장음표시 사용
481쪽
diliginise hujus conspirationis tempestate . . Frinilianus ab DMscopis primae Antiochenae Collationis admouitus , iterum ei litam peragravit, Synodum celebraturus . Sed nihil ipsc , nihil Episcopi quos collegerat, profecerunt, quando ad Pauli nutum dc Zenobiae favorem a tantur omnia . De hoc altem Fir- miliani adventu non aliter existimandum arbitror, quam ob prae- entem occasionem , in qua & benignioris decreti cujus ipse autor fuerat, exitum vitabat ι dc periuri hominis stiophis dolisque Perspectis , kvernis taniam aliquid providendum cile, non inubtus fatebatur. IV. Attamen numerusiaris Conventus celcbrandi ademta sere
pes erat, quum Syriae omnium re Orientis Provinciatum Episcopi ratio ae repugnare non possent, coque minus Concilium adunari ad caullam pracpotentis Hacrusiarchae definiendam . Quo igitur sese verteret Firinilianus , aut quid consilii capesseret λ An non id reliquum erat, ut dissitas Urbis Ecclesias atque imprimis Orientales Encyclicis Literis vocaret ad comicnsionem ρ Ita plane cons illius censuit. Rem coepit delegare aliquot Syriae Episcopis, qui una simul deliberarent, qua rati ne pertinacusimo liomini modum facereat. Quod in peculiari aliqua Collatione, quae inter Concilium Antiochenum anni 263., α alterum anni 16'. intercesserit, fuisse ab Episcopis dulcrin LMatum , & res ipsa suadet. ec fateri cogit Eusebius , qui quum acta
omnia Antiochena haberet prae manistis, scripsit tamen, Episcopos illos vario tempore . se saepenumero co6st.
V. Itaque Epidcopii Ili plerique omnes Netropolitae, qui pri-
mac Collationi interfuerant, di praeeunae Firmillauo, benigni ri in Paulum decreto subscripturant, in idem propolitum conspiravem , ut quod penitus uniceque tentaudum supererat, Caussam circularibus Literis terminate niterentur . Cujus rei gratia Hicroselymis opinor convcnerunt e siquidem in ipsa epistolae Sunodicae inscriptione primus occurrit Hymenacus Hierosolymitanus ADtistes , post quem aliorum quinque Pracsulum nomiama leguntur . Id autem ferebant morta hujus aevi, ut loci Epi-1 pus non tam in Conciliari sessio , quam in ipsis actis Suno. dalibus
482쪽
dalibus primum locum occuparet. Exarata unanimiter fuit epL stola ad Paullam Samosatenum dirigenda, cui pariter ut subscriberet, districte mandatum est. Prudenter id quidem, & ut res ferebant, apposite . Horum enim alterum consequi oporrebati vel Synodicae renuebat subscribero Paulus ; sententia in Artemonem ac Theodotum Coriarium vulgata, velut ejusdem impietatis consors , innodatus mansisset; vel quum per hypocrisimiubscripsisset, in eadem impietate horrendo cum pessurio perseverabat; & documentum oppidis luculentum habituri orant Patres in ipsa ejus prosessione & subscriptione, quo sive in pleniore Synodo , sive in circularibus Literis contumaciam hominis universo orbi patefacerent, vel denique Catholicam professionem sincere & ex animo suscipiebat: & fuisset quod sibi, quod Ecclesiae gratularentur Patres, compressam nimirum esse factionem , Religioni totique rei Christianag quammaxime periculosam.
