장음표시 사용
201쪽
municatoriis literis suis decoraret. De primis enim Montani&rum motibus haec habet Tertullianus ipso in limine libri de j
junio . Hi Paracleto controversiam faciunt: propter hoc novae prophetiae recusantur, non quod alium Deum praedicent montanus cir Pri=Lia, o Maximilla ; nec quod Jesum Christam solvant, nec quod aliquam fidei , aut spei regulam evertant, sed quod plane doceant, saepius jumnare , qu- nubere . Dum itaque rigidior Montani disciplina dissi,mabatur , nondum invecto prophetiae novo commento, si jejunia , orationes, ceteraeque virtutes fuco vacassent, quod dijudicare ad eum pertinet, qui est cordiam scrutator , non erat cur
jactata subinde prophetia divinae largitati adjudicari non posset.
Quod unice alteruerat Anicetus , cui intima cordium penetrar minimE datum fuerat. Ast vero in secunda haeresis illius periodo , quum Montanus novum prophetiae genus comminisceretur, Soter tunc demum adversus Cataphrygas Encyclicum Tomum evulgavit, in quo non scinem , sed parecthesim essc n vam illam prophetiam declarabat. Quum vero iidem Montanistae quaecumque ad statum perfectionis , dc ad liberam uniu1- cujusque electionem pePlincbant , doccrent ncccssaria ad fa-lutem Cisse, atque alia receptis fidei dogmatis advcrsantia effutirent , Catholicae per Asiam, &. Phrygiam Ecclcsiae dc Do-Gores publicis scriptis haereticalia commenta adorti sunt. VIII. Quis Antencyclicam adversus Catholicos, quos Psvclaicos per ludibrium appellitabant, in vulgus emiserit, nihil certi definiri poteth. Re tamen mature perpensa , asserere coiriccstando possiimus , id praestitum a Themisone, qui Epistolam Montanisticam, Catholicam seu universalem dixit, &. quem Montani assectae velut oraculum venerabantur. De quo Eusebius ex Apollon. haec refert lib. s. cap. I 8. Praeterea Themison speciosa avaritia obvelatus. qui confessionis signum non pertulit, sed magna pecuniae vi erogata , vincula abjecit: cum ob eam ratissam modestius deincepsae sebmissius agere deberet, tanquam Martyr feste esserens , ausis est exemplo Apostoli conscripta epistiua Catholica eos quidem , qui fideli
res 'se exstiterant, inseruerer novae autem doctrinae patrocinarii ac
postremum in Dominum , in Apostolos , o in sacrosanciam Ecclesiam
202쪽
blicis innotescente per omnem Asiam doctrinae eorumdem impietate , non quidem abnuerC poterant. Cos esse suorum dogmatum haereticales sensus, quos Themison e Sechac principibus unus proponere palam non erubucrat Cvulgata in Orbem An tencyclica. Huic e contra ut occurrerent Asianae Ecclesiae, De- nunciativam scripserunt , electoque in Cursore ni Dominicum Irenaco tunc Presbytero , ad Occidentis Ecclesias transmiserunt. Erant tunc pietate dc doctrina celeberrimae Lugdunensis , de
