장음표시 사용
181쪽
lati a veritate excidunt, non solum mentem eorum, qui 'sis fidem habent, evertentes , sed etiam corpora , se animas per scortatioues , ac multiplicem coitum in servitutem adigentes. Ipsam enim sam Sy
xim ac commianionem turpitudine multiplicis eo/tus pollinint . com dentes ae contingentes Ium humanas carnes , tum immundisias, ut
ne audeam quidem rotum eloqui, nisi sme cogerer propter excellentem
Arimi mei dolorem ab his , quae vane ab usis fiunt , 'pore pere sui. Legenda quae ibitam subj ungit, ut quantum incomm di primitivae Ecclesiae intulerint Sechae , & quamobrem Apol gistae nostri in ea rcfellenda calumnia laborarim, penitus im
telligatur. V. Accessit extorquendae pecuniae cupido , quae Praesides Asiae adversus Christianos incitabat, ut aurum ab iis corradeo rent qui carceres evadere, atque asseri in libertatem volebant. Hinc Ignatius probo agnoscens Romanorum Christianorum picitatem, cpistolam ad eosdem perscripsit, qua , ne ejus liberati nem procurarent, enixe rogat. Legimus nihilominus in actis passionis Husdem Martyris , quum Romam ex Ostiens Urbe pr. iicisccretur , occurrisse illi obviam Romanos . Aliquibus etiam in seleniis, se secessu degentum suum adventum nunciamis , qui omii ne fervebant, est Hebant. se compescere populum , ne virum risium ad necem quaereret. Eadem Ope Piorum usus est Alexander impostor , quum ob latrocinia , falsaque edita oracula in carceria Dus detineretur, fingeretque , se Catholicam fidem velle profite ti . Quod scribit Apollonius , apud Eusebium lib. s. cap. I 8 Deinde vero ementitus nomen Chrisi dimissus est, eum Urbis illius fideles fefellisi et . Ac Praesdum quidem auro inhiantium saeviatiem respicit Melito in Apologetico ad Marcum Antoninum , cujus fragmentum recitat Eusebius lib. 4. Cap. 26. , ubi inter alia . Persecutionem nunc patitur piorum hominum genus mrris per Apam decretis exagitatum . Quod non de Imperiali novo edicto intelligendum est , quum asserat eodem loco Apologista , Ma cum confirmasse Adriani rescriptum ad Commune Asiae, ne dei Ceps populares voces audirentur postulantium ad necem Christianos solo titulo eius professi vita. Nova illa in Ciaistianos sa
182쪽
vities ab avaritia Pracsidum seu Asiarcharum prosecta est , qui, bus plectenclorum reorum impiorumque hominum jura fuisse attributa, vel ex Apostolicis Actis cap. II. perspicue dcduci potest. Et s ne motivum hujus persecutionis illud ipsit in tradit
Molito .. Impudentissmi namque delatores , ct ahenarum olum c pidi palam diu, nodiuque gras antur , spoliantque homines im
VI. Defensionem inde auspicantur Apologistae , quod Christiani plurima profiterciatur , quae verior puriorque Philosophia admittebat , ut ibid. urget Melito . Haec enim Philosephiae Sricris , quam profitemur , prius quidem viguit apud Barbaros . Judacos intelligit, aliasquc Gentcs r qua in rc cum Justino M. in priori Apologia consentit. Quum deinde Philosophorum, de Christianorum sententias sura ut comparasset, illorum qui Juxta Plat nis doctrinam postremum de hominibus judicium a Minoe , de Rhadamanto faciendum cxspectabant, horum vero, qui hoc generis humani judicium anto Tribunal Cluisti demum este timstitvcndum credebant, ad rem prosequitur. Si hoc quisequam im credibile esse nobis dixerit, aut ita fleri posse negaverit error noster saltim con et in eo, quod nos. alii cuidam Christo nempe triabuimus , quod vos Ethnici Rhadamanto , cst Mim, Undicatis , dum interim in re i a nihil peccasse , aut absurdi tuisse a vobis convincip umus. Hanc dogmatum collationem ex ipsis exoticae prinfanaeque eruditionis penetralibus coltcgerunt sacri Apologistae , quemadmodum ex epist. citata Hieronymi advertimus, ut non esse irrationabilem Christianam Religionem , ostenderent, quae dogmata dc rationi consentanea , dc a Principibus Philosophiae non aliter admodum tradita complectebatur .. VII. Constantiam quoque in fide Gentes vitio vertebant Christianis , eorumque propositum contumax dc violentum appetalabant,quum ob simplicem Christiani nominis professionem morti ultro sese traderent, perinde ac qui desperatione acti, mor-lcm sibi consciscunt. Hanc calumniam diluit Melito, ut in fra)mento ejus Apologetici apud Eusebium legimus. Unum illud a te petimus , ut cum hujusenodi pertinacia praeditos homines per Disiligod by Corale
183쪽
pra te prius examinaveris , tum deinde pro tua nequitate saluas . utrum supplicio ac morte assici , an salvi Cr securi degere merean tur . Constantia nimirum in Sectae suae professione servanda potissimum gloriabantur Christiani r at cani ignari Gentium Doctoi es non fidei virtutem, sid contumax , inhumanum , pertinax despcrati hominis propositum existimabant. Quapro pter in Encyclica Polycarpi sola unaque sententiae proferendae in B. Senem caussa fuisse traditur . Proconsul misit Praeconem , qui in medio stadii ter pronuntiavit: Pol arpus se Christianum esse pronuntiavit. Quo audito statim ad mortem postu- 'latus fuit . Justinus quoque ipso Apologiae suae initio advertit , Romae in aliquos a Praefecto Urbico animadversum fuisse ob solius Christiani nominis confessionem. Negat autem ipse . Christianos ob id posse culpari pcrinde ac , quod Deo exosum est, sibi manus inferrent; sed facere id illos asserit, quod Christum velut Dcum agnoscerent, fideique defensionem jurassent quoties de illa rogarentur, ctiam cum vitae dispendio. VIII. Justinus itaque id enixe ab Imperatoribus contendit, neminem juste ob solum consessum Christi nomen osse damnandum , sed an ca sit irrationabilis pertinacia, inquirendum attentius . Obsecrat proinde , inquiri jubeant diligentor, num Christiani corum de quibus incusabantur , criminum rei essent, ncque poenas obire & supplicia tam levi de causa deinceps patiantur . Fidenter iccirco subjungit. si nequis haec dicta τ rem sue ratione prolaram esse existimet, volumus in crimina Christa. nis objecta inquiri, atque si ita se habere probata fuerint, pro eo atque par est puxiri , seu potius f st et nosJ illa punire . Et infra.
Ceterum eos, qui minus constentaneam praeceptis Christi agunt vitam,
Christianique filo uomine si ni, a vobis quoque puniri optamus . PraC-sdes ad eandem inquisitionem Tertullianus in suo Apologetico
cap. 7. provocat ad hunc modum . Dicimur tamen semper c nempe gravissimorum scelerum rei in nec vos, quod tandis dicimur , eruere curatis . Ergo aut eruite . si creditis; aut nolite credere, qui non eruistis .
De vestra vobis di mulatione prascribitur non esse quod nee i, a detis eruere. Longe aliud munus Carnificis in Chrisianos imperatis .
184쪽
non in dicant quae faciunt , sed ut negent quod sunt. Quasi dicat rIllud ne objiciatis, confesses turpitudinem suam damnari Christianos: adco enim falsum est , ut saepe cruciatibus eo lem cingatis nomen hoc abnegare . Quod quidem si non vacat scelere. sceleris potius consessio esset qualitercumque Extorquenda . Huic sententiae congruit quod Cyprianus ad Demetrianum scribit.
