장음표시 사용
31쪽
20 ONTOLOGIAc dicebant Deum creasse malas naturas,nique sui stantias, in qua H-lum Sunt naturae, atque substantiae 3 3: Malum non Pst aliquid reale, quod per se existit. Atqui Dalum, sive substantia reta liquid cum male, tum per se existens, sive subsistens. Ergo maluin aliqua natura Me non potest 104. Prop. 4. 'Dari non potest malum metaphyricum. Probatur contra Loibnitiuin, eiusque asscolas, qui malum me taPhyricum agnoscunt, atque hoc in impersectione, sive in limilatione Cuiusliliet rei proatae positum Psse portendunt: Mulum est desectus alicuius realitatis in aliqua natura , quae illam habem lubet. Atqui limitatio sui esse non est privatio realitatis,quam Uns Creatum natiun ret, et debet habor . quia qua libot res omnia limitationem sui esse Oxpostulat, Decliuia includit. Ergo res Cren tae malae dipendast non sunt ex eo , quod illarum esse Iimilibus Circumscribitur. Ex quo perspicitur , quod si Gibuitii doctrina VP PSset, 4 SPqueretur, ut iam s. Thonans advortit, quod quaelibet ros Asot mala ex hoc, quod non habot bonum alterius in i, utpote quod homo esset mulus quia noti ha l, t velocis utem Caprae, vel sortitudinem leonis )x; id quod certe serendum non est'.
ART. III. De pulcritudine 105. Pm stat nonnihil deliberare de Pudiritudine cntis, quavcum pius horaitato arcto coniungitur. Philcritudo dicitur osse ianitas in varietate . Qua in definitione unitas, non quae omnem compositionem excludit, scd qui eox cohaerontia partium ossicitur, intelligenda est. 106. Vt haec notio luculentior fiat, mente reputandum est tria in pulcritudine distingui oportono, nempe rationem formulam, Sive enentium, effectum, et fundamentum. Ratio formalis pulcri in conVenientia partium, seu symmetria obireti consistit. Ei- socius est dole talio , quam symmetria obtorti in animo gigia it. Hinc vulgus hominum non aliud vocat pulcrann , nisi id, cuius Cognitione delectatur. Funda montum in bonitate ipsius Ohii Cti Situm rat; nam animum nostrum non aliarum rerum cogniti O di -
εὶ De haerea. , n. 59. 'ta s. Thom ., 1, q. XLvIII, a. I e., et s. Aug., De vera MIs., c. 23, n. ..Hine intelligis vel ex hoe tantum reselli Lutherum, Flaeeum lilyricum, aliosque, qui peccatum originale esse quamdam substantiam malam autumarunt. ci Bollarminum, De amissione gratiae etc., lib. v, c. I sqq.
32쪽
ONTO Loci 1 3llcctare potest, quam quae ab eo adpetuntur; animus autem noster uti petem non potest, nisi id, quod tamquam bonum apprehendit.
Quapropter si natio formalis consideretur, pulcrum desiniri potest, id quod debitam Proportionem habet ; sin in tus, id, cimius VPrehensio Placet '; sin sundamentum, id quod est boniam.
At, quoniam pulcrum a ceteris propriciatibus cutis propter prOPOrtionem obiecti, ct delectationem cognoscentis illam discrimitiatur, ipsum desiniri potest, id, quod , cum multistidinem Partium sibi colueterentium Prae Sc ferat, manifestatione Sui cogia Scentem delectat.107. Porro pulcrum in nuturale, artisciosum, et morale dividitur. Pulcrum artificiosum est illud, quint in operibus artificiosis humani in Dii splendet; haec enim, ut Omnibus LX portentia comportum cst, si proportioncm intur partes, ex quibuS COD- Alant, prae se scrunt, animum cognos latis Voluptate afficiunt. Dulcrum morato in actionibus humanis invenitur, qua timus hac Cum aeternis, ac immutabilibus regulis morum proportionum ha
103. Pulcrum autem naturale, ad quod haec tractatio maximo spectat, illud ost quod tum in singulis naturis rerum , tum in inundo , qui ex illis componitur . emulget. Etenim unaqua que Natura ex pluribus prinCipiis Constat, quae unitatem cius ossit
