장음표시 사용
191쪽
DISSERTATIO ILI Tclesiasticis monumentis, quam ut exempla congeramus . Ipse quondam Apostolus Paulus velut Mosaicae legis obtrectator a cusatus , semel dc iterum coactus fuit ad alios Apostolos peregrinari , primo ad Petrum , Jacobum, dc Johannem ue mox ad Iacobum Evangelii sui veritatem probaturus . RC autem accuratius explorata , sincerus institutionis Christianac pracdicator est deprehcnsUS. VI. Successor Aniceti Soterus Ecthesim Montanistarum primus videtur in dubium revocasse , sub quo secunda illius Sectae periodo currente , hypocrisis Montani, Priscillae & Maximillae innotuit, qui suco rigidioris disciplinae , Lapsis & Π,
viorum criminum reis poenitentiam denegare , dc unumquemque promiscue asscclam martyrii elogio mactare coeperant . Quapropter Soterus priorcs controversiae limites solerter expem dens , de Ec hesi operosius crat in libris adversus Cataphrygas editis, de Tertullianus Montanis a factus scae prioribus libris adversus Soterem decertavit, quemadmodum Ex Authore Praedestinati, dc S. Hieronymo annotavimus . Et cui sane bono Tertullianus usque adeo contra Sotercin incaluisset, nisi reipsa Ponti sex impolriiram Montanisticam prae aliis rescrasset, dc patefecisset Ecclesiis Haeresiarcharum hvpocrisina, inania quae jac' bintur carismata , putidamque Parecthesim, quam hactenus v
lut Ecthesim & prophetiam ex affatu Divini Spiritus proficiscem
VII. Tempora etiam mire congruunt. Nam ut Eusebius in Chronico, aliique post ipsum asseverant, Haeresiarcha Montanus agnosci palam coepit post annum I7 o. quum scilicet impia dogmata per imposturae Socios propagata, tueri , bellumque Ecclesiae Catholicae indiccre non est veritus. Per ea autem tempora dc sedebat Soter, dc Alexander Lucianaeus impost uras exercebat. Quippe quae de Marco Imperatore , de Aquileia , de de attrito Romanorum exercitu Alexandrum praedixiste .
narrat Lucianus, ea evenerunt omnia circa ann. I i. Scribit
enim Capitolinus in Marco cap. I . Profecti itaque sunt paludati ambo Imperatores c Marcus Aurelius , dc L. Verus P VLI malis,
192쪽
cr Marcomannis cuncta turbautibus . . . . . Nec parum profuit ista pra-fectio, eum Aquilejam inque venissint. Nam plerique Reges is cum Populis I9is se retraxerunt, o tumultus authores inrcremerunt. Qua di autem amisso Rege βο , non prius se eo maturos eum qui eratereatus, dicebant , quam id notris placuissit Imperatoribus .... De inque transiensis Alpibus longius processerunt , compseruntque omnia quae ad munimen Diuiae atque Illyrici pertinebant. Teste pariter Luciano, Aquilejam Imperatorum adventu discrimen in quo ver fabatur , liberam evasilio novimus . Promiserat quidem fausta omnia re fortunata Imperatori Alexander ille: sed post adventum in Urbem Aquilriam exercitus peste consectus fuit: qua de clade ibidem locutus videtur Lucianus . Certe de Aquit Hensi peste scripsit Galenus in lib. de Praecognit. cap. 9. Ouare eum jam ex Urbe in hostes movisssint, ac dum Aquile e hibernarent, exemeitum colligere cir instruere decrevissent, nuntios ad me miserunt , quibus ut ad se venirem jubebant. Et clarius idem de Libris pro. Iriis cap. a. scribit. Verum brevi post tempore ex Aquile a mihi
