장음표시 사용
171쪽
est, hos ex Epicuri ara, & coenobio Pythagorae profugos homines in tantam erupisse doctrinae dc scelerum impudentiam. Adesse sibi, impurissimis scilicci terrae filiis , continuo adstare. dc futura revelare Divinum Spiritum existimabant: qua persuasione fretus Tertullianus, corpoream animam dc ad materiae rationes conformanam esse credidit, quod furens faemina ejusmodi videre sibi visa esset. V. Alexander una cum Themisone inter praecipuos Montani asseclas ab Apollonio recensetur, qui loco nuper citato ad hunc modum scribit. Sed ne plurima loquamur, respondeat nobis Prophetisse de Alexandro, qui se martyrem praedicat, quocum i a convivatur ι qui adoratur etiam a multis . Cugus latrocinia cir reliqua facinora , pro quibuι poenas dedit, nihil opus eis nos dicere , praesertim cum in Tabulario eontineantur. Agit itaque de celebri aliquo impostore , qui Pristac, dc Maximillae comes esset: atque adeo , ut Themison Maximillae , sic Alexander Priscillae sociatus cst. Hus autem facinora in Tabulario fuisse descripta, Apollonius asseverat: more scilicet jamdiu invalescente , ut quotquot patrarentur insignia facinora , ea tabulis inscripta publice prosta-rCnt 2 qui vero ob eadem damnabantur, in iisdem tabulis appellari suo nomine consueverunt . Divino Redemtori crucifi-xionis causa in titulo est apposita, quo uclut Regni usurpator traducebatur . Et ex vita B. Martyris Cypriani novimus, ejus mortis caussam tabulis fuisse inscriptam . Apud Romanos sacro quodam loco haec tabularia rccondebantur. Hinc Clodius, hostis Milonis, locum hujusccmodi igne aboleri curaverat, ne sculicet ejus gravia scelera dignosci ullo modo possciat, quemadmodum illi objecit Cicero in Orat. pro Milone. Itaque ad hoc tabularium omnes Apollonius rcmittit, in quo descripta Alexandri latrocinia conjiciebantur. VI. Hic porro Alcxander Montanista latrociniis & imp staris infamis, non est, opinor, ab eo diversus Pseudomante , cujus divinationes, vafritiemque in pecuniis per omne nefas co radendis , describit in Dialogo sub nomine Alexandri Pseud mantis Lucianus . Tempus enim, locus , fraudes , divinandi a
172쪽
res , & squae erant id genus alia ab Apollonio, de Luciano amnotata , plane consentiunt ad Candem personam designandam . Ac tempora quidem utriusque correspondent. Alexander cinim Luciani jam ab anno 1 o. celebris crat: siquidem Marcus Aurelius Imperator , cujus dominatio in haec incidit tempora , Nebulonis hujus imposturis circumventus est . Apollonii vero Alexander inter primores Montanistarum rccensetur . Eodem igitur uterque tempore vaticiniis divinationibusque celebris erat. L co etiam idipsum adstruitur. Lucianus prodit, cum in Asia minori divinationem exercuisse, atque imposturae ossicinam Aboni in Ponto posuisse narrat, ubi tantam nominis celebritatem adeptus est , ut Pontici, Paphlagoncs, Bithyni , Joncs, Galatae, Cilices aliique Asiae populi, velut oraculum vivens, Cundem admirarentur. In Asia pariter Alexandrum Montanistam ob .latrocinia multatum publica sententia fuisse, testatur Apollonius, apud Eusebium lib. 1. cap. 18. Quod vero ad Alexandrum perti-Nu , ut veritas omnibus nos cupientibus semotesat, judicatus eis D E ab Emilio Frontino Asiae Proconsule non ob nomen Chrisi, sidob ea quae patraverat latrocinia , cum jam desertor fidei est . Deinde vero ementitus vomen Christi, dimissus es, cum Urbis illius Fideles fefellisset . Eulsa vero ejus loci unde erat oriundus, ipsum non recepit, eo quoa latrocinia exerceret . Siqui vero totum iliabus negisium sire desiderant , praesto es publicum me tabularium . VII. Alexander Montanista accuratissime gregalium consuetudinem observabat . commerciumque omne Catholicorum diffugiebat , ne sacris exorcismis ab Ecclesia adhibitis vircs Daemonis in ipso furentis attcrerentur , & malesana fallendi libido coerceretur . Quapropter quum Episcopi , ut notat Asterius Urbanus apud Euseb. ibid. cap. 36., Maximillam alloqui. Hu que spiritum examinare vellcnt, inhibuerunt Montaninae. R