ciunt , omnesquo naturae ita into Se Colliguntur, ut utius mundus ex ipsis cxistat. Ilinc pulcrae dicuntur singulae Spi Cies r rum, ot pulcher mundus, qui ex illis componitur. 109. Diximus singulas vectes rerum; Dam si P S Don in D tis suis siugularibus, s d in sui essentia spectentur, dubitandum non est, quin pulcritudo sit omnium rerum proprie lus. Re quidem Vera, cum Deus sit naturarum auctor, fieri non potest, ut in ullu
natum vel aliquod principium, quod ad ipsam ossiciendam requi-
εὶ cs s. Aug., oiat. XVIII ad coelesI., n. 2, et s. Th. , I q. v, a. 4 ad i. J IIaee notio pulcri a cunctis Philosophis tum an liqui , tum recentibus ira dita fuit. f Spagni e S. I., De Pono, Malo, et P.ιtero, secl. I, art. 5 , n. s, riseci. II, n. 20, Romae 1768. Verum ipsa nonnisi essectum, quem pulerum in nobis gignit signi fleat. Quocirca oppido deeipiuntur qui eum Sinitho Theoris stes senιimem moratiae . trad. par M. condorcet, Paris Iz98 pugnant aliquid
Esse pulcrum ex eo, quod est delectabile , vel eum Sensistis autumant aliquid esse pulcrum ex eo, quod est utile. Secundum lianc sententiam nihil esset pulcrum per se, sed aliquid diceretur pulcrum ex eo dumtaxat, quod ad animum nostrum refertur. Asi id omnino salsum est. Nam si pulcrum clicitur id, quod propter cohaerentiam suarum partium animuin delectat , luce meridiana cla. rius est primani causam, origineuique pulcri in ipsis rebus quaerendam esse,
quippe quod in rebus partium congruentia iuvenitur, atque huius cognitio e lectatiouem in animo gignit.
33쪽
52 ONTOLOGIAritur, vel inter principia, quae ipsam cssiciunt, ordo desidoretur. Quamobrem ne si uri quid in potest, ut quispium Daturam rei P
nitus cognoscat, nim in muri es cognitione Dius ullam voluptatum sutiliat. At si in rebu sutitiae Dori considerentur Por Su, Sed Prout per notas singulares individuantur, ipsae vel pulciue, Vel deformes raso possunt. Etenim inusue proximae, ac immcdisinurerum singularium sunt aliae ros singulares, Sive causae naturules. Λtqui causae naturales ita secum Colligantur, ut notio unius ab actione alterius impediri, aut saltoni turbari possit . Ergo scriΡOt i, ut IVS Singulares aliqua notarum careant, quae ad pulcris tudinem constituondam requiruntur 3. δ110. Iam pulcrum naturale in coryor tim. Pt Uiriturale di via ditur. Etenim nos et cum in re corporea multas partes assubmCOnCinnutas, et cum in substantia spirituali plura principio, quituor sine inter so conti uentur, contomplamur, quamdum VolUPt. t tua persentiscimus. Pulcritudo corporea vocatur sensibilis. quia nil SI CCtat, quae ope sensuum COwOscuntur: spiritualis vero
dicitur intelligibilis, quia rerum propria est, quae intellectu nΡ-
prehenduntur in .lli. Deus autem, a quo, ut s. Augustinus nit, Otunc Pul ram est ', pulcherrimus dicitur. Neque nogotium alicui saccssat quini multitudo ad uilitatem redacta. quae est essetitialis nota pulcritudinis, in Deo, qui simplicissimus Pst, a nobis cogitetur. Nam cum nobis cortum sit nullam compositionem in Deo osse, intelligimus infinitas persectiones, quae in Eo sunt, esse ipsum Esse Dei, ut- quo absolutam unitatem Eius constituere. Hinc nos Deum veluti pulcherrimum intelligimus, Eumque pulcherrimum nominamus, quia infinitam multitudinem attributorum cum absoluta unitate conii motam in Eo intelligimus.
3ὶ uerisi., c. iv, ari. 2, p. 2l0 Ol. I. circa opera artificiosa, alque actiones humanas patet opus deforme evadere, si artifex illud non consciat secundum leges ariis, quae ei pulcri ludita in conciliare possent, atque turpes esse actiones humauus, quae a pronuntiatis rationis praclicae diseedunt. Iline reiicienda omnino est opinio illorum, qui non aliud pulcrum, nisi quod in sensus incurrit, agnoscunt. Huic opinioui, quae, practer Sensistas, non paucos Wollii discipulos, aliosquo iam fautores habuit, litavit Hegholius lGallietique,trad. par Bernard, Paris I 860 , a cuius doctrina non valde ablusit Gio.
