장음표시 사용
161쪽
De Montanistarum origine, & erroribus.
I. Pacem a T rannis Ecclesiae redditam turbaυit Montamur . II. Falsae Montaxi insiones , ct illi e aerentes sectae Tatianorum , sen cratitarum , Severianoraem , ct Apostolicorum recensentur . III. Montanus unde or undus, cur Eunuchus dictus , quais ratione, ct tempore haeresim inυexerit . IV. Se Paraclitum, ct Deum Patrem appellari υoluit . V. Ad eum anum omnem Ecclesiasticam potestatem redactam, assecIae Hrmabant. VI. Fugam in persecutione , ct nuptias damnabant . UII. Visiones muliercularum magni habitae. VIII. In oppido Pepinae imprimis Propbetiam , ct aris cana Msteria exercebant. IX. Tascodrugitarum , ct Ascitarum masteria .
I. T Am per annos aliquot post B. PoIycarpi martyrium , quod
I Smyrnensis Encyclica testata est, Tyrannorum persecutiones deserbuerant , & virtutibus numeroque augeri coeperat Christianus grex, quum princeps tenebrarum novo armorum g nere fidem concutere asSressus est , ut cum evertere funditus
Religionem non possct, splendorem tamen dissidiis intestinis mi nueret . Id acute vidit Eusebius. qui de haeresi Montanistarum acturus lib. s. c. I , haec praefatus est. Ceterum hostis Eeelesiae Dei ui semper virtuti infisus est, ct malis desectatur, nec ullam umquam insidiandi hominibus speciem , atque occasionem praetermittit, peregrinas quasdam haereses adversus Ecclesiam pustulare iterum fecit. Equidem peregrinas &. falsas , longeque abhorrentes a Christianorum dogmatum simplicitate & candore invexerat nequissimus ille hypocrita opinationes , quippe & ipsa Religionis 1acr menta, & sanctiores virtutes, & illapsas divinitus prophetias usque adeo deturpare ausus est, ut monstruosis sacrificiis , & nefaria vitae ratione innumeras Gentium calumnias atque insectationes commoverit. H 3 II. Diuitigod by Corale
162쪽
II. Enimvero in Encyclica Smymensi, atque in actis S. Ignatii sat luculenter Ecclesiae docuerant, quanti ad fidem & Re igionem facerent coelitus datae visiones , ob quarum frequentiam B. Polycarpus nuncupatus est Doctor propheticus. Sacrum hoc & illu-itre Charisma invidit Ecclesiae Daemon , Ec impostiaris ut dehonestaret ac fraudibus , nihil non attentavit. Nam sicuti miracu-Ia quidem a Christo, & Apostolis ξcrpetrata sunt, calliditate tamen atque arte Simonianorum ciactum est, ut magnum illud Religionis nostrae sacramentum magicae artis infamia aspergeretur, ita frequentibus licet visionibus sanctissimi viri divinitus recrearentur , atque inde fides incrementum acciperet, intercesserunt nihilominus Montanistae diabolicis sitis prophetiae, sacrificii. Ceterarumque virtutum Christianarum dehonestamentis, ne in fidei puritate proficerct recens Ecclesia, potiusque intcstinis dissensionibus concuteretur . Jam ab ipso Polycarpi obitu incoc rant Tatiani , & Severiani haeretici , qui sus exterioris sanctimoniac
larva , dc continentiae fuco usque adeo dclituerunt, ut Encratiatarum , seu Continentium appellationcm sortirentur, ad annum I 73. scribonte Eusebio in Chronico . Tapianus haereticus agno=tur , a quo Encrazipae. De iis agunt Irenaeus lib. I. c. 37,, Epiphanius haeres 46. , Philastrius de haci csibus, S. Augiistinus de
haer. n. 6 . DC Scverianis vero scribit Eusebius H. E. l. 4. c. 20. Non multo se a Severus quidam , cum supradicrae haeres ratur ac vires addidi et , in causa seis, ut illius Sectae homines ex usus vocabulo Severiani dicerentur . Hi vino abstinentes Crant f intcgram mulierum structuram a malo Daemone conditam, itidemque eam hominum partem, quae est infra umbellicum , a Potestate nescio qua improba compactam arbitrabantur . Et ex his quidem, teste Augustino ibid. num. 4o. , orti sunt Apostolici sive A tacti , qua si renunciatores et qui se so nomine arrogan-
isime vocaverunt, eo quod in suam communiovem non reciperent ut n-
es ccnjugibus , ct res proprias habentes . Ad hunc igitur modum iacta sunt veteratoriae illius artis fundamenta , que impro S nebulones nunquam non edocuit, incautum & promiscuum vulgus fallere sub pietatis larva, & Rcligionis i dc quam Montanus
163쪽
Irgarripiens sub prophetiae , εc coelestium visionum suco , Christi, nae Religionis puritatem multiplici labe conspersit. III. Phrygiae contermina est Mysia Asiae , a Mysia Europea .
