장음표시 사용
61쪽
ot non Psset osscctus. Ergo principium cati salitatis ali ii so Principio contradictionis vim suam sumit. 199. Anteced ns ita dumonstratur: Esse tus, satente ipso Πumio est aliquid, quod incipit Oxist re, dum unica non PAistebat, seu quod a statu possibilitatis ad statum cxistentiae progreditur. Atqui ali luid ε de potontia non potcst roduci in actum, nisi P ruliquod uias actu 3 3. Ergo ut os cctus existentiain accipiat aliquid iam in a tu esse oportet, quini hanc ex istotitia in ei largitur. At
qui id, quod omi tui existentiain largitur , non pol PM cssc id messectus, sed dolvit esso aliquid al, eo distinctum ' x. Ergo nolio
PT tus expostulat notionem alterius rei , quae sua virluto sXistotitiam cslictui largitur. At pii res, quae ix istoni iam nitri i largitur, causa illius ost. Ergo Dotio csscctus ost Dius inodi ut notiODCm musae Dre 'murio Exposlulel, a proinde si liai C causae laxi- ntia ab effectu nos ratur, ii sa notio osscctus evanescit . 200. Oinicit Humius: Expuriunt in successiori na, non VCro Cora Drxionem factorum naturalium uobis pati sucit. Ergo alterum al-wrius osse causetim colligore noliis non lici t. 20 l. R Sp. , ns. tint. Porporam Humius contendit nos CX Piraeiudicata nostra opinione dependontiam intor ros statu Oro, quia
ipsas nonnisi sibi invicem succedere mi Pinarii . Eicnim distinguenda est cognitio depondontiae unius mi ab alia, atque Cognitio necessitatis luiiusmodi dopondentiae M. Inm, quod ad primam cognitionem spectat, experientia snope nobis pati'sacit non simplicem successionem Aod actionem unius in aliud, ac proinde d Poridontiam unius ab ultero, a quo producitur. I . g. , i PSa nosed et sensationes in anima a corporibus, sonsum doloris PX Au-SCCpto vulnom, extinctionein semis,ot sitis CX sumpti Ono cibi, et Potus,combustionem ligni ex otiis proluctione in ignem ostici. Hoc
Bd O Vorum ost, ut ea, quae sibi invicem sit redunt, ab iis, quin rum unum ah altero prodii itur, discernamus. Ε. g., nos di imus Ignom esse causam sumi; ut non dicimus diom esse causam D lis, aut unam i mpestatem osse causam ait Pius. Quod si de cognitionunc essitatis huiusmodi dependontiae sermo liabeatur, sane eam
η Ι, q. II, a. 3 c. Nee est possibile, quod aliquid sit eausa emetens sui ipsius, quia sic esset prius seipso quod est impossibilo 3; Ibid.
ὶ Inde fiantius etiam refelli iur, qui principium causalitatis inter sua prinei pia sunthetica a priori s Ideat. , loe . eii. , recensuit. Nam in principio causalitatis , quemadmodum ostendimus , ex notione stibiecti nolio pra dicati c- volvitur , id quod, secutidum ipsum Kanlium , aualyticorii in iudiciorum Pro
62쪽
rXI'Orientia non commonstrat, scd intellectus perficit, Opc illius pronuntiati, quod Scotus ita enunciavit: . Quidquid evenit ut in pluribus ab aliqua causa non libem , est effectus Daturalis illius causuu 3 3.