Torquentur rei qui se negant crimine quo accusan ur , teneri, ut facinoris veritas , quae indice voce non promitur, dolore corporis emprimatur . Nunc vero cum sponte profitear ne clamem , ct crebris
es repetitis identidem vocibus Christianum me esse contester. quid tormenta adhibes eoUtenti Torqueri debui ,s negarem . Ea sane Christianorum in sacro hoc nomine profitendo constantia caussa fuit Justino , ut falsas crederet Gentium calumnias, atque ipse Chri- Itianae militiae nomen daret, jusjurandum . Scribit cnim in Apologia I. Nam cst ego ipse Platonis disciplinae fictator , quum e lumniose audirem Christianos deferrii intrepisse autem ad mortem se alia , quae terribilia esse censentur omnia , adire eo picerem, si mi irae mecum , fieri haudquaquam posse, ut illi in vitiorum pravit .
te , ct voluptatum amore viverent.
IX. Aliorum Apologiae secundo , & tertio Seculo editae laudantur ab Eusebio in Ecclesiastica Historia , & a S. Hieron modc Scriptoribus , ac velut pu5lica Ecclesiae scripta commendam tur . Neque vero inanis erit conjector. qui easti missas opinetur ad omnes Orbis Ecclesias, ut Gentium ubique calumniis obviam iretur. Equidem si Melitonis Apologeticum fragmentum cum libellis ejuscemodi a Justino , Tertulliano, atque ab
aliis exaratis conseratur , unum omnium idemque argumem
tum apparebit, idem propositum , rationes, vendiciaeque Religionis eaedem ue adeo ut non aliud discrimen observes, praetcr nervosiorem stylum in aliquibus , velut in Tertulliano , dc Minucio, in aliis candidiorem minimeque sucatum . Quac a 'gumenti similitudo in primis illis Apologeticis non ambiguc d cet , eundem omnes usum habuisse in universali Ecclesia. Ac. ccdit , quod haec Apologetica scripta linguis originalibus Grae. ca , Latinaque olim consuevisse circumferri sciamus. Namque
185쪽
de Apollonio Senatore scribit Eusebius lib. s. cap. M. Historiae. Romae Apollonium quendam de numero Fidelium , qui in humanioribus literis, ct in Phil ophia eximius habebatur, in judicium adduxit , fusi lato ei ncessatore homine quodam perditioimo , qui ad M- Unori flagitia idoneus imprimis mi per Daemonis via Amr Martyr vero Deo acceptissimus , cum sedeae multis precibus obsecrasset. petiissetque ab illo , aut coram Senatu rationem Mei suae redderet , elegantissima oratione pro defensione fidei sine raram omnisus non- ata . evitali supplicio a Senatu Gmnagus es Porro cuncta ab illo in judicio dicta. er quaecamque Perenni interroganti respou dit, or orationem illam, quam pro fidei nostrae defensione in Sena . habuit. quisiuis nosse voluerit, ex antiquorum Martνrum passioniab G a nobis collectis poterit percipere. Itaque defensio illa Roma . ab Apollonici habita, in Graecum translata est . missaque ad E clesias; cui proinde in sua Graeca collectione locum dedit Eu-aebius . Huc referas verba Anonymi, oppugnantis haeresim AN temonis , apud Euseb. ibid. cap. 18. Nam Irenaei quidem, σMelitonis , or reliquorum fripta quis es , qui ignoret , in quibus Christum Deum simul, atque hominem praedicarunt 3 Epistolam quoque Ecclosiarum Lugdunensis, & Viennensis Graece fuisse translatam , quemadmodum dc alios Apologeticos libellos , dicemus iterum in sequentis . occasione Montanisticae Sectae, quam hisce publicis doci entis fuisse protritam , in comperto est. X. Praetercunda tamen sicco pede non cst epistola Melitonis ad Onesimum d ua, quam integram reservavit Eusebius lib. cap. 26. Petierat Onesimus a Melitone, ut loca illa Veteris Di colligeret, quae facerent ad demonstrandam Salvatoris Nostri divinam originem , traditaeque ab eo Rcisionis vcritalcm . Melito igitur, ut satisfaceret postulatis Onesimi, quem mille Presibyterum Martyrum infra statuemus , excerpta quaedam testimoniorum conlegit, illisque adjunxit hanc epistolam, scribens . Quum pro more , r studio tuo erga Veriam Dei , saepius a me po-
Mameris , ut excerpta quaedam ex Lege . ct Prophetis , quae ad Se vatorem , G ad universam fidem nostram peninent, fili componerem. quamque libros Veseris Di accurate eo noscere concupivcris, quot n.
