장음표시 사용
111쪽
de sua hac Apostasia gloriabatur , memorante Tertulliano ibid. lib. I. cap. a. Quae vero eleemosynae titulo χoo. sestertia Ecclesiae Romanae erogavit, id est, Budaei Calculo, IOOo. aurcorum , recepit iterum, quἰim a fide descivit. IV. Hinc Romana Ecclesia communionis, individuaeque societatis insigne specimen exhibuiste dignoscitur. Nam cum Pater Episcopus filium Marcionem perpetuae poenitentiae supposuisset, atque is Romam veniens sine proprii Epistopi Formatis literis promoveri ad gradus postularet, Presbyteri, id fieri minime posse citra Episcopi illius Formatas , obtestati sunt, passus. que repulsam est Marcion . Quod non obscure innuit ibid. Epiphanius num. 2. Quare eos palam alloquens , cur me , inquit, reeipere noluistis ' Responderunt illi : Nobis injusis venerandi Patris tui farere istud non licet . Una siquidem fides est, o animorum una comsensio : neque contra specyatissimum Collegam Patrem tuum moliri quippiam possimus . Haud aliter Praxeas Romam veniens, nonnisi Catholicae fidei professione emissa , susteptus cst ; eamque homini in haeresim lapso , Catholici, qui adservabant . Opposuere , ut author est Tertullianus in opere adv. Prax. Namque cum ille accusaretur haeresis , memoratam fidei prosessionem edidit, quae eo , quo Tertullianus seripsit , tempore in Archivis Ecclesiarum , ut moris erat, diligenter custodiebatur . Quapropter cap. a. scripsit: Fructificaveram Avenae Praxean e , hic quoque superse minatae . dormientibus multis in simplicitate doctrinae r traducrae δε- fine per quem Deus voluit, etiam evulsae videbantur . Denique camerat prisinum Doctor de emendatione sua , ct manet Chirographum apud rarchicos, apud quos tunc gesta res est, exinde silentium . In Romanis itaque, & Catholicarum Ecclosiarum Archivis servabantur professiones fidei , & Encyclicae epistolae, ex quibus , Ceu e nota tessera , perseverans in dogmatis traditio Ecclesiarum dignoscebatur. V. Marcion equidem primus a B. Cypriano memoratur, qui publicis disputationibus 8c palam communioni , foetetatique Ecclesiae refragari ausus sit. Scribit enim epist. 7 . Marcion de Ponto emersit, cujus Magister Cerdon sub H ino tunc Episcopo , qui
112쪽
in Urbe nonus sit, Romam venit, quem Marcion secutus, additis ad crimen augumentis impudentius ceteris , o abreptius in Deum Patrem Creatorem blasphemare instituit, or haereticum furorem sacrilegis ammis contra Ecclesiam rebellantem sceleratius , ct gravius armavit. Et ante Cyprianum Irenaeus lib. 3. cap. 4. Cerdon , qui unte Marci nem fuit saepe in Ecclesiam veniens, ct e mologesim faciens, sic consummavit, modo quidem latenter docens, modo vero exomolog Am faciens, modo vero ab aliquibus traductus in his, quae docebat male , ct ab tentus a Religiosorum hominum conventu. Marcion amtem illi succedens, invaluit sub Aniceto. Quin etiam Commotum a Marcione sthisina in Ecclesia Romana, atque haeresim ab eo subinde eo loci propagatam, memorat ibid. Epiphanius , qui cum aperuillet exordia disputationis Romae habitae a Marcione cum candidis , ac Ianctissimis Ecclesiae Presbyteris, ae Doctori. bus , subjungit de Hacresiarcha. At ille vehementius excandescens , ae s perbia , invidiaque percitus , schisima conflavit , ne privatam Γaeresim architectatus es: Et Ecclesiam , ait, vestram ego dissoci bo , in eamque fhisma sempiternum immittam. Quod ille revera nee mediocre quidem injecit: non ita tamen , ut Ecclesiam, sed ut sei' sum, ne suos disinderet. VI. Atque occasione tum inducti sthismatis , tum public rum disputationum , propagataeque haeresis, Anicetus una cum candidis illis , & Sanctis Doctoribus ac Presbyteris , quum , ut Cyprianus dicebat, invalestere coepit Marcionis impietas, Enc
clicam forte edidit, in qua, opinor , professio ipse fidei Ma
cione primum edita , ut innotesceret luculentius apostasia, inserta fuit. Id equidem supponit Tertullianus, qui in laudato
testimonio asseverat, tum emissam 1 Marcione Catholicae fidei professionem , tum adinventam haeresim, in literis Christiano Orbi unaquaeque fuisse denunciata , non negantibus Marcionitis, sed ultro etiam praeseserentibus : Certe Antitheses non modo
fatentur Marcionis , sed praeferunt. Ex his mihi praefatio Asicit.
