장음표시 사용
241쪽
I 6. , ubi , ut alia omittamus, ad rem scribunt. Inter varios , ct maltiplices , Frater, dolores nobis constitutis propter grassantes multorum per totum pene orbem ruinas , hoc praecipuum nobis solatium supervenit, quod acceptis literis tuis erecti sumus. ac dolentis animi
moeroribus fomenta fusi imi de intelliere jam possumus grariam Divinae Provident is, forsitan non ob aliam caussam nos tamdiu elauseos vinculis carceris reservare volui nisi ut instructi , oratustius animati literis tuis , voto proniore ad coronam destinatam possemus pervenire. Illuxerunt enim nobis literae tuae , ut in tempestate quadam serenitas, o in turbido mari exoptata tranquillitas , cr in laboribus requies ut in periculis, ct doloribus senitas , ut inu densissimis tenebris eandida lux is refulgens. Ita illas animo sitiem te perbibimus, ct voto esuriente suscepimus , ut ad certamen inimici, ex illis non satis pastos, ct siginatos gauisamus . Reddet tili Dominus pro ista tua caritate mercedem , ct hujus tam boni operis repraesentabit debitam frugem . Non minus enim coronae mercedem condignus est qui hortatus est, quam qui passus est: non minus laude comrignus qui docuit, quam qui ct fecit: non miniis honorandus est qui monuit. quam qui dimicavit: nisi quoniam nonnunquam magis gloriae eumulus redundat ad eum qui instituit, quam ad eam , qui sedoeilem dissipulum sebministravit. His enim fortassis hoc , quod exe cait , non habui fiet, nisi ille docuisset. Consule CCtera, quibus Martyres summam aestimationem suam , atque obsequium ci ga literas Episcoporum hujusmodi obtestantur. Epistola etiam hori toria lcgitur Phileae Episcopi, quam in carcere scripsit ad suam Ecclesiam. Eusebius autem Hist. lib. 8. cap. IO. integram reservavit.
242쪽
193 DE LITERIS ENCTCLIC Issi. VIII.
Encyclicis adversus h lantati istac subscribentium.
ST N O s a1 λI. disium Gallicanorum Mart3rum, oe Episcoporum redυersus Momanistas , ab EIexibero Pont. Approbatum . II. Γηae fueris . ratio G cIicae eυulgandae. III. Post ejusdem acceptationem vibique Montanistae meretici audium. IV. Cus confirmandae gratia Mnodus HierapoIitnua eelebrattir . v. ApoIIinaris Hierapolitani adυersus Montanum disputationes . UI. Altera Modus eadem de caussa eeIebrata sub Sota Acbillarum Episcopo . VII. Fuer it ne Sota Episcopus Achillarum , isn Anchialis. VIII. --tera Mnodus ab Apollonio Ephesi Archiepiscopo habita. IX. Doctores ab 'besiis delecti , qMi Montaαistas disputando refellerent . X. Ex illis fuerunt Zoticus , ct Iiaκus Episcopi , NAsterius Urbanus . XI. ApolIonius imprimis Pepuetianos , Mnsmex aliis Montani Sectis, exagitabat. XII. Serapion Antiochenus alteram, coma S nodo, Enc velisam in eadem caussa vulgavit . XIII. EooIsaa totius persuasio circa haeresim Montani e pendiις.
