장음표시 사용
441쪽
3c in aliis Encyclicis observatum , innumeris primaevae Ecclcsae monumentis confirmare in promtu ellet, si necessaria juxta ac facilis ea disputatio foret. In ea igitur tantumdem versabimur, quantum ad universalis Ecclesiarum consensionis autoritatem sirinit. itemque agnoscendam expedire videatur .
II. More Tractatoris Encvclicas plurimas evulgavit Dionysius . quo Sabellianismum oppugnaret, quemadmodum autor ipsemet est in epistola ad Xixtum R. Pontificem. Gliscente cnim atquCin dies periculosius grassante hacres per amplissimam Alexandrinam Diaeces m , dum Persenalitatcs divinas penitus inficiabantur aliqui, aliqui peregrinas. creatasque este doccbant, alii vero ad nuda in uno indivisibili Deo nomina redigebant; Sanctissimus Alexandrinus Praesul unam inter alias exaravit epistolam ad Ammonium dc Euphranorem, in qua Sabcllii impiam hypothesina archius premit dc coarguit, eoque Zelo depugnat, ut dum Pcrumas divinas accuratius distinguere satagit, in contrariam partem infleeti visus sit, pcrinde ac si docerct peregrinas , a se invicem
separatas, atque in rcrum creatarum censum reserendas casdem
Personas. Ecclesiae Pentapolitanae Presbyteri s apud quos haec Encyclica pro more lcgi rccitarique debuit J sive quod citent andimo in Dionysium subirato , sive , quod ego celetius assirmaverim, quia argumentum in Encyclica propositum riusque subtiliores
aut minus exactas rationes nequaquam assequerentur, .Primatem
suum velut reum laesae fidei redarguere institucrunt apud Romanum Pontificem Dionysium , ad quem scripsere cpis lam , dc propositiones quasdam cx Encyclica sit iratas transmiscro , in quibus Filius, & Spiritus Sanctus velut pcrsinae Deo oditi Incae, nihilque
sipra ceterarum creaturarum ordinem habentes asseri vidcbantur. III. Accusationes ut accepit lcgitque Romanus Pont. Dionysius i non ignarus, occasione Sabellianismi multiplices haereticales opiniones adversus Trinitatis dogma circumferri r atquae hinc Sabellii asseesas blasphemare de docere, Personas nihil in Deo esse praeter nomina ; inde vero alios easdem arbitrari peregrinas, non tam distinctas, quam separatas, atque ab ipsa Deitate nditas , sapienter veritus, ne fuco refellendi Systematis Sabelliani,pliratibus
442쪽
phrasibus non omnino accuratis Dionysii Alexandrini abuterentu ralii Hacretici ι Synodum Romae indixit habuitque, in qua dcrccitatae accusationes, & nisi fallor, ipsarum Literarum cxemplaria lecta sitnt, quas Dionysius Alexandrinus jam pridem ad Xixtum dederat. Collata invicem sunt Dionysii scripta : & qu
niam Paralibus nequaquam constitit, eundem haeresis cujus fuerat in sinu latus, rcum posse convinci, a sententia dicenda temperatum est , jussumque , ut accusationes ad ipsum Dionysium Alexandrinum transmitterentur , quatCnus aut ipsemet eas rc l-lerct , aut mente in suain dilucidius probaret. Quod praeititit ille celebri conscripta Apologia , in qua suarum Encyclicarum doctrinam ab objectis desendit, & accusatores ipsos acerbe perstringit, perinde ac calumniatorcs dc Sycophantas, qui non perpensa necet Iitate adstruendae contra Sabellium dii inchionis Personarum divinarum , ad oppositum errorem sua dictit pertraxissent. IV. Aeta Romanae illius Synodi paucis complexus est in lib. de Synod. Arimin. 52 Seleuc. S. Athanasus, ubi inter alia illic pertinentia, scribit. Dionvus porro Di pus Alexandriae contra Sabellium scribens , er Salvatoris dispensationem in carne pluribus verbis exponens, seseque convincens Sabellia ios, refellensue Patrem non fuiscarnem sacrum , sed Verbum ous fui e quod carnem induerat, quemadmodum a Phanne dictum fuit ; G in fisitionem raptus, quod Filium creaturam uominusit, eumque factam esse cx non eo usantialem Patri dixi si . Et quod ad Synodum spectat, rursiis inquit. C
