장음표시 사용
631쪽
prehenditur : ex his constat non tantum Episcopi , sed etiam Parochi Beneficium dimittentis consanguineos per eam Constitutionem inistelligi. II. Aliam pariter Sacrae Congregationis sententiam Fagnanus commemorat ' , quam nos hoc loco desumptam ex actis subjiciemus ': altaris a Sacra Congregatione Sacri Concilii Tridentini Episcopus omonensis , an Onsitutio Sanctissimi Domini Nosni Pii Papa C.
felicis recordationis cte. habeat locum in Delasilis Parochtilibus , ct 'Beneficiis euram animarum habentibus , quae per Concursum maris idoneis eonferri debent ex Decreto Oncilii Tridentini cap. I 8.sess. a ; ita ut si fami- Iiaris aliquis Episcopi, veI consanguineus resignantis eomparuerit, ct in Onciis ι ad hujusmodi Beneficium Curatum, ut supra, vacans, cum aliis se examinari petierit , admitti non posset. er se admissus ad examen , ex ut idoneus ab Examinatoribus relatus fuerit , et Beneficium conferri non possi cre. Sanctissmus Dominis poster Gregorius XIII. etiam ex sententia Sacra Congregationis Concilii declaravit , iccum habere , ct ideo monendum Episcopum , ne hujusmodi famiIiare , aut consanguineos admittat ad cineum
Ia. Neque illud ponderis quidquam habet, quod contra objicitur, nempe, liberis examinantium suffragiis conferri Beneficium, eum publicum examen indicitur. Etenim ad illos tantum spectat judicium serre de illorum do strina , atque ingenio, qui Beneficium expetunt. Quod si paria staragia deprehendi contingat. tum licet Episcopo alterum ex idoneis Clericis ad Beneficium suo suffragio deligere. Ad Epis.copum tamen spectat unice, quis magis idoneus sit, judicare . ex quo sane judicio decernitur omnino qui Beneficium assequatur. Quare cum Parochiae per examen publicum conserendae plurimum ob hanc causam ab Episcopo dependeant, prudenter sancitum est, quoties id fieri contigerit, ut Sancti Pii V. Constitutio pariter observetur . Haec pauca tibbi monenda babuimus.
632쪽
INSTITUTIO XCII. INSTITUTIO XCII.
De Missarum elimgγηis , qua reIebrari solent in peculiari aliqua Belisia
Discem. Sacerdotibus omnino vetitum esse Missam applicare pro iis , a quibus deinde stipendium fortuito in Uenient. Utrum liceat Confessariis Miffsas paenitentibus injungere a semetipsis , vel in suis Ecclesiiis celebrandas. Ortim sibi , Uel suis EccIesis aliquid tribuere possint earum rerum. qtis a paenitentibus resstui flent , cum ignoratur ad quem Iure perti
1. π N Oppido dioecesis nostrae, quod Baragazetam nominant , no-
bilimmae Familiae Pepulae Comitatus, Ss. virginis Mariae essi.