Viennensis Gallicanae Ecclesiae , ad 'uas imprimis denuntiativam attulit Irenaeus, quaeque hujuscemodi, do qua instituta a nobis disputatio csh, Encyclicam edidcrunt. Rem ita se habui se fidenter aut amo. Quorsum enim Irenaeus homo Asiaticus, Ecclesiisque illis addictus, Lugduni commoratus cst, nisi cauo si muneris adimplendi, quod velut Ecclesiasticus Cursor agcbat Encyclicae autem hujus inscriptio erat, reserente Eusebio lib. 1. cap. 4. . Servi Christi, qui apud Viennam , o Lugdunum Galliae degunt, Fratribus per Apam, o Phrygiam constitutis , qui eandem nobiscum fidem ae spem habent Redemtionis , pax se gratia, se H ria a Deo Patre, or Christo Jes Domino Nostro. Aiunt Gallicani, Asianos eandem secum fidem spem habere , quum e Contra Montanistae , ut Tertullianus dixerat, nullam fides , o spei regulam tenerent. Quibus verbis vel in ipsa operis cpigraphe
munioncm detestentur . Separati enim jam tum erant Montanistae a Catholicis , quos Velut animal cs impurosque traducebant. Quoniam vero integra haec Encyclica aetatem minime tulit, ut nec Asianorum Denunciativa ad nos usque pervenit, restat ut in illius partes conjectaneis inquiramus. IX. Inter alia exercitamenta a puritate doctrinae aliena, quae admittebant Montanistae , unum crat sane praeposterum , quo martyrii gloriam cum praerogativis annexis suorum asseclarum gregi adscribebant, tametsi vel pecunia, vel turpiore alia ratione carceres dc persecutiones evaderent. Quin etiam pem
mittebant indiscriminatim omnibus, sese ossene persecutioni,
203쪽
itidemque illicitis saepe mediis se se eximere , quos tamen Marix vcs omnes vocitabant, & non ultimo habebant Ecclesiastico gradu . Gallicanae Ecclesiae supponunt haec omnia ab Asianis in Denunciativa fuisse exposita . Iccirco rem aggrediuntur a prac- via dispositione martyrii, ipsosque Martyres inexercitatos imparatosque Exercitatos, promtos, dignosque accurate discriminant. Expressio autem Exercitati est Athletica. Nullus enim ad agonum certamina admittebatur , nisi qui in Hellanodicos locus hic crat probandis Athletis destinatus J per Io. continuos menses, dc quidem praesentibus ac deccrnentibus Judicibus , qui Hellanodicae dicebantur , dignus certaminis suscipiundi judicaretur. De qua pmbatione agit non imo loco Pamsanias . Per eam itaque vocem tunc in Athletis nuncupandis usurpatam , qua Exercitati probatique dicebantur μυ/νεσαι , V ram Christiani Martyris ideam p ponunt Authores Encyclicae . Agentes enim de illis , qui propter fidei consessionem in carceribus detinebantur, aiunt. Et promti quidem, se parati U- θer ut Protomari es, qui siumma animorum alacritate suennem illam Martyrum confessionem ediderunt. Qui vera imparati is inexercitati, nec firmis adhue erant viribus ad impetum tanti certaminis susinem dum , tunc manisse patuerunt. Ex quibus decem circiter collusi, maximEm nobis dolorem , ineredibilem luctam attulerunt. Et mox. Comprehendebantur quotidie qui digni erant, ut numerum eorum seu plerent ρ adrout ex utraque Ecclesia praestantissimi quique , est quorum maxime labore atque industria res hic constitutae fuerant , ut om
X. Supradictum discrimcn ulterius Gallicanae Ecclesiae confirmant , atque ipso experimento convincunt turpissimam inexe citatorum socordiam , qui interiori coelesti dono sortitudinis destituti, omnique posthabito exercitamento, quum ad periculum devenirent, solis Populi clamoribus perterrefacti a fide cxci-
. debant. Foris autem , vcrba sunt Encyclicae , mansierunt ii, quorum animis nec vesinum ullum Adei, nee reverentia vesis nuptialis.
