장음표시 사용
261쪽
contrarium opinarentur adii multi, qui neque tecto, neque convictu 1ociari vellent alterioribus Iudaici cultus . ipso annotante Iustino.
ΙΙ. Hus rci argumentum est ipsa factio Montanistica, quae in Phrygia,& ad loca Hierapolitanae,& Colossensis Urbium proxima natales habuit. Paulus enim in Epistola ad Colosienses satis edocet, in Regionibus illis inscdille Iudaizantes: & ad sua usque
tempora ibidem perdurasse , testantur Laodicena Synodus , SI Ho mcntariis ad candem Pauli epistolam Theodoritus . Montanistae igitur celebrationem Paschalis dici abs rcccpto Ecclcsiarum more distrahentes, novo Cyclo adinvento, novos etiam fastos adjunxerunt, teste Epiphanio , qui quum haer. FO. nussi. I. recensuisset varias factioncs, de sectas, in quas Montani assectae
abierunt, haec de Pephletianis subjungit. Quippe semel quotannis unum Paschatis diem praefracse celebrant. Aperit etiam Epiphanius, unde illi novum Cyclum suum hauserint, S his verbis prosequitur. Sunt inter eos nonnulli , qui imam, eandemque diem observant,cT -- eademque jejunant , ac maeriis operantur. Nam ex ALIA PLlati accuratam se hajus insituti rationem didicisse gloriantur, in quibus Friptum es, VIII. Kal. Aprilis Salvatorem se passum , in quamcumque demum Lunae XLV. dies incurrerit. At qui in Cupadocia degunt, eandem diem, quae est XIII. Kal. Aprilis celebram. Ab hoc commemto , dc per Asianam Diaecesim inducto Cyclo, factum est, ut Qua todecimani in scenam prodirent, dc diu Ecclesiam vexarent. A. diendus Epiphanius loco cit. Ex his duabus inter se commissis PM -gum , or Quintilit,inorum, seu Priscilianorum sectis nova quaedam com ta s. in Orbem introducta Quartodecimanorum haeresis. Qui e teris in rebus eum Ecclesia erasentientes , hoc Vs ab omnibus aberrant, non illius insitatis , doc rinaeque constentanea quaedam amplexi sent.
Epiphanius,in Cyclo illo Pepinianorum exponendo,multa conges sit, disputavitque , adeo tamen implicata , & perplexa , ut fateantur nonnulli Chronologi , incassum laborasse ea in re Epiph,
nium. De eodem Cyclo scribit Sozom in lib. 7. Hist. cap. I 8.
262쪽
Montanistae, quos Pepuritas , o PHII 1 vomi ni , peregrinam quamdam methodum commenti , juxta illam Pascha eelebrant. De Cycloautem verba faciens, prosequitur ibid. A die LX. Kal. Aprilis, tanquam a creatione Solis , ac primi me sis exordio computaui XLV. diem, cujus in sacris Libris fit mentis, ct hu- ἀιem esse dicunt o mum uus Aprilis. Quo qui em Pasicha perpetuo celebrant ,si in eam inride
rit Resurrectisvis hes s sin minus fluenti die Dominico festisitatem agunt. Tertullianus quoque in libro de Jejunio, quem, quum
Montanista jam ct Iet, conscripsit, cap. 34. Rit. Cur Pascha celebramus annua circulo , mense primo e Cur quinquaginta exinde diebus in omni exultatione decurrimus Loquatur ne Tertullianus de CycloPepuetiano, dc de primo mense incipiente semper a IX. Kal. Aprilis ; an vero juxta mores Ecclesiae, aliis disceptandum relinquimus. Certe ad Montan istas intendit mentem , quorum in eo Libro patrocinium agit, atque adeo de anno fixo Solari, non de Lunari intelligit. Sed de his consule viros doctissimos, qui de anno Solari variarum Gentium, editis lucubrationibus , dispu
III. Ante ortam Montani sectam , Ecclesia Smyrnensis Iudaicum ritum circa Paschatis celebrationem sequebatur . Hinc nata est pacifica illa, & nunquam non habenda ante oculos dissensio B. Polycarpi cum Aniceto , ad quem ille hac de caussa peregrinatus sucrat. Commemorat illam Irenacus in Epistola ad Uiet rem IRomanum Pontificem hi sce vcrbis, apud Eusebium lib. 1.
