장음표시 사용
41쪽
Quocirca quaestio de principio in lividuationis liaco cst quid sit. X quo Sulistantia ' singulari lutem sumit, sive eius unitas indivisibilis in plura, et a quocumque alio divisa oritur. Eadem qua slio huc redit: quid sit, quo substantiae intra eam lom speciem solo numero disserant, ut multiplicentur: Dam unumquodque individuum a quocumque alio eiusdem spociei divisum intelligi nequit, quin individuorum multiplicatio, quae numerica dicitur, intelligatur, ac proinde eo ipso, quod principium individunti nis exponitur, principium patefit, ex quo multiplicatio tiumcrum existit. 156. Hisce praemonitis, nos s. I hoinae doctrinae adhuem tes, hanc propositionem Ostendimus: In suistantiis materialibus Princiρium individiuitionis est materia, Sentita quantitate. Probatur prima pars: Et si principium individuationis Dequeat esse aliquid, quod ad essentiam rei speciat,quia individuatio non
Pertinet ad resolatiam irerum croala ruin, tamen ossidi debet aliquid Substant te seu quod ad ipsum me substantiae resertur,nam individuatio substantiae, cum pertineat ad praedicamentiam Suh- Stantiae, ad aliquid sulis tantiale, tamquam ad sui radicem, i r- duci dehot Τ. Λtqui esse substantiae materialis, ut Suo loco EX Plicabimus, ex materia, et forma constituitur. Ergo principium individuationis x alterutra necessario sumendusi est '. Atqui forma tamquam huiusmodi principium admitti nequit, quia mu, qUantum est de so nnia est in pluribus esse . x, unde e disse scirentia, quae ex forma proc dit, inducit diversitati m species μν,
individuationis in Deo, qui res ereat, inveniri; Introue. iv, t. II, p. 78, Bri xelles I 840.
ὶ Diximus rubstantia. quia quaestio cirea individuationem accidentium non instituitur, perspicuum Pnim est accidentia ex subiecto, in quo sunt, individuaseri. Cs s. Tliom. Ill, q. LXXVll, a. 2 c. De princip. incliniam Ente, et Ess., c. 2; In lib. II Sent. ,Dist. Ill,q. I, R. 4, Sol. 3 ad 3, ei a libi.' Ct Super mel. de Trin. . leel. I, q. II , a. 2 ad 4. Huc spectant illa D. Bonaventurae: e Nec potest hahero verilalom, quod distinctio individualis sit ab accidentibus, eum individua disserant secundum substantiam x; In lib. II Seni. , Dist. lΙ, pars l, a. 2, q. 2 resol. At vero accidentia, ut idem Doetor monet, etiamsi individuationem non faciant, tamen eam Ostendunt sibid. ; nempe nos rem esse individuam cognoscimus, quia in ipsa eiusmodi accidentia in v nimus, quae omnia simul in nulla alia ro exiam; unde individuum in Logicia Part. l, e. Ι, art. I, p. 6 vol. I in delinivimus id, quod ex proprietatibus ita de terminatis constat, ut hae omnes eaedem alii convenire nequeaul.
42쪽
non vero diversitatem individuorum, seu numericam; siquidem ea e quae conveniunt specie, et disserunt numero,conveniunt informa 3 3. Ergo principium individuationis nonnisi in materia ponendum est . a Differentia, quae ex materia procedit, inducit divorsitatem secundum numerum a. 157. Probatur secunda pars: Materia signata quantitate dicitur materia non absolute sp tata, sed prout essentialem Ordinem habet ad quantitatem, quae est prima eius disPositio '. Hoc p sito ita argumentamur: M possibile est causam gigDere est tum,
qui sibi repugnat; quapropter materia, ut principium individua
tionis , quod nempe numericam divisionem substantiarum constituit, esse possit, intelligenda est non prout communis, et indivisa cst, sed prout divisi ODis est capax. Atqui maioria, si in se at Solute Spretetur, communis, atque indivisa est, et nonnisi a quantitate habet, quod dividatur '; unde ε Separata quantitate a sub- Stantia , remanet indivisibilis F s. Ergo ordo ad quantitatis dimensiones si in materia assignandus est, ut ipsa individuationeni
Conlr. Gent. , loe. cit. Quare forma, quae in se speetata communis pluri-hus eme potest, ratione materiae essicitur haec : ε Individualio formae est ex materia, per quam forma contrahitur ad hoc determinatum 3; Puodlib. VII, a. 3 e.