VI. Legitur Synodica haec epistola in Tom. II. Biblioth. Patrum pag. 3o2. cum hac Epigraphe Graec Lari Exemplum epistolae misee meso Samosatensi ab Ortorixis Episcopis S modi Antiochenae ni quum deponeretur . Epistolae autem initium est hujus
modi . Hymenaeus, Theophilus, Theotecnus . Maximus, Procius, Boia
lanus , Paulo in Chriuo salutem . Iam quidem in congressum se cotiisquium inter nos venimus , ne fidem nostram ostendimus. Ut vera maian festius fiat, quid quisque sentiat, ut ea quae in qu sionem ae dubitationem vocantur, eertiorem exitum ἀτcipiant, decrevi-s fidem siri to edere or exponere, quam a principio accepimus , o habemus ι--ditam se per tam in Catholica in sancta Ecclesia usiae in hodierianum diem is beatis Apostolis, qui viderunt usi se mimis fuerunt Hembi , praedicatam is Lege is Prophetis , ac novo Testamento . In hoc S nodicae. exordio mentem intendunt Patrex ad primam Collationem Antiochenam , atque aperte supponunt, Haeresiarcha recenter dc posse datam resipiscendi fidem , plurimum tamen al- laborasse, sitam ut haeresim stabiliret. Quapropter summa capita Orthodoxae fidei persyicue explicant, & an illa eadem profiteri ipse velit, exposcunt. Quin etiam hosce articulos ab Ap
483쪽
stolis, atque in utroque Testamento probatos aiunt, qud Aremmonem , & cum ipse sentientes tacite redarguant, qui nimirum sua impia placita ab Apostolis tradita gloriabantur, atque in Novo Tis , ipserum scilicet opera interpolato , insinuari Zc doceri
quemadmodum ex Cati opusculo contra Artemonem , apud Eusebium lib. s. cap. 18. superius observavimus . Jam vero progrediuntur ad articulos Trinitatis ic Persenalitatum divinarum explicandos juxta receptam atque immutatam Ecclesiarum profestionem: deque aeterni Uerbi natura apposite ad Haeresiarchae impietatem refellendam ita decernunt elle credendum. Huno autem Filium genitum, unigenitum, imaginem Dei invisibilis, prim genitum omnis creaturae , sapientiam, is Verbum, ac virtutem Dei
ante secuta , non praecognitione , sed substantia , ct hypostasi Devim ,
Dei Filiam eum in V. ct in N. Do cognoverimus , confitemur , o praedicamus . Qui autem contradicit. Filium Dei non esse Deum ante eo nitationem mandi , dicitque credere se confiteri duos praedicari Deos, si Filius Dei praedicetur Deus, hune alienum esse ab Ecclesiastica regula arbitramur ; cse omnes Ecclesiae Catholicae nobi m constentiunt. Quod quum variis Sacrorum Bibliorum testimoniis commonstra sent, ita demum concludunt. Scire volumus, an eadem nobiseum
sentias se doceas r o ut nobis si ficta, an iis quae Aperius 'i mus,
VII. Exitus Sunodicae hujus ignoratur. Colligere tamen ex Actis possit mus , Haercsiarcham improbe superbientem , dc seculari potestate nixum , hanc Synodalem denunciationem ludibrio habuisse atque esse aspernatum : quippe deposita Religi nis & pietatis larva, pristinam suam impietatem non tam mente retinuit, quam aliis persuadcre deinceps conatus est. Certe oblatae sibi huic prosessioni contraria lansisse , ic docuisse asse-Has suos, vel inde constat, quod in disputatione, quam Cum Malcitione dissertissimo Ecclesiae Antiochenae Presbytero in ultima Collatione habuit, summa eadem prioris haereseos capita publice non erubuit propugnare, quac in hac epistola Uuranda sex Episcopi proposuerunt ι & ex adverso articulos illos refellere, qui velut Oresiodoxi suprant in eadem ςxplicati .
484쪽
rosolγmitani, quorum autoritatem & grave judicium aspernatu a Paulus , tantum abfuit ut fidem in prima Collatione datam servarct, ut CDntumacius semper eandem defenderit haeresim, nouelh , opinor , dubitandum ab iisdem denunciatam extemplo suis. se praedamnati haeretici pervicaciam tum Dionisio Romano Pontifici , tum Maximo qui in locum Alexandrini Dionysii su cesicrat, tum denique ceteris per orbem Episcopis, quatenus gravissimam perniciem abs Tractu Antiocheno, atque ab Ecclesis Syriae depellere suis Litcris allaborarent. Quos equidem pro fidei indemnitate Et salute Fidelium summo studio ac zelo in hac caussa versatos esse , colligere vel ex eo pronum est , quod sequens Antiochena Collatis , de qua infra paullo accuratius, ad illos Literas exaraucrit.