iterae ab Imperatoribus missae perferuntur , quibuου illi me revoe bant e saluerant enim ex hibernis expeditionem contra Germanos facere . . . . Ceterum ego Aquilejam cum pervems m , psis , quantum AEntea nunquam , grafari coepit . Unde Imperatores Isatim Romam eum paucis militibus fugere coacti . . . . In Dinere autem e vivis quum
resisset Lucius, Romam deportatus ab Antonino funerat aue sis Interim res ad Istrum mille compostas, quod Luciano quoque annotatum, narravit Capitolinus , de iisdem Imperatoribus agens cap. 9. Transcensis Alpibus longius processerunt, composieruntque ominnia , quae ad munimen Baliae atque Illyrici pertinebant . Composito autem bello in Pannonia , urgente Lucio, Aquiloam re retc Marcus θ in Urbem destinatus es r ked non longe ab Altino subiato in vehiculo morbo , quem apo exim vocant , correptus Lucius
apud Altinum perit. Haec sine omnia locum conjectandi faciunt. Alexandrum Montanistam , quem a Lucianaeo haudquaquam diversum este ostendimus, jam tum imposturis famam sibi nominis celebritatem comparasse: atque adco justo Zelo S tere m excitatum Commonuisse Ecclcsias Asac , Echi sim Cat
193쪽
phrygarum meram esse Parecthesim Encyclico scripto docui
se, sententiam in Montanistas dixisse: unde sacri ubique Gemtium Tractatores Montani hypocrisim susceperunt exagitandam. VIII. Interim Montanistae a Sotere detecti, quum jactata sua miracula & prophetias a malo Spiritu proficisci, viderent ferme persuasum , aliam iniverunt doctrinae suae defendendae viam. Plurimi aestimabatur martyrium, eoque apud Ecclesias erat in pretio Martyrum census, ut qui ob professionem carceres. vel
stigmatum sisnum aliquod publicae consessionis perpessi e Osent, Consesseris, Martyrisque titulo cohonestarentur, amplissimos ab Episcopis honores adepturi. Qua de re prolixius Cap. VI. disseremus. Id arripuerunt Montanistae , & infinitos Martyrum suae Melae catalogos depraedicantes, vix non persuas runt suam prophetiam , Ecthesim, &. carismata . Hanc Montanistarum artem insectatus est in suae confutationis Montanistarum lib. 3. Asterius, atque inter alia ad rcin scripsit, apud Euseb. lib. s. cap. I 6. Postquam vero in omnibus, quae Apra po-emmicti nihil habent quod respondeant, ad Martyres confugere conantur: asserentes multos se martTres habere , idque potentiae
prophetici illius qui apud Vses eis, Spiritus, ererissimum esse documem
tum . Sed hoe meo quidem judicio, nihil verius es. Nam se aliarum haereseos Sectatores plurimos se habere Martyres praedicant: neque iccirco eis asentiemur , neque veritatem penes illos esse fatebimuria Primi certe , qui Marcionis haeresim sequuntur , vulgo Marcionitae
agnominati , quamplurimos habere se dicunt Martyres Christi. Et immen ipsium minime confitentur. Nullo igitur delectu Martyres declarabant colebantque Montanistae , ut Apollonius edisserit ibid. cap. I 8. , ubi Alexandrum illum impotaris , & corrogandis optibus deditum , magni ab illis fuiste habitum observat, generatimque de Montanistico martyrio subjungit . Qui enim ab usis Prophetae , ct Martyres dicuntur, eos non fiam a divitibus , sed etiam a mendicis , Pupillis , se Viduis pecunias corrogare demonserali S. Cetera quae ibidem disputat Apollonius , lectu digna fiant, quatenus seeunda haec periodus Montanisticae improbitatis sub Pontifice Sotere, & sub initia Pontificatus Eleutheri penitius introspia Ciatur. Κ 3 F. V.
