbum ullum injiciant, quo Testatorem ad rem aliquam sibi, aut suis, aut ne suae quidem Ecclesiae legandam adducere videantur set .
XXXII. Itemque mandamus, ut ubi excipiendis piis Fidelium oblationibus capsula proponitur 3 ), munita ea sit duabus seris, &clavibus; quarum alteram ipse Rector Ecclesiae habeat, alteram De- putatus, quem nuncupare Massarium, seu Priorem solent. At pecuniam, quae inde tollenda identidem est, numeret uterque. Parochus autem hanc pecuniae summam, tum educendae caussam , tum denique i) Cap. I. N. XXIX. Par. fui. a) De rat. scrib Testam. Vid. Append. par I7s. N. III., ter par. I76. N. IV. 3ὶ Ex San. Cresci pag. II .in Capsulae
266쪽
denique eiusdem usum in libro fideliter perscribat, ut Archiepiscopo, quoties illi placuerit, rationem facile reddat. Iamque lioc ipsum altercationes , quae ex hujusmodi pecuniis interdum manare solent,
XXXIII. Sed multo abiectius, ac turpius esset, si gulae se, aut luxui dederent. Quod hoc loco distincte meminimus, quia Titulare Festum Ecclesiae, tum Presbyterorum ad officia concursus , aliquis fortasse eventus eas Parochis hospitandi occasiones objiciunt, quae nequeunt reliquis Clericis esse communes . Ab hisce itaque conviviis& foeminae absint, & Laici etiam, nisi quorum vita plane laudabi
lis : quodque in hanc rem alibi praescripsimus si , sibi ipsis distin
ctim indictum putent. XXXIV. At ne tot oneribus plane opprimi Parochi videantur, praeter Ecclesiasticos omnes, quos excitavimus, ut Parochis in pr curanda animarum salute sponte, M liberaliter sint adjumento, habeant insuper ipsi apud se unum, vel, ubi copiosa sit multitudo, plures Adjutores ordinarios, quos vulgo dicunt Capellanos , iisque ossicia, atque functiones, prout res, tempusque postulaverint, sapienter distribuant: at eos seligant, quos audiendis Consessionibus a Nobis probatos , atque ad alia Ministeria satis aptos cognoverint, e ODdemque vel annuo reditu , vel temporariis, quae labori respondeant, afficiant muneribus: quoniam qui in Sacrario operantur, quae de Sacrario sunt, edunt a ) . Caveant tamen, quod tam se Re commendavimus , ne omnem in hosce Adiutores laborem conjiciant ; quum per se ipse, quoad fieri potest, teneatur Parochus, quae sunt past ratis muneris, partes obire . XXXV. Quod autem animabus in aeternae salutis viam dirigendis fuerit quispiam inter multos electus, ipsi primum, atque potissime Fideles commendati: hinc animarum Pastori districte praeceptum, ut gregi suo tanquam bonus Pastor & invigilet, & assistat, neque eum mercenariorum more deserat. In quam rem Tridentini Concilii doctrinae, sacrae Congregationis , & Praedecessorum Nostrorum Decretis inhaerentes haec, quae sequuntur , praecipimus. Ac I. quum in Parochia sua Parochus habitare debeat, aedibus quoque Parochialibus contentus sit oportet, nec alias incolere instituat, quamquam in Parochiae finibus positas, quin caussa Nobis probetur 3 . a. Ne
267쪽
quis per diem in Parochia adsit, per noctem absit, aut vicissim i ),
licet alius Sacerdos praesens sit. 3. Nequis e suae curae finibus ultra biduum ablaturus pedem moveat, quin & hujusce consilii caussas, & Sacerdotem, quem sibi substituere cogitat, Nobis ipse proponat; quaeque Nobis rescribere placuerit, accipiat, & servet sa). 4. Ne ad unum quidem diem ei liceat abesse , quin alium sibi substituat , qui sit ad Consessiones excipiendas approbatus 3 . 3. Si Parochus