Sufficiebat nimirum , quod & apostasiam . periuriumque haeresiarchae, dc Ecclesiaram repraesentaret consensum, praestitum Encyclicae Romanae Ecclesiae, unde Marcion haereticus pruL 1 mum
113쪽
Olim coepit haberi. Namque cum is sub Aniceto Romani ve D i sici, a quo per Encyclicas literas haeretici damnatio edita est, S. Polycarpus ea cgit, quae Irenaeus prodidit lib. 3. , S ex ipso Eusebius lib. 4. c. I 4. , ubi ad Polycarpi Zelum sommendandum, hacc adducit Irenaei verba : Qui certe multo fide dignior, ae locupletior testis fuit veritatis . quam aut Valentinus, aut ΛDr.eio , ct reliqui pravarum opinionum authores. Idem Aniceti temo ribus Romam veniens, multos ex seupradictis haereticis ad Ecclesiam Dei revocavit, hane unam, se solam veritatem se ab Apostolis ae cepisse praedicans , quae ab Ecclesia traderetur Ipse etiam Polycarpus , eum et Marcio aliquando occurrisset, dixisse que o Agno scis nos' Respondisse fertur : Agnosco te primogenitum Satanae . Adeo religiose cavebant Apostoli , eorumque discipuli, ne vel firmone tenus
miscerentur eum ullo eorum , qui veritatem adulterabant.
VII. De conspirante post Encyclicas omnium Pastorum etclo, deque mirabili animorum consensione ad nova hujus rem di perfidiae germina eradicanda , praeclare scripsit Eusebius lib.
q. cap. 24. Porro cum nihilominus hac etiam tempestate haeretitati nurum instar snceram Apostolicae doctrinae sementem labefactarent, Ecclesiarum toto orbe Pastores, eos tanquam feras, atque immanes belluas ab ovili Christi fugare, atque arcere properabant: partim hortando, atque commonendo Fratres, partim adversus ipsos haereticos fortiter colluctandor quos vel propositis cominus interrogationibus, ct eonfutationibus viva dumtaxat voce , vel libris acem ratissime constri is, opiniones eorum refellentes, confutabant. En En cyclicarum mutuarum exemplar nobilissimum , quo post Ecclesiae Romanae Encyclicas , Pastores Orbis totius fratres reliquos commonendo, omnium manus armarunt ad Marcionitarum haeresim profligandam, eosque ab ovili Christi. ejusque Catholica Ecclesia segregandos , dum alii interim disputationibus, alii lucubrationibus Seductorum versutias labefactarusatagebant. VIII. Post publicas eas disputationes , quas sive Apostoli simul in Hierosolymitano Concilio, Actor. I F., sive Paulus, prout
eadem Sacra Historia recenset, saepius, plerisque in Ecclesiis
114쪽
DISSERTATIO II. Syelesiis iniverunt, a Patribus Apostolicis multiplices cum haere licis , data occasione, institutae fuerunt, dc frequcnter deincep in Ecclesita auditae . Primam cum Marcione disputationem Romae habitam, memorat laudatus Epiphanius ibid. num. 1. Alteram Ephesi factam, quac Ecclusia multitudine Doctorum, atque ordinis Hierarchici infestate spectatissima omnium crat, prodit Philustrius de Haercsibus, in Tom. IV. Biblioth. PP. pag. in . . ubi ait, M arci nem a Presbteris de Civitate haeresi devictam, aο
figatum. IX. Nec desunt certa monumenta Encyclicarum, quas alii,