rerum cum quidam Alexandrinum Episcopum apud Romanum accusarent, quasi qui Filium creaturam , cr non sui stantialem Patri diceret : Syno-ἁιs quidem Romae eoa,Pa rem indigue tulit, or Romaetus Episicopus ad
sui cognominem omnium sentenuam pescripsit. Observabis hoc loco, decreta quum vulgarentur Synodi Occiaentalium, sub nomine solius Romani Pontificis vulgari consuevisse : quem & deinceps retentum morem demonstrat Iulius Pontifex in epistola ad Orientales, dc cpistolae Felicis III. in caussa Acaciana r quae omnia Synodalia scripta in Orientem transnatissa ab Occidentalibus, s lius Romani Pontificis nomine insignita fuerunt. Verumtamen
decrcta Romanae hujus Synodi sub Dionysio illa eadem et Ie videntur νDissiligod by Cooste
443쪽
nasio protulimus, ncmpe Trinitatem esse consubstantialem : csic quidem Deum unum , seu ut loqucbantur, extitere Dci Nonarchiam ι personas tamen divinas inter se inviccin diitingui, servata substantiae unitate , eas ille non pcregrinas, non scparat is, non crcataS cile : quemadmodum Dionysius ipsc in s iis ad Xixtum Litoris pri lcm cxplicuerat. V. Hinc quum Alcxandrinus idem Antis es 3c acta Romanae Synodi cum accutiationibus Presbyterorum, & epiliolam dogmatis assertivam acccpillet, tum ut Patribus morem gercret, tum ut fi lcm propriam a criminationibus lucrctur , responsionem edidit, cuius vel ipse titulus abunde docet, immunem a tam nefario sculcre Dionysium fuisse , observante S. Athanasio in lib. de Sen-etentia Dionus. Alexand. Primo igitur epistolam suam Refutationem.
manam D mini naturam peninent, s bi non excidisse , eundem Dominum esse es Verbum, se Capientiam minime a Patre divisum. Recte prosccto. Nam si ca unquam reipsa Dion7lius sensilet, quac illi objecerant Pentapolitani. responsioncm suam ad objecta crimina vir eximie pius non sutationcm & Apologiam, sed confessioncm potius, aut palinodiam mehercle inscripsisset. Quisquis en incalumniae titulo sibi factas accusationcs publicis scriptis refellit, mentem penitus ab crrore alienam gelicrit, neceste cit. VI. Ad haec , Romana Synodus non immemor sanioris disciplinae, neque ignara, Dionysium Sabellianam Sectam & detcxille Irinatim, & deinceps oppugnavisse in si iis ad Xixtum Literis, quiuscum collatae posteriores ad Dionysium datae insimul Orto-doxae omnes deprehendebantur : recti ssime censitit, perspicuam totius contentionis declarationcm elle ab eodem postulandam: quod par erat, accusatores ipsi fecissent. Animadvertit id S. Athanasius ibid. pag. 136. rationem reddens, cur Sanctissimus Praesul post em illas in Orbem Encyclicas , alias atque alias Literas accusationibus refellendis comparatas dederit. Caussa , inquit, cur
444쪽