ΤΙ. Vum post judicia Apostolicae Sedis, Encyclicae Lugdunensis, dc Epistolarum a Martyribus ejusdcm Provinciae conscriptarum, Montanistae. dc generatim omnes novae Prophetiae assertores , fraudis ubique, erroris, & hypocrisis insimularentur . atque acta Circularia in praecipuis Ecclesiis suscepta fuissent, anathematismis etiam Conciliorum ab Ecclesia Christi eliminati fuerunt. Quae tertia est periodus Montanisticae Sechae, ab hypocrisi Montani exordientis , tum in apertum Schisma Ecclesiarum Asiaticarum, denique in dogmatum nefandam colluviem erumpentis . . Christiana Respublica hoc Diuitiaco by Corale
243쪽
I99 hoc debuit Martyribus Lugdunensibus , qui ipso persecutionis
tempore ab Irenaeo hauddubie commoniti, antequam Gallicanae Ecclcsiae Encyclicam suam vulgarent, publicis scriptis falsam Montani pietatem redarguerunt, cum apud Ecclesias Ali ricas, tum apud Pontificem Eleutherum . Hoc judicium subinde suis Encyclicis Literis annexuerunt Gallicani .. Quocirca Eleutherus , dc post ipsum nonnullae Synodi anathematismos in Montanum, & asseclas intorserunt. Eusebius lib. s. His . cap. 3. , ubi Encyclicae Lugdunensis fragmentum refert, simul etiam notat, epistolas a Martyribus mille conscriptas , quarum exemplaria ad majorem fidem conciliandam Encyclicae sunt adjuncta ..Ceterum eum montanus se Alcibiades, se Theodotus, tune priamum in Phrnia opinione hominum tanquam Prophetae ecletrari eo pisient ...... cumque illorum hominum causa dipensio orta esset , quiis Gallia erant Fratres, privatum de his Judicium suum, religiosum imprimis, se eum retra rude consentiens, rursus eidem epyniae subjunxerunt, prolatis interfeciorum apud se murrum variis epipolis, quas illi , dum in vinculis adhue essent, partim ad Fratres , in Asia , Phrnia degentes, partim ad Eleutherum Rom. Urbis Episcopum siri fer ni, pro pace Ecclesiarum quasi legatione fungentes. Perspic is equidem ex Historiae Eusebianae ordine, Martyres primum cpistiniis suis pullulantem Montani Secham Asianis denuncia1IC, ne non Eleuthero Pontifici, lupos sub Ovina pelle grassantes, palam fecitatum vero Lugdunensem, & Viennensem Ecclesias , ut schisma jam invcchum apud Asianos consopirent, non tant imEncyclicam scripsisse , sed easdem epistoIas Martyrum rursus transmisite . Quibus omnibus adhacrem Eleutherus, firmavit judicium Soteris, & novis detectis erroribus anathema dixit. Equidem eo sedente Pontifice, Montanum una cum allectis proscriptum ab Ecclesia fuisse, testis est idoneus Tertullianus, qui sub initium libri de jejunio scribit. Nomitatem igitur objectant, de cujus inlicito praescribant ι aut haeresim judicandam , si Gmanam esumtio est 3 aut pseudoprophetiam pronunciandam , s spiritalis imdictio eis, dum quarue ex parte anathema audiamas, qui Aliter μι
244쪽
II. Sed quoniam Encyclicum hujusmodi decretum est Christiani II. seculi nobilissimum monumentum, quod Ecclesiarum omnium consensionem, ritasque vim , & Magisteritim potest demonstrare , juvat rerum ordinem intimius pernoscere, & quo demum loco a fidelibus magisterium hocce habitum fuerit, ad nostram de Encyclicis Literis sententiam stabiliendam, indagare . Post communicatorias ab Aniceto Pontifice datas Montano,
atque illis Asiae Ecclesiis, quae ipsius Montani prophetiam Divino Spiritui adjudicabant, facti oculatiores Asiae Episcopi Apollonius . Apollinaris , aliique retulerunt fraudes impostorum ad Soterem , qui, re explorata, prophetiam Montanisticam & n vam dixit, N. parecthesim esse pronunciavit. Sed quum nihil ominus Montanistac non tam prophetiam pertinacius defenderent , quam nova regulae fidei superinducerent dogmata, mi Osus est ab Asianis Irenaeus Presbyter ad Occidentis Ecclesias,