quam alii Moesiam vocant, discreta . In illius oppido , Arda-Mu dicto , sbrtitus est natales suos Montanus , licet ex altero Phrygiae vico, Pepuza dicto, oriundus haberetur . Abscissiim, dc Semivivum appellat Hieronymus in epist. ad Marcellam , vel quia a natura fuerit Eunuchus, vcl quia evirari parentibus consueverunt qui ad Sacerdotium Magnae Deae Matris destinarentur; vel denique propria voluntate castrari maluit, ut mulieres imposturae socias citra criminationem facilius posset circumduccre . Sed fortasse contemtus gnitia id passus est: appellationis apud Scriptorcs : siquidem quicumque e Mysia , contemtibiles habebantur, scribente Cicerone in Orat. pro L. Planco. Quid in Graeco sermone tam tritum , quam siquis spicatui dicitur, ut Μνβorum ultimus esse dicatur Et multo pridem Aristotcles lib. 1. Rhetor. annotavit , adagio dici: Praega M forum rde iis qui injuria assecti , Elias ulcisi non curant. Quemadmodum autom Montanus haeresim suam invexerit, Asterius accurate prodidit apud Eusebium ibid. cap. I 6. Conscius nimirum Haeresiarcha existimationis venerationisque , qua fideles pr sequebantur Martyres, atque eos praesertim qui Prophetiae dono, dc visionibus habitis excelluissent, sive gloriolae ambitu ,
sive obsessus a Daemone , a quo furore quodam ageretur, coepit de futurorum arcanis nescio quid cffutire obscurum , dc ludicrum . Et plebem sane rapuit novarum rerum appetentem , non inepta Prophetae simulatio , quam vitae austeritas, δc disciplinae rigidioris usus comitabantur. Quare brevi condidit Sectam circa ann. I 2. , ad quac tempora ortos esse Montanistas ,
Eusebius in Chronico prodidit. Un3e Lugdunenses Martyres in
sua Encyclica ann. I76. , aut III. data, ejus haeresis, vel uin Vae ac recontis meminerunt. Socias interim ,& facinorum consortes Priscam seu Priscillam, de Maximillam adlegit, quae pariter seu turpi, seu daemoniaco ingenio abreptae , viris posthabitis dimissisque , quascumque divitias habebant, liberaliter
164쪽
pro Montano erogarunt. Perfidiam igitur & errores lono lateque disseminarunt, quos in praesentiarum recensere haudquaquam gravabimur , ut earum quas subinde laudabimus, Encyclicarum scopum assequi facile valeamus .