In lib. li Sent. , Dist. Ill, q. I, a. 4 3Ol. φὶ Quaenam sint dimensiones quantitatis explicavimus in Logica, Pari.I, c. I, Brt. I, p. II vol. I. uae in re duo monere praestat. Primum est, quod prineipium individua. tionis esse dicitur materia, prout ordinem ad quantitatem habet, non vero prout quantitas actu ei inhaeret; tum quia quantitas, prout materiae actu inhaeret , lam indiriduam est, proindeque individuans esse nequit; tum quia quantitas, quae actu inhaeret materiae, est aliquod accidens, ae proinde per ipsam principium individuationis, quod, ut diximus , aliquid substantiale esse debet, ex. plicari nequii; alioquin inter hoe, et aliud individuum non substantialis distin-elio, sed illa, quae, e. g., inter hicu hilum, et trieubitum est, intercederet. Alterum est, quod dimensiones quantitatis , ad quas materia , prout principium individuationis est, ordinem habet, accipienda E sunt sub ratione dimensionum Ianivm,non vero prout terminantur secundum determinatam mensuram, et suram , sive prout sunt hae, Vel illae dimensiones. Et enim dimensiones, prout hae, vel illae sunt, variationibus subiiciuntur; quapropter,si essent eae, qua ad individuationis principium concurrunt,individuum, cuius paries saepe mulanlur, semper idem numero non maneret. E contrario , dimensiones, si sub ratione dimensionum tantum speetentur, relationem ad situm dumtaxat exhibent ἔ unde, etiamsi partes mutentur , et posteriores priori hiis succedant, lamen quia in eodem situ Suul, individuum idem permanet. E. g. , quam HS di
43쪽
153. Ex iis, quae de principio individuationis substantiarum
materialium diximus, conscitur generatim statuendum esse non
nisi materiam signatam pumtitate tamquam principium individuationis intelligi posse. Etenim illud esse debet principium individuationis, quo primo posito , ponitur individuatio, et, quo
primo ablato, illa aufertur. Atqui , posita signata materia, P nitur primo individuatio, eaque ablata, aufertur. Ergo non nisi materia signata principium individuationis esse potest. Assum Ptio LX m probatur, quod, posita sorma, non ponitur individuatio, cum forma ex se sit communis, sed, posita materia Signata, statim habetur individuum ; illud senim, quod sub hac materia CX isti t, neque Quin aliis commune fieri , neque a seipso dividi, neque dici de subiecto potest , quae omnia, ut Omnes norunt, individuum constituunt.
i59. Quod si principium individuationis non nisi ex materia
repetendum est, haec nullo ni gotio intelliguntur: l. ' Animae hu- muuae, quippe quae sunt immateriales, d tamen ad coniunctionem sui cum corporibus naturaliter destinantur, ex eo sunt in dividuae, quod ordinem ad sua Corpora habent. 2.' Substantiae muro spirituales, quas Angelos sacrae Lilae ea PPellant, cum neque in seipsis maioriam hascant, neque ad coniunctionem sui cum materia destinentur, non admittunt aliquod
Principium, per quod numerice inter se disserunt, sed ex seipsis individuae fiunt 3. ' Denique, Deus, cum omnino simplex, et purissimus sit, est Se ipso summe unus, et individuus, sive, ut s. Thomas inquit, a divina Bonitas et Esse individuatur ex ipsa sui puritate, Per hoc scilicet, quod ipsa non est recepta in aliquo ' v.