34쪽
t12 Bactenus de iis, quae ad ens generatim Consideratum p tinent, disseruimus. Antequam do singulis decem cutegoriis sor- monem aggrediamur, hare liuo circa ipsas in universum investigaro oportot: l' quomodo eras sit principium, ex quo categoriae promanant; 2' quomodo eras per categorias dividatur. T. I. Quomodo ens sit Pi inciPium categoriarum l5. Iam innuimus ons esse pri ne ipium, a quo mingoriae Pro manant; si quidem ipsae ens pluribus, diversisque modis dolo minatum exhil tit. Id magis perspicuum sit hoc argumento: tegoriue Sunt supiremae notiones, ad quas diver rerum generui secutitur, proindeque Supremae Doliones, quae de diversis rebus
piraedicari possunt . Atqui quidquid de aliqua re praedicatur ad eius esse pertinet, quippe quod non potest aliquid cum aliquo coniungi, Disi ipsi inesse, scilicet in eo esse intelligatur. Ergo tmoriae, cum sint suprema praedicandi genera, diversos modos essendi significant, ac proinde esSe mi principium, a quo ipsaepivmanant.
li4. At vox ens tribus diversis significationibus accipi potest . Ipsa enim quandoque illud esse significat, quod copulae officio in enunciatione iungitur; c. g., cum dicimus, Socrates est se
DyoPhtis; quandoque autem raseritiam rei, nempe id, per quod quu libet res in sua specie constituitur, e . g., hia nitatem in Socrate, quia per humanitatem Socrates est homo; quandoquo tandem v tualitatem, sive aCtualem obstentium rei, nempe id, quo res uetu Pst in natura. Ens hoc tertio modo acceptum, dici
1l5. His praestitutis, demonstriamus SPquentem propositionPm: Ens, quod tamquam mmcfium categoriarum Ponitiar, non est ilitid, quod Pulum enunciationis constituit, neque illud, quod essentiam rei sim liciter significat, sed est em actuale. Probatur prima pars contra Kantium et Rosmini uin δ: Categoriis Don quaseritur, an sit res, seu cuiusmodi sit. Atqui esse, quod in enunciatione munus copulae obit, significat quidem ali-
35쪽
quid entis inesse subiccto, sed cuilismodi illud sit, utrum substantia, an qualitas, uia alias quidam modus entis non patefacit. E. g. , in hac enunciatione, Socrates est ρhilosophus, verbuIuost significat esse PhilosoPhum Socrati inosse, sed utrum esse 'hia Ioso tim sit substantia Socratis, an qualitas, quac sultalantiae inhaeret, minime innuit. Ergo ens, quod per categorias dividitur, Iion est illud, quod populam onunciationis significat .lis. Probatur altera pars contrullegholium , et Giobertium':
Categoriae non significant diversas essentias rerum, nempe illud, per quod res in certo genere, vel rei in specie constituuntur, Sed diversos modos, quibus resentiae rerum determinatae existunt. U. g., Cat Oriu SisStantiae uota denotat essentiam hominis, scd modum, quo sentia hominis in rerum natura existit. Modi aut Pin, quibus Pssentia rerum creatarum determinata in rerum natum Oxistit, ab ipsa essentia rei'sa distinguunt ur. Hisce adnotatis. ita argumentamur: Si categoriae ab ente, quod e oratiam sim plicitur sum tam signis iit, derivare dicuntur, tunc vel ipsis dumtaxat essentias rerum exhiberi, vel essentiam, et modum, quo iapsa in rerum Datura Pxistit, urium, idemque esse dicatur Oportet. Atqui utrumque est falsum. Ergo ens, ex quo categoriae derivant. illud non est, quod essentiam simpliciter sum tam significat.1l T. Probatur tertia pars, quae ex iam dictis nolle intelligitur: Categoriae sunt notiones supremae, ad quas rerum, quae in natura sunt, notiones revocantur. Atqui notiones, quae reseruntur ad res, prout in natura sunt, exhibent aliquem modum entis acturalis, sive aliquem modum quo res actu sunt in natura. Ε rategoriae repraesentare debent Communissimos modos elatis acturalis, sive communissimos modos, quibus res actu esse ρομsunt, aC proinde nonni Si ens actuale, Sive illud, quo res actu est
