장음표시 사용
51쪽
ctu toros: Exi Plisto partium quantitatis ad locum cst aliquid, quod essentiae quanti: ntis lain constitutac ad voti ire intelligitur. Ergo essentia quantitatis in extensione Paruum in Ordine ad locum p nenda non Pst. Antecedem probatur Ox eo, quod partes quantita- iis ali partes loci ex innituntur, quatenus metiuntur rarius loci, ita ut pars quantitatis S t in parte loci, et totum quantum in toto loco ; id quod intelligi non potest , nisi tum quantitas cum Suis dimonsioni hus intolligatur.
165. Probatur tertia pars : Cunctae proprietatos quantitatis, omnibus concedentibus, in extensione partium, sive prout ad se, sive prout ad locum rosoruntur , fundamentum habent. Atqui ex tonsi O liartium multitudinem partium subintelligit, multitudo autem partium D 'o osse, ure tutelligi poti si sine divisione. Ergo divisibilitas est radix omnium proprietatum quantitatis. Atqui illud, quod ost radix omnium, quae in re sunt, mentiam rei constituit. Ergo essentia quantitatas in divisibilitate ponenda est. iiiii. Notione quantitatis iam piri specta, ad inquirendum Pr grediamur, utrum quantitas in infixilium nuperi possit. Prop. 1 .' Quiantitatem continuum' miathemiatice sunitam infinitum in potentia esse hiatid r Pugniat. Probarur. Quantitas continua math matice sumpta est, uti in Logicia ' diximus, abstracta a qualibet sorma sonsibili, ita ut in ea notitiisi quantitas consideretur. Λtqui ε ex parte quantitatis Continuae non ost aliquid , quod repugnet additioDi β , et nihil enim prohibet,quominus succossiVum augmentum partium sine ullo termino cogitemus, id autem sibi vult quantitatem ma-lhomatice sumtam esse ius nitam in Potentia. Ergo quantitatem
con Linuam mathematice sumtam volui insitatam in potentia osse
Dora repugnat.167. Prop. 2. ' RePugnat quantitatem contintiam, Prout in
δ' rum natura eri, esse infinitam in Potentia. Probatur. Quidquid in rerum natura est, det minatum euehabet: ac proinde quantitas continua, prout in rorum Datura CSt,
determinatam formam habet. Atqui illud, quod determitiuiam
52쪽
rinam habet, in in sinitum augeri lioli polost. Ergo quantitas continua. prout in rerum natura rat, infinita in Potentia osse D quit 3.1 M. Ρmp. 5. ' Q risitas discretia insenita in Potentia, num-quiam vero infinita actu eue Potrat. Probatur prima pars: Cui libet numero aliam, atque aliam unitatem sine ullo tormino augeri posse intolligimus. Ergo non repugnat quantitatem discretam esse infinitam in Potentia. 169. Probatur socunda pars: Si numerus actu infinitus esse
Posset, Deque additione unitatis maior, neque subtractione utilintatis minor possct fieri ; si quidem in illo, quod est iactu in sinitum, Drque mugis, ncquo minus intelligi potest. Atqui quaoli-lint species numeri lin determinutas uni latos variatur, et sit mu-ior, vel minor. Ergo Dumerum actu in sinitum essu impugilut λ. An T. II. De categoria relationisl70. Rolatio, prout calogoria ost, denotat illum modum ossendi, secundum quem substantia ita comparata Pst, ut ordinom nil aliud habeat. Quapropter esse relationis ab eue colororum accidentium tu eo dissuri, quod illud non solum in substantia, velut in subiecto, inest, sicut cetera ac identia, sed etiam Pllicit, ut substantia, in qua inret, ad aliud reseratur Τ.l Ti. Ex hoc intelligitur non ullum speciem relatioDis. Disi quae reulis proprio, set stricte dicitur ' , littor cute vitis Dum ruri, Dum in sola rota sono imali proprio dicia umbo tormini sunt D lys, Pt imalo utrinquo est fundumentum por quod unum ad aliud resertur, ne proinde Laoc sola relatio sporicii 'in modum d Dotvl, quo esse in rchus detorminatur, nempe illum . per quem substantiast ordinem ad aliud hubent.17 2. Quae cum ita se halicant, in primis demonstrandum DO- his ost admittondus esse relatio nos i culcs; deinde explicaudum CSt, qua nam sint cius Variae specios. 175. Prop. Relationes reales admittendae sunt Τ.