mensiones In eorpore hominis dilatentur, et eontrahantur , tamen idem remanet individuum, quia dimensiones eumdem situm semper retinent. Cf 1. Thom ., Super Mel. , el ., q. eit., B. 2 e. Individuum, eum nullo modo in subiecto sit, de subieelo praedicari nequii; e. g., impropria esset haec praedicatio, Socraιea est hic homo. ὶ ε Forma, quae non est reeeptibilis in materia, sed est per se subsistens ex hoe ipso individuatur, quod non potest recipi in alio 3 I, q. III, a. 2 ad 1ὶ. Quoniam substantiae Angelica per seipsas individuantur,s. Thomas inde eon. fecit ipsas specie inter se disseero, ita ut duo Angeli eiusdem speciei inveniri nequeant libid., q. L, a. 4, e . . Hoc quidem, ut idem sanetus Doeloe advertit, non sit ex eo quod natura cuiusque Angeli per se speelata in pluribus esse ne quit am forma, quantum est de se, nisi aliquid aliud impediat, reeipi potest a pluribus 1 ibid., q. III, loe. eil.); sed ex eo, quod, eum g omnis materiae sit expers, non inveniuntur suhieela , in quibus multiplicetur ν ; sit Qq. dimp.,
In lib. De Causis, luet. ix. Sed de hae re tu Theologia naturali.
44쪽
T. N. De discrimine inter substrentiam completam et inco letam 40. Substantia completa ea dicitur, quae ad coniunctionem
sui cum altera substantia non destinatur ἔ e. g., homo totuS, Planta, Sol, etc. In ompleta est ea, quae destinatur ad contu Ctionem sui cum altera substantia, eum qua unum compoSitum substantiale efformet; e. g. , anima hominis.141. Iam substantiae incompletae sunt quidem Per se , quia non inhaerent alteri,veluti subiecto, proindeque ab accidentibus distinguuntur; sed, prout totum substantiale compositum Comp nunt , nonnisi in ipso substantiali composito perficiuntur. Suh- Stantiae autem completae non sunt in aliquo, tamquam in subi Cis, neque in aliquo, tamquam in toto, proindeque iure dicuntur esse sui psius, nempe absoluta ratione Per se, et non in alio
142. Quod si substantia completa est sui ipsius, Consequitur Proprium quoque illius esse , quod quidquid agit, sibi agit. EContrario substantiae incompletae, quippe quae non sunt sui DPsius, quidquid agunt, non sibi,sed subiecto,a quo perficiuntur, agunt. Ε. g., quidquid homo operatur, operatio ei tribuitur, at, Cum manus percutit instrumentum, non proprie manus, sed homo per manum agere dicitur. l 45. Actus, sive persectio, per quam substantia completa EXI Stit, Subsistentia appollatur. Quare sul,sistentia ita definiri solet:
Actualitas , seu Perfectis , Per quam natura si sui φsius , et
non alterius; vel etiam, Perfectio, Per quiam natura ultimo com Pletur, et terminarur, ita ut sit, et Feretur , quin cum alae
ART. V. Notiones sumositi, et Personae declararitur 44. Subsistentia concrete sumta dicitur sumositum',qu i RSuppositum est substantia individua, et con leta incommunicabiliter subsistens. Quod si suppositum intelligentia perfruatur, digniori nomine Personae, vel f Post sis nuncupatur,eaque Se Cundum Boetium vulgo definitur: Nattirae rationalis individua
145. Haec ρersonae definitio ita explicatur: t.' Persona debet
MM sutilantia ἔ accidens enim , cum nullo modo in se existat,aed in subiecto insit, nequit esse aliquid subsistens, ac proinde nequit esse persona L ὶ cs a. Thom., B. diapp., De PM., q. IX, 2. 2 e. Diuili co by Cooste
45쪽
2.' Cum persona dicitur individua, tria significantur. Scilicet
Primo, persona debet esse quaedam sultatulati a Singularis, ac proinde non potest, quaemadmodum natura universalis, osse communis pluribus ; unde personalis tessΡra in tali modo existendi Consistere dicitur . Secundo, debet osse substantia Completa ἰ ita ut non possit communicari alteri' substantiae, Dum qua Compositum Substantiale efficiat Τ. E. g., et anima se pariata est pars rationalis naturae , Scilicet humanae , et non tota natura rationalis homi-Nis, ut ideo non est persona ' s. Tortio, delici hubore subsistentiam propriam sibi , ita ut persona dici nequeat illa nutura , quae