in natura, illarum principium esse potest. T. H. Quomodo ens Per categorias disidiatur illl. Ad hanc quaestionem exsolvendam sequens propositio
demonstranda in primis nobis est. lis. Em ntillo modo tamquam Wntis assignari Potest. Proluitur. Genus eiusmodi est, ut a disterentiis determinetur: hae autem differentiae, etsi mi state in genere contineantur ', tamen extia essentiam generis sunt; si enim disserentiae ad essen-
Dicitiae di rentia potestase in genere contineri . quippe quod genus a dinserenita Persiei iion potest, uisi sit ita dispositum, ut ab hae deIerminari quoat
36쪽
ONTOLOGIA 35tiam generis pertinent, notio generis cum notione speciei permisceretur,quia species ex genere, et disserentia conflatur 3. Hoc posito, en argumentum: Si ens esset genus, eius disserentias aliquid extra Ens esse oporteret. Atqui impossibile est tum dari aliquid male extra Ens, quia extra ens non est nisi non ens, seu nihil, tum aliquid mente concipi, cuius conceptus ad conreptum eritis non reducitur,quia extra notionem entis non est alia notio, nisi non entis, Seu nihili. Ergo ens tamquam genus nullo modo assi
120. Hac theoria praestituta, facile est perspicere veritatem ii ius secundae propositionis: Ens Per categorias dividitur non ta ruim genus Per SP cies, sed tamquam Per diversos modos essendi. Probatur prima pars : Ens nullo modo tamquam genus ami gnari potest. Ergo ens per categorias non dividitur tamquam g nus Per species. Quapropter categoriae non addunt enti aliquid, quod est praeter essentiam eius, eo modo, quo species uddunt aliquid generi, quod extra ipsius essentiam est, nihil enim esse potest, quod sit extra essentiam entis.12l. Hoc idem alia ratione confirmari potest: Illud, quod pertinet ad genus, univoce, nempe eadem significatione singulis speciebus est attribuendum ', e. g., Mimal univoce de homine, et de brutis praedicatur: quapropter si ens genus caisgoriarum emet, ipsum do iis singulis univoce praedicandum foret. Atqui ons de singulis categoriis uritvoce non praedicatur, nam in singulis categoriis esse hivorsis modis exhibetur, et unde unicuique cat goriae debetur proprius modus praedicandi 's. Ε. g. , in prima Categoria, quae est substantia, significatur esse Per se, in reliquisnOVem, quae sunt accidentia, significatur esse in alio, et in singulis harum specialis modus essendi in alio invenitur. Ergo ens Per categorias tamquam genus per species non dividitur.3ὶ ct Log., pari. I, e. I, art. 2, p. 9 vol. I. r s. Thom ., I, q. IlI, a. 5 e. Nemo vero e1istimet ens egss genus , quia ipsum in ens, quod est per se, nempe stubstantiam, et in ens, quod est in alio, nempB aeeidem dividitur; haee enim, uti Boetius Praedic., e. εὶ monuit, non est divisio stricte sumta, sellicet quae per species fit, sed potius quaedam enumeratio. ct s. Damaseen ., Dialeel. , e. 10. Cr My. , pari. I, e. l, art. 1, p. II, et 12 vol. I. ηὶ in lib. I Sem. , Dist. XXII, q. I, a. 1 ad 2. Ens autem non praedieatur da tegoriis aequinoee, sed analogiee, quia ens de substantia, et de diversis aegidentibus non sine aliquo ordine unius ad aliud praedicatur; siquidem, cumaeeidens substantiae inhaereat, effla Eius ab esse substantiae pendet, ae proinde esse primo de substantia dicitur, deinde de diversis accidentibus. cs quae diximus in Logica, loe. eit., P. I2 Ol. I.