fert praeterea s Asterius P in eodem libra , Sanctissimos Episcopos spiaritam illum , qui in Maximilla refidebat, eonfutare conatos quidem
Disse , sed ab aliis , qui spiritui favebant, prohibitos . Imo quum idem Spiritus aliquando divinam sibi potentiam arrogaret, Z ticus vero , dc Julianus Episcopi blaspheiniam objurgare vellent,
173쪽
Themison , aliique os obturantes , mendacem iliam se vulgi seducti- rem spiritum ab illis eoargui vetuerum. Quod pariter ab Apollonio narrari & cerea fide asseri, prodit ibid. cap. I 8. Eusebius. Addit praeter Apollonius 2 ZMicum iliam , cujus a priore Hi rore facta es mentio , cum jam Maximilia PFuetis se prophetare simularet, supereenientem Daemonium quo illa agitabatur , eoargue
re instituist: virum ab aliis qui idem cum illa finιiebant, esse e hibitum . Haec pariter scilicitudo tenebat Alexandrum a Luciano descriptum . Is scenam acturus, quasdam praemittebat initiationes arcanas: A vclut in exercitiis Elculiniis Atticae Praeco sub initium clamabat: Foras profani ; sic inquit Lucianus , priamo quidem die Atheniensium ritu denunciatio fiebat hujusemodi: squis impius, aut Chriseianus , aut Epicureus M seriorum explorator accessit , disedate Ceterum qui Deo credunt se parent, sacris feliciter ini. centur . Sub huc protinus exigebantur, illo praeeum e , dicenteque e F ras pellantur Chrsiani o VIII. Mox putidissimas imposturas Lucianus aperit, quibus in edendis oraculis Alexander utebatur ; multaque subinde in hanc rem scribit lechii digna , ut quae immanislimae fraudes ab hisce Pseudoprophetis adhibitae sunt, in numerato habeantur . Haud aliter sollenne apud Montanistas crat, dubiis contortisque responsionibus interrogantes eludere . Quapropter Epiphanius haeresi 48. n. 3. scripsit. At contra si vaticinare se 1actant,
neque certe eum animi firmitate praedic ut, neque quae dicunt, intelligentia consequuntur . Sed obliqua siunt ac perplexa verba , nee
recti omnino quicquam essetiunt. Describit has e ineptias in suo Alexandro Lucianus, atque inter alia grave mendacium memorat , descriptum , opinor , in tabulario Ephesino, quum ex ejus oraculi falsitate imperio detrimentum contigerit. Severi nus Dux consuluerat imposiorem . Consulti exitum iptis Luci, ni verbis expendamus. Itaque , scribit ille , quod Severiano re ditum est, responsum scilitet Aper expeditione in Armeniam fusi pie da , ex Autophonis erat. Adhortatus enim illum ad incusMn ejus r simis , sic acit rParthis , Armeniaque citato Marte subactis , I R Disiligod by Corale
174쪽
IIo Romam Urbem repetes , o elaras Tybridis undas Vertice serta gerens radiis dis incta serenis . Denique postquam vecors ille Gallus persuasius incursionem fecisset . evenissetque . ut una cum exercitu caederetur ab Othryade , hoe O eulam a monumentis fistulit, atque aliud in ejus locum se tituit hu
men in Armenios ne tae r neque enim expedit isthue ιμ tibi Demineis vir amictus vestibus , arcumisiam immittat, vitaque se lumine privet. Si uidem es his interim callidi e fuerat commentus , ut posterior bus substitutiaque responsis ea, quae perperam maleque evenissent, farciret ne mederetur . Ex quo non perperam colliges , Alexandrum oracula sua ac divinationes in unum Codicem compactas habuisset quod usuvenerat apud Pseudoprophetas de grege Montani. Ipse Montanus scripsit Libros Propheticos , qu rum breviuscula fragmenta apud Epiphanium haer. 8. leguntur .
