장음표시 사용
101쪽
cap. 3. subiungit: Numer bans eos, qui ab Apsolis is situli sis Episcopi in Ecclesiis , ct successores eorum usiue ad nos , qui nihil imie docuerunt, neque cognoverunt, quiae ab his deliratur . Tanti numirum habebatur cathedrae , & doctrinae successio , ac tam religiose custodiebatur , ut ad eam provocare audacter possciat. Qua de re videri loca plurima possunt apud eundem lib. . c. 43. lib. I. capp. I. 2o, Quamobrem Euscbius lib. . c. 7. Quum haereses Christiano II. Seculo exortas censuisset, ad rcm scripsit: Porro cum eodem tempore plurimi Ecclesiactita viri patrocinium veritatis fusi perent , se pro Ecclesiastica , Apostolicaque doctrina differtissime decertarent, nonnulli etiam assertiones suas scriptis proditas. anquam remedia aἀ eavenias supraaicias haeresis Posteris reliquorum . Et optatus lib. I. contra Parmenianum : Marcion, Pr xeas, Sabellius, Valentinus , cst reteri temporibus suis a Victore. Z pherino , Urbico, Tertulliano Carthaginensi usque ad Cataph gas, o a ceteris asterioribus Catholicae Ecclesiae superati sunt. III. Praescriptio haec una plerumque fuit eo aevo , ut in fidei controversiis constans , dc minime fucata Ecclesiarum d istrina , & professio inquireretur , caque deprehensa , ab omnibus in universali Encyclica probaretur . De hac Irenaei solicitudine contra haereticorum novitates scribit Eusebius lib. s. cap. 1 O. Adversus autem illos, qui sinceram Ecclesiae legem adulterabant, Irenaeus varias constri t episeolas . Encyclicas eas quidem , ut haer ticorum audaciam frangoret, & de his, quae Contra Ecclesiarum traditionem docebantur, fideles commoneret, ac Religionis puritati consuleret. Illarum argumentum exponit in hunc modum Eusebius ibid. Alteram ad Blastum , quam inseri ι de schismate ; alteram ad Furinum , de Monarcho .seu quod Deus non fit conditor malorum . . . . . Qui cum postea in errorem Valentini abreptus fui et . iterum Irenaeus ejus gratia librum de Octonario composuit. Opus isthoc Hieronymus in Catal. de S. E. vocat egregium Syntagma. Quanta vero diligentia in eo Sacri Tractatores versati sint, ut Ecclesiasticae, & publicae istiusmodi epistolae non tantum legercntur . quum edebantur, sed etiam ad seros usque Nepotes pervcnircnt
illibatae, docet ille ipsemet Irenaeus, tes te ibid. Eusebio , Sed
102쪽
Sed is in fine ejusdem libri adnotationem utilis am reperimus. qua huic historiae norae inserenda mihi videtur . Sic autem habet. Adj ro te, inquit , qui transiri eris hune librum . per Dominum nos mJesum Chrisum , is per gloriosum ejus adventum, in quo sedicaturus ea vivos , o mortuos , ut conferas quod transiri eris . se diligenter emendes ad exemplar , ex quo transtri Ri r utque adju tionem istam similiter exscribas, ct codici tuo inseras. Subiungit ad haec Eu Dius 'Atque haec utiliter tum ab illo dicta, tum a nobis commemorata sint, ut priscos illos , ac sine controversia sanctissimos viros . tanquam pulcherrimum exemplum exactissimae diligentiae semper ante oculos habeamus .