IV. Fidem Prophetiis suis , pretiumque facturus , jactitabat, sibi uni cum plenitudine gratiam Spiritus Sancti esse concessam. Adventum Spiritus Sancti scribit de hoc dogmate Augustinus haeresi a 6. J A Domino promissum . in se potius, quam in Apostolos fuisse
serunt redditum . Iccirco assectae Montanum suum vocabant Paracletum , atque adeo ipsam divini Spiritus picnitudincm , quam nemo praeter ipsum , a prima rerum origine fuisset expertus . Eo etiam dementiae processit imposior, ut, referente Epiphan. haer. I. n. II., nedum se Paracletum, scd insuper Deum Patrem jusserit appellari. Pergit Montanus , infelix homum eis et Non Angelus, non legatus . sed egomet Deus Pater accessi. Quo
facit de illud Tertulliani de Laudib. Virgin . cap. I. , ubi pra dicationcm Evangelii, B: mirabili quodam gradu institutam veritatis patefactionem describens, ait. Jusitia primo fuit in rudia
mentis, natura Deum metuens : dehine per Legem , se Propheta pr movit in infantiam e dehine per Evangelium sterluit in juventutem: nunc per Paracletum componitur in maturitatem. Exprimit Tertullianus hoc loco , Montanum , quo tempore liber ille est conscriptus, in vivis adhuc fuisse. Multo autem cxsccrabilius descriptos a Montano justitiae status mcmorat Hieronymus in opist. ad Marcellam . Aperta es blasphemia dicentium, Deum primum v
tuisse in V. Tes per Mustem, o Prophetas salvare Mundum : sed quia
non potuerit, corpus sumsisse ex Virgine Et quia per duos gradus Mundum salvare nequiverit, ad extremum pre Spiritum Sanctum in Montanum , Priscam, se Maximillam insanas seminas descemisse . se plenitudinem , quam Paulus non habueris haluisse
V. Affinis huic errori crat alter , quo assectae Cam potestatem Montano ad scribebant, quae est in Episcoporum omnium collcctione , totiusque Ecclosiac compage. Id ex Tertulliano in cap. 1 I. lib. de Pudicit. dilucide appaici. Agit co loco de po
165쪽
testate Ecclesiae , de jure iummo, ac magisterio , quod coctui Episcoporum divinitus esse collatum , nemo unus fidelium dubitabat . Id quantumcuinque erat dignitatis Zc authoritatis ad selum Montanum cum plenitudine Paracleti commigrasse , asIc-vcrat . Ecclesia quidem , inquit ille , delicta donabis r sed Ecelsa spiritus per spiritalem hominem , non Ecclesia , namerus Episcoporum . Ubi quidem duo sunt annotanda, quae ad eam qua de agimus disputationem conducunt: alterum non denegasse Montanistas, jus potestatemque esse in Ecclesia r non tamen in Ecclesia , quae in numero Episcoporum pro dignitate splendcscat ι sed quae tunc erat in Spiritu per spiritalem hominem , utique per Montanum .& asseclas; alterum verδ , Tertullianum eo usque non abnuis. se , quin admitteretur, Ecclesiam existere , quae suam authoritatem potestatemque exereret de hac enim sermo erat J innumero potissimum Episcoporum : atque adeo vel ex illorum persuasione liquet, jus magistcrii Ecclesiastici apud Episcopos remancre , sive ii demum in coetus & Concilia codant , sive per Orbem dispersi in unum quidpiam subscriptione consentiant. Id Vero, quod Montanistas, & Orthodoxos commissit , totum in potestate atque usu Clavium vorsabatur. Namque illi cum sub larva pietatis severiorem strictioremque disciplinam affectarcnt,tCmere graviora peccata,atque imprimis adulterium, homicidium,
dc idolor atriam , irremissibilia & immundabilia vocabant, atque ex phrasi Tertulliani in lib. de Pudicit. Capp. 2. s. & 1 o. incon-ccssibilia diccbant. Condonandorum itaque hujuscemodi delictorum facultas per eos Ecclesiae sublata est , & Montano Husi. . que Spiritui reservata . Hanc adversus Lapsos Montanistarum inclementiam describit & carpit Hieronymus in cpist. ad Marcellam. Eli ad -- pene delictum Ecclesiae offerrant fores: Nos Potidie legimus: mis poenitentiam peccatoris , quam mortem, senumquid qui eadet, non res Vt , dicit Dominus y Cr convertimini iamr filii convertentes, se ego curato contritiones vesses. Rigidi autem
f.nt , non quod o 'si majora non peccent ι sed hoc inter nos , se illas instres, quod illi erute ut confiuri peccata , quas Isti, nos
dum poenitentiam agimus , facibus veniam promerem M.