IX. Nequam idem Spiritus plura per Maximillam edixerat
de statu Imperii, atque Ecclesiarum Quae Omnia confutavit Asterius in suo secundo libro, apud Euseb. ibid. cap. 16. , ubi legimus . Postquam nonnulla ad falsam illam Maximiliae Prophetiam convincendam interseruit, tum tempus itfium , quo haec sicripta sunt, designat: tum mulieris illius vaticinia commemorat, quil,s bHia se tumultus imminere praedixeras . Luciani quoque Alexander , impurus terrae filius cxitum Imperii praenunciare ausus fuerat, atque arte veteratoria praedicere , quae Lucianus ad hunc modum prosequitur. Accipe jam facinus quoddam hominis scelestissimi , unum inter omnia multo impudenti um . Cum jam noumediocrem in Regiam aditum sibi patefeciset , inque Aulam Caesaream , praesertim Rutiliano rem adjuvante atque approlax te 2 cum bellum , quod in Germania gerebatur , maxime flagraret, Divo Marco eum Marcomannis , ct indis conserente , Oraculum divulgavit, quo jubebat uti duos Leones vivos in Danubium immitterent variis cum
odoribus , ac sacris quibusdam magnificis . Sed praesas Oraculum ipse
175쪽
m tribus fluvii turgentis ab imbribus Iari mi se duos Cybeles edita ministros ,
Monte feras alitas . Tum quantum alit Indicus aer Horum , atque herbarum beneolentum: moxque futura es
Et vis oria , pax se amabilis , o decus ingens . mee cum facta essent, quemadmodum ille praescri erat, Leones quidem simulatque in hostium regionem enatasent, Barbari, canes quospiam , aut Lupos esse rati , fustibus arcebant . At nostrorum protinus maxima frages consecuta est viginti ferme millibus Amul extinctis . His similia snt ea , quae in Aquileis contigerunt , quum parum abis fuerit , quin Urbs ea caperetur. A is ad id quod evenerat Deiaphicam illam reseorsionem , Croesoque redditum oraculum frigide sane detorsit, dicens: Deum quidem praedixisse victoriam ι haud tamen explicuise , utrum Romanorum futura eset, an hostium . Quoniam verb Alexandri artes eo collincabant omnes, ut divitias cumularet, sic voti compos erat impostor, ut quotannis ad septuaginta drachmarum millia corraderet, testante ibidem Luciano . Idipsum de Montanistis memoriae prodiderunt Asterius , dc Apollonius . qai assevcrant, eos ab omnibus indiscriminatim de munera, dc vestes pretiosas, dc aurum, argentumque passim accepisse . Imo, teste Apollonio , Alexander ob id potissimum ab Asiae Proconsule juci atus est, quod latrociniis per imposturam exercitis, ingentem pecuniae vim coacervasset.
X. Neque vero Alexandrum Luciani diversum facit a Montanista, quod ille profitcri Idololatriam videretur . Namque Apollonius suum Alexandrum fidei desertorem appellat, qui dum carceribus detinebatur, emcntita fidei professione , subsidia Christianorum extorserit, eorumque ope liberatus ad consuetas reversus sit fraudes . Quid enim aliud a nequissimo eo nebulona exspectandum erat, nisi ut sese tempori accommodans, nunc Christianus, nunc Gentilis in scenam prodiret. Atque haec dicta sint de praecipuis Dacibus Montanistarum .