nova commenta adversus fidem , a Montanistis invecta, enarraturus. Res ex voto contigit. Gallicanae Ecclesiae Lugdune
sis , dc Viennensis Encyclicas ea de re in Orbem vulgarunt, annexo judicio, quod Martyres pridem emiserant. Ratum id omne habuit Eleuthcrus, δc non errores solum , sed etiam Montanum, . imposturae Conscios anthemate confodita Haec quum intellexissent Asiani, Synodos coegerunt plurimas, cinissa judicia confirmaturi. Quia in Tractu pariter Antiocheno factum est, ubi Serapion Patriarcha Encyclicum Tomum edidit, in quo m numenta Encyclicarum eousque in caulla hujuscemodi vulgata collegerat. ΙΙΙ. Vulgatis igitur cum deminciativis, tum Peremtoriis Encyclicis, per Europam, & Asiam , ac per Antiochenum Tractum, passim cocunt in Synodos Episcopi , atquc commune in Montanistas iudicium ingeminant. Eusebius lib. s. Hist. cap. 16. fragmentum reservavit Monymi, quem esse Asterium Urbanum , plurimi autumant, quique historiam integram scripsit
motuum omnium Montani, errorum , actorumque adversus eumdem . Is inter alia prodit, post secundam periodum , in qua prophetia Montanistica velut nova. 6c parc csis improbata fuit. Asiae
245쪽
Asiae Ecclesias omnino honorem Prophetis, ac Prophetissis illis denegasse, ut propterea vellit rabidi canes C perint realedictis in stere Catholicam Ecclesiam . Universam vero , q ae per Orbem terrarum sparsa est, Ecclesiam, idem ille arrogantissimus Spiritus maledictis appetere eos docebat, eo quod nec honorem , nee adi
tum ullum ad ipsam pseudopropheticus Spiritus reperiret. Ac tum primum immani dissidio a Catholicis distracti Montanistae , nova invexerunt in Religione commenta. Quapropter subjungit ibissi Asterius . Nam eum fideles, qui in Asia erarit , saepius. ct in plurimis Asiae locis hajus rei causia conveniseent, novamque illam δε- Irisam examinassent . est prophanam , atque impiam judicassent . damnataque haeres, isti ab Ecessa , o Melium eommunione expul-ssent. Haec quum certa sint, superest, ut Concilia illa recenseamus , quae suo judicio communem in Montanistas sententiam firmaverunt. Sane Eleutherum imprimis Romanam Syn dum indixisse , tum infra , quum de Blasto, Sc Florino, accuratius disputabimus, tum aperte supponit Tertullianus , commemorans Anathematisinos ab uleuthero in Montanistas evub
IV. Prima autem occurrit Hierapolitana Synodus , de qua haec habet Libellus Synodicus num. 1. SVodus Divin , ct Sancta Provincialis Hierapoli Asiae relebrata ab Apollinario Sanctissima
hujus Episcopo, aliisve miginti sex Disiopis: quae abdicavit, cs extirpavit Montanum, se Maximillam pseudoprophetas, qui blaspheme, utpote a Daemone obsessi, sicut idem Pater dicit, visam commutarunt . Cum iisdem vero se Theodotum Coriarium eadem Duodus eo demnavit . Hicrapolis Civitas erat Phrygiae , & Colos politanae Urbi proxima, de qua in superioribus actum est. Coeperant Montanii hae virus suum in ea regione disseminare . Ad ejus itaque regionis Antistites imprimis spectabat, smul convenire ad novitiae illius Sechae examen instituendum . Eorum quoque potissimum intererat, Encyclicas reliquarum Ecclesiarum lectitare, probare, & exstirpandae domesticae haeresis caussa , contendere1blicitudine omni, & ZClo.