37쪽
. 122. Probatur altera pars: Unaquaequo categoria certum, et peculiariem modum elatis signi sicut. Ergo ons per categorias divis litur tamquam por diversos modos, Secundum quos Eus et GSE,
T. I. Notis substantiae declaratur 25. Substantia, prout categoria est , describitur, ut iam in Logica diximus ', res cui convenit esse in se,et non in alio, siave non in subiecto. Ad hanc substantiae notioncm d claraudam, explicandum nobis est: l' cur substantia dicatur Dola iam ens, quod est in se, sed res, cui convenit esse in se; 2' quid sibi velit esse in se, et non in alio. 124. Quod attinet ad primum, in memoriam revocandum nobis est sui stantiam, aeque ac quamlibut categorium, Esse quem dum specialem modum, quo aliqua res iactu eSt in natura, ae prininde ipsam intelligi non posse, nisi in . ea et aliquid, quod quodam modo est, ct quidam modus , quo ipsa actu est, distinguantur. Hanc ob ration in substantia dicenda non est ens, quod est in se, aut per se , Sed res, cui convenit esse in se, aut per se , ut significetur discrimen inter ipsam i cm , et modum , quo
actu est in rerum natura , Sive inter esse essentiae, et esse existentiae β.125. Quod ad alterum spectat, in notione substantiae illa verba esse Per se , sive rase in se ex ludunt inhaerentium in subiccto , sive denotant illud , quod dicitur substantia , non habemesse suum in alio tamquam in subireto, sed non remoVent a sui, stantia causam esseCtrirem suae cxistentiae, sive DOD denotant ad notionem substantiae pertinum, ut erae suum ab alio non recipiat, nam substantiae creatae esse suum a Deo accipiunt '. m. Iamvero res, cui convenit esse in se, non in alio, substantia ex eo praecipue nuncupatur, quini est acciduntium subiectum
ac proinde sub accidentibus stare, hoc est, accidoti libus subene
εὶ cs s. Thom ., Pq. di p., De Ver ., q. XX l, a. I C. Categoriarum numerum exposuimus in LOs.,lOc. cit.)ὶ Diximus, prout categoria eri,quia vox substamiae aliquando adhibetur ad significandam ossentiam, vel naturam rei, vel formam,aut materiam aut quidquid ex utraque quasi conssalum est.
38쪽
intolligitur. Substantiam auium esse subiectum accidentium ita demonstratur: Si subiectum accidentium non Osset substantis, porteret esse aliud accidens, et quoniam hOC accidens, non S Cus ne Omne aliud accidens, cxpostulat subiectum, in quo insit, progressus in infinitum admittendus esset. Atqui huiusmodi progressus, omnibus 1atentibus, ost absurdus 3. Ergo subiectum accidentium est substantia.
ART. II. D snitiones substantiae a nonnullis Philosophis traditae e lodiantur127. Ex principiis, quae in praecedenti articulo expOSuimus,
sequentium propositionum demonstrationem conficimus, quibus Sententiae aliquorum Philosophorum circa substantiae notionem absurdue produntur.
23. Prop. l. ' Absuria est sententia Lockii, nen e sufflan tiam esse e complexionem, qualitatum, pura Seram Percsimus, ignota ratione coexistensium ' a. Probatur. Si illud, quod in rebus voluti substantiam conCLPimus, nonnisi qualitatum complexio oesset, qualitates, vel quali latum complexio eiusmodi essent, ut subi Ctum, cui inhaereant, haud expostularent. Atqui notio tum qualitatis, tum qualitatum
ComPlexionis, quase rinturn sua non expostulat subiectum, Cui inhaereat, se ipsam destruit; nam qualitatos habent esse accidentale, ita ut ense non dicantur me, sed inesse '; ac proinde nece Sario subiectum, cui inhaereant, sexpostulant s. Ergo notio sit, flantiae a Lochio tradita absurda PM.t29. Neque qualitates ex ipsa sui complexione vim existendi in Se, nempe sinu subi octo, accippro possunt. Etenim, si qualitas Subiectum, ad quod rosertur, natura sua exigit, id potiori iure de complexione qualitatum dicendum erit. Ad haec complexio qualitatum sine quodam communi vinculo, per quod in se esse possit, cogitari nequit. Atqui hoc commune vinculum non in R- liquo, quod etiam qualitas sit, sed in aliquo a qualitate diverso inVeniendum est, quia, cum qualitas accidens sit, illud officere
ὶ Hine s. Thomas adnotavit, si quandoque accidens est subiectum alterius, uti, e. g. , superlicies est subiectum eoloris , id ei convenire per substantiam, Cuius est aceidens I; In lib. I Sent. ,l)ist. III, q. Iv, a. 3 ad 2. in Op. cit., lib. I l, e. 23, 3 1 sqq. Iane Lochii opinionem, praeter omum
sensistas, David Ilumius. Di pota se plicismo suo faventem, lubent r amplexus, Substantiae nolion in absurdam esse, ipsumque nostrum animum nonnisi quamdam phoenomenorum eomplexion m asse effutivit.