qeo alias epipolas siri erit, haec est. Cum igitur Disrasius Episcopus certior factas de Pentapolitanis, seu Religionis epistolam hanc, quemadmodum dixi, contra haeresim Sabellii ad Ammonium cr Euphranorem scripsi Fet, quidam ex Ecclesia Fratres recre quidem sentientes, sicu ta encum usum non interrogas ent, ut edi ferent quo pacto fripsi sit, Romam ascenderunt, ibique eum apud Dion istum ejussem nominis Romanum Praesidem accusarunt. Re comperta, Alexandrinus simul es contra ἱellii sectatores, se Arii dogmata, propter quae ab Ecclesia ejec usfuit, volumen composivit, ubi aequales, sed tamen contrarias haereses esse docuis in Satellii dogmatis, es blasphemiis eorum qui dicunt, Dei Verbum opus, aut ereaturam ese ; postulavitque a Romano Praesule , ut
objecta sibi indicaret, quibus acceptis, opus edidit sub nomine Eleuchi es ologiae , ubi sceleratam offficinam Christi hostium redarguit, se quo pacZο hane infamiam Vs contra si os excitarint, demonserat. Quinctiam illud urget Athanasius , debuisse accusatores non unam Dionysii cpistolam, sed alias proserre & cxpendere Encyclicas,
quas cdiderat plurimas, & quarum cxemplaria omnia ad Xixtum direxerat, quatenus multiplices atque inter se invicem dissidentes haereticales opiniones circa Trinitatem e Sabellianismo exortas , distinctim resolleret. Quapropter pergit ibid. pag. Ss T. Sanctus Doctor. Certe in aliis epistolis ita non scri v. uti recte sentire inte igitur : ae jure his verbis contra haereticos occlamaverit : Non sum et obscum ejusdem opinionis, ὸ Christi hostes: neque nostra scripta ArisOccasionem dedere sῖae impietatis. In scriptis ais Euphranorem se Ammouium propter Sabellianos mentionem de Agricola ct vite feci, aliisque istiVsimili generis exemplis, ut humanis Domini ob oculis possis, persua-drrem iis, ut asinerent dicere, Patrem es hominem facIum. Ut enim Agricola in vite non est , ita nou Pater, sed Verbum in carne fuit: sequia Verbum in vite erat ob corporalem cum palmitibus , hoc es . nobisium cognationem , vitis nominatus est. Hoc quidem animo ad Amm
nium cst Euphranorem fieri : adversius vestram autem improbitatem alias meas epistolas ovouo, ut agnoscant sapientes meam inibi defensionem , cr rectam fidei in Christo sententiam. Huic Encyclicarum sitaruin explicationi de sententiae, quam Dionysiius evulgavit, acquieverunt ubique omnes, idemque velut communis magister,
445쪽
non secus ae in caussa Novatiani habitus est. Quemadmodum enim Dionysii ejusdem Encyclicae id apud orientales Ecclesias perfecerunt, ut seposito Schismate , legitimo Pontifici Cornelio
unirentur : sic ea fuit Encyclicae qua de agimus, vis & autoritas m Sabellianismo profligando , ut exinde Catholicus Orbis anathe ma la Sabellium concordibus animis dixerit. Quod etiam in caussa Pauli Samosatent, eodem praeeunte cpistolis suis Dionysio, comtigi sic paullo infra demonstrabimus. Ad rem, illud opinor liquido
constat, rcceptum moribus fuisse, ut dubitationes adversus Encyclicas excitatae ab eo qui author illarum fuerat, explanarentur.
VII. Consuetudinis hujus specimina in aliis atque aliis Enc Clicis cum multa occurrunt eaque insignia , tum pleraque sunt ad hane disciplinam illustrandam comparatissima. Namque ut nihil ex iis repetamus, quae ubi de controversia Paschatis, disputata sunt circa solicitudinem quam Victor Caesareensi Antistitimandavit, quatenus priscum morem atque ordinem celebrandi
Paschatis publico scripto aperiret: lubet paullisper versari animosechum Antoniani in Numidia Episcopi. Is equidem sive quod Carthaginensi Synodo praesens adfuisici, sive quod assensum