atque alii Episcopi aducr sus Marcionem, & allectas evulgarunt. IlIe insemet saepius laudatus Irenaeus tres edidit epistolas, Eusebio Vnemoratas H. lib. s. cap. 2 o. , quarum prima cit de Monarchia ad Florinum, quod Deus non sit conditor malorum ; altera ad Blastum de Schismater Tertia de Octonario ad cuniadem Florinum. Quinimo librum etiam adversus Marcioncm ab Irenaeo conscriptum, idem Eusebius afirmat lib. 4. c. 1 f., ut ide Marcionis oppugnatoribus. Sed is Philippus, quem ex vertis Dion in proxime citaris, Gortynensis Ecclesiae Episcopum fuisse cogno-mus, ipse quoque tuculentissimum fibrum adversus Marcionem eo suis
Irenaeus quin etiam Gr Modesus . Verum hic etiam prae ceteris egregie errares illius , ae dolos detriens , omnibus spectandos exhiliae . Scri erutat etiam alii complures , quomm libri via plurimos ex Fra tribus adhuc studiose semantur . Ubi post annos 2 O. a nata hae
re si lucubrationes istiusmodi apud Ecclesias fuisse scrvatas , -- notat Historicus, atque id confirmat, quod nos saepius asseruumus, hasce cpistolas, & publica adversus haereses scripta, ab Ecclesiis accuratissime mille servata. DC Theophilo autem Pa triarcha Antiocheno, qui in univcrsa literatura inclaruit, ibid.
cap. 13. scripserat: Theophilus igitur cum ceteris adversus Hos haereticos depugnavit, α constat ex quodam illius libro haudquaquam spernendo , quem comm Marcionem elabora it : qui liber una eumsalth, quos retuli, etiamnum exstat. Encyclica itaque Aniceti omnium Praesulum, Doctorumque sententiis roborata, sat virium
habuit, ut novitia Marcionis dogmata, velut heterodora. rejLL 3 cerem
115쪽
rarunt , atque iInpia dogmata omnes magno conscias u sunt cxsecrati.
DE CELEBRI ENCYCLICA SMYRNENSIS ECCLESIAE.
AB Haeresiarcharum colluvie, qui candorem, simplicitatemque Religionis Christianae multipliciter commacularunt. profectae sunt secundo Seculo in univerium Claristianum nomen calumniae, dc dirae insectationes. Namque Gentium Praesidcs in Christianos indiscriminatim omnes ea conjicientcs, quaC contra fas, atque jus peccabant sectae Hacrcticorum hominum , reos pariter omnes gravissimorum criminum agebant. Id Eusebius de gestis ejusdem aevi disserens , observavit H. lib. 4. cap. . ubi de Haeresiarchis, pravisque invoclis dogmatis scribit . His igitur miniseris usius malignus ille Daemon , primum essecis , Mex fidelibus quicumque ex His decepti essent, ad miserabile exitium tanquam eaptivi abducerentur : Deinde Gentibus arae nina alienis amplam obtrectaudi, se calumniandi Evangelii materiam μίmisistra vis e dum ab illis primum orta infamia, ad totius Chrisiani nominis opprobrium dissunderetur 3 Atque hinc factam est, ut absurda quaedam, o impia de nobis opinio apta infideles tunc temporis spargeretur, quasi nefario concubitu cum sororibus, o matribus miseri, is exsecrandis dapibus vesici soleremus . A Caianis . & Quintil lia nis dolioncstamentum hoc profluxit, de quibus S. Augustinus de haeretib. Sacramenta perhibentur funesta habere. Nam de infantis anniculi san
guine, quem de toto ejus corpore minutis punctionum vulneri' us ex oria
quent , quasi Eucharisiam fiam eonficere perhibentur, miscentes eum farinae , panemque inde facientes: qui puer si mortuus fueris, habetarapud eos pro martyrei si autem vixeris, pro magno Sacerdote. Hinc excita
116쪽
excita persecutionum tempestas , quae Martyribus locum tribuit , ut pro fidei defensione sanguinem funderenis Ecclesiae vero, ut Martyrii doctrinam luculentius declararet: quod cum Encyclicis duabus praestiterit, de eo pro instituti nostri rati ne disquiremus.