etsi singularis, et completa sit, tamen quia assumitur a Per sona excellantiori, propriam hul'Ostasun amittit atque in illa o- llentiori hypostas i. a qua ussumitur, subsistit q. a.' Illa vox rationalis additur, ut subsistentia cuiuslibot naturae Singularis Complotae ab illa, quae propria intellectualis naturae est, distinguntur '. ldi . Ex notione personae, quam tradidimus, illud etiam per FPicitur , personam Psso into iam oporationum suarum Princi- Pium, quippe quod nulla natura aliquid rigit, nisi tum subsistat. Hinc illud ossa tum , Actiones sunt suillioritorum , D mPE , et finatura sons sit, ot principium , quo operationes eliciuntur , lamen Summi um. mu Presonia est intcgrum, et Completum principium, quod Operatur. ΛnT. VI. Nonnullae absurdae Ῥiniones circa notionem PσSOsee r felliantur 147. Aliqui ex hodiernis Germaniae Thoologis personam definiunt, niaturum sui consciam '. Ilorum sentcntia valde amnis Videtur opinioni Lockii, qui identitatem personae in conscientia
In lib. I Sent. , loe . cit. ε) Id in ss. Incarnationis mysterio evenit, quia, cum humana natura a verbo assumpta suit, e Persona Divina, ut Aquinas ait, sua unione impedivit, ne humana natura propriam personali talem haberet IlI, q. lv,a. 2 ad 3). Vnde Ga - urae assumplae non deest propria personalitas propter de clum alicuius , quod ad perseelionem humanae naturae perlineat, Reu propter additionem B- licuius, quod est supra humanam naturam, quod est uoto ad Diuiuam Perso
46쪽
propriarum actionum,seu in actu, quo quisque verationum suarum mi ConScius, ponendam esse Censuit .
143. Prop. t.' Persona perperiam di suitur , natura Sui
Probatur: l. ' Conscientia est actus, quo Datura intollectrix se, suasque operationes cognoscit. Atqui, Biente S. Thoma, e aCtus omnis est rei subsisbentis, et persectae ' ν, nempe suppositi, et Pe Onae. Ergo conscientia personam iam constitutam expost lat, tantum abest, ut illain constituat. 2. Si persona in consciuialia posita esset, anima etiam sine Cor Pore Persona esse posset, quippe quod ipsa Corpore non eget, ut sui conscientiam habeat. Atqui sola anima, utpote substantia incompleta, Persona esse nequit. Ergo petaona ex Conscientia sui sius exurgere non Potest. 5.' Ii, qui hanc novam desinitionem personae tradunt, si sibi Constare velint, doceant ne esse est homines, cum sine conscientia sui ipsius nascantur, minime nasci uti petaonas, sed annorum cursu sieri Personas, proindeque insantes, priusquam mentis mae mmtes fiant, haudquaquam esse personus, eoque clenium tem PQ personas esset, quo horum anima ad sol psam redit. Atqui
haec plano inaudita Theologis, et Philosophis sunt; hi enim
mnos hominem, tamquam personam, nasci. terminumque gene rationis nonnisi personam esse concorditer docent. Ergo.
149. Prop. 2.' Mentitas ρersonae in conscientia Prostriammactiomum ρoni nequit. Probatur sere eisdem argumentis: Et sano, t.' sicut persona, ita eius identitas conscientiam praecedit. Ergo sicut persona, ita eius identitas in conscientia posita eme nequit. 2' Si personae identitas a conscientia nostrarum a tionum Pen deret, nos in somno, in quo illa conscientia destituimur, non ea dem Persona essemus, ac in vigilia; immo, cum in ipsa vigilia
Praeteritarum actionum uni O actu numquam reminiscamur, En
dem , et non stadem persona simul em mus; eadem quidem ob memoriam aliquarum actionum, non eadem vero propter aliarum oblivionem 3.
in Si quis quaerat undenam identitas nostrae personae repetenda sit, ei in memoriam revocamus personam in homine non esse solam animam. aut solumeorpus, sed aliquid ex anima, et ex eorpore compositum, cuius subsistentia, ut in aniar pologia ostendemus, consilinilur ex me, quod anima cum eorpore Communicat. Iam anima, ut pole substantia intellectualis, ideoque expers partium, nequit substantialiter mulari. corpus vero, etsi partium mutationem experiri queat; tamen quamdiu cum antrua eouiungitur, idem numero mauel.
