장음표시 사용
321쪽
negare vel profiteri exterius Rcligionem, prout aut tempus aut necessitas ferrent, eodem scribente Origene Tractatu a . in Matth. Et apud Eusebium lib. 6. Hist. cm3.39. eam fuisse ait Ha rc sim Helccllaitarum , quae docet. indisserentem rem esse Chrisum bnegare : se eum qui sapit , ore quidem tenus in ipse discrimine n gaturum est e , sed non ex animi sententia. Iis gemina sunt quae apud Epiphanium haer. IV. S. Augustinum de hacresib. num Io. leguntur. Nec defuerunt sequiori actate qui illud ipsum irreligiosum dogma promoverint .Quibusdam Arianam perfidiam consectari dctrcelantibus Ualcns pravum idem conmlium suggercbat . Veniam voLis Numen, etiamsi vestra sit vera Religio , facile daturum est , qui non vestra sponte , sed is coacti feceritis r Coactioni enim semper defensio relinquitur : Voluxtatis autem est accusatio. Quod narrat Theodoritus lib. 4. Hacrctic. Fabul. cap. 2 2. Nihil autem cst, a quo tantopere abhorruerint tam AIam Gres ; quam Orthodoxi Patres , qui opinionem illam velut se Liam & erroneam nunquam non impugnarunt. Et eX Martyrum quidem ordine digna 1unt quac hic adscribantur verba Gordii, quae in oratione de illius martyrio reservavit S. Basilius M. N gem ego Deum meum , in cujus eutium sum educaIus Nonne Coelum , Sol, cir Apra omnia lumen mihi clauiserem suum p Credam proferi humum quam peditus tera , mihi ruituram. Nolite errare : Deus --πuam irrideri potest; ex ore nostro nos judicat, ex nostris, inquam. s nos semini, damnat . Mihi consulitis , ut Deum nos disimo lem QuamobremZ in vitam prorogem 3 mortem Horam 3 Dies ali aiam At supernae vitae longaevos perdam annos. An ut corporis crueiatus e giam 3 At sic non videbo bona Iustorum . Nam ire perditum dedita opera , cr fraude ac dolo saevas Tartari poenas macerari,
322쪽
De contentione circa usum summi,
B: remissi Canonum Juris in gravioribus peccatis
S x Η Ο I s. I. PeeeaIa graviora aIiquando post poenitentiam, nIiquando in exis μυitae , ct ne in ipso quidem exitu aliquando condonabat EccIesia . II. Occasione summi rigoris Montanisarum ad mitiorem diJciplinam semet inflexit. III. Summum jus Canonum , flabiliens perm- tuam poenirentiam , tenuerunt Caprianus S Gerus Romanus . IV.C3priano in Africa ob ebant Pres teri Iaxitatis amantes . V. Pres teris faυebant nonni lii Mart res qui vel Episcopo inconstro Libellos subscribebant. VI. Utrisque per Iiseras occκrrit Q-prianus . VII. ADrurum temeritati modum etiam facis Romanus Clerus , S Eυangelicum vigorem defendit. VIII. ostendit, Mar-uribus hae in re consulere Episcopos debere . IX. Facito serum Presisterorum Iaxitari praeiverunt Paulus quidam , ct Lucianus qui S Enoclicam scribere ausus est. 'X. Consono C priani, SClari Romani. 1. V Actenus non semct advertimus , nonnullos arbitratos
H mille, peccata illa quae a Montanistis inacccssibilia dicta 'sunt, ab aliis vero phraseologia Johannis Apostoli peccata ad mortem appellabantur , ne in ipso quidem vitae exitu remittcnda esse , sed potius corum criminum reos perpCtuae poenitentiae esse addicendose ut cujus indigni atque incapa-Ces ab Ecclesiarum Praesulibus non lcgitimae potcstatis defcctu, sed criminis gravitate judicabantur, veniam ab i psa aeterni Dei Clementia Exorarent. Namque codem tempore, quo seVerior disciplina haec obtinebat, nihilominus quicumque fidei extorres ec perduelles errorum palinodiam canerent, ad communi oncm Diuitiaco by Gorale
323쪽
nionem tandem admittcbantur . Tostantur id Ecclesiae Lugdunensis dc Viennelisis in Encyclica, ex qua novimus, a Pothino Episcopo Lugdunensi susceptos fuisse, & vel ut Martyres laudatos aliquos qui publice fidem antea pernegassent. Sic enim apud Eusebium lib. s. Hist. cap. I. legimus. Omnes sequidem qui a prima flatim comprehensione fidem negaverant, 'si quoque in