166쪽
dicus inficiarentur, licere Christianorum alicui in extremis Tyrannorum persecutionibus ad mortem quaesito fusa suae saluti consul cre . Atque in hanc rem librum de fuga conscripsit Tertullianus. Ad hacc , Montanus nuptias respuebat omnes, citiod e repudio colIigitur, quod Deminas in societatem adscitas maritis sitis dare cocgit , de ex testimonio Apollonii apud Eusebium lib. 1. cap. I 8. Hic est, qui nuptiarum dissidia docuit. Apollonio concinit Theodoritus lib. 3. Hacretic Fabul. cap. I. Imo istinet Apollonius ibid. narrat, eundem sectatoribus suis tres Quidragesimas necestario observandas, dc quac sine piaculo violari non polJciat, indixisse . VII. Quod autem novitiae hujus Rcligionis caput est , fae- minarum visiones tanti habebantur , ut qualitcrcumque probatas velut fidei veritatem . consectarentur dc crederent. Tertullia nus in co libro , quem de Anima scripsit, hinc potiismum colligit , Animas nostras materia concrctas este, dc corporeas hab re formas , quod ejusinodi vidistent Montanisticae Prophetissae. Quae autem essent hae visiones , lubet Husilcm Tertulliani vcmbis dcscribere . Est autem soror apud nos revelationum charismata sortita , quas in Fecisa inter Dominica sollennia per Estasim inspicitu potitur; eonmersatur cum Angelis, aliquando etiam cum Domino et CT videt, Or aiais sacramenta , se quorumdam corda dignoscit. is medicisam desiderantibus submittit. Jam vero prout Scripturae leguntur , aut Ualmi canuntur . aut allocutioncs proferuntur , aut petiti nes deleσantur , ita inde materiae visionibus subministrantur. Forte
nescio quid de Anima dis eramus, cum ea seror in spiritu est . . . Post transacta silennia, dimisa plebe , quo usu solet nobis renunciare quae viderit L nam se diligentisime digeruntur , ut etiam probentur J,nter cetera , inquit, ostensa est mihi anima corporaliter , or spiritus videbatur, sed non inanis se vacuae qualitatis. VIII. Oppidum quidem Pepueta locus erat & futilibus hisce visionibus percelebris , dc ad majora Sectae mystcria peragendi destinatus, ad quem undique confluebant Montanistae, novamque suam Ierusalem appellabant, reserente Epiphanio haeresi
167쪽
I 23 8. Scribit autem εc Apollonius apud Eusebium, Tymium, nescio quod aliud Phrygiae oppidulum, novae Ierusalem nomine fuisse apud illos insignitum . In iis igitur locis nonnullae peccatis oneratae mulierculae Prophetias visionesque quotidie jactitabant usque adeo, ut sive hoc furore revelationum , sive praeconcepto in nuptias odio dementati assectae, variasque in Sectas dispertiti, ad nefandos ritus sint progressi, qui nisi a gravissimis Scriptoribus literarum monumentis consignati fuissent, omnem superarent fidem . Cataphryges equidem illi horrcndo