186쪽
mero . se quo sint ordine eonscripti , id perficere omni studio labora,vi. Scio quippe quanto fidei ardore , quanta discendi cupiditate flagres: teque praecipue ob amorem Dei ista omnibus rebus anteferre, pro eo reto habeo , ct aeternae salinis obtinendae caussa decertare. Expositis deinde sigillatim Libris Veteris Tti, de opere suo Excerptorum subjungit. Ex iis igitur excerpta collegi , quae in sex Libras a me distributa sunt. Equidem vehemens solertia Ecclesia- ' rum re accuratio, ut Certus haberetur Canon Sacrorum Librorum , atque ab co exploderentur Apocryphi, dubitare non sinit. hanc Melitonis epistolam una cum testimoniorum excerptis misi se in Orbem transmissam . Id enim eleganter expressit Tertuulianus in lib. de Pudicitia cap. Io. , ubi ex communi Ecclesia. rum judicio adstruit, librum Pastoris Sacro Canoni haudquaquam esse accensendum . Sed crederem tibi , s friptura Pastoris, quae sua Moechos amat , divino lactrumento meruisset incidi ; si non ab omni Concilis Ecclesiarum, etiam vestrarum , inter luxvha st
De Primis Periodis sectae Montanisticae sub Sotere, deque ejusde in opere Encyclico
I. ybisma in Ecclesiis Mogiae exortum ob dissensionem in Prophetiis Montani dijudieandis . II. Dissidium ad Anicetum Pont. videtur perlatum . III. EAbesis , ct Parecte sis discrimina, ex Asterio ,
Miltiade . IV. Patrum ejusdem aeυi Lucubrationes de vera, ct fassa Prubetia . V. G amobrem contigerit, ut Anicetus Pontia sex Montanificas Propbetias ct visiones approbaret . VI. Priis mus fuit Soterus Pont. , qui Montani Prophetias, o suborientem haeresim detexerit , coademnaritque . VII. Tempora Pontificatus
187쪽
soteris , ct propagatae Montosicae Sectae omnino respondent . VIII. Prophetiae fa late detecta , Martarum suoram numero gloriantur , o Sectam defendanr.
I. CEctae Montanisticae exordium non ab haeresi, sed a Schismate, quod in Ecclesias Phrygiae invexit Montanus, Omnino est repetendum . Caussam vero non inepte quis fuisse eam asseveraverit, quod vir ad hypocrisim comparatissimus , qua speciem rigidioris disciplinae consectabatur , jactabatque sibi multa charismata , & praesertim prophetiam divinitus esse conces. iam , nominis celebritatem apud omnes ferme Ecclesias adeintus fuisset. Rem Asterius Urbanus enarrat ipse in limine Librorum adversus Cataphrygas, dc Schismatis atque haeresis originem , successumque accurate prodit. Fragmentum ejus opCris apud Eusebium legimus, lib. 6. cap. 16. Igitur ob natu K-lorum eritio a resus Ecclesiam , se nova pernicis Schisenatis haeresis hane habuit originem . Visus quidam esse dicitur in M,A ....... in quo aiunt, Montanum quendam ex iis, qui fidelium numero recens Eripti fuerant, immodica primi loci cupiditate captum , primum sub Grato A e Proconsule aditum in se adversaris Spiritui praebuisse: ct Daemone repletum subito quodam mentis exessu c Grae πή σε P comuli coepisse , c nova quaedam atque inaudita proloqui , harabantem ae praedicentem futura , practer morem atque institutum Ecclesiae a Majori s traditum, or continua deinceps su resone propagatum. Hinc Montani prophetia quod contra o dinem, scilicet cum furore & concussione fieret, vix audiri in Ecclesia coepit, quum Sacri Doctores puritati fidei dc candori prospicientes, dc veras prophetias dijudicare tunc assueti , Comperunt subdubitare , essetne jactata recεns prophetia a vero , an a falso Spiritu prosecta . Erant qui ad sevcrioris vitae rationem . quam Montanus affectabat, animum intendentes , praedictiones illas volui coelestes & a Spiritu Dei proficiscentes, suscipe. rent. Alii autem emunctioris naris homines , inauditam novamque formam expendentes , qua Montanus prophetica Verba effutiebat, camque ad veras receptasque in Ecclesiis prophe-Disiti sed by Corale