39쪽
non potest, ut complexio qualitatum in se osse dicatur 3. Ergo complexio qualitatum aliquid a qualitatibus diversum,a quo su-εutientur, nempe vliquod subicctum expostulat.150. Ex his colligitur notionem subiecit, tamquam diversi aqualitatibus, Dempe substantiae, eme realem, non Vero quemad modum ipse Lockius blateravit, nostrae mentis figmentum.15l. Prop. 2.' In notione substantiae tradenda turpissime erravit Spinosa, cuius iudicio et per substantiam intelligitur id, quod in se est, et ρer se conciρitur: hoc est, id, cuius conce- ριπι non indiget conceptu alterius res,a quo formari debeat s. Probatur. Si substantia dicatur id, quod in se est,ene eventiae, et erae existentiae, uti antea adnotavimus, distingui in ea non POMent, ac proinde substantia eiusmodi esset,ut eius esse lia existentiam includat. Item, si substantia dicatur id,cuius con- Ccptus non indiget conceptu alterius rei, ipsa huiusmodi esset, ut non solum inhaorentiam in subiecto, sed etiam causam suae ex, Stentiae excludat. Atqui haec duo soli Deo conveniunt. Ergo ex definitione Spinosiana consequitur, quemadmodum ipse Spin m docuit, solum Deum csso substantiam. Atqui consequens, ut in Theologia naturali ostendemus, est maxime absurdum. iErgo Apinosiana substantiae desinitio, ex qua illud consequens deriv tur, veluti omnino absurda reiicienda est.
Peri, qui substantiam ca usiam, Seu vim eSSE Putarunt. Probatur. Substantia per se spectata non refertur ad aliud, quod ab ipsa fluit, notio autem causae substantiam denotat, P ut
haec refertur ad aliud, quod ab ipsa fluit, quodque effectus dis
Citur; quapropter notio causae aliquid complectitur, quod nos ne Substantiae non continetur Λtqui si notio causae aliquid Complectitur, quod substantiae notione non continetur, alia pr DCto est notio Gurae, seu vis, alia notio substantiae. Ergo su Stantia cama, seu vis absolute dici nequit.
II. Prop. 4. ' Perperam Gibertius statuit substantiam P sitam esse in realitate, sive in negatione nihili hoc est in mimcψω OPerationis, per quam φω nihilum negat'. Probatur. 1.' Si substantia in realitate, sive in negatione nihili, ac proinde in positione enus consisteret, non alia realitas,
40쪽
ONTO Loci 1 19 sive non alia positio entis admittenda esset, nisi substantia. Atqui hoC consectarium est absurdum, quia non solum substantia, sed etiam accidens est aliquid, quod nihilum negat, sive non enti opponitur, ac proinde est aliqua positio entis. Ergo salsum est realitatem, sive negationem nihili esse illud, quod substantiam
2' Notio substantiae,uti paulo ante ostendimus, alia est a n tione causae. Ergo substantia in eo consistere nequit, quod sit Causa, sive principium operationis,per quam ipsa nihilum negat. Accedit quod si substantia constituitur ex eo,quod est principium perationis, per quam ipsa nihilum negat dicendum est substantiam esse Causam creatricem sui; nam, cum productio rei ex nihilo sit creatio, substantia, si se ipsam ex eo constituit, quod negat nihilum, profecto se ipsam creat; id quod abnorme esse alibi ostendimus ΛRT. III. Sententia s. Thomae circa PrinciPium, ex quo substantia si indivisia, MPmitur, et Probaturl 54. In primis, in quo quaestio circa principium individu
tionis versatur, declarandum nobis est.
Notio persectae substantiae, ut in Logica diximus , non in generibus, et speciebus, sed in individuo invenitur. Iam individuum, seu singulare, secundum s. Τhomam, dicitur illud ,quod est in se indistinctum, ita ut in plum dividi non possit, proindeque, secus aC universale, tamquam aliquid plurisus communc intelligi nequeat, ab aliis vero distinctum , ita ut sit hoc ,et non illud, aut aliud.
135. Fundamentum, seu radix, ex qua substantia in suo ene
Ex his patet quaestionem versari cirea principium fiormale seu λιrime mindividuationis, non vero circa principium elliciens, seu extrinsecum; quia Per- spieuum est prinei pium esseetivum esso eausam agentem, ex euius virtvta aliqua natura reicitur haec, et non alia. Diserimen inter utrumquo prinei pium iam adnotavit a. Thomas, nam disserens de individuatione animae, inquit: e Principium individuationis oportet esse intrinseeum, sed impossibile est, quod Deus sit principium intrinsecum animae, vel alterius ereaturae, et ita impossi-hile est, quod anima individuetur a Deo, tamquam principio intrinseco suauindividualionis s. topuse. De prine. indiv. . Raee s. Thomae verha eo consilio exseripsimus, ut salsi as sententiae Globertii perspiciatur, qui Huelium smeherchea historiques. et eruiques sur Ia via. les Durroges, et M doetesne da