nec sensu timoris Dei impressus uoquam insiderat: Filii scilicet ' ditionis , qui sua irarum conversatione Religionem , quam profitebam
204쪽
tur, infamaverunt. Sub nomine vestis nuptialis Baptismum intelligunt & soliciane juramentum , quo professi fuerant sanguine etiam proprio Religionem tueri. Hinc inter alias veri Martyris potas potissimum considerabant indicia accuratioris observantiae juramenti illius, quod pro fide pracstiterant. Quod quidem in exantiandis laboribus, atque in supremo certamine viriliter obeundo elucebat. Interim apparet ex iis solicitudo Ecclesiarum maxima , qua Martyrum passiones discutiebant , dc quae in illis sorte occurru bant a recepti, Martyrii characteribus aliena , sevcre damnabant. Id quod in clogantissima exhortatione ad Martyrus A. II. num. I 6. exponit prolixe Tertullianus,
XI. Exercitatorum argumenta εc exempla eadem profert Gallicanorum Encyclica , & inter alios Attalum laudat insgnis fortitudinis Martyrem . Attalus , qui vehementer a Populo postula ius ad supplicium , utpote vir valde celebris , paratus ad certamen a cellit, freιus conscientia recre factorum . Quippe in Chrimanorum dias plina solide exercitatus , resis apud nos veritatis semper exstitit . Censum subinde exhibet illorum, qui pracvla virtutum exercitatione parati, heroicae fortitudinis de solidissimae fidei specimina in agone praebuerunt. Quae sunt praeclarissima solertiae ab Ecclesiis adhibitae argumenta , in achis Martyrum sive praeviis sive consequentibus examinandis, priusquam cosdem publice venerandos colendosque proponerent. Occurrebat insuper haec Encyclica praeposterae Momanistarum consuetudini, qua nullo servato discrimine , Martyres quicumque de inlim ii essent, declarabant, eos etiam aliquando, quos inter hominum turpissimam feccm par fississet censeri. XII. Veri atque exercitati Martyris exemplari proposito , descendunt Encyclicae Authorcs ad reliqua Montanistarum deli-ria rosellenda . Ii delectum ciborum , & jejunia ad salutem elleiacccssaria hariolabantur: Lapsos autem in Idololatriam, etiam . veri subinde poenitentia tactos, atque indulgentiam quomod cumque deprccantes ab Ecclesiae foribus plane arcebant. Immane hoc utrumque illorum placitum improbat Encyclica nostra. Disit iam by
205쪽
DISSERTATIO IL I6rstra . Et primum quidem quod attinet, proponit sortissimos duos Consessores , Attalum dc Alcibiadem, de quibus scribit. ALLbiades quidam unus ex illorum Martyrum numero, durum se AnaLιώ- misendi genus sectabatur et nasiumque omnino cibum admittens, solo pane is aqua ad id inque temporis vesci consueverat. Cumque in carecre positus eandem vivendi rationem velut retinere ς Attaloris primum , quod in Amphitheatro couo crat certamen , revelatumes, non recte neque ordine facere Alcibiadem , qui a Creaturis Dei minime vesceretur , ct aliis exemplum scandali fieret. Parnis iraque Alcibiades, ct cunctis delude cibis promisiue uti coepit, gratiam agens Deo . Characterem etiam visionis adjun t Encyclica hisce verbis . Neque enim Divina graci eos praesentia μή destituerat, sed conflatorem habebant Spiritum Sanctum. Quibus non obscure campit in inam Montanistarum opinionem, arbitrantium ipsum Paracletum csse Montanum: Notat insuper, Attalum superitat rati visione muneratum fuisse post labores fortiter in Amphitheatro toleratos pro fidei confessione R idque sinc interventu manatici illius spiritus, quo Montanisticae parectasses contingebant a reche proinde pseudoprophetiae apecllatae a Miltiade , qui advers is Cataphrygas ad hunc modum scripsit. Pseudoprophetia
autem in false mentis excessu , cujus comes es licentia , Or auticia da spontanea quidem imperitia Ditium semens, in amentiam autem , ut jam dixi , iuvoluntariam definens . Hujusinori vero spiritu nullum unquam nes in Veteri, nec in No Tto Prophetam affatum poterunt
demonstrare. Exstit hoc Miltiadis fragmentum apud Eusebium lib. s. cap. IT. XIII. Lapses in Idololatriam , quorum crimen inaccessibile , immundabile, dc peccatum ad mortem vocabat cum Montanistis Tereullianus in lib. de Pudicitia cap. 2 o. , ad poenitentiam tamen admittondos esse convincit definitque juxta Martyrum sontentiam nostra Encyclica . Quum enim annotasset, Comprehcnsos Christianos quosdam qui Gant Cives Romani, atque adeo a Iudicum & Edictorum animadversione immunes Vetcri Legum privilegio, saltem Principe inconsulto, mittendum esse aut ad Imperatorem qui illius hac de re sententiam exciperet.