188쪽
I in tias exigcntes, id omne quidquid erat in vulgus a Montano iactatum , intcr quisquilias fraudesque rejicerent. Hinc orta pamtium studia , & animorum 1ententiarumque collisio , quae demum insano Schismate Ecclesias Phrygiae distraxit. Rem pamcis complexus cst Astcrius . Porro ex his, qui tunc temporis adunterinos hominis sermones audierant , alii quidem ut abrepticium , GrDaemoniacum , ae Spiritu erroris actam , turbas in Populo excitantem
indignatundi objurgabant, o loqui ulterius prohibebant. Quippe qui in mente haberent discrimen a Domino praenotatum , minoque quibus jubemur adventum fasorum Prophetarum vigilanter ac filicite obis em are . Alii vero, veluti Sancti Spiritu, ac prophetiae gratia elari inflatique mirum in modum, o distinctionis a Domino praemomsratae penitus obliti , illum infatuantem, se adulatorem, vulgiquest..ucrorem si ritum ultro ad loquendum provocabant, capti ejus illecebris,
GP in fraudem inducti . II. Hoc Ecclcnarum dissidium perlatum op or fuisse ad Anicctum. Namque Epiphanius hacresi 48. F. I. de Montanistis scribit. Sub Antonini Pii, qui post Hadrianum imperavit, a
Vum I9. emcrgere coeperunt . Quo tempore, ut habet vulgaris
Pontificum Chronologia , Romanam Sedem Anicetus regebat. Quum enim ante apertam haeresis promulgationem Montanus Schisma in Ecclesias invexerit, quaestio primum instituta fuerit oportet, an illius prophetha vera esset &. Evangelica , an Pseudoprophetia. In quo dissenserunt sacri Tractatores, ex mutua opinionum collisione ortum est Schisma. III. Disputationis cardo in eo totus versabatur, an modus
prophetandi a Montanistis adhibitus , cum strepitu scilicet, furore , dc mentis agitatione congrueret amatui Divini Spiritus, seu , ut iis loquamur terminis, quibus contentionem hujusmodi proponit Asterius, an Prophetia illa esset Ectesis, an Pare- etesis . De Ecte si , ejusque ratione, quae erat certum prophe tiae genus, nulla fuit inter Saeros Doctores dubitatio ; siquidcio insigne illius exemplum in visione S. Petri, quam Apostolica Acta describunt cap. I o. , unicuique pcrpendenti suberat. Quincrca Asterius, ubicumque de Montanistarum prophctiis Verba Disiligod by CO Ie
189쪽
sidium eo tempore agitatum , quo Montanus in scenam prodiit. 1ndicat quoquo Tertallianus . Inter Doctores enim qui prumum de eo argumento scripsiste feruntur, Euseb. lib. s. Hist. cap. 17. commendat Miltiadem ; dc quum Asterium inter praecipuos verae prophetiae defensores recensuillet adversus Mon tanistas , Miltiadem ait eosdem oppugnare peculiari opere , quo δε- euerat non debere prophetam in E si loqui. Floruit autem Miltiades sub Commodo Imperatore , qui ad anno Chr. I76. imperium auspicatus est-IV. Et ab co quidem tempore Dequenter in vulgus prodierunt Virorum doctorum lucubrationes de Prophetia . Soter enim
Pontifex qui sub ejusdem schismatis tempora Pontificatum refcbat, id est, circa ann. 164. , scripsit adversus Cataphrygas librum de Exstasi, adversus quem Tertullianus libros VI. de Emstasi pariter e Igavit, fortas te Montanisticam Exstasiin vorum esse Spiritus Sancti carisina demonstraturus. Librum septimum addi dat procul dubio adversus Apollonium: qui simul omnes