De Ecelesiae studio erga Martyres.
S v N o P s I S. I. Mart3rium pro Ecelasiae charactere babitum. II. cui egeat Dia coni, qui Presisteri Marorum. III. Acta Marorum, ceteraque Enoebea scripta evulgabam Primares. IV. suid Aeta, qui Passiones , S liber Passionarius Mart rum . V. GIeres diem emoriartialem Mart)rum eur appellarim Natalem. VI. Ecclesia primitiυa ex tum religiosum Maroribus decernere conoeυit.
I. TNter Christianae Ecclesiae , M veritatis characteres, duos 1 potissimum expendit Irenaeus lib. 4. advers. Haereses, quin rum altor in succcssione Episcoporum , dc constanti dogmatum professione , ab Ecclesiis asservata, positus est; alter in supereminenti caritate, ob quam verum Martyrium, dc Martyres sunt in Ecclesia. Quapropter, scribit ille, Ecclesia in omni loco ob eam,
quam hiare erga Deum , dilectionem, multitudinem Martyrum in om ni tempore praemittit ad Patrem 2 reliquis autem omnibus non tantum
non habentibus hane rem ostendere apud se sed neque quidem necessarium esse dicentibus tale mari rium esse eorum . Patribus scilicet hujusce Seculi verum , perfectumque martyrium index erat, &documentum Apostolicae doctrinae in Ecclesia perseverantis, &venae Eoelesiae ab Apostolica institutione nullatenus recedentis. Hinc factum , ut veri martyrii norma in .ipsis Encyclicis literis
Imponeretur, atque Ecclesiae omnes pro ejusdem aestimio Q cd , accuratissimeque caverent. Mus equidem diligentias spe-E 4 cimen
117쪽
cinicia erant delectus Diaconi, ac Presbyteri Martyrum , in quilistio , 5c custodia actorum Martyrii, ac tandem dcnunciatio in die natali omnibus Orbis Ecclesiis Dicta. II. Ac Diaconi quidem deligebantur , qui Marturibus in car-xere positis, alimenta , ceteraquc ad victum necessaria praebcrent a Presbyteri vero, qui martyrium obituros ad sortitudincm, constantiam , dc fidem adhortarentur : actaque subinde marturii Episcopis annunciarent. Iinc gradu fulgebat in Carthaginensi Ecclesia Tcrtullus, de quo ad Clerum Carthaginenscm, ubi Dia coni , dc Presbuteri Martyrum erant, scripsit B. Gprianus: Amnotate dies eorum , quibus excidunt, ut commemorationes eorum inter
memorias martyrum celebrare possimus. Quamquam Tertullus fidelis us, or devotissimus Frater noster scripserit, ne fruar. 9significet mihi dies, quibus in carcere beati Fratres nosyri ad immor talitatem gloriosae mortis exitu transeant, ut celebrentur hie a nobis oblationes , ct sacrificia ob commemorationem eorum . Exstat Pii hu jus nominis I. Romani Pontificis ad Justum Episcopum Viennensem cpistola , de cujus antiquitate dubitent licet cruditi .