206쪽
Erant adhuc in carceribus qui cruciatuum magnitudine lapsi in Idololatriam, deseruerant fidem . Ceteri vero qui adhortationibus Zc exemplo docebant , constanter pro fide obeundam esse mortem , lapsos ad poenitentiam revocare studebant . M ad gloriae Martyriique consortium. Rem omnem paucis complC-ctuntur Autores Encyclicae . Enim vero hujus temporis mora n quaquam inutilis neque infrucuos illis fuit: sed per ipsorum ut rantiam immensa Christi misericordia tandem illuxis . Quippe mo tua jam Ecclesiae membra , viventium ope atque auxilio ad vitam revocata sunt: se martyres gratificali sunt iis qui fidem negaveranto ingentique gaudio Mater eadem virgo Ecclesia cumulata est , cum eos. quos tanquam extinctos abortu ejererat, vi s jam ae respirantes roeuperaret . Etenim per illos SancIissimos martyres hi qui fidem nogaverant , rursus in utero delineabantur , rursus concipiebantur, se via sali calore reparato rursus fidem confiteri discebant , cumque jam ad vitam revocati roboratique essent, Deo , qui non vult monem pecc-xoris, sed pro sua benignitate ad poenitentiam potius invisat, mitiorem eis sceam infundente, ad Tribunal acceFre , quo iterum a Praeside i terrogantur Ceterum ingens gloria accessit Christo per eos qui prius quidem negaverant, tunc vero confitebautur fidem Christi prae ter spem atque expectationem Gentilium . Hi Huidem storsum inter
rogati sunt quasi mox absolvendi . Qui cum se Christianos consis es
sent , reliquorum Martyrum numero adsicripti Ant. Quo loci Gallicanae Ecclesiae Apostatas appellant mortuos , Lapsbsque & pe catum dc mortem per Idololatriae crimen admisisse, haudquaquam dissilentur: quos tamcn ad poenitentiam susccptos, velut Martyres stilite habitos depraedicant. Qua assertione Montanisticum commentum radicitus convcllunt, ostenduntque , ncque Idololatriae crimen , nec si quod erat co gravius, quod appellabant ad mortem , irremissibile esse atque immundabile . XIV. Ad haec Autorcs Encyclicae resellunt quoque iudicium Montanistarum de martyrio, qui allectas sine probatione& examine indiscriminatim omnes declarabant Martyres, atque ad Ecclesiasticos gradus propriae iactae euciabant cum iis pra
207쪽
DISSERTATIO ILIO Irogativis, quae per haec tempora veris Martyribus concedebaniatur . Quapropter de veris Martyrum notis dc characteribus sub jungit Encvclica . Qui quidem Christam aemulari , atque imitari rantopere studueruus, qui cum in forma Dei esset, non rapinam arbitratus es me se aequalem Deo, ut quamvis in tantum gloriae euia men evecti synt, nec semel atque iterum , fid saepius Martyrium subiis stent, επ a bestiis denuo in carcerem relati essent: quamvis ignium impressa vestigia , quamvis vibices se vulnera toto corpore circumferrent , tamen ne: seiras Mortyres praedicarent, nec a nobis ita se appellari paterentur . Verum siquis nostrum per literas, aut in famili
ri relliquis eos compella sit, objurgabant graviter atque increpabant. Martyris enim appellationem libentissime concedebant Chrso , utpote fido veroque testi, Cr primogenito mortuorum, vitaeque coelestis Primcipi cir Autori . Eos quoque qui jam ex hae vita migraverant m tres nobis commemorabant, aiebantque . Hi jam fiunt Martines , quos
in ipsa confessione Christus assemi voluit, professionem 'frum morte
tanquam amimio obsignans et nos vero miles atque abjecti Consepres. Simul pressis lacrymis obsecrabant statres, ut continuae ad Deum preces ferent, quo tandem usi perfectam finem adipisci mererentur . Ac rei a quidem virtutem Mart um exhibebant, cum ingenti libertateae fiducia Gentilibus respondentes t cir egregiam animi indolem partim tolerantia , partim quod metus ne pavoris expertes essent, perspicue tefabantur. I am vero Martyrum appellationem a Fratribus Abi oblatam, utpote timore Dei confricti refugiebant. Encyclica res-