carcerem conjccti, eadem quae ceteri Martyres, perferebant . Neque
enim illis quidquam tune profuit fidei suae negatio . Et paullo post de Martyrum exercitatorum Zelo, quo, fidei licet perduelles, eiurato errore Confessores & Martyres facti fuerant subinde dc coronati, sit ungit eadem Encyclica . Sed per i orum tolerantiam immensa Christi Misericordia tandem illuxit. Quippe mortua jam Ecclesiae membra viventium ope atque auxilio ad vitam rovocata sunt: se mari es gratificati sunt iis qui fidem negaverant: ingeniique gaudio mater eadem Virgo Ecesco cremesata es , cum eos quos tanquam extinctos abortu ejecerat, vi s jam ac spirantes r cuperaret . Haud aliter Natalis, de quo supra, etiamsi haereticus M Haereticorum Antistes factus fuisIct, poenitentia tamen duchus Zephirini decreto Ecclesiae restituitur. Cujus generis exempla sunt plurima in Historia Eusebii, Ac in scriptis Sanchorum Patrum. Disciplinae interim lina tes ii tunc crant, ut summo jure uterentur Ecclesiastici Pracsides , dc peccatoribus graviorum criminum reis quos perpetuae poenitentiae subdebant, communionem aliquando in exitu vitae largirentur, aliquando denegarunt. Contra vcrsi erant alii qui rcmisso iure utendum existimarent. Vindices summi iuris ita cum peccatoribus agebant, ut si illi post actam primi criminis poenitentiam in aliud simile proruerent, nonnisi cXantlatis labori sssimae satisfactionis operibus possent ad communionem restitui . Quod eleganter expressit Tertullianus in lib. de Pocnit. cap. 9. H - igitur poenitentiae fecundae ct unius quanto in arto negotium est, tanto operosior probatio est; ut non sita conficientia praeferatur, sed aliquo etiam actu adminifretur . Is actas exomologesis est , qua delictam Domino nostro confitemur , non quidem ut ignata, sed quatenus satisfactio confusione deponitur, confestone poenitet
324쪽
tia nascitur , poenitentia Deus mitigatur. Itaque momologesis pro-ifernendi cr humilificandi hominis disiciplina Vl, conve=sationem im,ungens misericor iae illicem: de ipse quoque habitu atque victa mandat , sacco es cineri incubare , corpus sordibus obsurare, animum moeroribus dejicere , illa quae peccavit , tristi tractatione mutare reeterum er potum pura nosse, non ventris scilicet , sed animae causa plerumque verὸ jejuniis preces alere . ingemiscere , lacrymari , mugire dies nocIesique apud Dominum Deum suum, Presbyteris aάvolti, o Cmris Dei adgeniculari , omnibuι Fratribus legationes suae deprecationis
ΙΙ. Intemperans rigor a Montanistis inductus , quo peccatis aliquibus aditum omnem poenitentiae intercludebant, reosque adigebant ad dcq crationcm , locum Ecclesiae tribuit, ut coli tis consiliis maturius hac in re aliquid deliberaret. Post Encyclicam Lugdunensem . in qua Apostatis & publicis fidei perduellibus ad Martyrum preces venia dccreta cst, concellumque& denunciatum Ecclesiis, ut hujuscemodi homincs velut Sa ctos venerarentur , ceteri per orbem Antistitos ad mitiorem disciplinam inflexi fuerunt. Probavit id suo facto suoque, ut i quebatur Tertullianus , decreto peremtorio Pontifex Zephirinus. Atque adeo Dionysius uterque, Corinthiacus & Alexandrinus, ceterique Patres uio suffragio accesserunt. Hujus insigne testimonium suggerit Clemens Alexandrinus in opustulo, cui tit Ius r Quis Dives silvctur. Rem distulit a cap. 38. & scqq. , ac post diligentem graviorum criminum recensionem , concludit cap. sci. Et assectas quidem inolitos confestim simulque praecideo impossibile forte est: Dei tamen virtute, Cr humanis precibus naritrumque auxilio , necnon vera poenitentia assiduaque meditatione res