An T. VII. I futatur Occasionialismus 202. Non pauci Carisiani post ualebranchium y autumant
D um Eme uniCam Pu usam agentem, rus aut in creatus omni acti
vitate dostitui, nihilque aliud praestare quam quod Deo oceasio- Dum agetidi praebent. Haec sontentia Occiasionalismias appellaintur. Ipsa auium, quam etiam huC nostra aetato ab . Dchreyneus , Buchcrius ' , aliique propugnant, auctores habuit quosdam Veteres β, ex quorum opinione Deus , dum res in quibusdam ci Cumstantiis positas intuetur, Secundum leges, quas ud mundi comservationem sibi praescripsit, essectus producit, qui ab ipsis r i bus produci vidctitur. 205. Prop. Vim agendi rebus creatis incise hiatid repugnat '. Probatur. Nulla ratio, cur rebus creatis vis agendi repugnet, sumi potest noque X natura rerum creatarum .in quibus illa con ripitur, neque ex natura Di i, qui illam cum ipsis communicat. Ergo vis agendi rebus creatis liaud repugna'.
tur, vim ess ctrirem eis in me absurdum non rat. Eloiaim vis agendi, quae a Cuum Prima pondet, limitibusque donuitur, et pro divorsa orcatui urum indolo diversa est. Daturae rerum uoti modo D Orindvorsatur, scd etiam omnino convenit. Atqui holusinodi est vis effectrix, quam Mos creaturis adversus Malebranchiunos vindicamus; non enim nobis volumus huiusmodi vim rebus creatis con- enim, ut ipsae quidquam ex nihilo efficOro valeant; sed solum Contendimus res creatas posse a Deo eiusmodi vi ornari, ut, ipso Deo ad illarum actiones concurrente , aliquid ex pra existente materia ess iant. Ergo vim effectricem rebus creatis inesse, si res ipscio considerentur, BbSurdum non St. 2' Nec, si consideretur Deus, qui vim agondi cum rebus P iis Communi Cat. Et sane, Deus pol si e communicare aliis simi-
εὶ Loe.eit. Es Criseriol. , r. IV, nrt. 2, p. 2I0 vol. I. J De inqtiir. rer., lib. Vt, pars lI. C. 3. a Theorie Biblique de la eosmostonie, et de lageologie, Paris 1848. Introd. a e elude aes sciences medientes. lec. 11, p. M sqq. , Paris I 838. Ilorum inentio occurrit apuli R. Ath. M. sylvs., lib. li, iri ei. II, c. I), et apud s. Thomana, Pq. dispp., De I I., q. lli, a. r. φὶ id lanium, ne Oniologiae fines egi odia inur,demonstrandum nobix late est. Virum Billem , necne vis quaedam actuosa insit rebus creatis, in comologia investigabimus.
63쪽
205. Secundum occasionalistas , creaturus quidquam opurari repugnat 1' quia, cum Deus Sit causa porscctissima, aliae causa , praeter Deum , admitti non possunt ; 2' quin si Deus dumtaxut omnia, quae in mundo fiunt, operari dicatur, iidem essectus in mundo ex istorent, ne proinde Duus , si vim agendi cum robus a se croatis communi aret, frustra uliquid moliretur, id quod Divinae Sapientiae refragatur. 206. Ast ipsi longe opinione falluntur. Etenim quod speciat ad primum, nos tuemur alias causas, Praetor Doum, admitti posse et non ex insufficiolatia , ut A. Thomus ait, Divinno virtutis , sed ex immensitate Bonitatis ipsius , per quam suam similitudi-Dom robus communicare voluit , Non solum quantiam ad hoP , quod essent , sed etiam quantum ad hoc , quod ultorum causae insent v. Iamvero, quomadmodum infinita pol foctio Dei non impedit , quominus plurima alia impri Potn existant, cuiusmodi sunt contingontia, et finita; ila non votat admittere alius causas, quae per virtutem n Causa Prima, nempe a Dcm a coeptam agant, ab Eaque in operationibus suis pondoant. Quin etiam sicut prr- sectio Divina non esset dicenda infinita, si Dous non posset aliis extra se rebus ex istontiam largiri, ita ne infinita quidem ipsa dicenda osset, si Deus cum robus a se creatis vim agendi communicam non POSSCt.