Iicit hoc loco ad Themisonem Montani sticae fac ionis primipium , qui quod pecunia redemerat Martyris nomen , illud stipem bius jachitabat , suae luc Antencyclicae inscripserat. Quin etiam dc humilitate praecellere debere veros Christi Martyres, Omnemquc eorum gratiam & virtutem in applicatione Redemtionis, peccatori cuilibet impetranda, qui sincero cordis proposito ad poenitentiam festinet, p sequitur juxta in Wrum judicium Encyclica edocere . Reprimebant sub manu pote ii s iidem scilicet Mar res J a qua nune sublimius elevati sunt. Tune vero omnium defensionem suseipiebant ; neminem aecusabant: c-ctos absolvebant, nemnum ligabant. Quin etiam pro illis, a quitas
208쪽
I auerbissime cruciata fuerant exemplo perfectissimi Martyris Stepharusmum precabantur : Domine, ne imputes illis hoc peccatum . cyod si rue pro lapidantibus exorabat, quanto magis pro Fratribus eum orasse Oedibile est ὸ Imo amplissimos Christianae fidei triumphos inco reponit Encyclica , quod lapsi qui pacis ac Poenitentiae compotes fiunt, Daemonis de Mundi Moes fescit ille viderentur. Hoeenim maximum certamen fuit apud Diabolam ob sinceram ae minia me fucatam earitatem , ut quos Me malignus serpens vivos jam se devorasse crediderat, elisis faucibus revomere cogeretur . Neque enim O su se arrogantia intumuerunt adisnas lapses , sed ea quibus Aland bant bona indigensibis liberaliter staministrabant, materna quaedam misericordiae viscera gestanies. magnamque vim lac marum pro illorum salute coram Deo fundentes. Vitam petierunt, se largitus es Deus: quam etiam illi proximis fis communicarunt, ubique victores ad Deum profecti . Cumque pacem dilexisent, pacem nobis eommem spent, usi eum pace migra erunt ad Deum e non dolorem Matri .nm Fratribus dissidium ae bellum, sed gaudum , se pacem , o concordiam . earitatemque omnibus relissuentes . Quibus ut ideam perfectissimi Marturis proponunt Antores Encyclicae , ita inflatos ac temulentos improbant Montanisticos Martyres , corumque λmul refellunt dogma, quo lapsis quibus lain fructum Redemtionis denegabant. Qua de caulla, opinor, iis Encyclicam im scripserunt, qui eandem nobiseum fidem, ae spem habent Redemti nis: cujus nimirum applicationem rcis quorumdam criminum fieri posse pernegabant. Rationes deinde . exempla , & quac sunt alia id genus documenta congcrunt multa , quibus Eccle-sas per orbem reliquas a Montani starum deliri is absterreant. Qui scopus est Encyclicarum , ut ibidem disiercrC pergunt. --que haec de Beatorum illorum afecta erga eos qui las secrant, ad legentium utilitatem his posita sunt propter eos, qui inhumano ac rauci animo praediti, inclementer adversus Chricti membra postmodum
XV. Novam autem Montanistarum prophetiam mire exagitant Gallicanae Ecclesiae, dum veros Martyres Divino Spiritu VMMoa commςndant ex plo Attali , cujus visionem divini
209쪽
tus habitam, & qui ex ea consecuti sunt , gratiae effectus destripserant. Ea vero traditur potissima ratio verae Prophetiae dijudicandae, quod ea miraculis plerumque comprobetur. Alia in suis quisque epistolis congesserant Martyres eodem tempore. uas cum Encyclica ad universas Asiae Ecclesias Gallicani irexerunt. Etenim Eusebius cap. 3. lib. s.. id memoriae prodidit . Ceterum eum Montanus , cr Alcibiades, Gr Theodotus tum priamum in Phrygia opinisve hominum tanquam Prophetae celebrari coepisent c multa quippe divinae gratiae miracula in pluribus Ecclesiis etiam tum fieri solita , fidem pluribus faciebant, eos