praestari potes. Observaverat in cap. - 2. , juvenem quendam in gravissima facinora devolutum , ad cohortationes Iohannis Evangelistae poenitentiam amplexum esse . Salutare hoc remedium poenitentiae omnibus praesto esse asseverat, tametsi gravissimorum peccatorum conscii sint, modo ex animo pocniter constituant, de decretis ab Ecesesia poenis satisfacere . LII. Aevo autem Cypriani Catholicis crat persuasum , cssectu S
325쪽
, Iesus Redemtionis applicari omnibus per poenitentiam post dcbere . In co vcrtebatur dissensio , quod plurimi rigorem Ca nonum , N. disciplinam summi juris adhiberi oportete in eo ar bitrabantur , ut graviora erimina non sine perpetua poenitentia eluerentur. Summi hujus juris alterior erat Clerus Romanu, cum Cypriano , qui tum in libro de Lapsis , tum saepe in epi stolis rigorum poenarum, probationem propositi, & remedium satisfactionis pcr opcra laboriosa exigit secus qui facerent, de clarat contra rigorem Evangelii eos ficturos; non prodesse peccatoribus, sed plurimum saepe obesie . De hoc usu summi Iu ris erga Lapsos Romanus quidem Clerus in Epist. 3 o. ita sἰri bit. Antiqua haec apud nos severitas, avtiqua fides , disciplina te situr antiqua. Cyprianus autem defensores remissi juris in libro de Lapsis incuriae temeritatisque insimulat. Emersit enim no mum genus Cladis , se qιasi parum persecutionis procella saevierit . accessit ad cumulum Ab mi ricordiae riculo malum fallens, cr bla,
da pernicies. Contra Evangelii vigorem, contrA Domini ae Dei letagem , temeritate quorumdam laxatur incautis communicatior irrita
es falsa pax , periculos dantibus , Gr nihil accipientibus profutura .
Non quaerunt sanitatis patientiam, nec veram de satisfactione me dicinam . Poenitentia de pecurum excussa es. Gravissimi extremiaque delicti memoria sublata es . Operiuntur morientium vulnera, ct
plaga laethalis altu se profundis vulneriam infixa, dissimulato δε-
fore contegitur . A Diaboli aris revertentes, ad Sanctam Domini sendidis cr infectis nidore manibus accedunt. Mortiferos Idolorum cisos adhuε poenae ructantes , exhalanssius etiam nunc scelus sum fauet cor contagia funesa redolentibus, Domiui corpus invadant. Hoc stylo integer ille Tractatus constat, dc ubique fere laxitatem illam in
IV. In Africa potissim in viguit dissensio ob factionem Presbyterorum quorumdam , qui remisso jure utentes , Lapsis proinmiscue omnibus communionem indulgebant, magna labe an liquae disciplinae Canonum illata, ut Cyprianus quaerebatur e pessumdatis etiam Episcopalibus juribus , ad quos pcrtinebat cxa. minare publicos poenitentes, ec qui probarcntur, communione
326쪽
donare. Hanc Presbyterorum audacham passim cragitat Cypri,nus , & praesertim in Epist. I o. acerbe his verbis cxspos fulat. Θιοd enim non periculum metuere delemus de offensa Domini , quam do aliqua de Presbyteris , Evangelia , nec loci sui memores, sidueque futurum Donum judicium, ne que nunc sibi praeposithm Eoi si sum cogitantes , quod nuΠquam omnin) sib Antecessiribus factam est cum contumetia conte Iu Pracrifiti totum sibi mindicant f Atqui utinam non prosata Fratrum nostrorum salute s i omnia vindica, enis Contumelias Et scopatus vostri dissimulare se forae posem, sLis d. lari semper o pertuis . Sed dissimulandi nune locus non I, quando decipiaIar FZaternitas nostra a prit in m et fri/m, quiduis sine re,l tutione risi uendae salutis pia biles of cupiunt, ma-g s lapsis ossunt. In libro autem de Lansis fucata illa Prcssivi rorum argumenta i illit, qui facilitatem veniae alcbant mirabile quoddam csic divinae miserationis indicium . Scribit enim sanctus Antilles. Euid i uriam beneficium moenni r Quid impiritatem vocabolo pie atis an gant ' Quid eis qui flere jugiter, o
