장음표시 사용
361쪽
nelio & Romanis nomina Catholicorum Episcoporum , quibuscum per literas tuto communicare pollent. Quapropter in C idem epist. 19. ad Cornelium scribit Cyprianus. Miserim tibi proxiamse nomina Episcoporum se e consiturarum , qui integri se sani in Ecclesia Catholica Fratribus praemat. Quod utiqω ideo de omnium noctrorum eoAfilio placuit scribere , ut erroris diluendi , ae perspici=dae veritatis compendium fieret,insires tu , Cr Collegae no i quibus Hibere , o literas mutuo a quibus vos accipere oporteret. Hu sautem praeter hos quos episola nostra complexi sumus , Hibere vobis auderet , siciretis eum vel sacrificio , vel libello esse maculatum , vel unum de haereticis , perversum scilicet cr profanum . Commendanda mehercle haec priscarum Ecclesiarum solicitudo, qua Primates dc Metropolitani clectis noviter Pontificibus indicabant Episcopos saos Catholicae professionis , nomina etiam dc Episcopatus describebant, ut quibus Formatas ceterasque epistolas dari oporteret, sine ulla dubitatione cognoscerent . X. Quemadmodum vero Metropolitae Pontifici denunciabant nomina Ortodoxorum Episcoporum, ita quoque eorum qui aut Schisnatici & rebelles , aut haeretici, aut denique abstenti essent. Hinc quum Cornelius conquestus esset de Cypriano quod acta Fortunati Pseudo Episcopi Carthaginensis illico ad n litiam sitam non pertulisset, querimoniam his verbis excepit ille in cpith. 1 9. ad eundem Pontificem. Quod autem tibi de For una io su ud p a paucis es ravere Iis haereticis constituto, noustatim siris, Frater Carisma , um ea res erat quae in noIitiam tuam deberct per nos uenmo statim quasi metua aut metuenda perferri : maxime qua ido Gr Vortunati nomcu jam satis nos sis , qui es unus ex gulaque Presbyteris jam pridem de Ecclesia profugis , Or sementia
Co imporum nsrorum multorum . cir gravissimorum virorum nupeνμ D tis , pii se re hae re priore anno ia te literas fecerunt: item Felicismum signis rum seditionis recognseres ; qui ct Vse in is em Ge- .pi porum ninorum factis ad te pridem literis continetur: qui non tantum ab iis phie afflentus , sed abs te illis nuper de Ecclesia pusus
est . Cum haec in notitia tua esse eonsiderem , ct pro certo haerere memoriae or disciplinae tuae scirem , nec arium non putavi cele-
362쪽
gigriter se urgenter haereticorum tibi imptras uunctandas r nepia enim ad Catholicae Eccles ae majestatem pariter ac dignisatem pertinere debet, quid apud se haereticorum, Schi alicorum moliatur audacia . Duo hinc facile colliges. I. Encyclicam Carthagincnsem Itic memoratam diutile a Cornelio sitsc tam , siquidem laud ta epistola I s. scripta est anno 132. , Encyclica vero stiperiore anno 1 s r. prodicrat. II. Etiam constat, in Encyclicis de nunciari consueville non tam nomina Episcoporum Catholicorum , quam Scius naticorum , & a fide ac veritate abcr-
XI. Ad exitum perducto cum hi, decretis Concilio Carthaginensi, Paucs emiserunt Encyclicam votis & subscripti nibus Episcoporum omnium communitam, eamque imprimis ad Cornelium transiniserunt . Celebre hoc monumentum nisi tempus edax nobis invidisIet, magno compendio uteremur ad vim Encyclicarum in consensione Episcoporum Orbis demonstrandam. Attendenda interim sunt de hujus Encyclicae promulgatione quae scribit Cyprianus in epist. 41. ad Cornelium. QPantum vero his ad Presbrterium quorumdam , ct Felicissimi caussam pertinet, quid hic actum sis ut scire posses , literas ad te Collegae nostri mainm sua subfriptas miseerunt . Qui auditis eis , quid se ferint, cr quid Arovinciaverint, ex eorum literis distes . Imo & alia ejusdem Encyclicae exemplaria se ad illum dirigere scribit una cum aliis literis, quas ad Clerum Carthaginensem, & ad plebem Africanam dederat pro hujusmodi decretorum observantia. Illud