css. Thom ., Me. est. - uodlib. IX, a. I e. ι Pq. di p., De Pot.. q. VII, B. 8 c. Ex his vides salsos esse Renon verium ramis de eruique generale, part. S. I XXVl , et Rosmi Dium t Logica, lih. II sex. v. c. 9, coroll. , g 4l0ὶ, qui relatione omnes modos, quibus praedicatum ad subiectum refertur, communiter denotari opinantur. Nam relatio , ut diximus, illum dumtaxat specialem modum significat, quo aliquid alii ita inesi, ut ipsum ad aliud ordinet.' cs Logica, pari. l, e. l, art. 8, p. 14 vol. I. γ nane veritatem flatu erct magni momenti est. Etenim, si relationes realos negarentur, non licerei nobis coguoscere ordinem, quo res inter se Pontinen-
53쪽
174. PMobatur. Si termini, intur quos ordia intor dit, sunt res, quae iri nutum existunt, Di principium , cx quo ordo inter illos terminos senoscitur, si utrinque illiquid reale, malom quoquecsso oportet relationum, quia inlutio Dcquit esse altorius Datura ,
quum principia, quae ipsam csticiunt. Atqui indubium est 1' in-ior ires, quae in natura sunt, 'lucuidam ordinem tutor dem, Si quidem porsectio rerum, quae ita natura sunt, gignitur non solum ex eo, quod ipsis singulis ubsolute convenit, sod etiam cx Orili-Do. quem ad se in iccni habent; 2 principia ex quibus ille ordo
ollicitur, osse i alia, quippe quod ordo in Daturis rerum sutida tur. Relationes mulus igitur re ipsa dari cortum est. I Ti,. Ium tres relationis ruulis speciovi Oxistunt. Prima ost, qua unum ad aliud insertur propter aliquam proprietatem ossentiali m, Dompo, qua unum ad aliud ciusmodi orditioni lial, l ut cum eo aliquod sonus, vel spociona constituat. Hoc modo mutoria ad si mam infortui haUC Ouina materia, c. g. , est corpus humanum, non voro bolluiuum quia rusci Lur ad unimam humana in Non , ro bellu inum. Aliora est, qua duo ad se invicem russeruntur propior vliquum proprietat 'in nociden lalom ita ut id por quod unum habet orditiona ad aliud. sit extra Ossutilium eius. HOC IMO O duis pariolos albi ob similitudin m ali, ditiis quae corum accidens cSt, ad se invicem inseruntur. T rtia cx principio causalitatis enascitur, nomPC EX EO, quod unum ad aliud, tamquam causa ad os- sectum, vel tamquam ess tus ad cauSam, orditi in habet .
ART. III. De categoria qualitatis lT6. Quid sit qualitas, et quaenam cius species, iam in Lingi posuimus. Ille tantum inquirendum cst, utrum, n nuqualitas sit specialis categoria. lIT. Dubium ex eo enascitur, quod tum dissomni in spocis . tum accidentia, quae determinant essentiam imi a disserentia spincisi a constitutam, tamquam qualitatos intelliguntur. At vero, ut in Logica iam adnotavimus, disserentia specifica. quippe quuudctorminat genus ad spretem, o. g. , animal ad hominem, constituit substantiam, proindoque confundenda non ret cum qualitate, de qua lite agimus, siquidem haec, ut diximus, est quoddam ACcidens substantiae iam constitutae additum. Itaque illud clunita
tur, ac proinde illarum scientiam assequi. Hi ne omnes v teres, et rie nios Scopliei in eo loti more, ut vim obiectivam rotationis impugnarent; p rvidebant Pnim. hae sublata, omnem scientiam una tolli.