47쪽
T. VII. Exsolvuntur nonnullae quaestiones circa notiones sum iti, et Personae M. Circa notiones suppositi, et personae hae duae quaesti nes agitantur: 1' utrum, necne in rebus creatis sit realis distinctio inter naturam singularem, et subsistentiam, quae, uti dixismus, Suppositi, Seu personae propria est ; 2' utrum subsistentia sit aliquid positivum, an mera negatio. St. Ρrop. t.' In rebus creatis natura a subsistentia realia ter distinguitur. Probatur. Si natura singularis, prout natura est,subsistentiam non Praeseseri, haec tamquam aliquid ab ipsa realiter distinctum censenda est. Atqui natura, etsi singularis, imo Completa sit, tamen actualem sui subsistentiam non includit, nam, etsi ob eius singularitatem excludat illam commet nicabilitatem , secundum
quam universale Communicatur eum particularibus, tamen non
excludit communicabilitatem cum illo, quod ipsam ultimo temminiat,seu perscit . Quod adeo verum est, ut natura singularis, ut diximus, ab aliena subsistentia persici possit, quemadmodum
d natura humana Christi a Verbo assumpta factum esse docet Fides. Ergo in rebus creatis natura a subsistentia realiter distin guitur.
152. Prop. 2.' Subsistentia est aliquid ρositivum, non mem
negatio. Probatur contra nonnullos Scotistas,qui putant subsistentiam idcirco in mera negatione consistere, quia ipsa id dumtaxat M- est, ut natura Cum altero communicari nequeat: Natura ex su
sistentia valde perficitur. quippe quod per ipsam ita sui iuris fit,
culus ratio est, quia numerina eorI oris identitas ut ex tam dietis p. not. I
patraeit, ex eo oritur, quod eaedem partium dimensiones seeundum situm p manem; hae aulem dimensiones in nostro corpore, quamdiu eum anima eoniungitur, numquam mutantur, e. g., sive homo sit puer, sive adolescens, sive vir, sive seneT, eaput, et ceterae eius corporis partes semper eumdem situm habent. Hine, quoniam eadem substanti nimae elle suum eum eorpore eodem numero communieat, eadem dicenda est hominis persona, sive eaedem, sive dive Me eius operationes sint.' Diximus naturam stingularem, nam quaestio tirea naturam, prout essentiam rei signisseat non vergatur si enim,uli iam ostendimus p. 4-IS . existentia in rebus erealis ah essentia distinguitur, dubitari non potest, quin subsistentia quoqua ah ipsa distinguatur tes 1. Thom ., Puodlibal, a. 6 e. . Diximus etiam in rebus erealis, certum enim est Divinas Personalitates a Natura ratione tantum distingui. τὶ unda g. Thomas monet singularitatem naturae emcere, ut ipsa sit haec na.
ara, non vero De subsistens. In III dent. , Dist. ΙΤ, q. II, a. I, lol. 1 ad 2.
48쪽
ONTOLDGIA 47 ut ei non solum non sit opus, sed ne possibile quidem sit se cum altera communicare. Atqui aliquid persici non potest, nisi per id, quod est positivum, et male. Ergo subsistentia in mera negati ne potita non est '. ART. VIII. De accidentel M. Sicut substantia est res,cui esse non in alio convenil ita accideris est res, cui convenit esse in alio, tamquam in subueto, siquidem accidens nuncupatur ille specialis modus essendi, qui modo, quo substantia est, opponitur 3.154. Aceldentia in assoluta, et modialia distinguuntur; nempe ipsa accidentia, quae substantiam assciunt, absoluta appen
Iantur; modi autem,secundum quos accidentia substantiam assiciunt, accidentia modulia dicuntur. Ε. g., motus est accidens absolutum, segnities autem, vel velocitas motus est accidens m date; item, calor aquae est accidens absolutum, intensio autem caloris est accidens modale.