176쪽
De Apologistia Christ lanae Religionis ,
I. -οIQsae Meuli secundi ex Hieroumo rexensiti. II. Cal mala νEibnicorum Sacerdotum , ct imprimis Eumo idarum rejecerunt suadratus , atque Aristides . III. Utriusque opuscula ad Ecclo instransmissa, atque ab illis religiose custodira . t V. Criminationes ix. Disiicidii , o promiscκae libidinis , quae facinora erant Gnosticorum , ad omnes Cbristianos dedaci ae . V. Saevit ant plerumquo Prasides , αι pecuniam corraderent. VI. Religionem ex Iamoribus placitis Pbilosopborum a ruebant Apologiae. VII. Calumnias e saariae Cbristianorum illatas diluit Melito. VIII. Iustinus, ct Tertullianus provoconi ad criminum inquisitionem , S examen. IX. PIerique omnes Libelli Apes elici in Orbem transmissi, versique innIias linguas fuerunt . X. Id ostenditur ex Epistola Melitonis ad Onesimum , in qua S defensio Religionis, o sacrorum Librarum
I. ΥΙx Religio Christiana secundo incunte Seculo in homi-V num mentcs pervadere , suasque agere radices cocpcrat, quum simul etiam dehonestari visa est hinc improborum Christianorum, & haereticalium Sectarum facinoribus, inde Gentium ludibriis , insectationibus, calumniisque , quas ex nefariis Montanistarum sacrificiis,impurisque conventiculis in univcrsum Christianum nomen Idololatrae traducciant. Ad Religionis igitur candorem atque innocentiam vendicandam disertissimi cx nostris sacri Tractatorcs Apologias in vulgus emiserunt, quibus re dogmatum simplicitatem propugnare, dc quae ferebantur d honestamenta a nomine Christano depellere studucrunt. Enimvero qui fuerint secundi hujus Seculi Apologistae , quantaque pollerent eruditione , prodit S. Hieronymus in cpist. 8 . ad Magnum , ubi illud sibi sumserat demonstrandum , sanctos Patrcs
177쪽
etiamsi Apostolicam simplicitatem consectarentur, minime tamen dubitasse editas pro Christiana Religione Apologias summa dicendi arte , & utraque eruditione conspergere. Sed ipsum audiamus Hieronymum 1 uis verbis. Curram persingulos. Quadratus Apostolorum disicipulus , o Atheniensis Pontifex Ecclesae , nonne Adriano Principi, Eleusinae sacra invisenti, librum pronosra Religione tradidit' Et tantae admirationi omnibus fuit, ut persecutionem gravissimam illius excellens sedaret ingenium . Aripides Philosephus vir eloquenti mus eidem Principi Apologeticum pro Christianis obtulit eontextum Philosophorum sententiis , quem imitatus postea Justinus se ipse Philosephus . Antonino Pio, o filiis ejus , Senatuique librum contra Gentiles tradidit. defendens ignominiam Crucis, o resurrectionem Chris tota praedicans libertate . Quid loquar de Melitone gardensi Episcopo ' Quid de Apollinario Hierapolitanae Ecclesiae Sacerdote, Diovi que Corinthiorum Episcopo , de Tatiano, se Bard sane, o Irenaeo Photini martyris successore E Ceteros pergit Hieronymus recensere , qui eandem provinciam Scculo sequenti illustrandam susceperunt. II. Non obscure indicat Hieronymus, Christianos praesertim calumniis Sacerdotum fuisse petitos, dc speciatim ab Eumolpidis, seu Collegio illo Antistitum Eleusinioruin Exercitiorum ,& ab initiationum Praesethis , qui animadvertentes sensim imminui ingentes proventus, quos CX Populorum concurrentium turba Caytabant sab eo enim tempore Eleusinia decrescere incoepisse, ostem dit Aristides Sophista in sua Oratione , quae , Eleusinia , inscribitur forte Adrianum solicitarunt ad persecutionis edicta contra Christianos evulganda. Iccirco Quadratus Atheniensium Pontifex , Urbis scilicet autonomia praeditae, cujus cives pro veteri s perstitione acrius sortasse decertabant: potuit Christianorum tum ibi , tum in reliquis Atticae civitatibus degentium , caussam defendendam suscipere . eaque occasione vcritatem Religionis Ap Iogeticis scriptis vendicare. De quo Eusebius lib. 4. cap. 3. Aelius Adrianus si epit imperium . Huic Quadratus obtulit orationem , quam pro defensione Religionis nostrae iccirco confieri erat , quod quidam malevoli homines vexare nostros atque incessiere conabantur. Ex tbodieque apud plerosiue ex Fratribus haec oratio, quam nos etiam