54쪽
0NTOLOGI 1 53Xat inquirendum est, utrum intor accidentia sit aliquis modus qualitatis, qui specialem cui goriam constituat.1 7 φ. Prop. Lxistit tili is modus puιlitatis, qui vectatis
P O tur. Quaedam accidentia substantiam qualem ossiciunt m modo, qui nec quantitati, nec relationi, nec ulli alii sex catcgoriurum Cori enim polost. Λtqui accidetitia significantia modum iis, qui ad nullum alium modum reduci potest ad Spocialom Categoriam rescrenda sunt. Ergo aliquom modum quali tutis cMe spurialem rategoriam pro certo habendum est. l ι9. MaιOris veritas constat ex iis, quae in Logica innuimus. Et Fane, quantitas, relatio, et alia accidentia non immodiute, se l HS ucriter quali sicant subiectum; siquidem in iis qualiscutio Fubstantiue consequitur modum ontis, quom in illum inducunt . At e Contrario, sunt qua dam accidentia, quae Per Sc, hOC VSt, quin alium modum oti tis includant, sim licifer quale Di sciunt. E. g., Scientia, virtus, albedo, rectitudo, curvitas, ut inquo huiusmodi accidentia subiectum scientia, aut virtuto pretioditum, album, rectum, aut curvum, aut aliis id genus modis quale simpliciteres liciunt.
ΛRT. I. E licatur modias, quo actio, et Panis inter
lim. Actio donotat omanationem alicuius ab aliquo. Ιd, quodox alio in aliud emanat, et ocius: id, a quo effectus pri ducitur, menS, Vel causa ciuiciolis; id donique, in quod actio torminatur, t VH a quo ucti O recipitur, Pati S, ct receptio actionis PaSSio
list. Iam certum est actionem ab ipso esse substantiae Crcata distingui, et hanc non semper agere id, quod agere potest; qud Propter actio, quatelaus ost quoddam ac id ns, quo substantia actu aliquid producens constituitur, inter calogorias I mens tur, quia indicat spociui in modum, quo ons deici minatur. lη2. In actione autona considerare possumus quom tam mo ium . qua tonus in 'ipit ab aliquo, ot ad aliquom torminum tondit '. Iain, ct si actio, ct passio convctitant in uno motu, Cuius Urago t in uotiorio, ot torminus in passiori , tamen nCtio, et Pa Sio ab se iuvistum distinguuntur, quia diverSu est ratio, quu ngens,
55쪽
ro, ut qui est ut, uti h. IIuc discrimen intcr iactionem, et PuS- Sion m luculentius munis statur in iis acti ODibus, quarum ira mi-Mus, ut mox dic mus, cst cxtra ipsum agens. Et nim, monent Aquinato, si actio est in agonio, ct passio in utiquo extra ipsum agens, Rcli 3, ct PariSio et non pol cst csso id ira Dum m acci scias, Cum unum accidens non possit essu in diversis subicctis s. ART. II. De discrimine inter actionem immancntem,
135. Acito immanens ea est, cuius essectus in ipso agente i cuin habet, ita ut id in subiectum sit principium, ut terminuS B-ctionis; actio aut in triansiens est ea cuius ici minus lxtra EuhM-ctum agetis sortiar; ita ut aliud sit principium urtionis, aliud Vcro terminus. E. g., contomplatio est actio immanetis,quia a Cori
icin plante proficiscitur, et in contemplante manet ; at calefactio nou man t in palos acii lato, sed ab eo emanat in id, quod cui sit, eique color m imp rtit. Quaproptor uolio immanens est perseCilo ipsius ageniis, tiansiens a uicin patientis; o. g., cum RDimVS Bli