non tamen de receptis veterum moribus, atque institutis ambigunt , quorum sunt farrago quaedam non inutilis priscorum Romanorum Pontificum decretales pleracque . In ea aulcm lcgimus : Attalus epistocra Martyrum poΥtans , ad nos venit, gaudium inaesue lite faciem de triumpho eorum : qui dixit nolis, Saxeum merum Collegam nostrum VPIorem de mundi Principe triumphasse . Haud aliter Romani Presbyteri, quum Xistus Pontifex martvrium consummasset, ejus rei certiorem fecere S. Cuprianum Africae Primatem , qui cetcris pcr cas Provincias Collegis eadem de re scripsit epist. 8O. Xylum autem in coemeterio aut Lmersum sciatis, octavo iduum Augustarum die , CT eum eodem Quararum Haec peto per vos , Gr Collegis nostris innotesam. Et
B. Pontius in vita Cypriani: Iam de Xsto bono , se pacifico
Pastore , ac praetere Beatissimo Martyre , ab Urbe nuncius ve
III. Moris erat, ut denunciatio Primati fieret, qui per epistolam deinde ad omnes Collegas suos tum martyrii acta, tum diem
118쪽
d in obitus Martyrum referrcnt. Hinc mos etiam prosectus , ut Encyclicae a Primatibus aut dictarentur, aut CVulgarentur, atque hoc ipso ceterorum Omnium consensu roboratae censerentur. Afri Episcopi in Carthagincnsi Synodo poli ejectos Vandalos celebrata, id sollenni decreto manifestium fecere . Nam cum sub Arianorum dc Principum, & Episcoporum tyrannide saluberrimae Ecclesiarum priscae consuetudincs pestiim ivissent una cum fidei dogmatis , Episcopi in plenario dcinde Africae Concilio , ut Omnia in pristinum restituercnt, Cum inulta ad publicum Africanae Ecclesiae statum pertinentia, tum illud pie, sapientcrque constit runt , ut universalia quaevis statuta Primatis solius Carthaginensis nomine subscripta ederentur, perindeque fidem facerciat, ac si fuissent ab omnibus subscripta universis Episcopis dictam es : Si quae liter me dictandae in Concilio plenario , venerandus Episcopus , qui huic Sedi praesidet . omnium nomine dictare , Or Inscribere dignetur . Neque nova haec cst illorum constitutio, aut singularis, sed fuit universae Ecclesiae , ac potissimum Africanae , quae idipsum multo priadem in alio Carthaginensi Concilio sub Aurelio Primate alle-ruerat, & ut modo 'confirment, ad rem pergunt Episcopi: Pla cuit etiam petitum omnium Episcoporum, ut Epistolis omnibus , de Comellis dandis , sancritas tua siubsicribat. Quamobrem quisquis est E clesiasticae antiquitatis studiosus facile advertet, quum in Encvclicis sacpius Primatum dumtaxat consensus exprimitur, nomen, ac subscriptio , perinde id censcri, ac si Episcoporum omnium Regni, ac Provinciae subscriptiones intcressent.
IV. Acta martyrii ita quod multis placet J dicta sunt, quia
ab Actuariis, suo exceptoribus primitivis desiimia: dc quotquot vulgo inscribuntur Aeta , & sunt tamen certo sincera , ea CXautographis publicis actis sunt excerpta . Ubi vcro in huiuscemodi narrationibus Pasio occurrit, intelligendum id forec venit , quod ex Achis sumta sint ab Ecclesia principaliora, dc per modum compendiosae narrationis digesta , ut coram plebe Christiana in conventibus legerentur , in quibus jam ab antiquiss- . mis temporibus in die cujuslibet Martyris anniversario Passio
119쪽
legi consuevit. Quocirca in Concilio Carthaginensi Can. 4s.ec 1 o. dccretum est: Liceat etiam legi pasones Martyrum , cum anniversarii dies eorum celebrantur . Ad quae verba Balsamon notat : Etiamsi in 1 . Canone praesentis Synodi Patres definierint in bras , qui legi debeant ι ne tamen definiunt, esse quoque tegendas
commemorationes passionum Martyrum in anniversariis eorum memoriis . Canonem illum in epistola ad Carolum M. repetit R manus Pontifex Hadrianus . Vitae Patrum fine probabilibus auth ribus minime in Ecclesia leganIur Magis autem Passones Sancti-rum Martyrum Sancti Canones censuerunt, ut liceat eas in Ecclesia legi, cum anniversarii dies eorum celebrantur Hinc Liber , qui Pasisiones, sea Acta hujuscemodi Martyrum, ad publicam Ecclesiarum lectionem destinata , complenebatur , Passionalis, dc Pa sionarius dictus est. Sic apud Johannem de Ianua . Pallionarium , liber continens Pa sones . Et Durandus lib. 6. Ration c. I. n. 29. Passionarius eis liber continens Passiones Sanctorum, qui legitur in Ecclesia in risis Martyrum . Atque haec Aetorum collectio compacta jam erat Gregorii Magni aevo , scribentis lib. 7. In- dich. I. epist. 9. Nos autem pene omnium Martyrum , distinctis per dies singulos Pasonibus , collecta in uno Codice nomina habemus. AC primum quidem non secus ac Passio Domini, in ipsis sinceris actis Icgebantur : Sed opera subinde Monachorum, fuco ampli vis enarrationis, Acta eadem multipliciter interpolata, a pristina simplicitate exciderunt. Quamobrem in Regula S. Ferreoli dicitur : Gesta martyrum , id es , Passiones Sanctorum fidelium , qu dam compagina ta Budio, Cr sermone digesta sunt, tempore . quo nobis diem migrationis eorum anni meta , cursus sui legibus repraest
tat, recenseri in oratorio, audiensitas eunctis , omnino decernimus .