in Dioecesi repente gravibus a Parochia evocetur negotiis, nec sibi spatium relinquatur, quo Nos praemoneat, tum Vicario Foraneo erit prorsus de discella, de diuturnitate, de horum caussis, deque substituto significandum: hujus autem erit quamprimum Nos de tota recommonere, ut quid tum agendum in Domino sit deliberare possi. mus. 6. Et Vicarius Foraneus curam habens animarum simili adactus necessitate proximiorem Parochum de hisce rebus omnibus moneat, qui de eisdein ad Nos consestim reseret. 7. Siquis absque Nostra licentia, vel etiam ipsa ad aliquod tempus impetrata ultra bimestre sive continuum , sive interruptum abfuerit, gravissimum Praeceptum transgreditur , Beneficii fructus toti tempori, quo abest, respondentes non alios in usus potest convertere, quam pauperum , Vel Ecclesiae, Nobis denique poenas luere cogetur ). 8. Caveat quisque , ne alias, quam veras Nobis caussas exponat, ut discedendi veniam obtineat: meminerintque omnes, nisi Pastoris absentia aliqua rationabili caussa honestetur, eam quantumcumque brevem reprobandam: attamen neque diebus sestis, atque Adventus, aut tempore Quadragesimae, neque solemni oribus Festivitatibus fas cuiquam a Parochia vel brevi Lsimo tempore abesse, nisi gravis urgeat caussa: immo omnes meminerint boni Pastoris viscera serre vix posse, oviculam e suis vel unam aut morbo languidam, aut sua prosectione periclitantem ab ipso deseri, ut sibi tantum, vel amicis indulgeat. XXXVI. Siquis Parochus morbo tentari incipiat, eum Vicinior Rector statim conveniat , eundemque, ingravescente morbo , Ecclesiae Sacramentis, aliisque humanitatis, atque Christianae pietatis os ficiis, veluti fratrem, reficiat, atque soletur: simul etiam Vicarium illius Foraneum de tota re moneat . qui vel per se , quae eidem manda-Vimus, exequetur, vel Parocho ipsi exequenda dimittet ue): ac si
268쪽
aegroti mors consequatur, ab ipso Viciniore Parocho moneri Nos protinus volumus : interim ille viduatam Parochiam, donec per Nos consti tutum aliter fuerit, administrabit. XXXVII. Parochis vehementer commendamus, ne se unquam pigro otio , aut ulla desidia capi sinant: ne ullo unquam tempore
sibi scientiarum studium dimittendum existiment. Quidquid sibi apiis precibus , a Parochialibus curis, atque etiam moderatis Vitae solatiis supererit, divinis scientiis recolendis impendant: nam si Clericis omnibus commendavimus I , ut ipsi lapius evolvant Synodicas Nostras Sanctiones, Romanum Rituale, Catechismum, Tridentinum Concilium , habeantque praeterea suos libros, quos terant, asceticos , morum Doctores, sacram Scripturam, Ecclesiae Patres; quaΠ-to id vehementius agendum Parochis est, quibus maxime impolitum , ut Sacramenta ministrent, & populum Cateches, Concionibus, monitis in viam salutis dirigant. XXXVIII. Illud insuper Parochis omnibus commendamus, ut serio vigilent, quum Nostri Seminarii adolescentes paternam adeunt domum, num hi Sacramenta frequentent, num Ecclesiis rite inser-Viant, num aliquid ludis, habitu, consuetudine agant, quod huius
modi adolescentes minus deceat: qua super re Parochorum constaentiam oneramus, nequid Nos celent ex iis, quae ab ipsis repetimus.
XXXIX. Quandoquidem de Parochialibus juribus diximus, placet
haec promulgare, quae Funerum , ac Matrimoniorum caussa inter Parochos ipsos sunt constituta . Iam ab immemorabili in hac Civitate sive ex consuetudine, sive ex pacto viguit, servatumque ad hunc diem fuit, ut infantes apud nutricem obeuntes , similiter famuli, seu famulae apud Dominum, sepeliantur a Parocho , in cujus finibus sita est sive nutricis, sive Domini Domus; quin ius quidquam sive in ista
cadavera, sive in ullum emolumenti genus servet, ac reposcat Parochus ille, in quo infantes, sive famulantes domicilium habent suum . Similiter illud ad hunc usque diem viguit in Civitate , ut siqua puella famulatum exercens Matrimonium contrahat , ab eo conjungatur, in cujus Parochia suum ipsa servitium praestat. Quod sive ex pacto , sive ex consuetudine invectum , retentumque, per- hosce dies fuit ab omnibus Civitatis Parochis cum Saecularibus , tum Regularibus ratum habitum, atque novo, quatenus opus sit, inter se pacto firmatum, a quo neque ipsi , neque ii, qui consequentur, queant recedere. Hoc ipsum quum in Dioecesi non satis esset consti-
F s et tutum, ii Cap. I. bui. Par. N. XXXIX.