rogare Dominum suum debent, intercepra poenitentiae lamentatione
communicare se utant Z Hoc fiunt huj modi laesi, quod grando semptas; quod turb/dum bdus arboribus; quod armentis pestilens vastitis' p/od navigiis saeva tempe s. Solatium aeternae spei adimunt, arborem a radue subverturat, sermone morbido ad laethale contagium strepunt; navem Eopulis ne in portum perveniat, illidunt. Non comoedit pacem facilitas is a sed tollita non communicationem tribuit. sed impedit ad salutem . Persicinio haec es alia se alia tentatis , per quam subtilis m/micus 1 Uuandis adhuc Laras occulta popul Iione gruebatur ut iamcutatio conquisfiat, es dolor sileat, ut delicti
memorra evanescat , ut opprimatur pectorum gemitus, saluatur σι -- tus oculorum, nec Dominum graviter usensum longa σ plena po nitentia deprecetur ρ cum scriptu te memento unde extideris, o age
poenitentiam . Digna sunt quae a Theologis & a piis omnibus viris pcilcgantur quae Cyprianus proscquitur aratimenta, quibus sum riu auris disciplinam tunc per orbem Christianum communius receptam constabilit, & factiosorum Promuterorum illorum reprchendit temeritatem, qui fuco praXcos benignioris peo candi
327쪽
eandi invitamenta atque illicia dcfendebant. V. Neque vero destitit Cyprianus unquam commonere ubi
que Martyres ic Consessores, ne perniciosae illi Presbyterorum opinioni adhaerescerent. Quippe nonnulli ex ipsis in eum jam
errorem devenerant, ut Lapss quotquot Libellos porrigebant. inconsulto Episcopo pacem elargirentur: dc hoc praetextu dis sensiones inter Episcopos, dc Martyres ipsos cierent. De quo scribit ille in Epith io. Exponunt deinde se tos Martyres , o gu
riosos Servos Dei cum Dei Sacerdote committunt. Nam illi memo res Dei nos,i ad me litenes direxerint, se petierim nune desideria sua examinari, se pacem dari: quando usa ante Mater nostra Ee
clesia pacem de Domini misericordia prior sumserit, o nos disina protectio redaces ad Ecclesiam suam fecerit. 9 Hi sublato honore quem
nobis Beati Martyres cum Confessoribus servant, contemta Domini Dage er observatione, quam isdem Mar9res se Confessores tenendam mandant, ante extinctum persecutionis metum , a te reditum n strum. ante 'sem pene Mart rum excessum , communicent cum Lusis , osserant o Eucharimam tradant i quando etiams Martyres per calorem gloriae Scripturam minὐs contemplames , contra legem Domini plus aliquid everent, a Presbteris o Diaconis fluerentibus admoneri deberent , sicut fer per in praeterimm factam est. Equidem quotquot Martyres Spiritu divino & Evangelico Zelo agebantur, illud omnes caverunt, ut Lapsis non aliter quam consulto Episcopo pacciri darent: imo eosdem interdum ad Episcopos diamitterent , quorum justissianas querelas commendant in litoris ad Cyprianum datis. Improbant enim una cum illo quorumdam Martyrum de Confessorum nimiam scribendorum libellorum pruriginem , dc in Epist. 26. ad Cyprianum inquiunt. Animad
venimus enim te congruente censuro ct eos digne objurgasse , qui immemores delisoriam si rum , pacem a Presbyteris per absentiam tuam
obstinata se praecipis i cupiditate extorsissent: o illos qui sine respectu
Evangelii Sanctam Domini canibus, ct Margaritas porcis profana Deilitate donasnt. VI. Cyprianus itaque cum magni fecit hujusimodi Martyrum praerogativam , tum preces illorum plurimi aestimandas esse decernit Dissiligod by Corale
328쪽
atocernit, modo quotiescumque Laesis in vitae exitu communi nem concesserint , sententia Episcopi vcl Prcsbytcri exspectar, tur . Iccirco in epist. I 8. , quam acitate imminente & morbis Carthagine grassantibus scripsit, Presbyteros suos his vcrbis