suum subscriptione praestitisset, cert E probaverat decreta a Cypriano atque a Synodo edita in causta Lapsorum & contra Antipapam Novatianum . Contipit nihilominus nescio qua de caussa, ut idem ille continuo ac legit Antencyclicam Novatiani, qua Lapsis omnibus poenitentia omnino denegabatur, vchementer animo commoveretur, ambigeret, haesitaret: eoque magis,
quod decreta a Cypriano edita nonnihil variare, ac inter sese committi posse viderentur. Hac igitur de re Literas ad Cyprianum dedit, qui rescripsit epist. Is . pro rei merito ac controversiae dignitate. In ea quippe abunde Cyprianus edisserit de universa Lapsorum caussa, seipsum naviter & strenue purgar, Cornelium
omni genere rationum dc sendit, acriter Novatianum perstringit,& tandem sua Conciliique placita ita tuetur, ut non tam Ap logiam editarum Encyclicaruyn, quam actorum omnium accuratissimam explicationem instituat. Rem aggreditur ab Encyclicis ipsis in controversia circa Lapsos evulgatis, atquc ad hunc modum C c prol Disiligod by Cooste
446쪽
proloquitur . Et quidem primum , quoniam de meo quoque anu Mnia sus videris , mea apud te persona σ μεμ purganda es , ne me aliquis exi mei AE proposito meo leviser recessisse : cum Evangelicum migorem primo or inter initia defenderim , postmodum videar animum meum a disciplina se censera priore flexisse s ur his , qui LAsellis conficientiam suam maculavertar, vel nefanda sacrificia commiserint, taxandam pacem putaverim . Quod utrumque non sine librata diu se ponderata ratione a me factum es . Hae . sunt dubitationes , quas diligentiori examine sumit discuticndasicujus rei gratia rationes quibus Orbis judicium inniteretur. late expcn- , dit, & tempestivum oeconomici tempcramenti medium solidEdc luculentur adstruere elaborat. VIII. Eadciti de caussa quum Moses celeberrimus alioquin Consessor, atque adhuc in carcere ob Christianae fidei pro Lsionem Constitutus, una Cum ceteris Conscitaribus per Antencyclicam Novatiani fuisset circumventus , adeout pariter omnes
suspicati Perellatorium Decretum in Encyclica abs Cypriano editum , nonnihil enervare disciplinae Evangelicae vigorem , Schismati adhaesissent: Cyprianus ut eam labem a Catholica .Ecclesia depelleret, literas Decreti apologeticas ad Consessores scripsit: qui utrumque illius Tractatum ec de Lapsis, ic de E clesiae unitate, una cum hisce Literis pervolventes, ad meliorem frugem sunt regressi, & de erroribus sponte atque ultro Huratis epistolam ad Cuprianum dederunt. Adeo proficiebant
autores Encyclicarum, quoties aut e re ipsa natas, aut a captiosis hominibus excitatas difficultates publicis scriptis vellent
IX. Nihil minus a recepto eo more abludit quod Carthaginensis idem Praesul egit occasione Felicissimi & Schisinaticorum . Ii nimirum dc Fiduciarium Decretum , quod per Encyclicam Cyprianus evulgaverat, primi rejecerunt, dc deinceps alteri Peremtorio Decreto ejusdem vehementius obstitcrunt, sparsis Romae plurimis contra S. Antistilcm contumcliis . Ad eum igitur detulit Cornelius quidquid Romae a Schismaticis agebatur . Ille vero tum acta propria, tum sentcntiam in Schi
. maticos Digiti rod by Cooste
447쪽
malicos latam prolixa disputatione tuetur in epist. 1'. ad Coranelium , ubi inter alia de Ecclesiarum omnium in idem judicium consensione ita disicrit. Cum haec tanta ae talia se malara alia exempla praecedant , quibus Sacerdotalis autoritas ct pol fas de disina dignatione Armatur, quales putώs esse eos , qui Soce dolum hostes, or contra Ecclesiam Catholicam rebelles , nec praemo-νentis Domini comminatisne , nee futuri judicii ultione terrentur 3 Neque enim aliunde haeresis obortae sunt, aut n-a snt schisenata . quam inde quod Saeerdoti Dei non obtemperatur, nee unus in Meti H ad tempus Sacerdos, ct ad tempus judex vice Chrisi egitatur. Cui si sicundum magisteria dimina obtemperaret Fraternitas univem se , nemo adversum Sacerdotum Collegium quidquam moveret δ nemo