Haec erat sollertissima primi illius Christiani aevi cautio in hisce Encyclicis servandis , custodiendisque , cum verae Traditionis successo in his fere repraesentaretur . Qua eadem de causia Paulus, Ignatius, aliique deinceps sanctissimi viri summam in Dominicis Cursoribus fidcm exigere consueverunt. Sed quoniam n stcr hic quantuscumque labor, pro illibata sacrarum traditionum custodia susceptus, id imprimis respicit , ut hanc ipsam Ecclesi rum sollertiam in Encyclicis , & fidei prosessionibus servandis
ostendamus, unde sponte consequitur orthodoxae , quam hodie que profitemur , doctrinae origo , antiquitas ,-certitudo, lubet in hanc Irenaei adjurationem nonnulla commentari , quae ostendant, hunc fidei candorem certo servatum , non tantum ob divina in promissionem , Spiritus S. assistentiam, nunquam non adfuturam Ecclesiae, sed etiam propter sacrorum Tractatorum, &Ecclesiarum singularium prudentialem industriam , qua, ne publica scripta , communem fidem testantia , errori, & depravationi subjacerent, magnopere semper caverunt. IV. Minae , obtesiniones , & adjurationes, quae libris addebantur , abs antiquissima profluunt consuetudine , quam Moses aut invexit, aut secutus est. Nam licci Dei verbi custodia sit ipsius divinae Providentiae opus , ne tamen impostoribus adulterandi , aut librariis incuriose exscribendi copia daretur, Voluit Deus ipse, ut ejusmodi dirae , & obtestationes adderentur . Quare Moses, antequam ultimum obiret diem , fomdus postremum inter Deum, Ec Populum jurejurando stricias de
103쪽
universis servandis , quae a Deo fuerant praecepta , dixit, muto. ron. 29. V. I . Nec vobis stis ego hoc foedus ferro, se haec is memta confirmo ,sed e cris praesentibus, o assentibus. Mox diras, & obtestationes adjungit v. ao. Et Dominus non insat ei e sed tu . quaia maximὲ furor ejus sumet, Cr zelus comm hominem Hum , cse se deaut sper eum omisia maledicta , quae fripta sunt in hoc volumine e a phraseologia usus paritcr cst Johannes in Apocalx psi cap. 21 v. I 8. Cout sor enim omni audienti verba Prophetiae libri hujus o siquis avsuerit ad haec , apponet Deus super illum plagas scriptas in libro sor cur si quis diminuerit de verbis libri prophetiae hujus, a feret Deus partem ejus de libro vitae , ct de citatate sancta , ct de his , quaesripta siuni in libro seo . V. Antiquissimae huius adiurationis vestigia cum diris, icobtestitionibus, occurrunt passim apud Gentes, solicitas, quam tum ferebat prudentia , ut publica seu Religionis, seu Regiminis monumenta immutata servarentur. In legibus enim scriptis, sculptisve . ne adderetur quidpiam, aut minueretur, dirae addebantur; Quod pronum cst perspicere in ultima Distertatione Di nis Chrysestomi pag. 667. postremae editionis. Demosthenes
quoque in Orat. de ementita legatione ad rem nostram ait: Recita exsecrationem ex lege . Exsecratio haec pro vobis , Atheniensis, in sim fulis concionibus praeco precatur , ouae consituta lege sunt. Exsecratio
autem hujus sententiae filasse videtur, quod ex iis , quae ibid. s quuntur , Demosthenis verbis colligitur, ut qui contra Rempublicam sensiliet, dixissietve, ipse cum gente, domoque sua a Diis everteretur . Quod in foedere Smyrnaeorum, δύ Magiae tum in Marmore Arundelliano pag. I 2. legitur .' Si sancti haec firmavero . bene mihi sit, si pejeravero . exitium cir mihimetipsi, se posteris