etiam a Cornelio postulat, ut rescripta eadem itcrum atque iterum in Ecclesiis jubeat lcctitari. mclius aurem, Frater , facies feriam exempla titerarum quae ad te legenda pro dilectione communi per Caldonium , se Fortuu eum Collegas nobos noxime miseram ,
hae de eodem Felicisimo , est de Presbyperis e Ulam ad Geram istic Bbsiam , ct ata plebem siri ram , legi illis Fratribus iubeas , quae
est ordinationem ,'rationem rei gestae loquantur, ut tam pre . qu missis circa omnia per nos Fratemitas Iua inmatur. Exemplaria autem eadem nanc quoque ster Mettizm H odiaconum a mν mssum , NAeephorum Acolatiam x Umisi. Noschnus hinc, Mcitium denuo
363쪽
'ν Romam properasse cum exemplaribus decretorum hujus Concilii Carthaginensis, eaque intimalle Ecclesiis per occidentem reliquis, ut Fraternitas instrueretur . XII. Secuta est approbatio Cornelii, eandem Encyclicam suf- fiagio suo confirmantis . Qua de re Cyprianus etiam disserit in epist. 1 f. ad Antonianum . Ac A minus susticiens Episeoporum in Africa numerus etτdebatur . etiam Romam Aer hac re siri mus ad Cornelium Collegam nosrum , qui se ipse eam plurimis Gepiscopis habito consilio , ct in eandem nobiseum sententiam pari gravitate. o salubri moderatione consensi. De quo tibi necesse fuit seriabere . ut Has , me nihil leviter egisse , sed fecundam quod Literis
meis fueram ante complereus, omnia ad commane Concilii nostri tonsilium dipalisse , o nemini quidem ex Lalsis prius commanicasse.
quando adhuc erat, unde non tantam indulgentiam, sed is coronamia us acciperet . Pohea tamen ficus Collegis em nina, se colligem dae Fraternitatis ac medendi vulneruus utilitas exigebas. necessitati temporum succubuisse , o salusi multorum promi endum put se , se nune ab iis non recedere, quae semel in Concilio nostro de communi eollatione placuerunt. Cornelium vero ceteris Occidentalium Provinciis eandem Carthaginensem Encyclicam direxisse , vel illud argumento este potet , quod Encyclica eadem probaret Pontificatum Cornelii, SI Novatianum illius competitorem V lut Scitisnaticum detestaretur: Ut propterea dubitandum non sit, quin dc Encyclicam Cornelius evulgaverit in Orbem , dc una cum actis Cornelii Christianus Orbis eandem sust perit.
364쪽
De executione Encyclicae Carthaginensis ,& comprehenso in ea
I. Pr υati Lambesitani Fortunati conatus a Dcrsus Enoclieam . II. Ejus firmitatem ri eιur C prianus . III. ConIraria Enc)cIi- ea scripta 1 nt agit cox temηari. IV. Ausum Sebdinaticorum , maequitatem Decreti Peremtorii exponit . V. Et consensionem eidem Deereto ab Episcopis ubique omnibus moestitam . VI. Disciplinam decreti illius in altera ad Cornelium Epistola e bit VII. suid circa poexirentes vi crueiatuum Iopsos senserit. VIII. Decretum Peremtorium is Gallicanis re Hdpanis IHe pium . IX. Id exemplis Basilidis re Martialis adyruitur . X. Ab Apostolica Sede approbatum Derat, ct post Orbis consensionem irretractabile erat, ex Opriano . XI. Decreti contemtores vel si Glycopi fuissor, graviter multati.