269쪽
tutum, ab omnibus Dioecesis Parochis per hosce Synodi dies , quocumque inter ipsos sive jure, sive consuetudine in contrarium existente, unanimi pacto sancitum , atque firmatum est . Item inter linsos Dioece lis Parochos hoc ipso tempore legitime conventum est, ut, sicubi familia domum habeat intra alicujus Parochiae fines, simul que aedes habeat aedibus illis adjacentes in alius Parochiae finibus positas, in quibus dormire solitus aliquis ex illa familia periculose decumbat, atque ibi moriatur, Parochus domicilii totius familiae raextrema Sacramenta illi ministret, & cadaver ipsum ex alienae Paro. chiae finibus efferat, quin adjacentium aedium Parochus quidquam juris sive in cadaver , sive in ullum quodvis emolumentorum genus habere possit. Quod quum fuerit unanimi, atque alacri Parochorum omnium consensione pactum, conventum, atque legitime firmatum , fieri non potuit, quin hoc ipsum non minimam Nobis attulerit partem consolationis. Novimus enim, Nostros Venerabiles Fratres Omnes unum in Domino sapere, omnesque singulari esse inter se suavissima: ch ritatis vinculo, ac lege conjunctos, eosque omnes, uti scriptis ipsi profitentur, hac ipsa conventione spectare, ut populos suos, dilectissimumque gregem & incommodis, 3c sumptibus levent. Quae omnia Episcopali Sc Nos auctoritate Nostra, quacumque in re opus sit, mu
nimus, atque firmamus: atque hujus conventionis monumentum tum
in hujusce Synodi Actis, tum in Parochorum Civitatis Tabulis esto.
De aliis Paroch. Dr. vid. Append. pag. III. N. IV.
DE MODERAT ORI RVS, MAEGISTRI S, ET CLERICIS SEMINARII. SI maximum illud negotium, quo sectum est, ut ex universo
terrarum orbe ad Tridentinam Synodum convenerint Episcopi, ibique suerint per tot annos, tanta animorum , studiorumque contentione detenti. nullum aliud Christianae Reipublicae beneficium, & commodum peperiiset, quam ut sacra Collegia ad juventutem pietate, atque litteris informandam erigerentur, jam satis utiliter, atque praeclare & Pontifices Miximos, A sapientissimos Patres suam in hac re per. scienda auctoritatem, operam. studium. contulisse existimandum esset: neque enim alia secine ad collapsain disciplinam restituendam, aut ad
270쪽
piissimos mores invehendos supererat ratio: quum in quavis bene morata Republica instar regulae sit, tales cives haberi, quales instituuntur I ). Effundantur igitur praecipue in Praedecessoris Nostri Cardinalis Rufi pietatem , industriam, munificentiam laudes , ac prata conia, aeternaque eidem a tota Dicecesi gratia habeatur, quod, praeter reliqua praeclarae pietatis monumenta domi, serisque Ecclesiae Ferr riensi relicta, ejusmodi Clericorum Seminarium huic suae Μetr politanae adjunxit, idemque non mediocriter auxit, ornavit, locupletavit; tantumque legibus, vigilantia, praemiis enecit, ut magna ad eandem Ecclesiam commoda hactenus pervenerint, & ampliora semper in dies esse perventura provideantur. Nihil attinet de hoc plura Nos dicere , quum jam satis opportunae, atque minutae habeantur Regulae, quibus Seminarium ipsum sapienter regitur, quas invi late servari volumus. Restat, ut quaedam tantum generatim, ac per summa Veluti capita perstringamus, seu potius pro Nostro singulari in hoc pietatis, ac litterarum domicilium amore , atque studio com
I. Canonicus Seminarii Praeses, Rector, & Sacerdotes quicumque sunt aliquam erga Nostros hoste carissimos adolescentes operam praestituri, saepe in memoriam revocent, quanti ponderis sit opus, cui praeficiuntur: nam si nihil aliud ipsis esset propositum , quam ad pietatem, ac religionem insormare eam aetatem, quae ad mundi v luptates sequendas est prona, magnum opus se urgere censendum esset, Deo maxime acceptum, toti Reipublicae utilissimum : sed eos instituendos, informandosque suscipiunt , quorum plerisque & E clesiarum regimen, & populorum salus incumbit. Hinc non aliquo. rum tantum privatorum rem se gerere judicent, sed totius Dioecesis, eandemque gravissimam: adeoque tantum negotium ingenti animo . aggressi non labori , non industriae parcant, ut adolescentes tum pietate , tum doctrina abunde imbuantur. II. Quum autem religio, ac pietas sint in omni hominum gradu primariae, atque potissimae, Rector efficiat, ut adolescentes No.stri quotannis, antequam studia ineant per octo dies spiritualibus Exercitiis serio Vacent: neque enim opportunum est, studia inllaura. ri, quin ita fuerint adolescentes comparati, ut studia ipsa alacriter aggrediantur, atque in Domino excolant.
III. Qui proinde Nostro huic Coetui haec Exercitia proponet,
non ea tantum persequatur Virtutum ossicia, quae sunt reliquis Cliri. stia iij Ex His. Conc. Trid. Card. Pallavi civi Lib. XXI. Cap. VIII. n. 3.