meis . Et Cloero lib. 1. de Legibus a Perseris poena kitana exitium , humaua dedecus . Hinc etiam receptum moribus fuit , ut inscriptae Statuis essent dirae , S imprecationes in eo', qui vel loco moverent , vel eis quomodocumque obessent . inare Philostratus invita Herodis Attici pag. 1 1 V., dum refert quae ille quibusdam se
pulcra Crexerat, ait: Imadives eonum consecravit eum exse
104쪽
Salmasius ad Inscriptionem Herodis congessit. Haud alitcr sepulcris appositae dirae , & obtestationes , ne violarentur , ut non sc- mel observatum Cl. Mabillonio Tom. r. Musaei Italici. VI. Mos ille tamen frequentius in re libraria obtinuit. Id gmnus antiquissimae adjurationis sermulam legere est Floridorum lib. . , seu Anthologiorum Uettii Valentis, quod opus in pluribus Biblioth. exstat Mss. Ea autem est hujusnodi. Omnas , qui i
riderint , a jura per sacrum Solis circulum , inaequales Lunae cursus , r lignorumque bderum vires, CT signiferum eis iam . ut tu reconditis hare seant, nec indoctis . Aut profanis communicent, sed Praeceptoris memores sui, eique honorem retribuant. Dii jam dicti se ncte jurantibus dent quae veli- ρ pejerantibus contraria. Atque hoc jusjurandum suis passim exegisse Orpheum, produnt Scriptores. Iulius quoque Firmicius initio lib. 7. Matheseos, quod opus adhuc paganus stripstile videtur, Mavortium suum hoc jurejurando interpellat. Per δε-bricatorem Mundi Deum, qui omnia necessitate perpetuitatis excoluit, qui Solem firmavit, Cr Lunam , qui omnium oderum cursus , ordinesve ais posuis, qui Maris fluctus intra certos terrae terminos coarctavit, qui ignem
ad sempiternam i subsantiam inflammavit, qui terram in medio coluiseatam aequata moderatione suspendit, qui homines , feras , alites , o omnia animantiam genera divina artificii majestate composuit, qui te ram perennibus fontibus rigat , qui ventorum flatus cum quadam facis
moderatione variari, qui ad Dbricationcm omnium quatuor elementorum .iversitate composita ex contrariis , est repugnantibus cuncta perfecit, qui ortum, ac occasium, Ac omnium terrae motuum per animae deficem fis , or ascensim immortalitate aeternae perpetuitatis ordinavis. Ne haec venerauda communia profanis , vel imperitis auritas intimentur, sed iis tantum, quos animus incorruptus ad rectam vivendi ordinem.
ensio , ac pudico praefidio meruis instituit; quorum illibata fides , γο-rum manus ab omni sunt facinorum scelere separatae . integris siliret, pudicis , sobriis , ac modestis , ut puro tanto mentis splendore decoratis, integra se Mentia Divinationis insemet. Hoc tu urandum
identidem Mavortio suo in memoriam revocat Firmicius , ut videre est sub finem lib. viii. Aliae multae fuerunt adiurationis sermulae, quas Olaus Borrichius annotavit in Hermetis, Aegy
105쪽
ptiorumque Sapientia vendicata lib. 3. pag. - . VII. Apud Graecos Aegyptios ejusdem adjurationis usus invaluit . Discimus id ex Aristeae libro de LXX. Interpretibus in fine scribentis: Ubi autem persecta sunt ista volumina legis , adflantes cr Sacerdotes . ct Iure retes seniores , gubernatoresque civit iis , or ibi Principes multitudinis ita dixerunt: Quoniam recu ,sanct e. ct per omnia accurari perfecZa est sta inter retario , par est, ut omnia permaneam in suo habitu, nee ulla fiat immuta tis . Omnibus ad harecum approbatione acclamantibus, jussat Demetrius illos, ut haberent in more imprecari dira illi, siquis immutaturus esset, quid vel addendo, vel transferendo, vel auferendo . Quod recte fecerunt ad hoc, ut perpetuo conserearentur illa salva , se cum diuturnitate Hviolata . Repetit haec verba Eusebius Praescinat. Evanges. lib. 8. c. s. pag.