quid intelligit, puisicit si ipsum, non id, quod intelligit; contrara, cum sol corpora illuminat, ipse nihil adipiscitur, X quo perficitur, sed Corpora licis Cit. lis . Pracs ut naturum actionis transfuntis diligentius orendum, ut ori ori Leit illi occurrumus, cpii huiusmodi actioncm pro absurda truducit. Din Γ' actio dicitur transiens, Non prout CSt actio, sive assoclio agoniis, Dum hoc modo speciala in ipsongon tu mariot: scd ratione tormini, sive essectus , quia cum luC sit aliquid ab actione distinctum , cxtra subiectum agenS QSSU Potest. 2' Substantia non potest quid in in ulteram agere, qui tenus aliquod nocidoris proprium cum ipsa communi t ἰ uam vocidens non potest egredi e subiecto , in quo est , neque eX Subicctum voli iuro, ut aliud subiectum attingat, alioquin in se subsisteret, quod occidoniis naturae impugnat. At v m, ut Subit Ctum agoias in patiente aliquid produciit, non Oporint ipsum Communicam ali si id sui cum illo sed salis est ipsum virtute sua illud assicoro, iat Dovus modus in OO ovolvatur. Hoc ab Aquinal ita explicatur: Ad si uirendam actionum unius oratis in ulti' mi On aliud requiritur, Disi ut unum cuin altem Coniungatur , Sive
56쪽
ut unum quodammodo tangat alterum vel per contuetum P Sicum, uti evenit in actiono corporis in aliud Corpus , vel IMr nivCtum virtutis , uti sit in actione spiritus in spiritum, vel spiritus in corpus . lim. Quae cum ita se habeant, sequentis Propositionis Veritas sicile evincitur: Actio transiens nihil absurdi praes fert. Probatur. Ideo, secundum Lesbnitium actio transiens est ut Surda, quia, si substantia in alteram ageret, aliquod accidetis sui Proprium communicaret; id quod fieri non potest. Atqui falsum Est in actione transeunte aliquod accidetis ab agento patienti communicari. Ergo actio transiens alasurda dici Dcquit. Muc , uti iam adnotavimus, cum una su iustantia aliquid in ullam agit, Di-hil ox ses abiicit, et in illam transfert, nihil enim agendo amittit, sed actione sua illam ita assicit, et attrectat Τ, ut id, quod in eal tabat Potentia, quasi evolvat, et ad actum roducat. ε Agens autumio, ad rem inquit A. Thomas, non est traducens propriam sormam in alterum subiectum , sed reducens Subi tum , quod patitur, de potetitia in actum ' v. E. g., lignum ex natura Suasuri potest ignis; item lignum figurae vel scamni, vel Priapi ca- PAX est; quocirca ignis non alio modo eonvortit lignum in ignem, quam quod virtutem igneam in eo latent ui explicat, atque artifex in ligno aliquam ex figuris, quarum eapax est, Educit. T. III. De notione carisae generatim consideratael 36. Illud, a quo actio oritur, minet 'ium ρ, v l causa appellatur. Discrimen inter principium, et causam s. Thomas perspicue tradidit hoc modo: . Principium nihil vliud significat, quaruηl , a quo aliquid procedit ; omne enim . a quo aliquid procedit
quocumque modo, dicimus osse principium ' s. Ast et hoc nomen Causae videtur importaro . . . dependentiam alicuius ab altero, quam non importat nomen principii 7 3.
I, q. VIII, a. E. - 3 DM., q. Lxxv, a. I ad 3. Bine s. Augustinus sapienter docuit qualitates de subireto in sit hieelim transire non migratione, sed assectione, eι contagione; Corur. Iul. PM., lib. , c. 14.'ὶ Pq. dis . , De Pot., q. III, R. I 3 e. 'ὶ Principium hic aeeipimus, prout illud est, ex cuius actione aliquid ori tur, non vero prout est illud , ex quo aliquid quoeumque modo exordium sumit. Hoc altero sensu principium appellamus primam partem rei, quia rem ab ea exordiri imolligimus , ei praemissas diei mus principium conclusionis , quin sunt id, Ex quo conelusio cognosci incipit.