gies magno hominum concursu, ac pietate , & fama prodigiorum celeberrima collocata est in Ecclesia , quae a Boccadirio nuncupatur. Ab anno I 8o. ad hanc usque diem beneficia singularia in eos liberalissime Deus contulit . qui in eo loco R. Virginis opem , ac patrocinium implorarunt. Summi quoque Pontifices pluribus Indulgentiis fidelium animos excitarunt . ut eamdem Divinae Parentis imaginem summo studio, ac religione prosequerentur. Attamen quasdam Corruptelas inductu es Ie percepimus in celebrandis. & applicandis Missarum Sacrificiis, quae in ipsa Ecelesia in dicuntur . Plures enim , qui Sacrum sacere absque stipendio nolunt, si illud desit aliquando, rem divinam conficiunt pro illo , qui primus deinde stipendium erit collaturus, licet ipse Sacerdotis consilium , ac voluntatem ejusmodi penitus ignoret . Accedit etiam , quod aliqui Consessarii sibi Missarum stipendia
congerant ab iis, quibus Poenitentiae Sacramentum adminiitrant. Quapropter , nisi corruptelis ejusmodi statim occurramus. muneri nostro deesse plurimum videremur. Ac primum , cum Pontificatum gereret
Clemens VIII. . illud in Sacra Congregatione Concili proposi tu m,& examinatum suit: Superioribus didus Arnificatum fuit Sa ictissimo Daemino NUiro , paucis ab bine annis in Hispania novam cons eludinem recenti rum aliquot Theologorum opinione nixam , se in receptam. in dies magis invaluisse , ut Sacerdotes Missam e librantes , ejus valorem applicent bis, qui postea Misse celebrationem posulaturi. ac pro ea eleemronam praebitliri sint, tames , antequam Misse Sacriscium perueteretur , neque a Sacer Ote illud rogassent, nepιe ei hac de causa eleem Onam prasitissent. Sacra autem Congregatio post accuratam rei disquisitionem his verbis respondit:
Suam rem c m Sanctitas Sua ad Sacram tangstegationem Cardinalium Concilii Tridentini Interpretum pro materia eraDi ate examinandam re fecisset, in S era Congregatione primum de ea actum siuit diligentissime , ac deinde relatum M Sanctitatem Suam . qua ex ejusdem Congrega ionis sententia hujusmd/ consuetudinem tamquam pluribus mini libab perieulsa;n , Fidelium scandalis , , Of
633쪽
fensionibus obnoxiam, atque a vetvso Ecclesia more nimis abhorrentem , exisplos, ae improbavit. Clemens VIII., uti modo dictum est, rem totam Sacrae Congregationi examinandam commisit. Paulus autem U. peris acto diligenti examine, Sacrae Congregationis sententiam auctoritate sua comprobavit, eamque datis ad universos Episcopos literis promulgavit .
Perpauca de Consessariis verba faciamus, qui a fidelibus, quos ad Poenitentiae Sacramentum excipiunt . 1 ipendia sibi comparant pro Missis, quibus in eadem Ecclesia, ubi Consessiones audiunt, sive in alia deinde satisfaciunt. Non ignoramus licere Conses Iariis Missas aliquas celebrandas Laicis indicere pro criminum expiatione. Id enim inter apera satisfactoria merito recensetur, eo quod crimina sua confitentes aliquam pecuniae summam impendunt, ic tanquam Sacrificii cooperatores, peculiari quodam modo participes fiunt ejus fructus, . qui satisfactorius appellatur. Attamen non ignoramus, quae S. Carolus Borromaeus admonuit, & Consessariis praecepit ': Non modo petat . sed nee velle se haberesignificet pecuniam, aliamue rem profusis i in Confesane laboris munere, imino verbis. vel potius factis ab his omnibus abhorrere demonstret. Cum pro paenitentia Missas iniunxerit, sibi. aut Ecclesia fia , aut Menaserio dicendas non addicat . amod idem servabitur in resilutionibus incertis, aut Totorum commutatione, aliisque hujusmodi. Nec ipse pecunia , aliusve rei resiluenda provinciam aistimat, nisi necessias ad id eum ad serit , ne scilicet paenitens dignoscatur : tumque a cham recipiat ab eo, cui resilutionem tantiiIerit . quam postea paenitenti tradet: ita denique se gerat , ut nec nimiam avaritia tibis Iu picionem Gntrabat . Cum haec ita se habeant
sub poena suspensionis a Si Dinis ipβJucto Sacerdotibus interdicimus Sacrum facere , illudque applicare pro iis, qui stipendium praebituri sint, di qui a sacerdote minime id pollulaverint, antequam Mita sacrificium
Qui peccata confitentibus Missas eelebrandas irrogent, sub poena suspensonis ab audiendis Cossissionibus ipse facto praecipimus, ne stipendia sibi, vel Ecclesiis suis tri Suenda capiant pro Missis, quibus ipsi , vel alii Sacerdotes in iisdem Ecclesis satisfaciant.