cap. 1 .cim Beati simus Polycavus Aniceti temporitusRomam venist, at e inter illos de Fibusdam aliis rebus modica esset controversia. statim mutuo pacis suis se complexi sunt; de hoc capite magnopere inter se contendentes . Neque enim Aiacetus Polycarpo persuadere umquam poterat, ut o crvare desineret . quippe qui cum Johanne Dominino sibi disicipulo , c crem reliquis Apostolis I qui sium familiariter vix rat , eum morem perpetuo obstemausu.. Neque item Polycarpus Aniceto persuadere covatres est, ut observaret, cum Aviceim eorum , qui ante se fuerunt , Pressterorum morem sibi retinendum ese direret. O si cum ii se haberent, communicarunt sibi invicem. Et Anicetus in Ecclesia conse erandi munus Polycarpo honoris caessa concessit: tandemque cum pace a
263쪽
ρ invicem distesserunt: tum iis, qui observabant, quam talis , qui mia
nune observabam, flacem communionemque totius Ecclesiae retinentibus.
Inter alias Ecclesiasticas caussas , propter quas Polycarpus Romanum iter suscepit, dc ab Aniceto dissensit, praccipue illa fuit, ut certus quidam dies sollennitatis Paschalis communi consensu st biliretur, apud omnes observandus. Quemadmodum scribit etiam S. Hieronymus de Scriptor. Ecclesiast. cap. 18. Hic propter quasdam serper die Paschatis quaesiones sub Imperatore Antonino Pio, Eccιsia,
in Urbe regente Anicrao, Romam venis.
IV. Hinc ejus , de qua disierimus, controversiae periodus di plex est distinguenda. Prima sub Aniccto . quando, quae melior disciplina esset, cum Polycarpo discretatum. Namque ad illa
usque tempora perdurare Oeconomicum medium sub Apostolis invectum , opinatus Polycarpus , ipso non abnuente Aniceto. Pcriodus autem altera exordium cum factione Montanistica habuit, quando Pseudoprophetae illi utramque receptam Catholicis formam cclcbranci i Paschatis, simul cum ccteris maiorum institutis convicio appetentes, maledictis, ut loquebatur Asterius Urbanus apud Eusebium lib. s. cap. 16. . id cffecerunt, ut ab ea Oeconomia , quae tandem intempestiva crat, Eleutherus , & Victor supcrsedendum csC , dcce Crent. V. Porro haec secunda Periodus in schismate Romanae Eccle- .sae , quod Blastus invexit, Catholicos vehementius perturbavit.
Unde Pontificibus Elcuthcro , dc Vichori occasio data est , exagitandi assertores Iudaici Paschatis. Tertullianus enim libro de Praescriptionibus cui nonnulla adinstar appcndicis, a posteriore manu inserta fuisse , non dissitemur P ad rem scribit. Et prae
terea his omnibus etiam Blous accedens, qui latenter se senum vult introducere: Pasicha enim dicis non latenter custodiendum esse, nisisecundum legem Musis , XIV mensis. Quis autem nesciat . quoniam Ev--
gelica gratia evacuatur , si ad Legem Christum redigit 3 Latens se pus, quem sibi praestituerant Quartodecimani in observantia Pas chatis , quam promovebant, ille dubio procul erat, ut simul Lc-galium nccessitatem una cum Evangelio stabilirent. Sed Authorianε certus Pacianus, dum Novatianos oppugnat,& objecta Sym-
264쪽
proniani refellit, etiam observat, rigorem erga Lapsia non a N vatiano invectam fuisse, sed jam pri lem a Montano, quem Ecclesia per Encyclicas damnaverat, quique Iudaismum in Iudaici Paschatis observatione introducere molitus fuerat. Recenset a tem inter primipilos fictionis Montanisticae etiam Blastum, de ait. Scriptis tuis poenitentiam uriquequaque damnantibus secandum Phr gas te assion e pronuncias . Vcrum his Vsis , Domine ciarissime . tam multiplex , ct diversus en error , u3 non hoc unum in illis , quod contra poenitentiam sepiunt , scd quasi quaedam capita lernica eaedenda seni. Et primum hi pluritus nituntur authoribus . Nam puto , ct Grae..us Blaseus ipserum es s Theodotus quoque, o Praxeas vestros aliquando ritu