57쪽
13T. Ex li is intollisit in Dolionem Princi si communi cm CS- Se notione causae 3, quia prim i pium signi si uit tantum illud , a quo aliquid origi noua habet, sed causa significat cliam producti noni illius mi , piae ali ipsa sumit originem. Quod cum ita se
habeat, dic nilum ost 1' naturam causae sultom nia moro distiti gui u natu ira siccius, ct causam, Si non temP-c , SalaeuI ricitia μι, ut mox explicabimus, praecedere essectui; nam si unum i x his duobus desit, concipi non possct, quomodo i sscctus a CauSa pria
dcat; 2 haec duo ad notionem principii non cxpostulari, qui Iri e quod in ea non productio, si Q dumtaxat origo alicuius uti uinliquo contin turl Id. Itaque nomine causae generatim acceptae designatur illud , quo I aliqva ratione quidquam confert ad alterius produ- Cilonem, qui madmodum vicissim nomine P ectus vocatur illud, quod aliqua ratione a cuum producitur, ut, laque pendet. AB T. IV. De catigarum variis Fecisius
13l . Causa ita a Patribus, et Scholasticis distinguitur, ut alia ossiciens, ulla materialis, ut in formulis, alia dotiique finiatis di-
cui ur'. Et 'nim nullus cstrictus produci pOrest, nisi sit aliquod ens, v quo producatur. Eus istud, quo i virtute sua ossc tum producit, ipsumquc a polon in uil aolum transsuri, os loris caum VO- atur. Ium vero nulla Ovata vis, ut suo loco videbimus, potest aliquid ex nihilo producoro, ac proinde i mi icia S Causu ci aia HUnimust vim suam Excroore, nisi subicctum aliquod imperiatur, cx quo Ossectus socinetur. Iloc subicctum mutoria, sive carasti mas rialis appollutur. At miat Dia ad hoc potius, quam ad aliud cno recipiendum est indissureus; quapropter Oportet materiam Por vliquid determinari, ut certus aliquis, distinctus situ Pssectus oriatur. Id, quod materiam determinat, cutisu formulis vocatur'. Devi- εὶ Ibid.
in Advertendum est eum s. Bonavenlura In lib. I Sent. , Dist. XXIX, a. I, q. 1, ad ars.l nullum esse in rebus creniis prine ipium, quod simul causa non sit; in iis enim quidquid ex aliquo principio oritur , semper naturam ab illius Natura saltem numero distinciam reeipit, proindeque ab eodem dependet. Ita Divinis aulem Palor prinoi pilam Filii . si Pater, ot Filius principium Spiritus Saneti recto, Et proprio dicuntur, siquidom prinei pium doliolat ordinem originis, quin ullam distinctionem naturae, ullamque priori talem sive naturae,sive temporis includat. ) cs clem. Alox., Strom. , lib. VIII, c. 9,Pl s.Τhom. ,2 2 φ,q. XXVII, R. 3 c. 'i Causa emciens, quae intellectu polleti nequit omelui suo formam imperii-r , nisi ram sua cogitatione concipiat. Ilaec sorma. quae in monto causa o Pssi eicialis existit, ei et ad cuius imitationem aliquid lit his uis . , De Ver. , q.