634쪽
Episula ad Vicarium Generalem habita. Utrum Simonia labe assiciatur is, qui pecuniam largiter impendit, ut se Iite eximat, in causis beneficialibris. nam requirantur, ut hoc Dre feri possit. De Arbitris causarum ad Benescia spectantium , ct cuinam praecipue rei animum , mentemque adjungere ipsi δε-
a. UM in Ecclesa Collegiata hujus dioecesis vacatio contigerit Canonicatus de jure patronatus Laicalis, suisque suffragiis
patroni inter se maxime discrepaverint, qui diversos omnino Clericos nominarunt, lis excitata est inter ipsos electos ad Beneficium in qua tamquam Iudex ordinarius cujus est rem primo dijudicare , sententiam Clerico A. propitiam tulisti: Clericus autem B. ad Sac. Romanae Rotae Tribunal ab hac sententia provocavit, ubi causa bis proposita nihil definitum fuit. Quamobrem Clericus idem B. post gravissimas ex pensas rationibus etiam suis parum confidens, pollicitus est competitori se cessurum esse causis , si pecunia , quam in peragendo hoc judicio solverat . sibi redderetur . Id minime inficiatur Clericus A., qui remota Competitore nequaquam dubitat, quin unanimes Patroni sibi tantum suffragentur : sed monitus fuit cavendum este magnopere, ne verae Sim niae labem contraheret, si eam pecuniam restitueret. Qua de re consilium a peritissimis viris postulavit, iique responsum ejusmodi fecerunt. unum , vel plures arbitros accersiri posse , qui judicarent abdicandum es se a Clerico B., ipsique pecuniam expensam a Clerico A. perselvendam quod prius cum arbitris constitui posset. Heri vesperi, eum nos de more convenires opinionem nostram super hac re poposcisti, eamque breviter nunc explicabimus . Ac primum, cum agitur etiam de Beneficiis, lites numerata pecunia licite dirimuntur; negotium tamen, de quo agitur. componi hac ratione nequit, quin Simoniae labes intercedat. Quamobrem ab aequitate alienum est consilium , quod nuper exposuimus, idque Clericis iisdem dissidentibus statim patefacies. Nos pariter de errore, in quo versant ar maximo, ipsos ad nos accitos clare , graviterque ad
a. Lites numerata pecunia dirimi posse affirmavimus , quod Coelestini III praeclara Decretali comprobatur'. Etenim Praepositus Eboracensis suo Archiepiscopo pecuniam erogaverat, ut finem molestiis faceret ob quaedam Beneficia . quibus Praepositus ipse fruebatur. Qua de re Pontifex arguit vehementer Archiepiscopum , qui post datam fidem , acceptamque pecuniam Praepositum novis molestiis persequeretur ; nec iiDdem litteris Coelestinus III. Praepositum improbat, quia pecuniam ob Tom. XI. Η h h li . eam
635쪽
eam causam tradiderat: ex his constat pecuniam licite solvi posse , etiam cum de Beneficiis res agatur , ut litigiis aditus occludatur . s. Porro id Ecclesiasticae Historiae monimentis , exemplisque corroboratur . Proditum et L ab Odoacre Rege Herulorum . qui totam Italiam invaserat. tributum Romano Pontifici imperatum fuisse. ante qu im Pontificatum se sciperet : eamdem legem , &i nititutum Gothorum Reges, qui deinde Odoacri suiseeti sunt . per maximam vim, & injuriam retinuerunt . Justinianus Augustus idem tributum elicuit, asserens, quod Imperium simul ,& jura Gothorum obtineret. Injustissima haec consuetudo ad Constantinum IV. Imperatorem permansit, qui vulgo nuncupatur . Ipse S. Agathonem Pontificem . di caeteros in posterum, qui ad gerendum Pontificatum Eligerentur , ab ejusmodi tributo vindieavit '..
q. Cum s. Gregorius Pontifex omnium suffragiis renunciatus humhororem declinare vellet, ad Mauritium Imperatorem litera dedit plum que maximo studio rogavit, ne suam electionem confirmaret. Haec tamen epistola intercepta fuit a Germano Urbis Praefesto , qui ad Mauritium scripsit gravissimis verbis, ac sententiis, commune bonum , ac felicitatem id requirere . ut summa Ecclesiae regendae potellas Gregorio traderetur . Quamobrem Maurit ius, qui Gregorii virtutem cognitam satis , ac perspectam habuerat, cum ille Constantinopoli versaretur, ejus electionem probavit . Itaque S. Gregorius coactus rerum administrationem suscipere , iniquum tributum solvere non praetermisit. s. Idem Ponti sex gravissime queritur ' de hujus tributi conditione .
dc Mauritium Imperatorem vehementer redarguit. In dubium tam et vocat ut , an commentaria , quibus ejusmodi querimoniae continentur,.