55. Vt notio accidentis penitus intelligatur, veritatem harum propositionum, quas Scholastici docuerunt, et plerique philosophi recentes insciantur, demonstremus oportet. Prop. I .' Esse accidentis, etsi is esse substantiae de rideat, tamen ab hoc reapse distinguitur. Probatur. Accidens est aliquid, quod substantiae additur,aut ab ea demitur , unde ex accidentibus sit , ut substantia aliquem modum, sive statum accipiat, vel amittat. Atqui impossibile testianam, eamdemquct rem sibi ipsi addi, aut a seipsa separari. Ergo ene accidentis unum, idemque cum esse substantiae dici non m eSt, ae proinde esse accidensis ab esse substantiae reapse distinguatur oportet .
Stere Possunt, quin actu inhaereant sutilantiae.
iiivum, quod subsistentia supra naturam addit, responderi potest esse quem dam modum, quo natura ullimo eompletur, sive Ierminatur, fitque sui iuris. sie agimus de aeeidente physico, seu praedieamentali, non vero de Reeidente logies, seu praedicabili. Diserimen inter utramque aeeidentis speetem explicavimus in Logica, pari. I, e. I, art. vl, p. 12, not. 3 vol. I. , ct s. Aug. De diis , lib.Vll, e. l, n.2,et s.Thom ., C r. Gent. , lib. iv, e. 14.' Idem de modis diei nequit. Etenim, etsi modus revera distinguatur a re, euiua est modus, lamen sine hae neutiquam esse potest, quia modus, aieme 1. Augustino tDe Gen. ad Iul. , lib. Iv, c. 3, n. 7ὶ, est siuaedam menNura, quaa rei prae silur, ae proinde repugnat aliquid es B modum alicuius rei, quam revera non mensurat. Cl s.Thom ., n lib. lv Seni.,Dist. xvi,q.Ill, a. ,rol. 2 ad 4.βὶ Diximus ex virlule Divina; omnes enim in eo tonsentiu ut, quod aenidenti
49쪽
157. Probatur. Omnia, quae intrins us non repugnant. a Deo essici possunt. Atqui intrinsecus non repugnat uccidens ubsolutum a tu existere seorsum a SubSinutiu , a qua naturaliter pondet. Ergo.
M. Minor probatur hunc in modum: Accidens, etiainst a
Ctu non inhaereat suae subStantiae , tamen propriam accidentis essentiam non amittit; nam ad essetitiam accidentis pertinet quidem necessario habere ordinem ad substantiam , ita nempe , ut exigat esse in subiecto , quia esse accidentis ab esse substantiae pendet, sed non pertinet actu inesse Sulta tantiae, quia ene a cidentis ab osse substantiae distinctum est. et Accidens, inquit s.
Bona ventura. quamvis non Sit in Subiecis, non inmon si paratura sua disinitione, imo ei convenit, quia aptum est esse in subie cis s. Atqui illud, quod mi essentiam uoti destruit, intrins
Cus non repugnat. Ergo i utrinsecuS non repugnat accidens absolutum actu eius tere seorsum a substantia, a qua naturaliter pendet.
159. Obiic. Si accidentia existerent sine subiecto, re ipsa existerent per se, unde essent Verae Substantiae. Atqui repugnat a Cidens existere per se. Ergo accidens De virtute quidem Divina seiunctum a su siecto Oxistere t tret. 160. Resp., Neg. Duu MC. min. ἰ mg. COnS. Et Sune n identia, quamdiu seiuncta a subiecto CX istunt,Sustentantur a Deo, ita tamen, ut eo, quo diXimus, modo ordinem serve ut ad substantiam. Quoesaea, cum sustententur a Deo, non subsistunt per se, quod est proprium Substantiae, et cum Ordinem servent ad fulseiectum, naturam accidentium non amittunt Quin autem accidentia possint a Deo sustentari, dubitandum non rat; nam , ut optime s. Thomas observat, Sicut Deus potest esseClus causarum naturalium pro tu ere Sine Daturalibus suusis, sic liotest tenere inesse accidentia, Subtracta Substiantia, Per quiam conserviabantur in esse '.
naturaliter eonvenit inesse suae substantiae, ae proinde ex virtute naturali non potest seiunctum ab illa existere. 3ὶ In lib. Iu Sent. , Dist. Xll, pari. l, a. I, q. t acliam. e comparatio, inquit idem Seraphicus Doctor, accidentis ad guhie lum se- eundum aptitudinem est essentialis, et haec numquam privatur ab accidente I; Did. in reari.