58쪽
quis usiquid osse debet, pi ter quod causa esliciens unum potius, quum alium detorminatum csicctum producit. Illud propter quod agens aliquid operatur, sinis, vel civisa snalis dicitur 3. 90. Iulii finis distinguitur l' in finem Proximum, et rcmOrum, vel ultimum; te' in sinem Princ*alom, et accessoritim , Niu sinem oporis, et Uerantis. Finis Proximtis ille est, qui imm diate, nempe Dullo alio sine interposito; remotus autem, qui in diate, nempe, alio, vel aliis finibus interpositis, ab agente pro- Ponitur. E. g. , praelium est sinis proximus exercitus ad aciem instructi; victoria Ost sinis remotus. Hic autem finis remotus, si Sit Velut ultimus terminus, in quo agens quiescit, dicitur finis ultimus, cuiusmodi homini est beatitudo. Quare finis ultimus desinitur id, quod expetitur pirapter se tantum, et propter quod ce tera Omnia inpetuntur. Priviairius autem ille finis dicitur,quem agens ita sibi proponit , ut etiamsi omnis alius deesset, ab Op rando non desisteret, atque iaccessoritis dicitur ille, quem agensita intendit, ut, si solus emet, Opus non efficeret. E. g. , uti litus potest esse sitiis Primarius , et delectatio sinis accessoriuS, Ob quem aliquis philosophiae studio operam navat. Denique finis Ueris dicitur ille, ad quem opus natura sua spectat; c. g. , sinis canendi est cantus; si is autem operantis Est ille, quem Operui ssibi proponit, c. g. , suis canentis potvst osse lucrum, Vel gloria, vel etiam ipse cantus; nihil enim prohibet quin finis operantis sit id ipsum, quod est sitiis operis 3.19l. Ex his variis causae speciebus causae ossicienti nomen causa potissimum tribui solet. Rutio est, quia causalitas caumeos scientis, sive eius influxus in em tum positus est in actione ' id auicui de aliis causae generibus assori nequit; nam causa sinu lis ud offectum ex eo concurrit, quod Osficientem causam ad agen
Ulli, a. 8 ad 13, dieitur exomplaris. Hine vides causam exemplarem ad formalem reduci, hoc tantum discrimine, quod haec est interna et elui, illa autem externa; Cs ibid., q. IlI, a. 3 e. εὶ Bine omne agens propter finem agere dicitur. Hic autem linis vel a Deo constituitur, vel ab ipso agente, si ratione polleat, eligitur. Finis dieitur primus in ordine intentionis, postremus in ordine eo tis-nis; nempe finis,qualenus causam e sileientem ad aliquit operandum movet, est primus in ordine inteullanis; quatenus vero non nisi postquam actio completa sit, obtinetur, est postremus in ordine Mecutionis. Ex his vides sutile osse id, quod post Epicureos a Spinosa, Bussono, et Laplaceo obiicitur, nempe theoriam de sine absurdam esse ex eo, quod statuit aliquid esse prius, et posterius. Etenim, quamvis finis sit prior, et posterior,lamen id ex diversi tale respectuum, qua omnis repugnantia tollitur, rori ingit.
59쪽
5,8 ONTOLOGIA dum movet; cai scio autem materialis, et formalis cx eo, quod eis clum intrinsecus constituunt.
ΛRT. V. Quominio causa es iens prior esectu sit,
ex licatari M. Quoniam, ut diximus, nonacri curam iis cienti causae P tissimum tribuitur, de hac speciatim disseirendum nobis Pst. Αtque aute Omuiu expli cmus oportet, qua ratione causa esliciens Prior Suo Effectu dicatur, lac cum AEnesidono notio causae ess- cientis veluti absurda truducatur. Etenim antiquus iste Scepticus, at notionem huius causae P medio tolloret, ipsam cluo MCum PU-gnantia Comple 'ti putavit, nempi', quini causa Oxistit ante cis 'Utum, S Cus non lao et illum producoro, et quod Dori existit, nisi cum effectus cxistit, quia causa non potest esse Causa, Dibi Cum existit eis otiis t. l95. Iam dis inguendae sunt causaΡ, quac RClione Sum SSiva, nempe Pre motum producunt esse tum, tib iis, quae agunt Sine motu, idest uotione instant m a. Ρructurua, Causa spretanda PSt, Prout mi causa, et prout iret in SP, et sine rotatione ad Osso tum.