S. Pontifici Gregorio tribuenda sint Nam Cave potissimum advertit eam scribendi rationem haud S. Gregorio Magno , sed S. Gregorio VII.
Fotius convenire, quam opinionem Thomassinus quoque amplectitur, uti interius demonstrabimus. Hanc igitur controversiam missam faciemus, di id solum , quod Christianus Lupus scriptum reliquit', commemorybimus Persivit ta)nen op ,n s Gregorius , quod nempe . nec Papatum declinare' p sset , nec Principis avaritiam mi derari. Solus Prineeps , non ipse fuit μο-niacus , quia iniquam . atque inevitabilem vexationem redemit; Idem etiam. exemplo Constantinopolitani Patriarchae magis ostenditur, qui postquam designatus est , ordinari nequit .. nisi tributum antea Turcarum P r.eleet exsolverit: Quippe: dis ea crimini ait Thomassinus vertenda es Gra cis necessitas tributi , sed in ambiendo certatim Patriarchatus culmine nefanda. cupiditas, qua ad majus in dies tribritum solvendum vitro prosiliunt ia
636쪽
6. Postremo assirmavimus lites etiam circa Beneficia componi quidem posse , si pecunia numeretur, id tamen accommodari nullo modo posse causae, quae nunc in disceptatione versatur . Nam rerum ejusmodi Scriptores inter caetera , quae necessaria putant, ut liceat pecunia finem imponere dissidiis circa Beneficia , illud prae caeteris requirunt, ut qui solvit pecuniam nullum jus ad Beuscitim, sed tantum in Beneficio obtineat; quae sane conditio ex Decretali Lucii III. delum itur'. Admonitus fuerat Ponti sex quemdam Clericum ad dignitatem Eccles asticam eleetum paucis contradicentibus. Perceperat etiam , quod eodem Clerico sciente , ac probante ipsius amicus ei qui discordia maoiser videbatur . eertae quanti. taris munus exsolvit, ose, quam prius sustinebar, contradictio quievit. Quam . ob causam eledio Clerico Pontifex indicit, ut dignitatem quam pii mum dimittat, eaque sententia utitur : Nihil prodes homini, si uniυersum mun-
. dum lucretur , anima vero sin detrimentum pariattir . Canonum Interpretes simul conserunt superius allatam sententiam tu cap. DikιJus de Simonia , . cum hac Lucii III. in eap. Matthaeus pari:er de Simonia , atque unanimes
advertunt suisse Im tu re pro beneficiis , si prima illa sententia spe stetur , si vero secunda perpendatur suisse ad rem, nempe ad Dignitatem , quod sane jus imperfectum exitii matur . Quippe minor pars , quae ad
eligendum Clericum non consenserat, litem inlii tuere , ac rationes proferre poterat, ne electio illa confirmaretur , id apertissime tradit S. Th mas : Antequam alicui acquirat-jus in Episcopatrι, veI quaevmque dignitate , CeI praebenda . per electionem vel provisionem , Jeιι collationem , simoniacum esset adversantitim tb acvla pecunia redimere, se enim per pecuniam pararer mi
viam ad rem spiritualem obtinendam; sed psquam jus alicui iam acquisitum
es, licet per pecuniam injusa impedimenta remoυere . Si non es sebi acquisitum jus per electionem , nullo modo potes pecuniam dare adversario , ut des lat . Si autem Ut ei acquisitum jus , potes aliquid dare. non ut pretium praelationis , sed ut redemptionem Sexationis prepria '. Sic autem S. Raymundus Sanctissimi Doetoris discipulus idem te I fatur' . 7. Altera conditio, quae pariter exigitur, ut liceat pecunia dissidium circa Beneficia componere , in eo posita est, ut jus clare suffragetur illi. qui pecuniam solvit, dc injulte vexetur ab eo, qui pecuniam accipit. Quod si aliter tuerit. qui pecuniam expendit, non animi tranquillitatem, di quietem eo pretio sibi comparat , quae inter res temporarias recensentur , sed jus quoddam in rem jpiritualem pecuniae vi sibi conciliat; equidem S. Thomas eo loco , quem nuper memoravimus, pro certo has duas conditiones interponi statuit : In iisa impedimenta , jus in re manifestina:
itidem fere verbis utitur S. Antoninus ': aeuintst ratione redimenda. Texa uonis , edi antequam jus acquiratur alicui in Beneficio ., Cel dignitate , non licet