post divinum judicium , pes Populi si fragium, post Coepiscoporum eo sensim , judicem se jam non Dimpii, sed Dei faceret: nemo dissidio
unitatis Christi Ecclesiam finderet, nemo sibi placens ac tumens seo sim foris haeresim novam conderet, nisi si ita est aliquis sacrilegae
temeritatis ae perditae mentis, ut putet sine Dei judicio fleri Sacerdotem . Quae Cypriani oratio aperte respicit utrumque schisma, Romanum dc Africanum , quod per Encyclicas fuerat Condemnatum . Eas autem divina magisteria appellat, earumque suscipit defensionem. X. Concilia Carrhaginense, & Romanum in Decreto Peremtorio & Encyclico probaverant, Lapsis quidem usque ad vitae exitum agendam poenitentiam esse, pacem autem & communi nem in exitu constitutis nequaquam esse denegandam. Duae hinc excitatae sunt controversiae, quarum altera quaesitum est, an ingruonte persecutione pax Lapsis attribui pollet; altera an qui in vitae discrimine constituti pacem obtinuerant, si inopinato con valuerint, persistere in eadem pace debeant. Utraquc contentio ad Cyprianum delata est, qui idcirco Episcopos Carthaginem evocavit , atque in Synodo rem discutiendam proposuit. Omnium consensu itum est in affirmativam sententiam, dataque fuit ad Cornelium Synodica, quatcnus idem Pontifex in Romano Concilio eadem dubia ventilari ac determinari curaret: atque adebquod communi sententia ediderant Peremtorium Decretum ,
448쪽
communibus pariter votis SI concordibus animis intelligerent, atque propugnarent. Benignioris hujusce opinionis motiva cxpendit Carthaginensis Synodus in epist. 17. apud S. Cyprianum. quem omnino praestat consulere .XI. Atque ex his nullo negotio intelligimus, cur Hispani cae Ecclesiae Cyprianum dc Carthaginensem Synodum interrogarint, an jus csset retincndi Episcopatus Basilidi &. Martiali La. piis, quum vi Dcercti Peremtorii Episcopatu utique excidistent, atque inter Laicos rέcchi , perpetua poenitentia multandi -rcnt . Synodus enim Carthaginensis, auditis Cursoribus Hispanicarum Ecclesiarum , rescripsit ad hunc modum . Cum in unum eonvenissimus , legimus literas vestras . Fratres dilectis Mi , quas ad
nos per Felicem se Salinam Gepiscopos noseros pro fidei vestrae integritate , es pro Dei timore fecissis , signi antes, Basilidem es Ma
rialem Libellis Idololatriae commacularos , se nefandorum facinorum eonscientia vinctis, Epistopatum gerere , c erdotium Dei a Linsfrare. non oponere , est desiderasis rescribi ad Mee vobis, ct Uum pariter est neoessariam selieitudinem vestram vel statio vel σuxilio nostrae sententiae sublevari. Mox vero juxta desecta per Encyclicas edita, quibus NI Apostolica Sedes, & ceterae per Or in
Ecclesiae consensium pracbucrant suum, ita prosequitus. MAXLme cum jam pridem noliscum , cst eum smnibus omnino Episcopis in toto Mundo eonstitutis, etiam Cornelius Collega noster , Saeerdos p eificus se justus , se maruris quoque dignatione Domini honoratus , d ereverit , ejusmodi homines ad poenitentiam quidem agendam pos ea tui, ab ordinatione amem cieri, atque Sacerdorali honore prohiberi.