Denique adnotandum est discrimen tutor Prioritarem temPoris, et Priaritatem yutturiae. Prioritas nestus ae illa dicitur , qua aliquid, etsi simul cum illio xistat, lanion eiusini di iret, ut alterum tib ipso quoad existoni iam pondeat. Prioritas ten oris vocatur illa, qua unum ulteri praecedit duratione, ipsoque nondum exi
194. His praemissis, si prioritas nutumo si totur, indubium
At Umri in musa in Eme niatura semper prior in suo effoctu, quia omnis esse tus a sua causa nec 'mari a pondet. At si prioritas ι -- ' Vis Consideretur, Causa, secundum diversos respectus, viri prior
esse tu, vel simul eum effectu esse potest. Etenim id, quod aliquid es scit, si consideretur sub ratione causae, rerte non Potest 'Me prius, quam effectus, quia, antequam aliquid esse rit, Causa dici nequit; sed si specti tur iii se nempe sine ulla rotatione a lessectum, interdum simul cum effectu existit, intordum ipsi prae- Cedit, quippe quod causa, quae essocium successive pro tu it, Ps- sectui tempore praecedit, ut pater silium, sed musa, quae subι ton 'tionem suam exerit, simul cum effoctu existit, Q. f., Sol Cum luce. Quae cum ita sint liquet comm trititiam csse illam impugna D-tiam, quam ΑΕnesidemus in notione causae dolit 'scere Puinxit.
60쪽
Λn T. VI. De in obicctiva causae ficientis, et de principio causalistitisi M. Principium cui salitatis est illud, quo ab existentia ossi
quid is, sui cuinam hiabet, vel, Omnis es citis subaudit causum. Iam, secundum David Ilumium, Oxperientia, quae , ut ipse Opinatur, Pst unica Coguiti otii, ri trae causa, vinculum consecuti
nila , Dori vero Couia xi Otiis tuter facta Dutui alia patefacit; hinc ipso vim obicctivam notionis causae e medio sustulit,atque principium ovusalitatis , quo dependentia inter causam , et effectum statuitur, inter pra iudicia nostrae mentis amandavit .l96. Prop. l. ' δ otio carinae rat obiectiva. Probatur. Mens nostra ad notionem universalem causae BS- surgit ex iis, quae Ope experientiae comperit. Atqui notio, quam Iioe modo mons sibi comparat, realitate Obiectiva gaudere dicenda Pst. Ergo notio causae est Obie tiva. li T. Maior probatur hunc in m-dum: Animam Dostram novos modos iu se ipsa emicem iniima , iugique experientia edo mur. ε Vivere SP, inquit s. Augustinus, et in mini P, ct intelliger , Pt velle, et cogitare, et scire quis dubitet ῖ s Insuper , cum sui tum sonsationis expendimus, animum in se tym pamivam, atque ab olliecti cxterioris actione assectam exporiri sucile liguOsci inus Iam intollocius, si in haec primitivae ixperiotitiae sucta vim suum intondit, sacile advertit quasdam cssu Onti lutes , quae ex influxu alicuius vis nolivae originem habent. atque hoc paCi notioncm alicuius, quod sit, et alicuius, a quo sit, hoc est, csse Ctus, ut causae adipiscitur; quas nolicinos uia tu i sales reddit DR-timus ab ipsis quamcumque determinali Oncm, E. g., hanc , Vel illam entitati , qu au producitur, ut luo hanc , vel illum Producendi rationem, asstrahit. Ergo mens nostra ex iis, quac ope in Perientiae comperit, ad univcrsalom notionem Pnu P assurgit.
93. Prop. 2. ' Princiρitim causalitatis desumit suam inmex imo princi 'io contradictionis. Pro tur. Principium causalitatis, nempe . quidquid sit , sui causiam hiab t, est vorum iudicium tina ticum A. in quo P Udicatum ita cum subireto connectitur, ut si hiabere causam do e fias tu rio tur, ipso Osscctus evan sceret, ac proiiade simul Emet ,