178쪽
habemus d ex qua Or ingenium ejus viri. ct rectam Apostolicae μdei docisinam perspicue licet cognsere . Et paullo post . Aristides quoque vir fidelis ex Religionis ninae sectat Oritus Apologeticum pro fide nostra, perinde ac Quadratus , Hadriano Caesari nuncupatum reliquit e qui quidem liber etiamnum servatur a plurimis . Atque ex hisce Apologeticis tantum bonae frugis acccssit Religioni , ut Orosius lib. 7. cap. II. scribat . Per Quadratum discipulum
solarum , o Arsidem Athemensem virum fide , sapientiaque plenum , is per Grahium legatum , libris de Chrisiana Religione
compossis Disructas , Atque eruditus, praecepit per episeolam ad MLnucium Fundanum Proconsilem Asiae datam, ut nemini liceret Christianos fine objecta criminis, aut probatione damnare. Nicephorus lib. 3. cap. 2I. legit Granium . Hic Proconsul codem tempore literas ad Adrianum dedit, quibus monebat iniquum videri , Christianos nullo objecti crimine , tumultuosis vulgi clamoribus , grati candi sudis , indicta ea a occidere o ut ait Eutcbius lib. 4. cap.
8. Et illius quidem Edichi meminit Iustinus in sua Apologia. Exstat
etiam inscriptio apud Grutterum pag. 3 3. n. 6. M. Granius fir nus . Mil. Cob. V. Pr. Ex quibus perspici potest, Procon sulis no- , men futile Granium familiae Romanae per ca tempora spectatis. simae a III. Interim Eusebius dum exactam in hisce Apologcticis servandis diligentiam commendat & solicitudinem , locum conjectandi tacit , Atheniensem Ecclesiam ad alias ea scripta transmisisse , ut operibus Virorum doctrina praestantium a calumniis vendicarentur . Et sane Quadrati Apologeticum libellum ad annum usque 6oo. intantum aestimari consueviste, ut ad dogm in stabilienda non semel ex eo testimonia sumserint sacri Trachatorcs , docet Eusebius Primas Thessalonicensis, qui haereses oppugnaturus , atque imprimis Andream Monachum , argumentum inde desumit, quod legitur in Excerptis Photianis Cod. I 62. ante finem . orationis ab Aristide habitac argumentum discimus ex Martyrologio Romano , annotante ad diem 3 i. Augusti, Aristidem , quod Christus Jesus solus esset Deus, praesente ipse Imperatoret culentissime perorasse. Hujus quoque Apologetici fragmentum de i
179쪽
de Dionysio Areopagita adfert Usuardus Monachus in ampliore suo Martyrologio , alicritque, extractum esse e Menologio Graec rum. Et ante ipsum Ado Viennensis Archiepiscopus in suo itidcm Martyrologio id ipsum annotaverat ad diem 3. Octobo Porro hujusccmodi Apolo tici exarati primum videntur circa annum I 28. , quo Adrianus hyemem Athenis transegit s prim
que publica actio Christianorum suscepta est more judiciali pro
Religione a calumniis Gentium vcndicanda. Potucrunt ejus rei gratia sacri oratorcs celebrem adferre dcfensionem in Arcopago olim a S. Paulo adhibitam , de qua Actor. II. Habuit enim illan Apostolus in medio Areopagi , ubi Actores in sua , aliorumque judiciali defensione stabant, ut illis est annotatum , qui Are pagiticas antiquitates elucidarunt. Quapropter Imperator vete ris Areopagitici Tribunalis cxcmplo de actionem permisit, ecultro dctensionem audivit , postquam cdictum illud vulgasset,