crimine, dicuntur, vivum infantulum acubus aeneis toto corpore punxisse, dc exceptum sanguinem certo quodam sesto die, atque , ut Philastrius de haeresibus ait, ipso die Paschatis su is sacrificiis adhibuisse. Qui puer c addit Augustinus de haeresibus cap. 26. P se mortuus fuerit, apud eos habebatur pro Ma tyre ; si autem vixerit , pro magno Sacerdote . Tradit autem Cyrillus Hierosolymitanus Catechesi 16., cundem infantulum ab iis jugulatum , dc in nefariam escam concessi 1m. Propterea, ad haec subjungit S. Augustinus , sactenus in persecutionitus hoe i' sum nos facere Gentes suspicabantur , eo quod o Montanistae , quamvis falso, eodem tamen Chrisianorum nomine vocabantur . Iccirco
Athanagoras, qui hoc codem tempore Apologiam pro Christianis scripsit, ad hanc Iaiam a Catholicis avertendam prolixi adversus Ethnicos di sputat. Quo rcspexit Epiphanius quoque
haeresi 48. In hac Montani, vel in ejus germana cuintillianorum, aut certe Pristilianorum , is P uesanorum haeresi horrendum quiddamae deleuandum fieri dicitur. IX. Tascodrugitae, sive , ut alii malunt, Ascodrugitae, sive otiam nominibus aliis compellentur, describuntur a Philastrio Cap. 7s., quod utrem inflatum in sua Ecclesia ponant dc comperiant , eumque insanientes potibus , dc bacchantes circumeant. Iccirco appellat cos Ascitas Augustinus , de haer. c. 61. Misae se appellati sunt. Α σακ enim Graece, latine uter dicitur, quem perhibentur in tum , cst opertum circumire bacchantes, tanquam Vsi sint Evangelii novi utres novo vino repleti . Et Author Praedestinati . Utrem ingemem juxta Altare ponunt, eumque vacu- instant , ct
168쪽
linteaminibus velant. se adorant, quia confectum emore DomMi i adjiciunt, illud dicentes Evangelicum: vinum novum in utres novos injiciunt, se unaque eonservantur . Iis Montanistarum Sechis Epiapsanius haer. 49. adjungit Artotyritas ita dictos , quod panem& caseum in suis mysteriis adhiberent. Haec dc id genus alia , quae chartis illinire taedet, nefaria dc scelesta commemta Montanistarum brevi temporis spatio a Phrygia per totam Asiam usque ad Africam pervagata sunt, adeout in ipsamet Afruca hujusmodi homines plurimas Ecclesias jam haberent, Sc Thv timnse quidem oppidum , ex Epiphanio haer. 17. n. 13. , ita haeresi adhaeserit, ut per annos II a. nullam admiserit Catholicorum Ecclesiam.
De Montani Asseclis :& an Alexander idem sit atque Alexander Luciancus
I. Theodotus praecipuus Montani sectator: utriusque exitus. II. Neismison Sectam sua EnocIica propagaυit, Caibolicisque Episcopis obstitit , me Maximiliam per exorcismor is Daemone liberarent . III. Aelbiades e ducibus Sectae unus. IV. Aesb-s , o Praesus duabus Montavisarum factionibus praefuerunt . U. Alexaπ-dri Montanistae facinora publicis Tabulariis inscripta . VI. Idem is est atque Aeaeaxder impinor a Luciano deserimus. VII. Ariseana utriusque muteria consentium . VIII. Itidem impIexae fat-saeque utriusque praedictiones. IX. Faffa ejus de Imperii exitκPropiatia. X. Diversos esse ma arguir, quod eorum alter idololain istam profiteri videretur.