I. A D vim autoritatemque huius Encyclicae Carthaginensis aestimandam , atque ad dignoscendam Cornelii Pontificis , de omnium Christiani Orbis Episcoporum approbationem consensionemque secutam . ea solicite accurateque exploranda sunt temporis ejusdem documcnta , quibus ec decretorum eorumdem transgrcssores damnatos, & pacis ac communionis vinculum novimus custoditum . Obscrvatum nobis jam est, Privatum Lambesitanurn , qui a multis annis abstemus fuerat , ad hoc quidem Concilium Carthaginense cum factiosis quinque Presbyteris voluisse caussam suam revocare , fuisse t men a Concilio rejectum. Imo quum audacissimo facinore Fortunatus ex illis iisdem Presbyteris unus, ad Carthaginensem Episcopatum electus fuisset, is perinde ac si legitimc Cathedram illam adeptus esset, Felicissimum , ut diximus, cum Synodica ad
365쪽
ad Cornelium direxit, ut siquomodo fieri poterat, in primariae illius sedis communionem obrcperet. Quamobrem Felicissimus qui in Fortunati Presbyterio Archidiaconi gradum occupabat, plurima Schismaticorum factione sti tus, Romam navigavit. Et quamquam Cyprianus Felicianum Acoluthum cum literis suis Romam extemplo destinasset, ut de illegitima ordinatione Fortunati, dc de legatione Felicissimi certiorem Pontificem recυ, deret, Felicianum tamen praevenit Felicissimus . Cornelius quidem hominem de legatione sua .-comitum numero superbiem tem ab audientia repulit, literasque accipere ab eo recusavit sed idipsum Felicissimum dc asseclas usque adeo sui impotes effecit, ut pro veteri sua audacia minis ac terroribus Pontificem aggrederentur, turpia multa & probrosa in Cyprianum& suos proferrent, jactitarent etiam vigintiquinque Episcopos ordinationi Fortunati affuisse . ac denique comminarentur, seliteras quas attulerant, nisi Pontifex ultro susciperet, publichroque invito recitaturos ; eodem scilicet jure , quo Ecclesiastici Cursores si quas deserebant, Synodicas aut Encyclicas Epist pi injuria recitari inhiberent, ipsi illas publice recitabant. A ceperat jam Cornelius acta Concilii, & Encvclicam Carthaginensem .' sed quoniam posterior fuerat intruco Fortunati, Fcli-
Cianus vero nondum Romam appulerat, anceps Pontisex de ei chione Fortunati haerebat. Literas iccirco ad Cyprianum ea de caussa conscripsit, quaa tamen ad nos usque non pervenerunt.
Interim Cyprianus, iisdem perlectis, rescripsit Cornelio Epist.
19. ubi vitam ac mores Privati dc Fortunati, temeritatem
vero Legatorum abunde describit. Id autem in ea Epistola potissimum considerabimus, cujus rei gratia haec a nobis suscepta disputatio est, & quod ad Encyclicae Carthaginensis ac Peremtorii Decreti autoritatem demonstrandam pertinet. II. Et quantum ad temeritatem Felicissimi, qui Pontifice invito Synodieam suam recitare comminatus fuerat, ita Cypri nus Cornelium monet, ut imprimis suadeat, quemlibet Epist pum Clericos superbos & immorigeros omnino debere perstringere . Sed nee iccirco, Frater carissime, relinquenda e 1 Ecelesiastica
366쪽
3 disiplina, aut racerdotalis solvenda censera , quoniam conviciis in festamur , aut remoribus quatimur. Id stabilit multis Scripturae locis , dc ad magisterium illud reducit, quo Ecclesia suam exserit autoritatem . Tum vero prosequitur . Cum haec tanta ae talia est multa alia exempla praecedant, quibus Sacerdotalis autoriatas se potestas de divina dignatione firmatur: quales putas eos eqst,