V. Equitam Apollinarem singulares in hac caussa labores si scepis
246쪽
scepisse, docet Eusebius, quum lib. 4. cap. 27. scribit. Apo
linaris vero licet penes multos multa exstent opera, haec tamen sola ad nos pervenerunt. Oratio ad Fupradictam Imperatorem. M. Au-rclium P Adversus Gentiles libri quinque. De veritare duo . Duo item adversus Judaeos . Et alii, quos postmodum scri u contra C taphrrium haeresim , quae quidem uora longe postea maximos ramultus
excitavit: tune temporis vero primum enasci coeperat, Montano eum
falsis vatibus suis adhuc errores sui fundamenta jaciente . Primus igitur Apollinaris in luccm protraxisse , dc coarguisse videtur fraudes Montani , sociarumque seminarum . Id Cnim aperte insinuat Eusebius, quum narrat, Apollinarem scripsit Ie adversus. Montanum Eo tempore, quo ille coepit haeresim suam vulga ' re , quae non longe postea in Ecclesiis Asiae tumultus , & diim dia excitaverit. Et quum subinde prodierint Encyclicae, atque anathema in Montanistas proclamaretur, Synodum congregavit suam Apollinaris, atque in ca Montanum, & Theodotum anath matismis confodit. UI. Aliam eodem tempore Synodum , adversus Montanistaseelebratam sub Sota Achillarum Episcopo, memorat Libellus Synodicus hisce verbis. Synodus divina σ sacra panicularis eo gregata a Sanetissimo Achillarum Epsopo Sota , aliisque XII. Diascopis : quae refutatum Theodotum Coriarium abdicavit. Montanum irem eum Maximilla, qui octingentas septuaginta octi Aebnas docebat , Ieque ipsum pro Spiritu Sancti venditabat. Fuit & haec totius Phrygiae Synodus provincialis , non inutilitcr post Hierapolitanam coacta, quum linguli, dc universi Episcopi, post evul-2tas Encyclicas , dc prolatum Orbis judicium, eniti simul derent, ut quae ibi cnata haeresis fuerat, ibi quoque radicitus exstirparetur, sublatoque schismate, amice simul omnes ad G dei candorem scrvandum Ecclςsiae conspirarent. Achillarum autem haec Synodus habita dc cclebrata est , quod post Universalis Ecclesiae Encyclicas quilibet Episcopus vel in Ecclesia sua, vel cum Episcopis finitimis ad eas sim coiculo firmandas dc su scriptione convenire debcrct. VII. Aliqui, ec mea sententia , rcetius pio Achilli, legunt Anchi Diuiti le
247쪽
Anchiali. Nam Sotas Anciali indigetatur Episicopus. Erat quiadem ad Smyrnae vicinia Achillarum vicus , idemque apud veteres Geographos , . ac qui dicebatur Achillius, dc tumuli Achilli . Xenophon enim in Hellcn. describens Jonae Asiaticae loca. vici etiam hujus meminit. Meminit quoque Diodorus Olympiad. 9F. ann. ., & in descriptione Provinciarum illarum Si phanus . Anchialis vero urbs Thraciae est, & ubi in Encyclica Serapionis, de qua mox, agitur de Sota, vocatur Episcopus Anchiali , & hunc refert voluisse ostendere, Priscillam a Daem ne esse invasiam , ope exorcismorum Ecclesiasticorum, sed praepeditum a Montanis is mille . VIII. Phrygia Episcopum Ephcsinum vel Primatem , sive ut dixit sequior aetas, Exarcham agnoscebat, eique subjecta erat. Quocirca Metropolitani illius tractus . quaecumque publica scripta, dc ad fidem imprimis pertinentia aut susciperent, aut CXararent, ea Primati annunciare debebant. Non est dubitandum , Hieropolitanae Synodi Acha, ceteraque eodem collineantia, denunciata fuisse ab Apollinar1 suo Ephesino Primati qui Synodum ea de caussa indixerit. Hus notitiam debemus Aulsori Praedestinati, num. 1 . scribenti . migesima septima hAE