3s . . Ex quibus & illud perspicitur, Judaeis quoque in more
filisse positum , ut libris, quos exsi ribi forte curarunt , diraci& imprecationes adjungentur, ut Wagenselio notatum in Telis igneis Satanae pag. a T. VIII. Quod autem Irenaeus ad calcem epistolae sitae ad Florinum fecit, idem factum deprehendimus in Clementinis, a Cote- Ierio editis in Tom. I. Patrum Apostolicorum pagg. 6o3. 6O Contestatis enim in iis legitur, & cautio , ne qui librum prae-gicationum Clementis acceperint, illum temere quibusvis communicent , aut aliquid addant, adulterentve . Haud aliter Di nysius Corinthiorum Episcopus , apud Eusebium lib. 4. cap. 23. scribit: Hatribus , ut scriberem, rogantibus , s Esi epistolas, sed illas
ministri Diaboli zizaniis , alia eximento, alia vero adjicientes, repleverunt , quibus me in extremum judicium es repositum . Tanti equidem fecit hasce obtestationes Eusebius, ut eam , quam ex Irenaeo retulimus, in Chronico pariter attexuerit, quemadmodum
in quibusdam exemplaribus hodieque legitur . Non absimilem formam Libris Π, i Rufinus praemisit e ejus lemque m ris passim occurrunt indicia in exstantibus Mss. Codd. , atque in impressis . Atque hinc accuratissima splendet Ecclesiarum solici-citudo in his , quae ad Religionem attinebant, Conservandis, siquidem tanta cavit Ellertia , ut incolumis perseveraret Tradutio
106쪽
DISSERTATIO ILtio , quae vel maxime in hisce Encyclicis spectanda, ac profitcnda dabatur. IX. Insigne aliud argumentum exhibet in eadem ad Florinum epistola Irenacus, quo coetuum Doctorum , ac Prcsbyterii solicitudines in traditionibus custodiendis evelliis atque ad veram , sinceramque doctrinam cognosccndam ad illos remittit: mec dogmata , FHorine, ut parcissime, ac levissime dicam , non si usa e doctrinae . Haec dogmata dissiluis as Ecclesia, Or in maximam impieIatem eos conjiciunt, qui illis Uentiuntur Haec LPm ta hi, qui ante nos vixere, Presbyteri, qui etiam Apostolorum diascipuli extiterunt, nequaquam tibi tradiderunt. Fidissima itaque in Presbyterio erat custonia Depositi, idque cum in Ecclesiis Irincipalioribus citct institutum, pronum unicuique erat, ut li- eret, sacram traditionem a Majoribus acceptam , & accuratissimc custoditam, addiscere , dc penitius explorare. Et hanc quia dem perseverantem dogmatum custodiam in Ecclcsiis, supponunt Patres sequioris acvi, ideoque ad illam provocant, dc veritatis argumenta deducunt. Adscribenda sunt hic Origcnis verba in prooemio Libri Π, ἰ apposite scribentis: Cum multisnt , qMi si putant sientire , quae Chiasti sunt, ct nonnulli eorum diaverse a prioribus sentiant: semetur vera Ecclesiastica praedicatio peν secessionis ordinem ab Apostolis tradita, cir usique ad praesens in Ecclesiis permanens ; illa sola credenda eis veritas , quae in nullo ab Ecclesiastica discordat Traditione. Erat controversiarum conflictus , sententiarumque collisio: ad Ecclesias rcmittit, provocat Adamantius , atque ab iis siscitandum de veritate praescribit, quia Ecclesiarum doctrina a primaeva traditione nusquam digresta est. Id quod confirmat trach. 29. in Matth. Nos illis credere non debemus , nec exire a prima, ct Ecclesiastica Traditione , noe aliter credere, nisi quemadmodum per successiumem Ecclesiae Dei tradiderunt vobis. Auget vim hujusce argumenti, dum subdit: Quodcumque prinesi fuerint de Scripturis , o de mysteriis , quae sunt in eis ad δε- mon rationem, nolite eredere quae dicuntur . Veritas enim Amilis es fulguri egredienti ab Oriente, apparenti inque ad Occidentem: Qualis est veritas Ecclesiae Dei. Haud aliter Cyrillus Catech. i 8. ad il-Diuiligod by Cooste
107쪽
illa verba Symboli: o in unam Catholicam Ecclesiam , ait: Caiatholica vocatur, quia in universium sit orbem terrarum dissus a finiabus terrae urique ad extrema : or quia docet catholice, ae sine ullo δε-fectu omnia dogmata . Ad hunc modum sacrorum Librorum delectum, atque a spuriis, supposititiisque discrknen instituendum ex persitatione Ecclesiarum , Origenes primum dein Augustinus lib. x. de Doch. Christ. cap. 9. docuit: In Canonicis Scripturis Ecclesiarum Catholicarum complurium authoritatem sequatur, ut eas , quae ab omnibus recipiuntur Ecclesiis Catholicis, praeponat eis , quas quaedam non accipiunt di eis vero , quae non accipiuntur ab omnibus , praeponat eβs , quas plures, gravioresque accipiunt.