207. Quod aestinet ad altorum , si Deus dumtaxat opora retur omnia quae in mundo sunt procul dubio iidem ossectus in mundo conspicerentur,a si res creatao quoque cum Deo illos producerent. At vero si essectus emcnt iidem , Ρmut elatia sunt, Iat usoret idom illos producendi modus. Namque aliud est offoctum produci a solo Deo, aliud vero produci simul a Dpo, et a onusis creatis; si quidem hoc tum novo argum iam est res omnins n Do pendem, tum ipsius D i Sapientiam , Boni inlcmque incisis commendat, qui x etiam dignitatum causandi aliis conferre voluit a. T. VIII. De diversis causae cis ientis Uecisitis 203. Causa Ossiciens potest esse Princi 'tilis, Vol instrum ratulis. Ε. g. , artifex est causa Principalis operis artificiosi, atque instrumenta, quibus utitur ud Opus ciuiciendum, sunt causa instrumentalis.
64쪽
ONTO Loci A 03209. Natura causae instrui non talis perbolle explicatur a s.ThOma h minio: . I iistrunientum, ait, habet duas actiones, uuam instrumentalem , secundum quam operatur Dou in Virtute Propria, Sed in virtute principalis agentis; aliam autem habet actioni in Propriam, quae competit sibi secundum propriam si vinum; si ut securi competit scindere ratione suau u uitatis, sucere autem l tum, in quantum est iustrumentum artis non autem Perii itinstrumentalem actionem , nisi exercendo actioncm Propriam ἔscindendo enim se it Iectum s. 2li . Praeterea, inici dum plures causae ad producendum unicum essectum aliquid conserunt. Iam ex iis illa causa, quae immediate effectum attingit, Proxima, reliquae autem,quae media te ad eosectus productionem concurrunt, remotae dicuntur '.
2ll. Circa has specturum causas s. Thomas vili Otavit natu ram effectus ex conditione causae pro imae , Non vero remolisu Pendere, quia a causa proxima essemus immediato promanat. E. g. ε licet muSa suprema sit necessaria, tamen ossocius potest eme Contingens propior causam proximam contingent m. Si ut Viseminatio plantae est contingens propter causam proximam Contingentim, licet motus solis, qui est causa prima, sit ne ossarius
2l2. Insu por causa potest esse vel Per se, sive PVOP ire, Vel Per accid s. Causa per se appellatur, qua illum producit eis '- tum, ad quem naturaliter comparata est. Causa autem Pre acci dens duobus modis pra ocipue dici potest, nempe viri in eo quod a praotor intentionem ille effectus a tali causa S quitur . . . , si ut si totis sopulcrum ad sepeliendum, invenit thesaurum P Uter intentionem ' x; vel ex eo, quod est et removens prohiberis, sicut qui extinguit candelam, vel exportat ex domo, licitur Causam tenebras ε 3, quia actione sua id removet, a quo tenebrae dispoliuntur. 2l3. Explicandum etiam est, quaenam sit causa Sme qua Non. Haec, monente S. Τhoma ', quandoque est eiusmodi, ut nihil agat, quandoque eiusmodi, ut aliquid agat ad productionem ess ctus. Ita admotio ignis ad stupam sine qua ipsa stupa non Com
Palet plures esse posse lausas proxima , si ait produelionem psseelus immediate aliquid agunt, e . g. , plures baiuli, qui unteum pondus asportant. Tum autem plures causae proximae eiusdem ordinis ad euiudem esseclum producendum requiruntur, eum ipsae incompletae sunt, quia, si eompletae essent, iam aliorum consortium excluderent. cs s. Thom ., I, q. Lll, a. 4 c.