quoque propheta re P eumque illorum hominum causa disiensio orta elyt, qui in Gaialia erant Fratres privatum de his judicium suum religiosam impriamis , cir cum recta fide consentiens , rursus eidem epipolae Adjunxerunt, prolatis intersecti m cpud se Martyrum variis episeolis , quas illi dum iu sinistis adhue essint, partim ad Fratres in Asia , or Phrygia degentes , partim ad Eleutherum Romanae Urbis Episcopa- fri serant, pro pace Ecclesiarum fungentes. XVI. Porro in hac Encyclica characteres omnes striptorum eiu emodi deprehenduntur. Et primo quidem est responsiva ad
denunciationes ab Asianis Ecclesiis factas, quae dissidium exposuerant a Montano . Alcibiade , ac Theodoto inductum , una cum novae prophetiae commento, cum dogmatis deligendorum superstitiose ciborum , dc abnegandae Ecclesiasticae potestatis circa applicationem Redemtionis graviorum criminum reis faciendam . II. Dominici Cursbris delectus institutus est, idque officii gessit Irenaeus Presbyter Doctor, qui ca mente ab Eces sis Asiae asluimus ex multis fuit, ut non tantum enarrando. sed qua pollebat sacra doctrina apud Occidentales Montani sticam impietatem in odium invidiamque adduceret, de confutaret . III. Apparet Encyclicae character , quod per eam denunciativam , ut in aliis consuevit , Gallicanae primum, dein reliquae Occidentis Ecclesiae continuo manus dederunt, ostenderuntque communem Christiani Orbis consensionem in Montanisticis deliriis improbandis . Hinc testa Photio in Bibliothe-m Cod. I , Apollonius librum edidit adversus Cataphrugas.
210쪽
εc epistolas hauddubie Encyclicas super damnatione Montani, ejusque Prophetiae. Laudat illas Serapion Antiochenus, atque apud eam Ecclesiam tradit fuisse asservatas . Atque uis alis qualiter universa quae in terris es. Haternitas operationcm illam simulatae factionis , quae nova Prophetia nominatur , aversia atque Aloia
minata eis, Beatissimi Patris Claudii Apollinaris qui Hierapolitanae inlis in Asia Episcopus fuit, literas ad vos mis. Earum fragmentum legitur apud Eusebium lib. s. cap. I9. IV. Ad eandem publici scripti notam indicandam directus cst Irenacus cum ipsa Encyclica , aliisque cum epistolis Martyrum ad Eleutherum , ut ex Euscbio annotatum , quatenus publicum illud Ecclesiae judicium ab Irenaeo Doctore confirmaretur etiam disi
XVII. Ac praesentia quidem Irenaei Presbyteri & Dominici Cursoris , emolumenti plurimum Sc necestitatis habebat. Nam cum Anicetus prima currente Montanisticae haeresis periodo . prophetias illorum ea conditione probasset , si nimirum Prophetarum acta veritati niterentur: Soterus autem illas absolute damnaveriti ad ulteriores improborum hominum the nas& cavillationes , potissimum quoad poenitentiam omnino denegandam lapsis, solertia & Pontificum & Doctorum necessaria erat, ne illi sub obtentu epistolae Dccrctalis Aniceti, qui de controversis circa lapsos & ciborum delectum , nondum sua tempestate excitatis, nihil plane dccreverat , simplices ac ignaras popularium mentes a recta fide abducerent. Igitur Irenaeus Doctor Presbyter . qui Gallicanas Ecclesias adversus eorum insaniam praemunierat, a Pothino Lugdunensi, & a Martyribus atque Ecclesiis missus est ad Eleutherum cum epistolis quae prodierant, omnibus. Pothinus autem , & Ecclesiae laudatae Irenaeo Romam proficiscenti Diaconicam tradiderunt , cujus fragmentum recitat ibidem Eusebius , ut publicis documentis contestata Irenaei fidelitate ac doctrina , cum Ecclesias ad comprimendam Montani factionem impcllerent, tum Eleutherum
ad ulteriora subsidia Ecclesis Asianis porrigenda adducerent . FGgmentum quod superesse diximus, eam cxhibet Diaconi-