194쪽
De Encyclica Ecclesiarum Viennensis,& Lugdunensis ad Asiae Phrygiaeque Episcopos data adversus
STN o I 1. I. Exortae in Ecclesia baereses fuerunt persecutionum fomes . II. No. vatorum nugae ReIlio i impositae. III. Ouibus de caussis comis mota sit persecutio ab Aureliano . IV. Gus Aoi Apolosae Chrisianorum . U. En clicae memoratae argumentum re rempus . VI. Enc3cItea Soteris ,'Antenoclica Montanisarum . VII. Discriminandae periodi Moxianisticae Seritae. VIII. Verosimilior inde caussa Enoclicae scribendae contra Themisonis Antenoclicam. IX. Continet Enoelica descriptionem veri martarii. X. sui Maris ures inexercitati, re qui exerciLati essent, repraesentaI. XI. Doctrinam bane exemplis illustrat. XII. Agit de Eaercitatis . XIII. Proponit sentent ιam Marorum circa Lapsos ad poenitextiam admittendos . XIV. Veri martarii characteres ex ea Enc clica colliguntur . XV. Similiter oe notae υerae Prophetiae. XVI. Dbusre- Enoclieae ebaraZieres. XVII. Irenaeus cur Dominicus Cur1or , idem Me Presister delectus.
I. Cclesiarum Viennensis & Lugdunensis Encyclica praecla- , rissimum exemplar est saluberrimae hujus disciplinae . rua in Ecclesia Christi, una cum fidei puritate vigor regiminis
artus tectusque custodiebatur . Ad hanc vero Encyclicam accuratius pernoscendam , juvat mentem intendisse ad priorum Haeresiarcharum impietatem nefariosque conatus , quibus incredibile quantum incipienti Religioni nocuerint. Quum cnim putidissiuma apud hominum vulgus insomnia sparserint, eaque sive ad doctrinam, sive ad mores pertinentia per delatores innotuerint Religionis persecutoribus, eo furoris dcvencrunt Gentes , ut in
195쪽
Ist theatris , circis, publicisque conventibus prima Populi postulatio aliquando audiretur e Christiani ad Leones. Cujus conclamati Dis ea vis erat, ut proteri, radicitus exstirpari Christianum n men , ejusque omnes prosesseres in cineres redigi flagitarent. Atque hinc squa clades insueta, si quod publicum incomm dum Romana res persentisceret, continuo Sacerdotes & simulacrorum Antistites fanatico spiritu discurrentcs, ejus calamitatis authores Christianos asseverabant, Deorumque iram e citatam ea de caussa , quod Christiani tolerarentur, nec penitus novitia haec Religio cxscinderetur. Scripsit propterea hoc ipse tempore in Apologctico cap. o. Tertullianus. e contrario illis nomen factionis accommodandum es , qui modium bonorum se proborum conlpirant, qui adversum sanguinem
innocentem conclamans, praetexentes sane ad odii defensionem illam quoque vanitatem , quod existiment omnis publicae cladis , omnis p
putaris incommodi Christianos esse in causa. Si Tyberis ascendit in moenia , si Nilus non Uendit in ama , s Coelum petit, si terr movit, se fames, si lues , satim Christianos ad Leonem . De repC-titis quotidie a Populo hisce publicis postulationibus in lib. de Spectaculis cap. 1 . idem Tertullianus scribit. Elis quotidiani
ἐν Nos Leones expostulantur, inde persecutiones decernuntur, inde ten- stationes emittuntur . Voce tentationis non ineptE utitur ille: siquidem multi ob cruentas vexationes Apostatae , & fide extorres fiebant, delatisque in Gentium notitiam Christianorum arcanis plebem ad calumnias , Bd ad insanam maledicendi pruriginem acuebant. In passione Savini Episcopi dc Martyris apud Balu-zium tom. II. Miscellan. pag. 47. modus describitur. quo pinpulares hujuscemodi postulationes fiebant. Sic enim habet. Maximiano Augusto quintodecimo Kalend. Maii in circo maximo misis sexto Renetos vincente , pars major Populi clamabant, dicentes: Christiani tollan ν, ct moluptas eonstat. Dictum est duodecies . Per ς put Augusti Christiani non sint. Author deinde Gestorum ena rat persecutionem , ejusque promulgata edicta: quae anno Chr.3O3. Contigerunt.