65쪽
214. Denique causa distinguitur in uniet Ocam, aequivocam, et malogam λ. Causa univoca illa 'ost, cuius in retus similis est ipsi causae secundum eumdem rationem v ciscam, uti liomo est causa uni voca hominis, quem generat '. Ac nivoca dicitur illa,
quae cum effectu Convenit Secundum eamdEm rationem generiacam, cuiusinodi est sol r pectu corum, ad quorum productionem ipse concurrit '. Deniquo, si essectus cum causa Conveni ut tantum secundum ali iam analogiam, Scu comparationem, VPlordinem, illa causa analogia appellatur. IIinc Deus est Causa agens analogice F, propterea quod, cum nullo genere rorum conli-D atur, Crenturne n queunt Piso participes similitudinis Divinae secundum eamdem rationem speciei, aut genoris, sed solum s.
cundum aliquam aselogiam. Enimvero cirenturae, quippe quae sunt entia, quamdam imperfectam similitudinem cum Deo, ut primo, et universali principio totius esse, praeseserunt '. 2lii. Porro quaelibet musa pra stantior est emctu OX oo quod virtute activa illum producendi pollet 7. At vero, persectioncs,quao sunt in ossectu, inveniuntur in musa univo a formaliter,
idest secundum eamdem rationem, quia incctus causae uni Vocastret eiusdem spmisei, sive naturae, ac causa. In Causa aut m a quivoca inveniuntur diversa ratione, nam causa nequivoca, utpote quae essectus specie diversos producit, lWrscctiones, cpiae in Pissunt, Areundum Pamdem ration in complo ii non potost alioquin
persectionibus divorsae spe tui , ac proinde secum pugnantibus constaret . . Id poliori iure dc causa uualoga dicendum esse qui que in Se perspicit '.
Quare causae univoeae nonnisi esseclus speciei suae consentaneos edere valent. Α, Ηine causae aequivocae plures esseclus specie diversos producere possunt.
In lib. I Sent. , Dist. vIII, q. I, a. 2 sol. - β) cs p. 2I. omne, quod sit, inquit s. Augustinus, ei, a quo sit, par esse non potest 1; q. LXXXIII, q. 2; cs ibid., q. 28. ηὶ I, q. tu, B. 2 E. si Quanam ratione essecius a Deo creati in Eo conlineantur, explieabimus in Theologia naturali.
66쪽
ΛRT. I. Notiones ubi, et loci declarantur 2ui. Illud accidens, quini substantiae corporeae adia i , at que ossicit, ut ipsa quodam loco Contineatur,et circumscribatur, Domine Mi designatur. Hinc, Secundum B. Λmertum M., ubi
Ex qua notione uti perspicitur locum, ut idem Doetor inquit, se illud, et a quo, si ut ri Causa, sit ipsum ubi λ v. Quare ii lio tibi ex notione Ioci magis declarutur. 21 T. Iam locus secundum Aristotelem dosinitur Immobilis superscies corporis, quae aliud corpus Primo ambit, et cimumscribit, ita ut aequalom cum huius superficie proportionem partium, sive monsuriam habeat δ. VOx Primo significat locum proprie esse illam superficiem, quae corpori contigua est, ipsumque immediato continet; unde nos non dicimus hominem in toto aere exist ro, sod solum in ea parte, qua Circumscribitur. Superficies autem, quae corpus immediato umbit, utSi secundum se moveri possit, tamen non hallet rationem loci, sivo continentis, nisi tamquam immobilis concipiatur. E. g., cisi, flante vento, Superficies talis Corporis, puta auris, mutetur, tamen illa , quae priori Succedit, 'amdem, quam praecedens, capacitatem intra sua latora habere
debet; quapropter illa superficies, prout aliud corpus ambit, im-mcibilis dicitur. 2l3. Porro tili categoricum significat aliquid rem in loco per modum proprium locis. Exinde intolligitur primo, cur ubi cui
mrictim uplκ l lotur circumScriytisum; nam illud, ut iam diximus, proprie est in loco, quod a loco circumscribitur, sive eam proportionem ad locum habet, qua ab ipso exaequatur,ac p inde, vicia te s. Bonaventura, ita est in loco, e quod para sit in parte, et totum in toto secundum commensurationem βη. Secundo, cur hoctili nonnisi substantiis corpor is convenire possit '; nam nonnisi modiis quantitatibus dimensi vis, quae propriae Coiporum sunt, intelligi potest, quomodo substantia a lOCO Circumscribatur 7.