J III, q. LXX vlI, a, I e. et ad 2. Hae de accidentibus absolutis theoria Selio.
Iasiiei sacile explicant, quomodo in venerabili Eucharistiae Sacramento, per-aeta consecratione, speciex vanis, et vivi permanere non repugnet css. Thom ., Puodlib. IX, a. 5 c., et s. Bona v. , in lib. Iu Sent. ,ibid. ad am. . Nonnulli recentes Theologi, cum doceant omnia accidentia esse modos, ae proindo fieri non posse, ut accidentia a substantia umquam Reparentur, eoni ndunt accidentia in illo Sacrameulo uou remanere, 1ed eorum Sensatioues a Duo iv nobis
50쪽
161. et Omnis res, ut s. Thomas ait, est vel substantia, vel accidoris 3 3; quocirca si prima cu' moria est Suis latitia, roliquaunovem Cato riae accidentia sint Oportet. Ea, quae ad qΠantitatem, relationem, et qualitatem Spectant, uni CO capito compleCt
mur, quippe quod, cum de his iam in Logica disputatum nia,is
sit, nonnisi pauca, quae ad carum notiones Ontologice consideratus maxime pertinent, minio adiicininus necesse ESt.
Astae. I. De Quantitate162. Circa quantitarem in primis illud , quod in Logica in
nuimus, ultorius cxplicandum nobis ost, ni mi u quantitatem PO- sitam esse in divisibilitate. suu in co, quoil in partes ciusdem nutu rue dividi pol st. Prop. Essentia qrurntitatis non in extensione Partiriau in OmdmP ad se, seu interna, neque in stxtensione Partitim in Ordinc ad locum, seu externa , sed in disisibilitate Posita est. l65. Probatur prima pars contra Gouilinum', illi GS Iue pauCOS. In aliquo uno, prout est quantum, plura intelligere non POSSum US, iii si ipsum capax divisionis iam anica intelligatur; unde s. Thomas ait: c Divisio causat multitudinem ' s ; quaproptor mul titudo Paruum non tamquam primum, ex quo cetera in quantitate exurgunt, intelligitur. Atqui illud, quod non intelligitur tamquam Primum, ct tamquam radiX, ex qua cetera xurgunt, quae in re
excitari; Deus enim a meit organa sensoria eodem prorsus modo, quo B pane, et vino naturali lor a mei solent. Lilem istam dirimero nostrum non est. Dum laxat his r contibus in memoria revocamus receptam a lola Ecelesia doctrinam catecllismi Romani, Tridentinae Synodi inlprprelis, quas haec est: a duoniam a ateidonita Christi Corpori, et Sanguini inharrero non possunt, relinquitur ut supra naturas ordinem ipsa 'se nulla alia re nisa susten leui. Haec perpetua,
et constans luti Ecclesiae doctrina x; Pars II, c. 4, n. 44.3ὶ seq. dispp., De mi., q. vi II, a. 2 e. ) Exiensio paritum, si priori significatione accipiatur, ea est, qua partesila inter se comparantur, ut una extra aliam sit in ordine ad SB, E. g., ea put xtra collum, et collum extra humeros, quin aliquid de loco concipiatur, in quo extendi possunt. Sin posteriori signifieations, est ea, qua partes ita inter so , comparantur, ut una sit extra aliam in ordiue ad locum, e. g., si capul sit suprema loci pars, pectus media , pedes infima. ι Philos. Haeta ineoneus a D. Thomae dogmata, Lae. mai., Pari. I, q. Illiari. l. - ' Pq. divp., de Pol ., q. lX, a. 7 c. Pil AEOS. cuRIST. Mp n. IL I