637쪽
dare ad redimendam vexationem suam, alias Simonia esset; sed psquam fueris adeptus , θjtis sibi acquisitum , texationem sibi injuse factam super Ecclesia .m I Ben scio , vel dignitate Iicet pecunia redimere, sed Mnjtusam vexationem, ut Ajise accusaretur vel hujusnodi: Ob has causas in D Jma vexationis , ct apertissim ijuris Summi Pontifices tributum absque Simonia persolvebant . ut ipsorum eleetio ab Imperatoribus confirmaretur. Ob causas easdem Jacob improbandus non videtur, qui ab Esau jus Primogeniti sibi comparavit : I as inquit S. Thomas ') primWenitura debebatur Iacob eae Divinaesectione , ct suam vexationem redemisse intelligitur. 8. Cum haec ita se habeant, si haec omnia conferre velis cum causa , de qua agitur, certo deprehendes a veritate alienum non esse id , quod initio diximus, pecuniam solvi jure posme ad lites Circa Reneficia componendas , id tam eo quaestioni, quae in medium adducitur . minime suffragari. Nam , ut pecuniam liceat exsolvere , non debed intercedere jus ad rem , sed in re, illudque aperte constet necesse est. Insuper iniustam vexationem competitoris, qui pecuniam accipit, manifeste probari opo tet . Clerici vero A. , & B. jure ad rem solummodo praediti sunt, si ratio Praesentationis habeatur, quae utrique per legitimos Dominos collata fuit. Neque ullum jus in re Claricus A. consequitur ex prima sententia . quam propitiam retulit, cum interposita suerit provocatio ad alios Iutaces . qui rem totam secundo loco dijudicare possunt, idque primae. sententi ae effectum impediverit. Postremo quis assirmare unquam valeat jus certum , & mani sessum a Clerico A. possideri, ipsumque a Clerico B. competitore certissime , atque injuste vexari Si quidem contrarium desumitur ex eo , quod haec causa bis proposita fuit in Sacro Romanae Rotae Tribunali , ubi post accuratam disquisitionem nihil peculiare sancitum est.
q. Sed jam de consito eligendi arbitros pro dirimenda hac controversia verba iaciamus. Qua ratione id excogitatum fuerit intelligere sane non possumus. Nam si ipsi judicium aequitati consentaneum serre v Iint . illud procul dubio expenbere debent. utrum Clericus A. jus habeat
ad rem , vel in re , an illud manifestum sit; utrum tandem a Clerico B. inujuste divexetur, atque ita causa reducitur ad eadem principia , quae modo exposuimus, ipsique arbitri fateri cogentur haud licere pecuniae solutione hanc litem componere .
Io. Si, qui consilium hoc dederunt, parumper in jure Canoni Co versarentur, haud novum , & inusitatum esse deprehenderent ejusmodi arbitros eligere. AleAander IlI. nequaquam pecuniam in causa Beneficiali solutam improbavit, quam delecti Arbitri constituerant. Insuper Ca- nonum interpretes ' docent aequum esse Laudum ab Arbitris Praescriptum, si jus pecuniam solventis manifestum appareat. njustum vero La
638쪽
dum, si pecuniam solvens omni jure careat. Postremo dubium esse Lauis dum , & Simoniae speciem praeseserre, si dubium jus obtineat, qui pec niam erogat . Item tradunt Arbitros accersendos esse ab Episcopo, qui rationes Laudi ab illis exposcere debet, illudque vel probare , vel rejice- re juxta leges, quae a jure Pontificio decernuntur '. II. S. Carolus Borromaeus de hac re sapienter, &aequissime judiea. vii in primo Provinciali Concilio, quod Mediolani celebravit. Sic enim statuit: Ne redimenda vexationis specie in Causis Beneficiorum simoniaca
pactiones intercedant, nemini licere volumus ad redimendam vexationem ne iis
casibus quidem jure permisses pecuniam dare , qtiidquamυe pacisci, aut transigere , nisi Episcopi consensus accesserit. Cujus partes erunt, ct perspicere diligenter , an subsit aliqua fraus, ct ubi rem fraudι carere , ct jure permissam esse cogno Derit , non denegare ei. qui petierit, facultatem se a vexatisne liberandi. iHaec habuimus, quae tibi &c.