2I9. Λt vero ratio existendi in loco potest quoque intelligi,
67쪽
prout 4 clicitur aliquid osso in aliis ictius quocum luse modo ' a. Huc ex causa ubi circumscris lisum ab tibi di ginitivo distinguitur. Namquc ubi doliti iiivum Subsi utitiis spiritualibus creatis al iribuitur, a uiuit signitioni liuria in Praesciat iam iid ros corpor us vi Ipor o ei fioncm, uti lit ira Augolis, vol lior informationem, uti sit in artania Huiusmodi tibi vocatur d finitioum, quia crovtura
spirituales, clam sint si uitrio, ita sunt e in uno loco, quod ii aia in alios , . Λppellatur quoque Sin lex, quia substitialiae incor porcae non sunt in bΜ'o totalitate quiinlitatis, sed tintilit ute PS-ssentitio, ita ut lineo tum commonsuretur totalitati loci β. Ex quoessicitur, ut ipsae non sirit in loco, tamquam in continent , si dpotius locum, in quo Sunt, cori inciant ε.ΛRT. II. De Untio, et Primum sontentiae Philoso horum qui vacuum iadmittunt, rostitiantiar
220. Nos i x eo , quod Conspicimus res Coi Pomas Secundum locum foriri, set quom locum uria descrit, alterum Occup re, quoddam ex Ogilamus i Erupta 'ulum, in quo corpora sibi succi durat.
Hoc recopinculum illud ost, quod vulgus uomine viatii intelligit. In qui nondum luitur nol is est, quidnam ire ipsa hOC spatium sat. 22l. Ex Philosophis nonnulli luoiatur rion aliud spatium csse admittendum, quam xternum, atque hi sunt, qui sputium osse
Vacuum, nompo aliquid a Corporibus distinctum, omitisque corporis Uxlictim putant. 222. Hanc opinionem inter votores post Democritum, et L 'H-
oippum Epicurus Vchomenter defendit, qui piae qui putavit Dibil
aliud sesso in rerum Datum P ct r inanE, ACU Val uum, Et CDI PDra. quae in eo mo volatur'. Inter re rates GasS Ddus, notionem vacui declarare voloris, dixit spatium CSse uias alteria una, indo- Peridens. non productum, quod non Pst D C substantia, Dec Rccidetis, sed quidquam iuCorpomum sui generis, nempe in OrpO-
in I. l . est. Ille non loquimur de praesentia Dei omnibus locis. quia illa, ut in Theolo.
gia naturali Oxplicabitur, est ipsa substantia Dei, ei non est ubi, sed tibique. ' De ratione, qua anima est in corpore, dicemus in Anthrmologia. ει I, q. LlI, a. 3 e. In Ghilis autem ille modus, quo I. Christus in venora hili Eucharistiae Sacramento ost, ah tibi tum einevnueriptino. tum cle iliro dinfert ct s. Thom. , II l, q LXXVI, a. 5), atque speciali nomine ubi saeramenιalis designa iur. β I. q. VIII, a. 2 ad 3. ' h) uid , a. I ad 2. Duas illas quaestiones, quae circa corpora in ordine ad
locum agitantur, nem sto, utrum duo corpora in eodem loco esse possim. atqui uirum repugnei linii in corpus in pluribus locis esse,iu COImolosis leactabimus.