resis P uetianorum, qui a loco quodam nominati sunt. Quem des tam civitatem dicit Epiphanius . Hane autem isi divinum aliquid esse arbitrautes, Hierusalon vocami. Tantum dantes mulieribus princip tum , ut sacerdotio quoque apud eos honorarentur. Dicunt enim duas Melesias, Quintillae . G Priscillae in eadem civitate Peputa. Unum sunt cum Cataphrygis. Contemtui autem eos habent, quod se isti Peputiani ceteris a timent meliores . Dicunt enim hanc Pepuetam
villam fuisse Montani, Priscae , ct maximiliae , or quia ibi eoeps rent praedicare , or ibi vixerunt, ideo locum anellari Hierusalem . Et quia habitatores Dei fiunt, ideo ceteris se esse meliores , Adsiriabunt. Hos Apollonius superavit Ephesiorum Episcopus . Vehementius adigi potuit Ephesinus Primas Apollonius ad Synodum indice tam , quod Monymus ille, seu Asterius apud Eusebium , amrequam hujusmodi Conciliorum celebrationem narret, obserrat, mulierculas illas ab arrogantissimo spiritu agitatas , unia
248쪽
versam Ecclesiam maledictis appetere tunc incoepisse , quum Synodalibus anathematisinis percelli coeperunt. Earumdem phanatismum in Synodo etiam stiperasse dicitur Apollonius libris, ut opinor evulgatis . Namque insigne Volumen adversus Cataphrygas edidit, tum falsas prophetias , quae ab illis circumferuntur
versasim expendens, tum vitas moresque eorum qui haeresis illivae amihores fuerant, disiuriens. Ut ait Eusebius lib. 1. His . cap. 1 8. . ubi nonnulla fragmenta adducit, concluditque. Multa denique alia fribit, quibus perniciosi imum illum errorem abunde. Or luculenti me confutavit. IX. Ab eadem Ephcsina Ecclesia dclecti sunt, qui per Asi nas Provincias non tam decreta judiciumque Orbis apud Ecclesias promulgarent, quam pertinaccs inter disputandum comvincercnt . Quapropter Apollonius in libro adversus Cataphrygas mox laudato, saepe eos ad disputationem provocat: in fragmento ad rem intcr alia habet. Quod si in hae parte eo fidunt innocentiae fiae, Mant se , is de his nobiscum disiceptent e ut Fquidem convicti fuerint, saltem imposerum delinquere desinant. Qui vero per Asiam missi ab Apollonio fuerant, crebris disputati nibus commonstrarunt falsitatem, vanitatem , dc hypocrisim cum Montani, tum muliercularum. Hoc Apollonii opus , quum prae manibus haberet Tertullianus , ad novae sectae .lcsensionem librum exaravit adversus eundem , teste S. Hicronymo de Script. Eccles X. Aeta illius Anonymi, seu Asterii Urbani, necnon Zotici, qui missi ab Apollonio fuerant , prolixius recensentur ab E sebio in asservatis fragmentis lib. s. Hist. cap. I 6. , ubi cum s keptas po Asiae Urbes percgrinationes, tum initas ab elidem disputationes enarrat. Prosequitur etiam quaecumque Zoticus Comanensis , & Julianus Apamentis Episcopi pcr Phrygiam egerunt , ut ostenderent, Maximillam , de Priscillam malo Da
mone esse obsessas, moribus insanas, & corruptas , peccatis On ratas 3 8 inepta , atque ad illudendum comparata vaticinia fundentes. Prodit ulterius, Zotici tentamenta vendicaturi, cum Da moniacis illis consueta Ecclesiae remedia , ni obstitissent Monta-
249쪽
nistae . Quod pariter Anonymo proditum in laudato fragmento. Recensentur ibi quoque laborcs Miltiadis , qui ineptias vatum
illorum insigni lucubratione confutaverat, eaque tanti momCnti , ut idem ille Monymus in compcndium cana redegerit. Zo .