XII. Quin etiam Faustinus Lugdunensis non sessum Romanum Pontificcni consulendum in caussa Marciani Arelatensis ωpinabatur. sed pariter dia Cyprianum & Africanos in hujus rei judicium vocari oportere 1 Siquidem Marcianus Zc Libellaticus, & Novaesanus emcclus in ea decreta impcgerat, quorum per Encyclicas autor &. propagator esse furebatur CyprianuS. Quapropter scribit is ad Stephanum Pontificem in epist. 68. Fausim Colle naser Ligduni confisos . Frater carissme , semel
449쪽
atque iterum m i scri t, signifieans ea, quae jam vobis sis utique
nuntiata tam ab eo , quam a ceteris Coepiseopis nostris in eadem Promineta eonstitutis, quod Mareianus Arelate eo sens , Novatiano sese eo unxerit, is a Catholi e Melesiae unitate , atque is eorporis no-sri es Saeerdotii consensione dee6stris, tenens haereticae praesemintionis durissimam pravitatem , ut servis Dei poenitentibus se dole tibus , Eeelsam laevmis es gemitu Gr dolore pulsantibus , divinae pietatis se lenitatis paterna flati a se stafidia elaudantur , nec ad fovenda vulnera admittantur vulnerati, sed fine spe paris se eommuni attonis relicti ad luporum rapinam , se praeiam Diaboli projiciantur . Consilium itaque judiciumque utriusque a Faustino deposcitur, Stephani quidem , qui Ecclesiae totius 8c Primas& Caput erat, Cypriani autem, quia Decreti Peremtorii fuerat praecipuus autor, dc assiduus erat propugnator . Quod dc seqq. verbis perspicue demonstrat, inquiens. Cui rei noserum est eo
flere σ siubvenire, Frater earissime, qui divinam elementiam eos tantes , se gubernandae Eeelsae libram tenentes , se eenseram vi ris peccatoribus exhibemus, ut tamen Lusis erigendis, ct eurandis vulneribus bonitatis cir misericordiae disinae medicinam non deum gemus . Quibus in memoriam revocat Decretum utrumque, PCrenatorium scilicet, atque alterum adversus Novatianum, quem
Africanae , dc ceterae Christiani Orbis Ecclesiae a Rcligione ecfacris omnibus alienum haberi dc esse pronuntiaverant. Ad utriusque decreti firmitatem commonstrandam acerrime pugnat Cyprianus: ut propterea Gallicana Ecclesia , praeter Stephani Pontificis sententiam , Cypriani etiam votum expetierit, ut d cretis Encvclicarum quibus sese opposuerat, subjacere Marcianum dcclararctur atque constaret. Quod Cyprianus quidem plurimis ec rationibus de documentis ostendit, indubitanter concludens , Marcianum gravissimi scelcris reum teneri, dc pari sententia multari dcbcre, tametsi sententiae executionem Stephano relinquat. Quapropter , subjungit ibid. , facere te oportet pleni pistas literas ad Episopos nostros in Galliis consituros, ne ultra Marcianum pervicacem es spersum se divinae pietatis ae fratemnae flutis inimicum, Collegio nostro insiliare patiantur, quod nec-
450쪽
dam videatu a nolis absen=us. Cetera vide sis apud eundem . Plurimum enim conserunt ad praecipuum susceptae disputati nis caput, pertinuisie nimirum ad Autores Encyclicarum refellere , aux explanare dubitationes , quas adversiis hujustemodi striptorum autoritatem excitari contigeret.
De Encyclica Novatiani adversus Sabellium.
STN PSI s. I. Noυatiant Iiber de Trinitate quibus de ea sis exaratus. II. Fidei orto xam expositionem complectitur . III. Adinstar Eκ cIi- eae Tractatoriae vulgatus . IV. Diυinam Verbi naturam adstruit ex ipso Sasemate Sabellianorum . V. Iisdem etiam argumentis κtitur, quibus Dio fias in sua Tractatoria usus fuerat. VI. Loca quaedam Scripturarum ab intelligentia Sabestianorum vendicat. VII. Eos ex iismet Deis redarguit. VIII. Asseclas quoque Artemonis, eorumque doctrinam refelIis. IX. Tres alias En-ΟcIicas pariter eυκjaυit.
I. π Iber de Τrinitate, qui & olim nestio cui Anonymo at- o tributus est, & nostra aetate accuratius re perspecta , ab emanctioris naris eruditis Novatiano attribuitur , non ultimum locum tenet inter opustula quae ad fidem sive illustrandam , sive vendicandam tertio Christiano Seculo in lucem prodierunt . Qua de caussa Novatianus ad hanc scriptionem animum appulerit, an styli exercendi causa Librum Tertulliani adversus Praxeam ampliaverit, an ut Sabellianos exagitaret, usiquequaque eXploratum non est apud Scriptores. Verum quicumque secum reputet tempus, ejusque circumstantias, quas inter hoc opus evulgatum est, quum stilicet pertinacissimo im