68쪽
ONTOLOGIA 67mum, quod dimensiones longitudinis, latitudinis, profunditatis halini, sed a dimensionibus corporeis longo diversas . Donique Newtonus post Morum docuit spalimn non aliud osso nisi ipquin immensitatem Dei, quia Deus, x eo quod existit ubi quo spatium
constituit, eoque usque progressus est, ut Spatium sensorium Dei nuncuparet . 225. At doctrinam vacui, quocumque modo exponatur, Peli ciendum osse Aequontes propositiones evincunt: Prop. l. ' Viacnum. sis secundum Dicuriam, sive Secransim
Gan dum intelligatur, absurdum rat. Pro tur prima pars: Vacuum, si secundum Epicurum intolligatur, est purum, putum suo nihil; Damquo quidquid ost. aliquid vel incorporeum, vel corporeum sit oportot. Atqui ΕpiCurus spatium admittore non potuit veluti incorpori'um, quia quidquam in Orporeum esse Dogat, nimiae uti Corporeum . quin mi Pus ab inani scu vacuo disi inguit. Vucuum igitur , quod Epicurus desondit, nonnisi nihil est . Praeterea, sputium ab Epicuro intolligitur veluti receptaculum, qu ut corpora continet. Atqui va-
Piaculo quod Pxtensum est, contineri possunt. Vacuum igitur DC-quit Psso spatium. 224. PDotatur secunda pars: Va uiam, A cundum Gnsmi dum, a quo ad subistantium, DPque ad accidons rosertur. Λtqui nihil nodii inter utrumque osso, aut Oxcogitari potest. Ergo Vacuum n Iassendo admissum est omlaino ni surdum. Pra torca, quidquid est incorpori iam est in 'xtensum, ot quidquid ost longum tolum et profundum est Oxtensum. Atqui omnino repugnat aliquid Psso Aimul oxtensum, ne inextensum. Ergo vacuum, quod in Orpo mum sui Mneris Gumendus Oxcogitavit, Dempe incorporcum, quod trinus dimensiorios habet, notionem denotat, quaeso ipsam dostruit. Dunique Gnssendus voluit vacuum osse a tornum, non productum, indopondens. Atqui Ons huiusmodi ost ous a s . Dom-im Deus. Ergo illud vacuum veluti alter Deus habendum foret .
3ὶ Phur. . lib. ll, spei. 2, e. I. hirci. metaph. , pars l. Londini 16 l. Primipia mathemattea philosophiae naturali ,Schol. generat . , et istis., q. XXVIlI.' s. Aug., De Gen. emtr. Han. , lib. I, e. l. in Praestat hie eonira defensores eaeui illud advertero. qt od ellamsi nullum Psset vacuum. et euillhel corpori aliud corpus ms t contiguum, indo lammi haud conficeretur non posso ullum eorpus moveri, nisi omnia simul movon n. tur. Id, ut s. Thomas tin lib. IV Phys., lect. Xὶ docet, Perspicero licet primo
69쪽
Probatur. Si spatium, quod Newtonus vacuum osse Voluit , esset attributum Dei, Deus ex partilius Constar tur u Iuu VaCuum, si non 'Si nihil, Corto extensum cst ; extensum nuti SM DOMpolost. nisi id , quod ex partibus conflatur. Atqui Deo , utpote qui omnino simplex est, non solum partium, sed cuiuslibet e iam generis compositio repugnat. Ergo repugnat spatium eme a tributum Dei. Praetcrea , quodlibet attributum Dei est ipsamet Essentia Dei. Ergo, si spatium est attributum Dei, dicendum finvet Essentiam Dei esse quoddam corporum receptaculum , ct Si addatur pum eodem Newtono spatium esse sensorium Dei , dicendum otium foret mundum esse Divinum Animal. Atqui haec Donnisi a Panthoistis asseri possunt . Ergo opinio Newtoni de
natura spatii omnino absurda est.
An T. III. Refelluntur aliae Philosophorum opinio uos
circa naturam Fufii 226. Cartesius vacuum non solum reiecit, sed etiam spatium a corporibus non distinguens. ipsa corpora spatium Constituem dixit . Loibnitius autem spatium in ordino, quo coexistunt Vra materiales, posuit . Denique Κantius spatium esse υAmnem a
Priori sensibilitatis externao docuit'.