Disoti εne elica Vicariis Foraneis, ct Parochis Urbis, ac diaeresis. Faculi tιm inesse Episcopo cogendi FaGetis, ct Ecelsa Re Dres, ut suis impensis plures administros auxilio sibi accipiunt, ubi unus tantum minime sussciat ad fidelium confesso es exeipiendar . Non eo immunem a gravi etilpa eum S cerdotem . qui semel probatus ad Sacramevium Paenitentia adminiserandum, Binde postqtiam desiit facultatis accepta designatum tempus) recusat consese
sarii munus exercere, ne cogatur ad novum examen accedere .
IE a6. Septembris anno proxime elapsis I 38. Institutionem promulgavimus, ut omnes intelligerent susceptum a nobis consilium in eligendis Consessariis in Civitate, ac dioecesi ; ac potissimum notum secimus, iacultates audiendi consessiones , quae certis yimitibus concIudi solent, nec unquam anni spatium emedunt, antequam prorogentur , novum examen a nobis indici posse Sacerdotibust, quibus praescriptum tempus ad conlesiones audiendas absolutum jam fuerit. a. Consessarii quidem Regulares , ac Meu la res Urbani jussis nostris paruerunt . Nam peracto tempore ad novum examen accesserunt, inqcio ratio semper a nobis habita fuit virorum doctrinae laude praestanti Uin . Quippe eumdem morem, atque institutum cum illis servavimus, o Rinnae in examen vocari solent Praetulos, qui in praecipuis Reipublicae muneribus vitam cum laude insumpserunt. Illi cum ordines expetunt , honoris causa ad reliquos examinandos designantur . 3. Insa per Conses Iarii ferme omnes in dioeaesi pristo suerunt ad
639쪽
examen subeundum , postquam ad finem s a tuti temporis facultas audienis di consessiones pervenit. Quippe nos Bononiam convenerunt, ubi siningulis seriis sextis nos ipsi Clericos ordinandos examinamus . vel praesen tes intersumus, dum ab aliis examinantur. Quod si causa administrandae Confirmationis, aut ob aliam rationem breviis mae rusticationis Urbem deserimus, & varias dioecesis partes pervadimus, idem institutum retinemus . Quod pro certo habentes dioecea ui Consessarii eo venerunt pro confirmanda facultate , ubi versabamur , quos statim examinatos dimisimus. Prose sto nunquam ex Civitate pedem proferimus, nisi antea locum , quo tendimus, patefaciamus , di finitimos hortemur , ut, si opus suerit, libere nos conveniant, & pro certo habeant, statim post examen a nobis esse dimittendos. 4. Attamen nonnulli ex Consessariis dioece sanis , quibus ea facultas ad annum permissa fuit, cum novum examen post id tempus proponi sibi intelligerent, consessiones fidelium excipere omiserunt, neque deinceps hoc se persu iacturos munere polliciti sunt. Quod etiam. gravius est, nonnulli ex dioece sanis Parochis illi I plurimum suis sermonibus, aut scriptis su stragantur , eosque communi approbatione dignos praedicant. Cum enim sinquiunt) Poenitentiae Sacramentum absque ullo emolumento gratis administrent, alienum prorsus videtur ipsos cum magno incom
modo ad novum eXamen accersere, cum vix anni spatium peractum suit.