commonuit. Occurrerium puto Fratribus nostris , ut qui libellos is Martyribus acceperunt, or praerogativa eorum apud Deum adjuvari
possunt , Grs incommodo aliquo , infirmitatis periculo occupati fuerint, non exspectata pra sintia nostra, Apud Pre1bterum quemcumque prae Antem exomologesim facere delicti sui possnt, ut manu eis in
poenitemiam imposita Ceniant ad Dominum cum pace, quam dari Maris
9res literis ad nos Doris desideraverunt. Id igitur ut agant Presbyteri , non invitus indulget . Sed quemadmodum in his libellis 1 ubscribendis se se gerere dcbcant Martyros, docci in epist. Is . ad ipsosnaci data. Oro vos quibus possum precibus, ut Evangelii memores , Cr considerantes quae ετ qualia in praeteritum antecessores ussiri martyres concesserint , quam soliciti in omnibus fuerint ι vos quoques licite er caute petentium desideria ponderetis, ut pote amici Domini, or cum illo judicaturi , ct isiciatis se acrum , CT opera, Cr merita singulorum : ipsiorum quoque delictorum genera se qualitates cogitetis . ne siquid abrupte cr indigne vel a nobis promisum , vel a nobis fa .ctum fuerit , apud Gentiles quoque i os Ecclesia nos erubescere imcipiat. VII. Romani pariter Clerici apud Cyprianum epist. 3 o. insigni documento ex antiquarum Socictatum privilegiis petito , statuunt modum & ordinem pracrogativae hujus Martyrum in Libellis subscribendis. Associatae olim Urbes certa quaedam fundamentalia servabant, in quibus socictas intcgra continebatur. Quae autem sociis Urbibus praerogativae concedebantur . sic vari consueverunt quotlcs fundamentalibus Legibus totius p litici corporis nequaquam obessent. Haud alitcr, inquit Roma nus Clcrus, in coetu Christianorum cujus fundamentale est , Evangelicae disciplinae vigorem servare , Martyribus dc Confessoribus ob virtutum excellentiam, & defendendae Religionis ac fidei meritum , quaedam praerogativae jure optimo sunt attributae, de imprimis jus illud reconciliandorum Lapsbrum . Sed
329쪽
quoniam Martyrum nonnulli, delactu prorsus non habito , cum omnibus indiscriminatim utcbantur eo jure , vacillabat firmitas Evangelicae disciplinae, & compaginis Ecclesiasticae fundamen tum concuti videbatur. Quamobrem Clerus ad certos limiteaeam praerogativam censuit esse redigendam , literasque ea de caussa ad Cyprianum perscriptit. Monuerat iste in epist. 31. ad Clerum eundem, Lapsos quosdam qui pacem a Martyrib us , exhibitis libellis impetraverant, in tantam venisse audaciam , ut' posthabito cum suo, tum Presbyterorum Carthaginensium cxamine , pacem omnino firmam & stabilem esse contenderent. Ad haec igitur rescribit Romanus Clerus , & enormem illam te meritatem reprehendit, pacemque subinde tribuendam elle ait. si ad Evangelii normam exigatur. Qui si h bent, quid petunt quod tenent λ Si autem non habere illos probatur , hoc ipso quod petuna
cur non judicium eorum si inent, a quibus petendam pacem quam utique non habent, putaverunt Quod si aliunde praerogativam communiacationis habere se eredunt, cum Evangelio illam conferre conentur , ut ita demum firmiter valeat, si ab Evangelica Lege non LFnat. Cetrirum quo pacro Evangelieam poterit praestare communicationem , quod
contra Evangelicam decretum videtur veritatem p Nam cum omnis
praerogatio ita demum ad indulgentiae privilegium spectet, si ab eo cui sociari q aeris, non diserepet; qui a Deo cui sociari quaerit, discrepat, necisse es indulgentiam se privilegium Societatis amittat. Hi deant igitur quid in hoc negotio agere conentur . Nam se aliud qui dem Evangelium , aliud autem martyres dicunt posuisse decretum, collidentes contra Evangelium Martyres , utrobique periclitabuntur .