L T Uerunt sane plurimi ex grege Montani, qui aut externa Γ pietate illecti, aut fallendi ingenio ducti, ampliandae S
169쪽
ctae operam navarent suam . Omnium sorte praecipuus fuit Theodotus , de quo verba facit Asterius Urbanus apud Eiuc-bium lib. s. cap. I 6. , ubi monstrandum sibi sumserat, ex Hus perfidiae ducibus legi neminem, qui supplicium aliquod fuerit passus . N quam profecto , inquit ille , nec unquam . Imo uno alio mortis genere interiisse dicuntur Montanus, ct maximilia . Ambo enim . ut fama es, ab insano spiritu imitati , laqueo sebi gulam fregerunt: non quidem Amul, sed suae quirique mortis tempore: atque ita instar proditoris Iudae vitam finierunt. Sic etiam admiratilis ille Theodotus , qui primus Prophetiae illorum quasi procurator quidam fuit, plurimorum sermone perhibetur falso mentis excessu abreptus fuisse. perinde ae s levaretur aliquando , ct assumeretur in Coelum rcumque se totum fraudulentissmo spiritui permisisset, ab eo in altum iactatus miseratai exitu periisse . Et id quidem ita factam esse na
II. Themison alter Pseudopropheta, Sc Maximillae Socius , cui videlicet, quum divinatoriam seu potius veteratoriam artem suam exerceret, fidus comes adstabat, δc plerumque intercedebat , ne Catholici Episcopi consuctis Ecclesiasticis exo cismis Daemonem impedirent per eam loquentem , ut ibid. Asterio proditum . Haud aliter apud Eusebium cap. I 8. scrimscrat Apollonius : Praeterea Themison speciosa avaritia obvelatus, Pi consessionis signum non pertulit, sed magna pecuniae vi erogata. vincula abjecit: cum ob eam caussam modestius deinceps, ac sebmissius agere deberet, tanguam martyr se se esserens, ausis ras exemplo soli consicripta epistola Catholica, eos quidem, qui fideliores i o siserant, infruerei no e autem docisinae patrocinarie ac postremo in Dominum, in Apostolos, σ in Sacrosanctam Ecclesiam impie loqui . De Encyclicis Martyrum literis eadem tempestate emissis, deque illarum usu de aestimatione paullo infra dicemus. Quae autem in Dominum , in Apostolos. dc Ecclesiam impia pronunciasse Themison dicitur, ea sunt quae mox ex Tertulliano, dc Hieronymo enarravimus, Ecclosiam scilicet ad unum Montani spiritum esse redactam, qui ec major in eo sit, quam in ullo Apostolorum fuerit, ic salutem Gentium sit operatus, quod ip-Disiligod by Cc oste
170쪽
se Mundi Salvator haudquaquam compleverat. Quibus gemuna ea sunt, quae Spiritus nequam in Maximilla loqucbatur. Nam cum Catholici Episcopi, referente ibid. Asterio , Zoticus manensis , & Iulianus Apamensis furenti Maximillae adjur tionibus , & exorcismis vellent obsistere . impedivit Themisbn a& Spiritus ore faeminae in haec verba erupit. Arceor tanquam lupus ab ovibus . Non sum lupus , sed Verbum , Spiritus , ct Poten. tia . Itaque memoratam Themisonis epistolam vel adversus Episcopos illos datam conjicimus, vel contra Lugdunensis Ecclesiae Encyclicam , quae Sechae hujus improbitatem hoc ex aliis argumento refutabat, quod novam doctrinam, novamque Prophetiam edoceret: atque adeo eidem novitati silamet epistola patrocinari ausus Themisen eas blasphemias inseruit, quas Maximillae vocibus Daemon effutierat, quasque Hieronymus accur te reccnsuit. III. Ducem hujus Sectae non i Mobilcm Eusebius lib. s. cap. 3. cxistimavit Alcibiadcin, qui una cum Theodoto, & Montano fallax ingenium in ea errorum palaestra exercuerit a nec dibitat , adversus horum trium machinationes & novitiam doctrinam a Lugdunensibus Martyribus Encyclicam fuisse exa
IV. Aeschines, Ac Proclus, sive Patroclus , ut Theodoritus appellat, in eandem sententiam iverunt. De his malo hic habeas verba Appendicis ad Librum Tertulliani de Praescript. cap. χO., quam mca . Acesserunt alii Haeretici, qui dicuntur secundum Pis gas: sed horum non una dochina est. Sunt enim, qui Pro lum dicuntur ; sunt qui secundum Aeschinem pronunciantur . Hi h Iem aliam communem Masthemiam , aliam blasphemiam non commmn- , sed peculiarem se suam: se communem quidem illam , qualis Apostolis quidem dicunt Spiritum Sanctum fuisse , Paraeletum missiser o qua dicunt, Paracletum plura in Montano dixisse , quam Christum in Evangelio protuli se; nec tamen plura , sed etiam meisliora , Atque majora . Privatam autem blasphemiam illi qui sonr ω Aschinem , hanc habent, qua ad)iciunt etiam hoc , ut d
eam , Christum iesum esse Filium , ct Patrem . Neque vero mirum est