re se illi Phryges nobiliores , qui se animatos mentiuntur a Lemsio , se institutos a Proculo gloriantur , Montanum , Maximillam Lo Prisiliam sicuti , quam multiplices controversias excisarunt de Pas,hali die , de Paracleto , de Apostolis , de Prophetis . multaque alia . fietit cr de Catholico nomine , de venia poenitentiae 3 Blastus igitur Montanista, dum Paschalcm Judaicum diem observari satagebat. legalia conjungere Evangelio latenter meditabatur LVI. Montanistae quoties invecti Cycli, atque immutati dici Paschalis coarguebantur, apPellabant ad consuctudincm Asianarum Ecclesiarum , quae Pascha eodem cum Judaeis die celebr bant . Imo etiam Asianos ipsos , ut assolet, interdum ob eam rem culpabant: ex quo per Asiae Urbes , dc Ecclesias , quas hactenus Montanistae in varias sententias distraxerant, nova Ciner- sit contentio , nova jurgia , dc schisinata . De quibus prolixE Eusebius libro cit. , dc post enarratas Montanistarum factiones Ecclesiarumque dissidia , subjungit mox cap. 13. Iisdem temporibus gravi controversia exori , eo quod omnes per Apam Ecclesiae versa quadam traditione Nisae, quari decima Luna salutaris Paschae festum diem celebrandum esse censebant , quo die praescriptum erat δε-
eis , ut agnum immolarent: e que omnino Luna, in quemcumque dramum diem Humanae incidisset, finem jejuniis imponendum esse tuebant: eum tamen reliquae totius Orbis Ecclesiae alio more uterentur .
si ex Ansolorum traditione profectas, etiamnum servatur , ut scilicesaeon alius , quam Resurrectionis Dominicae die , jejunia solis liceat.
265쪽
DISSERTATIO II. et MAsiani pertinacilis contendebant. fas nequaquam esse ab ea con. suetudine recedere; de a simplicis disciplinae exterioris observatione ad scisisma gradum iacientes, atque ad haertam pronioroe facti, scctam Quartodecimanorum conflarunt. VII .Polycrates Ephesinus Episcopus erat in Oriente,post Aegypti Primatem , omnibus spectabilior . honore Sedis , quam S. Johannes Evangelista tenuerat. Ex quo manavit, ut Canones Ni- Caeni Arabici hunς ordinem inter Patriarchas constituant , scilicet Romanum , Alexandrinum, Ephesinum , 5c Antiochenum . Quod in practatione Isidori ad Concilium Nicaenum legimus. Certe Primatum nullus, post Romanum . dc Aegyptium , majorem Episcoporum. numcrum sub se tunc habuit , ac Ephesin habebat. Iccirco Ephesinus Primas cum aliis saepe in contenti nem venit, ut in hac de sollennitate Paschali a Polycrate factam . Et sequiori aetate Memnon in Synodo Ephesina Generali quadraginta QMaganeos habuit. quemadmodum memoriae prodidit Johannes Antiochenus in epist. ad Rufum Tessalonicenscm . Totidem fere habuit Stephanus Ephesinus in Synodo Latrocinali. Idque in caussa fuit, cur Patrcs Chalcedonenses , Concilio ad CXitum jam perducto , confirmationem a Leone Pontifice post larent imprimis sanciti Canonis , quo Ephesinorum Exarchorum ambitum, vel ipsi Apostolicae Sedi interdum insultantium, justissima animadversione comprellerant, eosque Patriarchae CPno insuper subjectas fecerant. Scribunt enim Tona. II. Concit pag. 8. Non tam Sedi nae aliquid praesanies , quam Metropolitanis Urbibus quietem congruam providentes : eo quod fregnenter Di opis vitam finientibus , mutiae turbae nasiuntur, Clericis, ac Populis , qui per easdem sunt civitates , absque Rectire remanentibus , se Ecclesiasticum ordinem confundentibus. Quod nec vestram latuit sanctitatem: maxime propter Ephesios , unde quidam vobis saepius importuni fuerunt. VIII. Porro controversia de Paschalis dici celebratione ad E clesiasticas consuetudines pertinebat, non autem ad fidei dogmata , ut aliquibus videbatur. Inter alia vero discrimina , quibus f crae observantiae , dc consuetudines a Traditionibus secernuntur.