Quod si necessarium id videatur . aliquem in dioecesi constitui posse , qui eos examinet, & cui deinde fides ab Episcopo praestetur ; postremo, si illi Presbyteri administrare recusent Poenitentiae Sacramentum, ad quod munus suscipiendum nullius potestate adduci queunt , populum necessa riis ministris brevi cariturum esse , qui fidelium confessiones excipiant. . cum solus Parochus universum populum confitentem audire , & expiare
s. Intelligimus sane quo tendat haec oratio . videlicet, ut aliqui Sacerdotes a novo examine liberentur , aut pro ipsis rursum examinandis
judices in dioecesi statuantur , a quibus res gravissimi momenti consulto
fortasse peragatur, quod nullo unquam pacto Concedemus . Quamobrem satis esset, si propos tum antea consilium improbemus, & res a no bis decernendas, reliquis vero parendum esse affirmemus. Attamen , ut
qui ita sci ibunt, aut dictitant suam ignorantiam clare dignoscant, haeCpauca subjiciemus. 6. Ponamus primum in Parochias detrimentum aliquod reipsa di manare , si Sacerdotes aliqui confestiones audire praetermittant, cum solus Parochus toti populo satisfacere nequaquam pollit. Id inquam ponamus ; nam merito suspicari possumus rem plus aequo amplificari , &plurimum exaggerationis in hoc negotio intercedere; sel aliquod revera
detrimentum 4nterveniat, utrum remedium aptari queat, & cujusnam
auctoritate id fieri debeat, exposcimus. Equidem remedium praelio est ,
640쪽
si alios sacerdotes designemus, qui ad confessiones audiendas idonei procul dubio a nobis reperientur, & qui per anni spatium percurrentes ea , quae ad novum examen necesIaria putantur, illud subire, cum opus fuerit, minime detrectabunt. Ad Parochum spectat, si populo suo nequit sufficere , diligenter consulere, ne populus ipse detrimenti aliquid capiat. Episcopus autem cogere Parochum debet, ne huic muneri desit, Ac ne tot Sacerdotes accire praetermittat, quot pro administrandis Sacramen. tis, aliisque Parochiae sitae muneribus obeundis necessario requiruntur . 7. Id apertissime decernit Tridentina Synodus , quae volumenta efficit haud quidem magnae molis , aut pretii, sed ita praeclarum , ut si Presbyteri per anni spatium illud lectitarent , neque ineptias ipsi proponerent, neque stomachum nobis in iis audiendis moverent: Episcopi etiam habet eadem Synodus') tamquam Aposolica Sessis delegati. in omnibus Ecclesiis Parochiatibus . vel Bap finalibus , in quibus popuIus ita numerosus si, ut unus Rector non posset D icere Ecessasicis Sacramentis miniserandis , cultui Diυino pera tendo , cogant Reisores , vel alios , ad quos pertinet , Ni tot Sacerdotes ad h e munus adjungere , quot susticiant ad sacramenta exhibenda , or cvltum Divinum celebrandum . fa verba, v I alios, ad quos pertinet , Parochia nos indicant, qui suppeditare debent necessaria iis , qui Sacramentis adminiit randis occupantur, cum solus Parochus id praestare nequi t. & reipsa tenuem ex Beneficio proventum desumit. Id statuit sacra Congregatio ejusdem Concilii Interpres die I 6. Aprilis anno 1639. Sacra censuit, sipposita numerositate populi, serenuitare reddituum Priorarus , cui annexa es cura animarum , cogemm cse
ipsium Priorem sibi adjungere pro adminiserandis Sacramentis , ct cultu Di Dinoperagendo , Sacerdotem, eique subministranda esse per popuIum ad vitam J-
stentandam necessaria. 8. Paupertatis nomen , quot ceteris omnibus tristitiam afferre consuevit, Parochis sortasse causam exhibet voluptatis . Nam singuli ex ipsis ad paupertatem comprobandam praesto sunt, & facile intelligunt prorsus arduum videri, populum adducere, ut pro insolitis expensis, liceteXiguis, pecuniam Conserat .. Quare nonnulli falso conjicient hic ratione susceptum consilium delendi posse, de prodesse plurimum Sacerdotibus, quibus iacultas audiendi consessiones semel permissa suit, ut absque noyo
examine facultas eadem prorogetur, vel idem examen nobis remotis in dioecesi decernatur, ob eam nempe causam , ne populus necessariis ministris destituatur. 9 sed toto coelo aberrant, qui haec secum deliberant. Populo n tum sad. tam rudem, & ignarum esse Parochum, ut novum Sacerdotem, pii Consessiarii munus exerceat, invenire desperet, postqvaem alius Coacssat ius id facere recusavit; notum sat a capsulis in Ecclesia collocatis Lippeditari nequaquam posse stipendium Missa Sacerdoti conserendum , qu