qui Sacerdotum hostes, ct contra Ecclesiam Catholicam ruelles , nee praemonentis Domini comminatione , nee futuri judicii ultione terremtur Neque enim aliunde haeresis obortae sunt, aut nata sum schismata , quam inde quod Sacerdoti Dei non obtemperatur, nec anus ad
tempus Saeerdos . o ad tempus Judex vice Christi cogitatur . Cui si
secundum Magisteria Divina obtemperaret Fraternita universa, nemo adversus Sacerdotum Collegium quidquam moveret, nemo pos divinum Judicium , post Populi suffragium , post Coepiscoporum consensem Judirem se jam non Epimpi , sia Dei faceret e nemo disdio unicatis Christi Ecelsam scinderet: nemo sibi placens , ct tamen forsim foris
haeresim novam conderet, nisi si ita est aliquis sacrilegae temeritatis ac perditae mentis , ut putet, sine Dei judicio fieri Sacerdotem. Respicit non obscure Cyprianus ad Synodi Carthaginensis statuta, quae & aspernabantur Schismatici, & ejus censuris nequidquam coerciti, Pseudoepi Lovum Carthagine elegerant, novamque induxerant haeresim, qua integrum sibi adhuc este arbitrabantur , Magisterio Ecclesiastico ab Episcopis rite constituto pertinaciter obniti . Quaproptcr mox edisserens S. Antistes de judicii semel editi firmitate, deque infinis Schisinaticorum insultibus, haec ad illorum verecundiam inculcat. Non silicet riuus, qui Sacerdotes aut conseimit, aut protegit, sed ille qui Christi adisfarius, est Ecclesiae ejus inimicus, ad hoc Ecclesiae Praepositum se inses time prosequitur , ut gubernatore seblato , atraeius
atque violentius circa Ecclesiae naufragia vastur. Nec Demquam fidelem est Evangelii memorem , atque Apostoli praemonentis mandata retinentem . movere debet, Frater carismo , si quidam in emtremis temporibus se perbi , ct contumaces, se Sacerdotum Dei hostes, aut de Ecclesia recedunt, aut contra Ecclesiam faciunt , quando tales
nunc futuras ct Dominus . ct Apostoli ejus ante praeάixerint . Et
367쪽
paullo post . Ecclesiam tamen quae in Christum credat, se quae semel id quod cognoverit, teneat , numquam ab eo omnino disedereris eos esse Ecclesiam , qui in Domo Deipermanent. Sic Cyprianua decreta Carthaginensis Concilii suscipit de sendenda advcrsus Schiomaticos dc rebelles, supremumque dc irreformabile in illis in gisterium agnoscit. III. Certat pari stylo in eadem epistola Cyprianus pro Enc clicis decrctis ejusdem Concilii , quae, ut supra observatum , ac severat a Cornelio dc Romana Synodo fuisse confirmata, atque adeo irreformabilia evasule. Rejicit proinde omnem Schismati- Corum adversantem conatum , dc ne illorum Antencyclicae aut suscipiantur, aut lectitentur , graviter admonet. Cornelium in super laudat, quod Antencyclicam Fortunati Pseu episcopi a Felicissimo allatam rejccisIet i dc quoniam Schismaticorum minas veritus aliquoinodo fuerat, Pontificcna , dc in ipsb Episcopos omnes adhortatur, ut sorti ac virili animo id genus scripta ab Ecclesiis si iis avertant. Satis, inquit, miratus sum, quum animadvertissem, te minis atque terroribus eoru qui venerant , aliquam
tulωm esse commotum , cum te, fecundum quod sic rapi, Muresi essent eum summa ἀσβrratione comminantes , quod si literas quo a tuleram . ndiu a re sis. publice eas recitarent, ac multa turpia ac
pr bros , se ore sua diqua troferrent . Quod si ita res est, Frater e ris Me, ut nequis N iram timeatur audacia, se quod mali jure atque aequitate nos p sat, temeritate uc desperatione proficiant, actum est de Di patus vigore , se de Ecclesiae gubernandae sublimi aedivina potestate e nec Christiani uum aut durare , aut esse jam ρέ- sumus , si ad hoc ventum es , ut perditorum minas atque insidias pertime mus . Nam ct Gentiles, ct Judaei miuantur , o Haeretiaci , atque omnes quorum pectora se mentes Diabolus sisterit, ven natam rabiem suam quotidie furiosa vore telantur. Non tamen i circa redendum est, aut ideo adversarius se inimicus major es Chriano , quia tantum Hi vendicat se assumit . in siculo . Manere apud nos debet, Frater eari e . fidei robur immobile , es Babilis atque