quod Justinus Martyr commemorat . IV. Profanorum hominum casumnias, quarum causia Imperatores, ac Praesides Edictis exagitarunt Christianos, recenset Eusebius Hist . lib. . cap. 7. , ubi gesta secundi hujus Christiani
Seculi enarrans, eas e putidissimis Gnosticorum lacunis derivatas in universiim Christianum nomen observat, deque Gnosticorum antecessoribus , & propagatione agens, haec ad rem scribit. Hi magicas Simonis praestigias non clam , ni ille , sed palam ae publice tradendas esse censebant: se philtris arte magica curiose elaboratis , 8
redris quoque , ct somniorum immissoribus quibusidam spiritibus , aliisque
hujusimodi maleficiis tanquam maximis ac pulcherrimis rebus gloriabam tur . Consequenter euim docebant , quicumque ad perfectionem mseriorum,seu potius gagitiorum , quae apud Vsos agebantur . pervenire vel lent , eos turpisma quaeque perpetrare oportere r quippe qui mundi hujus Principes est Recrores , ut usi vocant, aliser evitare non possent, nisi unicuique eorum debita munera per obfoenissimam libidinem persia visent. His imor ministris usius malignus ille Daemon primum effecit , ut ex fidelibus quicumque ab illis decepti essent, ad miserabile exitium , tanquam eaptivi adducerenIur . Deinde Gentibus a Me n 'a alienis amplam obtrectandi o calumniandi Evangelii materiam
180쪽
I 36s,bminis viis dum ab illis primum orta infamia . ad totius Ch Mimni nominis opprobrium dissunderetur . Atque hinc factam es, ut ab- sexda quaedam ct impia de nobis opinio apud infideles tune temporis spargeretur, quasi nefario concubitu cum Sororuus , ct Matrisus miseri , se exsecrandis dapibus vesci soleremus . Intantum vero popularium animos ea calumnia pervasit, ut in theatris postmodum publicisque concionibus saepius conclamaretur e Tolle impios. Quod universum. Smyrnensem Populum aliquando exclamasse, narrat Smyrnensis Encyclica. Diu subinde pervagata est hujusce improbitatis fama , quam in Apologetico per integrum caput VII. exagitat Tertullianus, ab ejus calumniae commemoratione ipso in limine exorsus. Dicimur feleratismi de Sacramento infanticia dis , o pabulo inde, o pοis convivium incaeso e quod eversores luminum
canes , lenones scilicet, tenebras, tum se libidinum impiarum inverecundiam procurent. Perseverabat calumnia eadem Minucii tempore,qui resert a Gentibus creditum,initiationem apudChristianos fieri cum juramento , atque caede infantum , carniumque csu . Sic enim ille pag. 9. Iam de initiandis Vrunculis fabula tam detesanda quam nota es. Infans farre contectus, ut decipiat incautos , uponitur ei .
qui sacris imbuatur . Is infans a tyrunculo farris superficie , quasi ad imnoxios ictas 'rovocato , coecis occultiscue vulneruus occiditur . Hujus,
proh nefas istienter sanguinem lambunt, hujus certatim membra disper-riant, hae foederantur hostia , hae conscientia seleris ad stilentium pia
gnoran ur : haec sacra sacrilegiis omnibus tetriora . Qvcmadmodum vero lucernas extinguercnt canes, & libidinibus promiscuis locumdarent, pergit enarrare Minucius. Elis post multas epulas , uti contavium caluis , se incaestae libidinis fervor ebrietate exarsit, canis qui candelabro nexus est , jacta stulae ultra spatium lineae , qua vinctus es, ad impetum es saltum provocatur . ne everso Gr extincto consito lumine , impudentibus tenebris nexus insaniae cupiditatis involvunt per incertum fortis . Et Tertullianus similiter cap. 8. ibi d. scripserat. Praeterea eandelabra, o lucernae , CT eanes aliqui , CT uiae , quae ilios ad eversionem luminum extendant . Imo Epiphanius haer. 26. de nefario hoc Gnosticorum Sacramento adhuc perseverante scripsit . Haec itaque o talia introducentes Gnosiici, Nicola ι haeres cop Iati .