unum est, quod illae mutabile. sint, hae immutabiles. De quis
266쪽
bus praeclare , ut solet, cap. 27. de Spiritu Sancto ad Amphil chium edisserit Basilius Magnus. Quaccumque immutabilia sunt, ad divina jura pertinere censentur et cx eorum scilicet genere, quae a Christo Apostolis,-ab Apostolis Ecclcsiae tradita , atque ab eadem constanter religioseque altervata, constat ita , ut se habent, ab ipsomet Christo Domino emanasse , nec hominum decretis judiciisque esse permissa . Cujusmocli ca sunt omnia , quae ad fidem Christianam . dc ad Sacramentorum substantiam pertinere noscuntur. Rei exempla habes apud eundem Basilium, qui id genus Traditioncs parem cum divinis Scripturis vim autoritatemque habere demonstrat, inquiens. Eorum dogmatum , quae in Ecclesia servantur , quaedam habemus ex docyrina scripto
tradita: quaedam rurb.s ex Apsolorum Traditione commonicata nobis in mflerio , hoc est . tanquam arcana recepimus . Quae ambo vim eandem habent aὰ pictarem . Ita baptizandorum parvulorum auto. ritatem universae Ecclesiae procul dubio per Dominum c Apostolos tr
istam esse, affirmat S. Augustinus in lib. de peccat. merit. dc remissi. cap, 26. Et de alia quadam Ecclesiastica consuetudinc , immutabili observantia disputans adversus Donatistas de Bapt. lib. a. cap. 7. scribit. Hanc Vsem eo uetudinem , credo , ex Apos lica tradisione venient m a scut multa non inveniam tuin in literis e rum , neque in Conciliis Posterorum : se tamem quia custodiuntur permniversam Ecclesiam , nonnisi ab usis tradita se eammendata eredum tur . Quod quidem dc alibi ropctit, dc in epist. II 8. pro certa fixaque regula sumit. Ela, quae non fripta , sed tradita cui odimus, quae quidem toto xerrarum Orbe observantuν , dantur intelligi et ei Musis Apostilis , vel Plenariis Conciliis , quorum eis in Ecclesia silube
rima autoritas , commendata atque saluta retineri . Regulam ipsemet usu comprobat ibid. lib. 6. cap. 26. ubi in eandem sententiam Cyprianum adducit. & prosequitur . Quod autem nos admonet , ut ad fontem recurramus, laesi, ad Apsolicam traditionem, cr inde canalem in nostra tempora dirigamus, oρtimum es, Or sine d bitatione faciendum . Criterium etiam in eadem inquisitione adlύ-bendum suggerit illud, quod ejusdem operis lib. ψ. cap. 23. t Simus . Quod priversa νωeι Eccles , nec Conciliis institutum , ses
267쪽
semper retentum es, nonnise autoritate Apsolica traditum rectis G
IX. Consuetudines vero, quae mutabiles dc adlaphorae dicuntur , spectantque ad ri tum d ornatum Ecclesiasticum , posse ab . Ecclesiis variari , docuit Tertullianus ipso initio Libri de Coro. na . Hae vero sunt quaedam adlaphorae, quaedam bonae , me liores quaedam . Quae incliores, Consilii sani: quae bonae, sunt usurpandae e ceterae aulcm cum fides , Ecclesiasticae compagis unitate variari ab unoquoque possunt, dummodo Ecclesiae praeceptum nequaquam obstet. Huc pertinet, ad Orientem inter orandum sc convcrtcre , aquam baptismalem benedictione consecrare s ter in aqua eos , qui baptizantur , immergere , Dominico dic , & quinquaginta post Pascha dictus genua non flectere , & id genus complura . Quod omne ei rationi innititur. quam supra cum Basilio tradidi: consuetudines nimirum alias immutabiles csse , dc divino jure censerie alias humani de politivi esse juris, quae autoritate Ecclesiae , aut more contrario abra. gari possunt. X. Quoties igitur duae occurrunt secum invicem pugnantes . rationes consuetudinis alicujus servandae , optimum iacui est , . explorare Ecclesiarum quae ab Apostolis originem duxere , usum , dc persuasionem . Quod si ambae ab aeque vetustis Ecclesiis serrentur , alterutra nequaquam est improbanda , sed illa tenenda , quae disciplinae Christianae videatur congruentior. Apposite Tertullianus in lib. de velandis Virginibus cap. 2. Sed eas ego Ecclesias proposui, quas o us Apostoli, vel Apsoliri viri condiderunt . Habent igitur se illae eandem confiuetudinis autoritatem . Tempora , CT antecessores opponunt magis , quam pserae sae . Quod observabimus , quid deligemus . Non possin-s respuere consuetudinem,
quam damnare non posumus , utpote non extraueam, quia non extra
nereum . cum quibus silicet communicamus , jus pacis , o nomen F ternitatis . Una nobis , se illis fides. Unus Deus, idem Christus, eadem sera , eadem lavacri Sacramenta : simul dixerim , una Ecclesia sumus . Ita noserum es quodcumque no reum est. Tamen his sicut io
emnitas varie ins is , ct dubiis . Dcenis fieri flet, adhibe
268쪽
M. da fuit examinatio , quae magis ex duabus tam diversis eo etiaλλbus disciplinae Dei conmeniret . Quod quidem in hac ipsa de Pas.cl1ate dissensione liquido apparet. Nam Asiatici Iohannis m rem prae se ferebanti reliquae Petri, de Pauli consuetudinem.
Sed taec, ut eventus docuit, permanenter usurpanda , illa ex dispensatione Oeconomica concessa, & ad tempus . Etenim Apostoli in plerisque cx co, ac res ferebat, &. administrandi Evangelii natio poscebat, ne Judaeorum a se alienarent animos ex iis, quibus innutriti erant, caercmoniis aliquid admiscebant Christianorum ritibus , donec corroborata , & Gentilium numero
auctior in dies Ecclesia Iudaismum penitus dedisceret.
De Aistis Eleutheri , & Victoris Pontificum,
nec non Synodorum , dc Encyclicatum in controversia de Paschate.
Mud ab Eleuibero probatum sit. II. Sententiam Ecclesiarum Pa- aestinae ridior Pont. a Theophilo Caesareensi requi it , qui δε- nodum c Iebravit , moeticam condidit . III. Ui Ior in Sonο-do Romana Enoclierem Theopbili approbat . I V. Poberates Epis πι cum sua Gnodo Antenoclicam scribit. V. Utrimque succrisio , traditis Seniorum, Do Iorun ue magni babita VJ. Caesareensis 'nodica babet mcaelicae ob ara fieres . VII. . Apis probatnr ab Orbis Ecclesiis. VIII. AEla recensentur , o Mnoui ad eandem comprobandam congregatae IX. Constitit , solos Asiaticos Pascba Iudaicum tueri. X. Duplex Tomus EnocIisus in bae controversa ab Eusebio memoratus . XI. Earumdem EncI cIiearum autoritas a Constantino M. Ia data , S ab ipsis Asianis recognita . XII. Controυersiam jam plene definitam
269쪽
DISSERTATIO IL22sI. A B Eleuthero Romano Pontifice occasione Montanistarum arbitror fuisse determinatum, ut Pascha Christianum ad universaliorem Ecclesiarum obscrvantiam deinceps exigi deberet. Pascha enim Christianum reipsa a Iudaico Paschate distinguitur. Hoc siquidem, velut figura quae in Christi immolatione sit per Crucem peracta implementum obtinuit suum , quemadmodum legalia cetera , fixum erat ad diem XIV. Lunae mcnsis primi, a quo annum sacrum Judaei auspicabantur: Pascha vero Christianorum institutum ad memoriam recolendam Dominicae Rcsu rectionis, quae contingit in Dominica sequente diem XIV. Hus. dem mcnus. Qua de re verba facit Vcia. Beda His . lib. s. cap. 11. Votiva Pa ae nostrae festa celabramus, ut indicemus , nos nou eum antiquis excussum Aera iacae servitutis jugum ueuerari s sed redemtionem totius mundi quae in antiqui Dei pop. li liberatione praefigurata , ita Christi autem rejurrectione completa est J devota fide,