Haud aliter Gregorius Turonensis lib. de Glor. Martyr. cap. 86. Dies Passionis erat Polye vi Martyris Magni , CT in Rotomage se vico civitatis Amernae ejin sumnia relebrabantur . Lecta igitur Passione eum reliquis lectionitas, quas Canon Sacerdotalis inmerit, te pus ad sacrificium sterendum advenis . U. Diem autem mortis sollenniter celebrabant fideles e & quinniam meliore , ac beatiore vita renasci videbantur Martyres,o tinuit Dissiligod by Cooste
120쪽
tinuit, ut obitus natalis di cs appcllaretur. Atque in eo poti simum acta Martyrii recolebant, secuti monitum Pauli ad Hebr. scribentis cap. 3. Mementote Praepositorum vesrorum , qui sicuti sunt vobis versum , quorum imitantes exitum , imitamini fidem . Qua vero ratione natalem diem appellarint, disquirit S. Augustinus Comment. in Psal. 39. & inquit: Mortes , in quas Pagani saevierunt, in illis hodie reficimur , natalem martyrum celebramus . exempla Martyrum nobis proponimus . Et sermone io. de Sanctis Digne natalem istum colimus , quo beatius aeternae vitae Mundum devit, quam Mundo maternorum viscerum partus e dit. Tam late vero obtinuit, dc frequens , usurpatumque fuit cognomentum illud , ut laudatus S. Doctor in sermone II 3. de Festo S.Cypriani dixerit: Spiritus Sanctus doceat nos in hac hora , quae oporteat dicere r dictari enim sumus aliquid de laude C priani gloriορ imi Martyris , cujus natalem hodie Ascut nostis , celebramus . Quod nomen sic frequentat Ecclesia , ut qui etiam non sunt in illa , hoe dicant eum ilia . Quis enim hodie , non dicam in hac nosra civitate, sed plane per Africam totam , transimarinasique regiones , non Christianus flus , sed Paganus , aut Iudaeus , aut etiam Haereticus pote rit inveniri , qui non nobisium dicat , Natalem Martyris C priani eQuid es hoe , Fratres ' Quando natus es , ignoramus: cst quia hodie Usus est , natalem ejus hodie celebramus. Quo etiam respexit Chry- ossemus homil. de Philogamo: Festum Natalis esse Festum maxi--- . Et ante illos B. Cyprianus )e honore, quo Martyres natalitio illo die assicicbantur , scripsit cpist. 67. ad Saeptimum e
Servandus est enim Antecessorum nostrorum Beatorum Martyrum Cornelii , se Lucii honor glorios , quorum memoriam cam nos honoremus , multo magis tu , Frater carissime , honorificare , ct servare gr. Citate , ct authoritate ma debes , qui Vicarius , o successor eorum fa-
VI. Honor autem hic tributus Martyribus in Ecclesia primitiva , summumque omnium ordinum in Martyrcs acstimium , pars quaedam Religionis fuit, re quin cultum religiosum involveret , nihil est dubitandum . Iccirco Ecclcsiarum Antistites magna semper solertia , summoque studio caVcrunt, necui religio-