II. Erant imprimis Gnostici. haereseon atque cnormium inb
196쪽
DE LITERIS ENCTCLICISectatum magistri, qui quum Christiani vellent & dici, & ha
eri . velut a Christiana Religione imperata ea omnia credebant Gentes , quae sibi ab Apostatis Sectarum deferri contingebat. Hac de calumnia Encyclicae de qua loquimur, authores scribunt apud Eusebium lib. s. cap. I. Capti sui etiam quidam no-srorum ferri, qui Gentiles erant, quandoquidem Praeses nos omnes requiri palam jusseat. QSi Daemonis impulse , quum tormenta reformidarem quae Sanctos perpeti videbant, militibus ad hoc ipsum eos incitantibus De eas quassam coenas, or ineosos Oedipi concultius, o alia quae nec proloqui nobis , nec egitare os es, ac ne credere quidem Austinemus apud hominci unquam gesta, μdversus nos ementiati sunt. III. Parthicum bellum in angustias metumque eodem tempore conjecerat reliquas provincias, quibus per utramque Asiam dominabantur Romani . Iis propterea exosum vulgo erat Parinthicum nomen ob clades a Barbaris facpius illatas . Quam brem Religionum Antistites per Urbes & oppida discurrentes, superstitiosam plebem usque adco excitarunt, ut creberrima postulationes de Christiana Religione abolenda ubique jam audirentur . His commotus Marcus Aurelius Antoninus anno imperii i7. , Christi autem i77. vulgavit Persecutionis edicta, de quibus Eusebius sub initium libri v. scripsit. Annus tunc ageb tur septimus cimus imperii Antonini Heri . Quo tempore quum in
nonnullis terrarum partibus violentior adversus muros persecutio commota esset ex incursione popularium, innumerabiles prope Martyres per universum Orbem enituisse ex iis , quae in unica Provincia contigorunt , conjicere licet. De fanatico populorum astu in Christianos belli Parthici caussa excitato , haec Orosius Historiarum lib. . In diebus Parthici belli persecationes Christianorum quarta jam pos Neronem vice in Asia . se in Gallia graves praecepto ejus extis runt, multique Sanctoru- martyrio eoronati sunt. Accedebat illud etiam desperatis pene rebus, quod Ecclesia interno malo ac dissidio perturbaretur sive in Prophetiis , ac carismatum notis& charalieribus dignoscendis , sive ob vendicatam a quibusdam severiorem in eos disciplinam , .qui lapsi in haereum essent.
197쪽
quasi Ecclesiae potestas in aliquibus condonandis criminibus coarctata foret, dc imminuta ι sive in veris Martyribus diiudicandis ue sive denique ob conclamatas ubique in Christianos
calumnias, qui velut enormium scelerum rei petebantur ad mortem. Haec illis erat temporibus Christianorum miseranda conditior unumque relictum videbatur remedium , quod cotilabescenti Religioni ex Antistitum qua Apologeticia . qua Encyclicis afferebatur.
IV. Apologistae equidem disertissimi secundo, ec proximo Christiano Seculo Religionem ab hisce calumniis dc scelerum suspicione vendicandam susceperunt. Id egit imprimis Apollonius Romanae Urbis Senator, de quo Eusebius lib. s. cap. 2I.& Hieronymus in Catalago. Tertullianus quoque tum in Ap lagetico , tum in libris ad Nationes, & ad Scapulam eodem munere defunctus est. Et Melito quum animadverteret, impudontissimis delatoribus fidem a Plebe , & Judicibus adhiberi. vir declamatorii ingenii , ut de eo loquitur Tertullianus, adversus illos Marco Aurelio Antonino Apologeticum obtulit, cujus ninbile fragmentum reservavit Eusebius Histor. lib. 6. Cap. 1 F.