X. Itaque per id temporis , quoties controversia aliqua, sive de fidei . sive de Ecclesiasticae disciplinae rationibus moveretur, Episcopi omnes circularibus literis ad inviccm commonefacti, certam veritatis semitam Populis denunciabant, idemque hujusmodi decreto refragari erat, atque Orbi universo praejudicium facere. Quod luculenter exposuit Athanasius in epist. ad Jovinianum Imperatorem scribens: Pro certo sitas Augine Sancrissime, hane ipsem fidem ab omni sculorum memoria praedicatam fuisse : Hanc
eonfessi sunt , qui in Nicaea convenerunt Patres ρ huic omnes ubique Ecclesiae consentientes sunt. Et quum has Ecclesias ' enumerasset. concludit: parum enim omnium Ecclesiarum sententiam experimento rogustuimus , π literas accepimus, Gr certo scimus, quod , et si pauci contradicant huic fides , non possunt praejudicium facere Orbi uni
XI. Ex his, aliisque multis, quae in hac nostra Encyclicarum literarum collectione prolaturi sumus , illud liquido , reor . Constabit , quantum primis , & sequentibus seculis persuasum esset, Syrrodicam, dc inviolabilem authoritatem incile decretis Episi coporum e propriis sedibus judicantium , quandiu prima Sedes ,
aut Ecclesia universa non intercederet. Sine synodis , ut quam de ratione Ecclesiastici Magisterii priorum temporum instituimus hactenus disputationem , absolvamus, idem est Ecclcsiarum , Episcoporuin sensus , idemque citra Sunodos consensus p cadem cum ipsis Collegarum omnium conspiratio; idem Divinus Spi-Disiligod by Coral
108쪽
DISSERTATIO IL63 ritus sive in Capite Ecclesiarum, sive cum capite , sive in coetu . sve in Episcopis per orbem diffusis , qui dirigit, & inspirat; E
dem , quocumque demum agat modo , Ecclelia est: eadem Chriasti Sponsa, catamque vis , dc austoritas r nec Cam in agendo ratio alia discriminad, nisi quod in coetu pleniore quadam majestate ejuslem Magisterium exscritur, quam in Episcopis repraesentetur, dum in sedibus quisque suis , &. Ecclesiis in idem do-ἀendo, profitendoque conspirant, Encyclicarum alumento.
DE ENCYCLICIS Adversus Cajanitas, & Marcionitas editis.
De origine Disputationum Ecclesiasticarum.
I. Haeresis Camitarum unde orta , O qu bus Ene3cI eis proscripta . II. Quae fuerit Marcionitisae sectae origo . III. Marcion Romae fidei professiοηem emittere , quod sine Formata υenisset , a ringitur , ct Cerdoniantis esse flignoscitur. IV. Ex suamet profusione , υeIut Praxeas, ab Ecclesia redargutus. V. Himus fuit, qMi Ec- elisiastieam unitatem disputando seswrer. VI. Ab Aniceto Pontia ce per Enoclicam condemnatus. VII. Consensus eidem En cliis eae praesitus. VIII. Disputationes adυersus Marcionem insiturae, aItera Romae, 'bs al era. IX. moelieae ab aliis Episcopis iη eadem caussa eυulgarae.
I. Eculo II. ad medietatem vergente , Caianorum , & Mam. cionitarum exortae sent haereses, eaeque, cum Encyclicarum Ope in ipso velut ortu praefocatae sint, locum argumemto, quod versemus, illustrando suppeditant. Est autem C ana haeresis a Caino nomen sortita, quem non secus atque Esau, G-
109쪽
re, & Sodomitas in pretio habuere quotquot eam sunt amplexi , ut Clementi Alexandrino praditum cst lib. 7. Stromat. Surculum Nicolaiticae luis existimavit Tertullianus de Pracscript. cap.