Nam est Evangelii fracta jam est j cens videbitur esse majesas ,μ ρο-
ruit alterius decreti notatate superari : ct de martyrum ea te glorios Confessionis eorona detracta , si non illam de Evangelii conservatione invenientur consecuti , unde Martyres fiunt. Ut merito nulli magis si eompetens, nihil contra Evangelium decernere, quam qui Martyris nomen laborabat accipere . Elud praetera vellemus addiscere ,s Mart res non propter aliud Martyres fiunt, nisi ut non sacrificantes , teneant Ecclesiae usique ad effusionem sanguinis sui pacem , ne cruciatus dolore
super u perdendo pacem , perdam se is em , suam si se scassint, st
330쪽
hasDari non putaverunt ι illis existiment donandam, qui sacrificassericantur: cum legem hanc debeant in aliis tenere , quam ipsi videban
VIII. Sed & ex eo argumentatur Romanus Clerus Lapsorum temeritatem , quod praerogativa concedendae pacis Martyribus attributa, iis terminis circumscribatur , ut scilicet Lapsos ad Episcopum remiticro cum precibus suis possint. non autem inscia Ecclesia, si io & integro jure communionem illis elargiri. Notat iccirco hunc esse morem a veris Martyribus Observatum, .
proseqNitur . In quo negotio hoc ipsem, quod pro se irai facere putaverunt, animadvertimus contra se V s protulis. Nam dandam
illis pacem Martyres putaverunt, cur ibi non dedemut 3 Cur illi ad scopum, ut ibi dicunt , remittendos censuerunt λ Is enim qui jubet, potes utique facere , quod fieri jubet. Sed ut intelligimus , imo ut res usa loquitur cir clamat, Sanct simi Martyres utrobique adhibendum Putaverunt temperamentum se pudoris se veritatis . Nam ct qui ὀmultis urgebantur. dum ad Episcopum illos remittunt , et erecundiae propriae , ne ulterius inquierarentur . considendum putaverunt: o dum illis non usi communicant , Evangelicae Legis illibatam 'ceri/atem custodiendam iudicaverunt. Commendat igitur Clerus zelum Cypriani, qui dc Martyres commonuerat, ut importunis hisce Lapserum flagitationibus modum facerent, & ipsorummet Lapsorum temeritati ac licentiae ita se se opposuerat, ut ne Presbyterorum quidem benigniori opinioni parcerct. Tu tamen , μα- ter , nunquam Pro tua earitate desistas La forum animos temperare , ct errantilus veritatis prasare medicinam e lieri animus aegrorum medentium respuere flet industriam. Recens est Lararum hoc vulnus, ct adhue in tumorem plaga consurgens: se iccirco certi sumus, quod spatio productioris temporis , impetu isto consen siente, amabunt hoc
ipsum , ad fidelem si dilatos esse medicinam . si tamen desunt qui
illos arment ad periculum proprium , or ras perversum instruentes , pro salutaribus dilationum remediis exitiose deposiaut illis properatae communicationis venena . Neque enim credimus sine insiιncta qMorumdam tam petulanter sibi pacem vindieare .