Impudentissimi namque delatores , Gr alienarum rerum cupidi ex Imperialibus edictis occasionem nacti . palam diu noctuque gressentur , spoliantque homines innoxios. Immerentes autem earum calamitatum esse Christianos eorumque Religionem, praeclara hac animadversione convincit. Haec Philosephiae Secta sinquit Meli-tο ὶ quam profitemur, prius quidem viguit apud Barbaros a Postea vero cum provinciis imperii tui illuxit, Principatu magni illius Amrasti , qui unus ex majoribus tuis fuit, faustum prosperumque Imperio Romano omen exstitit. Ex eo Auidem tempore maximis incrementis nucta es majesas Imperii Romani, cujus tu haeres se successor adspirantibus omnium votis potitus es, potieririque deinceps una cum FLlio , s mori Sectam illam , quae eum Imperio educata , o cum A PD Amul inchoata eis, o quam majores tui una eum reteris Religionibus coluerunt, tueri velis . Porro Religionem nostram bono publico adolevisse una cum Imperio, quod feliciter eo tum fuerat illud
certissimo argumento es t quod jam inde . Principatu Augusti nihil
198쪽
Is adversi, sed contra omnia prospera , ct magnifica ex animi sentem
tia votoque omnium contigerunt. Soli ex omnibus Nero , ae Domitia
nus malevolorum quorundam consiliis inducti Religionem nostram rei minari Iudaerunt. A quibus deinceps falsa illa ad sum nos eaialumnia manavit ad posseros, ut mos es vulgi , a que ullo judicio M., modi rumoribus fidem adhibere. Claudius Apollinaris, ejusdem aetatis scriptor, libellum Apologeticum evulgavit obtulitque M. Aurelio Imperatori pro nostrae fidci defensione. Obtulit quoque Athanagoras Apologiam, seu legationem pro Christianis M. Aurelio Antonino, & L. Aurelio Commodo. Libellum alterum iisdem Imperatoribus Oblatum mille , probat Mabili nius in Musaeo Italic. Tom. I. pag. I96. Illius fragmentum desumtum ex historia Philippi Sidetae, edidit Dodvvellus ad
calcem Dissert. in Sanctum laenaeum , ubi de Athanagora . Sch tae praefuit Alexandrinae primus , qui Hadrianissimis temporibus, atque Antonini, quibus etiam legatoriam orationem pro Christianis
inseri t. Religionem Christianam in i ο suo pallio prin us , ct sta
lae Academicae praefectas. Hic cum ante Celsum in animo haberet , Christianos scriptis oppugnare , lustratis ea mente Scripturis , ut fusi ptam oppugnationem institueret accuratius , ita captus a Spiritu Sancto es, ut ad exemplum Magni Pauli ex persecutore Doctir essecus fit illius fidei, quam fulset persecutus . H us discipulus Clemens Stramma. teus, Clementirique Pantaenus . Apologistae alii a S. Hieronymo ,
atque ab aliis historiae Literariae Autoribus recensentur . quos vide si lubeat. V. Et par quidem ratio habenda est eteli Sc laborum, quos Ecclesiarum Antistites pro intestinis dissidiis componendis susceperunt. Quoniam vero non aliud praecipuum praesentiusque rein medium suppetebat, quam scripta passim Encvclica in vulgus proserro , iis Ecclesiae & Episcopi fideles omnes admonere
consueverunt, ut a versipelli Montanistarum doctrina caverent, certioraque dogmata , & disciplinae statuta consectarentur. Namque quum Montanistae a commento novae prophetiae progrederentur ad ciborum delectum, ad plura jejunia, ad novos Nartyrum gradus praescribendos, de ad amplissimos Christi Re-
199쪽
demtoris thesauros coarctandos ue Lapsis. tametsi poenitentibus atque exorantibus, miserationi aditus est interclusus, desperatique ad atrociora suseipienda compellebantur. Inter Encyclica scri
pta illud prodiit de quo disserimus , nobilissimum Ecclesiae pri