tici equidem , & Iuliani Episcoporum . nec non Monymi Prossibyteri delectus, & industria in evulgandis decretis, confutandisque Montanistis, duo suggerit observanda i nimirum lc eosdem PepuZam invisi fle, suisque oculis perspexisse deliria, dc fabellas, vulgo a Montanistis de sita Pepueta jactitatas: insuper obiiste eos haec munera , jubente Apollonio Primate, Synodo Ephesina . Neque enim per alienas Dioeceses illis discurrere, & publicas disputationes inire licuisset, citra Primatis, Sc Primatialis Syno. di placitum , cui & Episcopi memorati. dc Pepura subjici
XI. Hinc eodem reserente Monymo, exceptis relationibus Episcoporum , Apollonius Ephesinus insectandum suscepit ine' tissimum illud Pepuzae commentum, a quo Montanistae dicti simi Pepuetiani. In fragmento enim sui operis, apud Euscbium lib. I. cap. I 8. , loquens de Montano haec habet Apollonius. Sed quisnam est novus ille Doctor 3 opera ejus, ct doctrina sutis Apem re produnt . His es, qui nutiarum dissidia docuit, qui jejuniorum leges imposuit ; qui P uetam , ct Tmium Phrygiae oppidula , Hierusalem
nominavit, ut cunctis undique homines eo conlocaret. Eo processit
haec superstitio , ut PepuZiani a reliquo Montanistarum coetu discriminari vellent , dc quod vicum illum , velut novam , beatamque Ierusalem incolebant, persectiores ceteris, sanctioresque haberi . Hanc stationem in hariolationibus suis Montanus pastim,& mulierculae futuram longe maximam . & sanctissimam pra dixerant . Quod cliam inepte deliranti Tertulliano excidit in lib. 3. adu, Marcionem . Hanc o Ezechiel noetis, ct Apostolus Phamnes vidis, es qui apud fidem nostram est, cr novae prophetiae sermo
testatur: ut etiam e giem Civitatis ante repraesentationem ejus comspectui futurum signum praedicaris. Atque hinc in ea secta profluxirunt tituli Spiritualium, &. Animalium, seu Psychichorum, quod Pepuetiani spirituales ,-mundi esse affectarent ι ceteros autem
250쪽
eum Ecclesiae Catholicae asseclis velut immundos detestarentur. XII. Antiochena paritet Synodus coacta sub Serapione , qui circa annum I 78. Maximino in Episcopatu Antiocheno succe serat, vuIIatum in Encyclicis Orois judicium publico scripto confirmavit. Serapion quum Encyclicas, atque acta advers is Montanum ab Apollinari Hierapolitano suscepistet. tum omnia rata firmaque habuit, tum Encyclicam dc ipse in Synodo exaravit . qua Tractui suo Antiochcno sententiam in hacrusim, atque in Haeresiarchas latam significat. De ea scribit Eusebius lib. 1. Hist. cap. Is . Apollinaris autem ,sriptorum adversum supradictam haeresim , mentionem facit Serapio , qui circa haec temporn Ecclesiae Antiochenae Episcopus post Maximinum esse dicitur. Collegit haud- dubie Serapion Encyclicas hactenus in ea caussa vulgatas , dc ad Episcopos iu accntcs dircxit cum Encyclica sua , in qua nimitum recolit consensionem totius Fraternitatis , commenta Mon-
Emistarum detestantis. Atque ut statis ipsa sunt Serapionis verba in framento apud Eusebium ibidem in qualiter universa , quae in terris est , Fraternitas operationem illam simulatae fictionis , quae
nova Prophetia nominatur , aversat atque abominata est, Beatissimi
Patris Claudii Apollinaris, qui Hierapolitanae Urbis in Apa Episcopus fuit, Literas ad vos m . Annexae illi pariter erant subscriptioncs, quac in epistolis ultro, citroque transmissis legebantur. De his scribit Eusebius. In eadem Serapionis epistola leguntur subscriptiones variorem Episcoporum. Quorum unas subseri t in hune modum r Aurelius C renius martyr opto vos bene valere . Alter autem hoc
modo : Aelius Publius Plius Devehi Coloniae Thraciae Episcopus: is stor Deum , qui in Coelis est, quod Beatus Sotas, qui est Anchiali, Pasmonium Priscillae ejicere voluit, stae spocritae nunquam permiserunt. Sed or Hiorum eo serium Episcoporum idem cum illis sentientium subscriptiones propriis Vserum manibus an tae in illa , quam dixi, epistola leguntur . Ex quibus non obscua conjicitur, in ea Scrapionis Encyclica ceteras ab aliis in eadem caussa conscriptas, intinum velut Tomum Encyclicum collectas, compactasque misse. Quo facto Antiochenus Antistes ostendcre voluit iudicium Orbis , quod in mirabili illa Literarum consensione satis deprehen- Di siligod by Cooste