ae dilectione colere ι ut resurrectionis etiam nostrae , quam earim die Dominica suturam credimus ,spe nos certis a gaudere signe s. Hinc
ipsi illi ex nostris Christianis, qui more Iudaico, scit. XIV. Lunae celebrabant Pascha , non ritu quidem Judaico, sed in memoriam Dominicae Caenae in qua mystice immolatus est Agnus, id peragebant . Eleutherus igitur Pontifex , condemnaturus no- .um Paschalis sellennitatis festum , novumque Cyclum a Momiano de PepuZianis inductum, debuit sane receptum in Ecclesiis communius morem Confirmare, ceterasque omnes Paschatis rationes improbam. Victor autem Eleutheri in Romana Sede successer , inardescentibus Montanis arum jurgiis, memorati decreti occasione pacem & unitatem Ecclesiarum componere satagens, duo fasubriter cgit. I. opuscula varia ad hanc quaestionem pertinentia in vulgus emisit, reserente S. Hieronymo de S. E. II. requisivit Ecclesiarum sensa , ut cum eo quod rei gravitas exigebat , moderamine procederet , & vehement ora dissidia praecaveret , peremtoriam evulgaturus sen
II. In hocce instituendo examine methodum illam consa it Victor conducibiliorum , ut imprimit Ecclesiarum Palaei hinae
270쪽
usum moresque perquireret. Nam quum co loci Christiana E cletia ab Apostolis ipsis fundata fuisset, idoneum nostebatur a gumentum vcritatis , si Ecclesiae illae cum Romana consentiet res in eo dcprehenderuntur. Quapropter epistolam ad Theophilum Caesareensem Episcopum direxit, qui per ea tempora Primas Palaestinarum Ecclesiarum crat: Si quidem Hierosolymis sub Tito Imperatore destructis , tametsi Domitiani placito ad veteris Hieroselymae rudera Urbs denuo a Graecis excitata fueritic de qua Colonia , atque Epocha restaurationis visuntur hodieque numismata ab Harduino collecta in praeclaro opere de nummis Populorum, Urbium in Episcopus nihilominus ejus loci nequaquam urbem illam regebat, acl vicinia sedem habens , &concestis Primatialibus juribus Exarcho Cacsareensi . A Theophilo itaque petiit Victor per epistolam , quo usu , quove ritu celeberrimae Ecclesiae illae regerentur. Synodi ea de causta sub Theophilo habitae fragmentum nobis asservatum est , quod ex aliquibus MSS. Codd. eruit, de vulgavit Steph. Baluzius in
nova Collech. Concit. , ubi pag. I . lcgimus . Tune Papa moror Romanae Urbis Episcopus direxit, ut daret autoritatem ad Theophilum Caesareensem Disopum δ quia tunc non Hierosolyma Metropolis via debatur , ut inde Paschalis ordinatio proveniret, ubi Christus fuisset in eorpore versatus . Theophilus itaque Episcopos vicinarum Pr vinciarum , atque ex Ecclesiis singulis viros docuina praestantiores ad Synodum coogit , Pi simul omnes convenere , ut Pascha in primo quidem mense celebraretur , & post Lunam XIV, non tamen quacumque die incideret , sed Dominica sequente. Pergit enim Fragmentum BaluZianum . Accepta itaque autoritate Theophilus Epis us , videns tantum sibi opus fuisse injunctam . quod in Mundi observationem transmitteretur . non solum suae Patriae , sd se de vicinis Provinciis omnes Episcopos, ct sapientes viros ad Concilium convocavit. Sequuntur Acha Synodalia. quibus probata est observantia quae ad Ecclesias universas erat trans.
mittenda . De eadem Synodo loquitur Eusebius Hist. lib. s. cap. 23. Qui in Pat Hrina congregati sunt , quibus praefidebans Theophilus Caesareae Palaestinae , ct Naraissus Hierosolymorum Epis