mitivae monumentum Viennensis scilicet, dc Lugdunensis Ec-Hesiarum Encyclica, quam initio lib. v. recitat Eusebius , licet non integram , quod eandem in libro de Passione Martyrum , ut ibi cap. 4. refert, jam inseruisset . Haec enim, inquit EusE-bius , quicumque voluerit, euncta poteris plenissime cognoficere ex ip-μs epistolae lectione, quam quidem nos . in passionibus Μαν-yrum a nobis collectis, inragram instruimus . In ea itaque more in Encyclicis ejusdem aevi recepto , gloriosi Martyres recensem tur , qui martyrium pro fide consummaverant: quae pars Encyclicae hodie desideratur. Discrimen deinde assignatur Martyrum Exercitatorum . dc inexercitatorum , cujus praeviae operationis necessitatem expendit. Notas postea veri, parati, atqu exercitati Martyris juxta ejus rei theoriam praximque proponit Encyclicae author . Tandem occasione illorum , qui fervente perlecutione lapsi fuerant, Ecclesiis denunciat judicium Martyrum de venia illis concedenda. Prophetiae autem supern turalis atque Ecthesis a Parcethesi discrimina enarrat. Sub Pontificatu Soteris vulgata est , scribente Eusebio in praefatione lib. 1. Igitur Sotere Romanae Urbis Epimpo per octavum Episcopatus amnum vita functo , duodecimus ab Apostolis Eleutherus in ejus locum siccessit. Annus tunc agebatur septimus decimus Imperii Antonini
VI. Soter Romanus Pontifex, reserente Authoro Praedestinati in haeresib. 16. & 86. ediderat Encyclicum seriptum adversus Cataphrygas , deliriis Montanistarum circumventos, atquc ut temporum ferebant mores , per Dominicos Cursores in omnes Mundi partes transmiserat. Hus enim praedecessor Anicetus, prima currente Montanismi periodo , hujusmodi prophetias non improbaverat: ejusque authoritate innixi Montanistae ischis os. tenderant, pronum haereticis esse , bono etiam male uti ad e
rores disseminandos. Re itaque dilucidi is explorata , cognitisque
200쪽
Isseorum hominum fraudibus, Soter evulgatis Encyclicis, ut fidelium in Asia Phrrgiaque animos excitavit ad errores improbam dos s ita Montanistarum furorem exacuit in tantum, ut Anten- Cyclicam ederent, qua viros sanchissimos perinde ac doctissimosas Ecclesiae gremio abstraxerunt, inter quos Tertullianus Anuceti fretus aulioritate, insanas muliercularum & Montani prophetias magni secit, atque in libb. de Pudicitia, dc adversus Praxeam , doctrinam Cam tuetur, atque adeo Aniceti succesi res acerbe magitat. Encyclica hujuscemodi, atque Antecyclica scripta fuisse revera edita, dissensio ipsa quae tunc viguit, plane convincit: praesertim cum ad ultimas orbis , ut putabatur, habitabilis partes, in Galliam scilicet, atque Africam haec comtroversia pervaserit, animosque fidelium mirum in modum distraxerit . VII. Quum itaque authoritate Aniceti hinc fulcirentur Mo n-tanistae, inde Catholici per Asiam & Phrygiam Episcopi Encyclicum Soteris decretum sectarentur, Aurelius edicta persecutionis vulgavit. Ait enim ad Imperatores in laudato fragmento Athanagoras . Quod enim nunquam antea factam fuerat, persecut nem nunc patitur piorum hominum genus, novis per Asiam decretis
exagitatum. Apud Eusebium Lib. 4. cap. 26. Sed ne in decretis hujuscemodi contradictio videatur admitti, juvat animadvertisse varia discrimina, variasque periodos Montanisticae labis. Namque primum per versipellem hypocrisim , pcr jejunia , & ais vitam severioris disciplinae osservantiam , fucum faciebant. Ut autem cbat Apollonius Ephesilaus Episcopus apud Euseb. lib. s. cap. I 8. Actus Prophetae tamquam fructus examinandi sunt rex fructibus quippe arbor eo scitur. Increbuerat apud Anicetum , &. Ecclesiarum Antistites rumor de mirabilibus quibusdam operibus quae a Montanisticae perfidiae ducibus patrata serebam tur , de vitae severioris ratione , deque quotiὸiana sermo a stinentia victus . Et quae ars Alexandro profuit ad Asiae populos
dementandos, ut Luciano proditum vidimus; cadem commover Anicetum potuit, adeo ut supposita operationum veritate, duvino Prophetiae lumine eosdem muneratos crederet, & COm