Suni o nune alii Nicolaitae, Cafana haeresis dicitur . Irenacus vero in censum Valentinianae propaginis Cainitas refert lib. r. advers haereses c. 33.Vcruna Epiphanius eos a Nicolao simul,Ca
pocrate , Valentino , aliisque originem ducere censuit. Sed haec. utcumque se habeant, constat haeretim hanc per Encyclicam Episcoporum Mesepotamiae denunciatam , in Antiocheno deinde Concilio sollenniore dccrcto fuisse proscriptam. Prodit hoc Author Praedestinati , adnotans, quemadmodum, citinprimum Ca-jani exorti sunt: Mopotamiani Ecclesiarum Syriae Sacerdotes ad c teras suos Coepiscopos consere serunt. Quas trietata se duo Disivi apud
Antiochiam residentes eum 66dem uuis Fρiscopo Theodoro in praesem. tia confulmos damnaverunt, dicentes iis, quod Sanctas Spiritus locutus
est per Prophetam: Vae his, qui dicunt de bono malum , cr de malo bonum. Haec vetus ille scriptor, qui licet satis nondum eruditis viris nomine, conditione innotuerit, moris tamen primitivis temporibus recepti vestigia exhibet , quo scilico ubicumque haeresis nasceretur , Episcopi commonebant Collegas , silvcs grassari pergeret, validiorem insuper rei inustatum expo-s ebant. ΙΙ. Marcionem quod attinet, fuit is origine Ponticus, atque cx urbe Sinope , celebri Paphlagoniae emporio . Prima Haeresiarchae rudimenta enarrare juvat verbis Epiphanii haeres1 41.
tam initio vitae castitatem prasi ferens parente nnus Catholiacae commanionis Episcopo. Postea cum virginem quanaeam adama fiet .
stare inbus pellex sit, abs spe vitae coelsis illam juxta ae semetipsis n d j est. Ob hum igitur incestam . Ecclesia ab sese par ute pul- ιs si, viro cum primis religiose, ae veritatis amore flagrantissimo, ortu Lar Epis opalis museris adminis ratione praesumi. Cui cum ma ιia diu, multumque supplicaset, ac poenitentiam 'Ital et, hanc a Pasre precibus nullis obtinuit Ergo ubi , se nullis arisius esiam diri 'se quod cuperet, animadvertis, popularium sitorum probra , ae
Iudibria nau sustinens , clam ab oppido scessit, ne Romam post Hygini
110쪽
DISSERTATIO IL6sPapae olitum se contulit. Eo flatim ac Marcion pervenit, ad seni res adiens , qui ab Apsolorum disipulis edocti adhuc supererant, ut in communionem admitteretur , ab iis frastra petiit. III. Epiphanius tamen nobis hoc loco invidit primum Marcionis cum Romanis Presbyteris congresIum, δc quod argumcnti , quo de agimus , caput cst , ne mc minit quidem emisiaci apud illos fidci professionis: cum tamen in numerato sit , Ecclesias nullum suscepisse hospitem , & peregrinum , qui Communicatoriam , aut Pacificam epistolam proprii Episcopi non adferret, aut qui saltem scripto traditam , suaque s ubscriptione munitam fidei prosellionem non oderct. Res itaque ad hunc sere modum se habuit. Marcion a Patre , tunc Episcopo, depulsas ab Ecclcsa , Romam sine Formata venit, rogansque Clerum , ut se ad communionem admitterent, compulsus est, publico scripto fidem suam profiteri . Scd quum depfchensiis csset Cerdonis dogmata evulgare , iidem , ut reor, Presbytcri de-nviactaturi Ecclesiis Cerdonis , & Marcionis discipuli impietatem , litcris pariter indidcrunt cam fidei Catholicam. sormulam, a qua impostor Cerdonianus factus, desciverat. Hanc cquidem orthodoxam prosessionem a Marcione priu, editam , Hus discipulis ipse in limine Librorum adversus eundem opponit Tertullianus , ut fidei extorrem ostendat, ει transfugam o siquidem lib. I. c. i. scribit: Non negabunt disipuli Marcionis, primam illi fidem nobisium fuit e , i us literis testius . Et in hac quidem mdei consessione distinchum suille articulum de Sacris Libris recipiendis , celi divinitus inspiratis, assevcrat idem Tertullianus
lib. . eiusdem operis cap. . , drim ait: Evangelium Lucae, quod est secundum nos , adeo antiquius Marcione est, ut Cr ipse illi Marcion aliquando crediderit , cum σ pecuniam in primo calore Fidei Catholicae contulit, projectamque mox cum Vs , postquam in haere-
siuam a nostra veritate descivit. QPid nunc , si negaverint Mamelonitae primam apud nos fidem Marcionis adissus epistolam quoquei us ' Quid, si nec epistolam agnoverint ρ Certe Antithestes non m
do fatentur Marcionis, sed se praeferunt . Ex his mihi praefatis Fufficit. Marcion nimirum ediderat librum Antithesium, in quo