incone a virtus contra omnes incursus atque impetus oblatrantiam
368쪽
3 M. Me interes unde Episcopo aut terror aut periculum veniat, qui terro-xibus er periculis vivit obnoxius , ct tamen sis de ipsis terroribusae periculis gloriosius. Cetera quae perlegantur, digna sunt, ut quanta sit Episcopalis dignitas 5 potestas, ει quo visore defendcnda sint quae semct Ecclesia constituit, ac Praesules ubique omnes unanimi consensione decreverunt, accurate dignoscatura
IV. Pressius insistit Cyprianus in propugnandis decretis ci ca Lapses oditis, atque in facinoribus Schisi naticorum eorumdem insectandis . Hos enim primos fuisse docet, qui Decreto
Fiduciario ausi fuerint repupnare . Et criminationes quidem adversus illos contexens , ita scribit. Intercedunt, ne rogetur Deus, qui indignari se ipse testatur . Intercedunt, ne exoretur precibus crsatisfactionibus Christus, qui negantem se negare profitetur . Nos in ipso persicutionis tempore de hoc ipso literas misimus i Encyclicas scialicet, Decretum Fiduciarium complectentes J nee auditi sumus. Concilio frequenter acu f in quo scilicet Decretum Peremtorium conditum cst J nec consessione tantum nosxa, sed se comminatione
decrevimus , ut poenitentiam Fratres agerent, o poenitentiam non agentibus nemo temere pacem daret. Et illi contra Deum sacrilegi, contra Sacerdotes Dei impio furore temerarii, de Ecclesia recedentes, eontra Ecclesiam panicidialia arma tollentes, elaborant ut opus suum Diaboli malitia tansimment lneratos Divina Clememia in E elesia sua curet ii miseram; v poenitentiam mendaciorum suorum fraude eorrumpant; ue Deo indignanti satisfiat; ne Christum Dominum suum. qui Christianus esse vel erubuit ante , vel timuit, rismodum quaerat, ne ad Ecclesiam qui de Ecclesia receperat, redeat. Datur opem, ne sati factionibus or lamentationibus justis detri a redimamur, ne via-nera lac mis abluantur . Pax vera falsae pacis mendacio turitur . salutaris simus matris noverca intercedente praecluditur , ne de pecto
re atque ore Luserum fletus O gemitus audiatur. Multus est deinceps Sanchus Praesul in ea antithesi , quam inter Encyclicam Carthaginensem , dc Antencyclicam Schismaticorum instituit , eorumque intolerabilem astum dc nabiem adversus Ecclesiasticum Magisterium his verbis paullo postea cxagitat. Eribus etiam se iis
369쪽
DISSERTATIO ILsatis non fuit ab Evangelio recessisse , spem Lusis satisfactionis σ
enitentiae si talise , fraudibus involutos , vel adulteriis commacula-us , vel secrificioram funesa contagione pollatos, ne Deum νogarent , ne in Ecclesa exomologesim criminum facerent, ab omni or sensu ct fracta poenitentiae removisse i nisi foris sibi extra Ecclesiam , ct contra Ecclesiam consiluissent conventiculum perditae factionis, cum ma D sibi conficiorum, is Deum rogare ae satisfacere nolentium cate va con Leret. Autores Antencyclicae quum ad hunc modum depinxisset, progreditur ad aequitatem juris illius demonstrandam , quo in rejicienda Schismaticorum Encyclica usus est Pontifex , cditumque a Catholicis judicium firmum ratumque haberi oportere asseverad. Illud etiam opportune annotat, Episco pos Africae omnes . Omnemque plebem , ne reciperentur in Ecclesiam qaotquot hanC temeritatem rcbcilium probassent, unanimiter interccssisse. O si posses, inquit, Frater caristae , sic imteresse nobiscum, quum pravi isti se perversi de Schismate revertum tur , videres quis mihi labor sit, persuadere patientiam Fratribus nos is , ut Animi dolore sopito , recipiendis malis curandisque conissentiam . U. Tandem Cyprianus, ut huiusmet apologiae quam pro Encyclicis in caussa Lapsorum editis suscepit adversus Antencyclicam Fortunati Pseudoepiscopi aliorumque Schismaticorum, gravitatem aestimationemque apud Cornelium probaret, rogat
cum vehementer, ut eandem apologiam omnino curet in Ecclesii is recitari. Quamprimum, scribit ibidem , siam , Frater e risime, pro mutna dilectione quam debemus es exhibemus is rem nobis , florentissmo illic Cura tecum praeside, e, cr sanctissimae a que amplomae plebi legere is semper literas nostras: tamen nune eradmoneo or peto, ut quod alias sponte atque honorifice facis , etiam petente me facias, ut Bac epistola relecta , siquod illis contagium monenati sermonis ex pestiferae fiminationis ire ferat, id omne de Fratrum auribus se pectoribus exuatur, in bonorum integra aes rara dilectis ab omnibus haereticae detractionis serribus repurgetur . Vocat haereticos illos, qui post evulgata per Encyclicas magisteria divina, palam repugnare , Sc AntencIclicas opponere non
370쪽
e rubuerant. Adeo penes Ecclesias sacer erat, adeo multae a toritatis consensus unanimis Episcoporum. Id quod indicant sequentia Cypriani verba, quibus epistolam claudit. Quamquam sciam, illic Fraternitatem nostram . vestra scilicet providentia monia tam , sed se sua vigilantia satis cautam , nec capi Haereticorum v nenis posse. nec decipi: tantumque apud illos praevalere magisteria o praecepta divina, quantus illis in Deum timor est ι tamen ex abundanti vel solicitudo nostra, vel caritas , scribere ad vos ista persuasit, ut nulla cum talibus commercia copulentur μm que ab eis separati , quam sunt illi de Ecclesia profugi: quia 'i' tum est: Si autem est Ecclesiam contemserit, fit tibi tamquam Ethniacus , ct Publicanus Nulla secietas fidei se perfidiae potes esse r qui cum Christo non est, qui adversarius Chrisi es , qui unit ri se Dei ejus inimicus eis, nobiseum non potest eo erere. Sane haec Cypriani epistola quantaquanta est , nobilissimum appellari potest magisterii hujus per Encyclicas usurpati docu
VI. Elucet pariter Encyclicarum vis & autoritas in ejusdem Cypriani epistola 6o. , quae est ad Cornctium per id temporis scripta , quo Ponti x, Imperatore Gallo in Ecclesiam ferociem te , exul Centumcellis degebat . Laudat in ea Cyprianus gloriosam illius confessionem, quemadmodum & Fratrum, atque imprimis Lapsorum qui dum poenitentiae actibus juxta Decretum Peremtorium intenti erant, steterunt in hac persecutione fortiores Sc constantiores . Miris itaque laudibus prosequitur tum Decretum ipsum Peremtorium, tum fortitudinem Christianorum . Quot, inquit, illic Lusi gloriosa confessione sunt re- situli t Steterunt fortes, ct i o dolore poenitentiae facti ad praelium fortiores, ut appareat nuper subitatos esse, se novo atque i suetae rei pavore trepidasse ι rediisse ad se posmodum , fidem veram est vires fas de Dei timore collectas, ad omnem patientiam eonstantero firmiter roborasse , nec jam flare ad criminis veniam , sed ad passi
VII. Verum in ipsa Decreti Peremtorii intelligentia dubitatio apud Africanos exocta est, quid nimirum in causa illorum