ex rarisaelione, et tondensatione eorporum, nam si eorpora raresseri, et eondensari queunt, nemo non videt posse aliqua eorum moveri, quin reliqua moveantur; Secundo ex motu corporum per nuidum, quia, quoties corpus in nul-do movetur, non oportet lolum suidum moveri, sed satis est paries anteriores suidi. quod corpus ambit, ad Ialera renuere, ut locum a corpore rolictum oc-
3ὶ Bine inier nuperos Bouillierius Theoria de la rasson impermneue, e. 5, p. 83 sqq. , Paris l844ὶ sibi constilli, quod sententiam Newloui , quam amplexatus est, e panitieismi placitis derivavii. , Prinem. ae la Hil. , pari. II, 9 9-l2.3ὶ nectieil de divera eretis etc., passim. in Ghique de Ia mimn pure, trad. par Tissot, Amtelique tran cend. , t. I. Vi haee sententia Κantii intelligatur, sciendum est Eantium sicut quasdam ingenitas generales sormas in intellectu es Idealoge.l, ari. 4, p. linvol. IJ, ita quasdam formas sensibilitatis agnovisse,sivo quasdam repraesentationes,lquae ab experientia non pendent,et manent in nobis,etiamsi eogitationem ab obieelis avocemus. Hae ab eo .vocantur uisioner purae, ut distinguantur a visionibus empiricis, quae sunt clementa sensilia per experientiam nobis manifestata, re ducuntur autem ad visiones puras spatii, ei temporis, quarum illa ad sensibilitatem exlernam, ista ad sensibilitatem internam Uectat, quia res exieruae Donnisi prout tu quoduin spatio existunt, ol assectiones του eoo nonnisi prout
70쪽
227. Pimp. l alium non est tam ac coγαS. Probatur. Spatium non ost aliud, nec aliter intolligi 13 Rest, quam id, quini corporis continet. Atqui repugnat id, quod Co
P a Continet, eum eo, quini continetur, idem esse. Ergo spatium Se idem cum Corporibus repugnat. Haeterea Cartesius in Suum s ritentiam ex eo adductus est, quini essentiam corporis in exten-Sione consistere putavit, ac proinde spatium, cum sit DXwDSum, idem ac corpus esse dixit. Atqui haec ratio sutiliis oest, quia extensio, ut Suo loco ostendemus, essentium corporis haud constituit. Ergo.
223. Prop. 2.' Spatium in ordine, quo corPora coexistunt, adstrui ncquit.
Probatur. Nos non possumus intelligere duo corpora coexia stere, nisi ea in diversis punctis spatii existero simul intelligamus: nam e Pora, quae Cooxistunt, procul dubio ab se invicem distant; eo Ora autem distare dicuntur, quia divorsa spatii puncta occupant. Atqui, si ita res se hahet, C xistentia corporum NPntium non efficit, sed expostulat. Ergo spatium in coexistentia
229. Prop. I. ' Datiam visio Pura sensibilitatis externae diei ru quit. Probatur. Visio pura, MCundum Κantium, est nccossaria, et universalis. Atqui De ossarium, et univorsale sensibilitati adscribi nequit. Ergo spatium visio pura sΡnsibilitatis externae Eme non Potest. Primaerea Κantius suam opinionem id O tuitus iret, quia PutaVit nos non posse porcipere ullum corinis, niSi notiori in Spatii animo prae ruantam haboninus. Atqui id salsum est, quia nos a PSe Corpora percipimus, antequam notion in spatii habeamus,
unde notio stratii est posterior perceptione corpOTIS. Ergo. ART. IV. Vera Sententia circa naturam vatia adstruitiar 250. Explosis salsis circa naturam stratii opinionibus, Mntcntium, quam s. Thomas, aliique Scholastici asseruerunt, Sequenti propositione desondimus: spatium consistit in dimensi thias unius corporis aliud am- hientis, vel in dimensionibus, quibus idem c Pus intra Sc clara ditur . Probatur. Spatium illud esse intelligimus quod corpora in se recipit. Atqui recopinculum cuiuslibet eorporis. quomadmodum experientia constat, Sunt dimensi orare alterius corporis , a quo
sibi invicein suceodentes, ae proinde prout in quodam tempore existunt, nobis