interciderunt. De Sotere enim dc Apollonio scribit Author Praedestinati. seu Primasius , seu quis alius , haer. 26. , ubi agit de Montanistis . Scri t contra eos librum Sanctus Soter Papa Urbis , ct Apollonius Ephesiorum Antiuites . Contra quos scrusit Tertullianus Presbyter Carthaginensis . Melito subinde, de quo Polycrates Episcopus apud Eusebium lib. s. cap. 14. scribit, Spiritu Sancto a tum cuncta gem; rcferente S. Hieronymo de S. E. cap. 2 ., Cvulgavit circa ann.1 o. librum de Prophctis; alterum de Prophetia , de Johannis Apocalypsi alterum, alterum de Ecclesia, atque alterum cui titu- Ius Clavis,de Diabolo. Hunc ea mente arbitror a Melitone vulgatum, ut quae mali Spiritus artes, quae fraudes in Pseudoprophetia Montanistarum essent, palam certoque constaret. De Prophetia quoque librum edidit Clemens Alexandrinus. Quod argumentum alii etiam per ea tempora tractarunt publicis lucubrationibus, quin rum nomina percensere ne sibi quidem licuisse, ait Eusebius lib. I. cap. 27. , ubi de iis quos appellavimus, vorba faciens, sit,
jungit. Multorum etiam lucubrationes ad nost pervenerunt, quorum
190쪽
ne i a quidem nomina poyumu recensere. V. Antequam vero Soterus Pontifex sollenni decreto Felhcsim, seu Parccthesim proscripsistet, idemque ad Asiae Episcopos direxissct , incruduerant jam Montanis arum jurgiatresque
eo devenerat, ut demum c iactus fuisse videatur Anicetus Soteris successor, ad Montantisticas prophetias approbandas . Qua de re scribit rtullianus in lib. adversus Praxeam cap. I. Nam idem Praxcas tunc Episcopwm Romanum agnoscentem Prophetias mani . Prifae ct Maximillae, ct ex ea agnitione pacem E
elesiae Asiae , se Phrniae infrentem , falsa de ipsis Prophetis . o
Gelesiis eorum asseverando, cr Praecessorum ejus autoritates defendendo , coegis o literas pacis revocare jam emissas, T a proposito recipiendorum carisimatum concessare . Judicium itaque Aniceti non circa dogmata Montanistarum versabatur , quae in apertum eousque minime eruperant : scd id tantum respexit, quod in controversiam venerat. Ecclcssiae nimirum Asiae fc Phrygiae
aeri dissidio diroque schismate inter se se collidebantur .' C rue intcndens Pontifex , animos ut aliquantisper deliniret, ceniit, si quae ferebantur vera essent , Prophetiam Montanistarum Ecihesim re ipsa csse , non Parecthcsim . uum enim illi dc Catholicos se se incntirentur , dc sanctioris vitae rationem praeseserrent, non dissicile fuit probare apud Anicetum cari mala illa , quibus tantopere gloriabantur: adco ut Pontifex veram Echhesim crederet, non insinam Parccillesim . Non it que in jure aberratum cst, sed in fachi vcritate dijudicanda . In quo unice Anicetum humanitus suisse deceptum , liquet ex recitatis Tertulliani verbis , asscirentis quod Praxeas , falsa dei is Prophetis , ET Ecclesiis eorum asse erando , aut Zephirinum ,
aut Uictorem impulerit revocare epistolas pacis . Falia , ait , quoniam Tertullianus agebat Montanis harum caussam , quum ceteroquin & vera fuerint, quae Praxeas ad Romanum Pontificem detulerat, & ipsammet hypocrisim Montanistarum rcscrarunt. Id genus errata Supremos Ecclesiasticos Iudices non semel errasse, & ob testimoniorum relationumque falsitalcm variati nemve, in diversas aliquando sententias ivisse, notius cs ex Ecclesia-Digitigod by Gorale