De ultima Collatione Antiochena , in qua Encyiaica conscribitur, & Haeresiarcha .
damnatura S E N o P S I s. I. Temporum eonditio enarratur, qxemadmodum flatus sit Iocus a Zenobia Consentui Antiocheno . I l. Libertatem Religionis indulget Christianis : ct initur pMblica disputatio Malchionis Presistericvm Paulo Haeresiarcha. III. Quo sere anno haec Collario Antiochena lis habita . IV. Haberi non potuiι aηte annym 2TO.
V. sui Derii Episcoporum assidentiam numerus. VI. DIerfuerunt eum Firmiliano praecipui Metropolitae. VII. InqμirisAr qnis prσc- sederit , ct quae potissimtim octa sint . VIII. Eadem testimonio Eusebii expenduntur. IX. Disputatio Malcbionis pli rimi habita a sacris Tractatoribus. X. Domnur ordiuntur Pauli successor . XI. D. lata senteAtiae executio Uque dηm inIiηari coepit fortuna Zenobiae.
485쪽
442 I. CYnodus seu Collatio Antiochena , in qua Paesus haereticus pronunciatus cst. Hus haeresia proscripta , dc Encyclica ad Ecclesias exarata , adeo S posteriorum Conciliorum commendatione, & Patrum usu celebrata cst, ut cum ipsit Nicaeni Patres adversus Arium , cujus pene eadem fuit ac Pauli haeresis, decernerent, decreti Antiocheni vcstigia prellcrint, tum innumeri deinceps Episcoporum conventus, ducit ejusdem A tiochenae Synodi autoritate , eandem in liacreticum hominem. sententiam confirmarim. Ut igitur quemadmodum compressa fuerit Haeresiarchae lupeuba praesumtio , &. Episcopi Orientis celeberrimi in hanc Synodum convenerint, accuratius perspici mus , conditio Ac vicissitudo temporum est attendenda . Zen hia vix manum admovit Imperii gubernaculis L quod minoremnium Filiorum nomine rexit, ut prolixe in opustulo de XXX.
Tyrannis, atque in vita Claudii prodidit Trebellius Pollio Jquum ad illud ipsiim amplissimam in Aegypti Provincias expeditionem instituit, ultcriores etiam victorias sibi auspicata, perinde ac si primi belli eventus jam dcsiderio de votis respondisset. Ccrte ad se jure haereditario pertinere Aegyptum arbitrabatur gina. Nam ut laudatus Pollio observa , genus illa suum a Cleopatra duci jactabat : quod etiam Valerianum quem devi Ccrat, alloquens affirmare non dubitavit; atque inde probare, se non tyrannide, sed quod jure Gentium fas erat, avitam pos sessionem suam recupera sic. Enarrat autem Zosimus lib. I. gestum a Zenobia bellum , bcllique ingentem apparatum, dc se- sicem exitum . Unde cap. s. ait. Aerapto Palmyrenorum in po- totalem redacta . Alfirmat quoque bellum hoc anno 16'. sub Claudio gestum, tamcisi Pollio in vita Claudii simplicem seditionem , eamque brevi compressam esse scribat. Quum enim Gothicum bellum a Claudio susceptum Sc non infeliciter terminatum descripsisset, extemplo subjungit. Dum haee a Divoci dis aguntur, Palmyreni ducibus Saba se Timogene, eontro AN ptios bellum sumum, utque ab his Aeraptia pervicacia, σ indefess
dignanda continuatione vincuntur. Dux tamen Aegyptiorum Prob
taι Timueris insidiis intra tur es. Aeraptis vero omnes se Rom
486쪽
- Imperason aediam s. in absentis Claia a verba iurantes . Clam dio ne fatis functo . Imperiumque regcnte valeriano , bellum adversus Aegyptios prosccuta sit Zenobia . non explicant i idem Scriptores: quamvis affirment, candCm annus Claudii postremo. de Aureliani primo, qui fuit anno Chr. 27 ., non ignaram . sibi Romanos omnes csse infensissimos, totam bellico appara- aut incubuisse. ac demum Aureliani exercitibus viriliter o, sitisse . II. Zenobia iis consi liis distenta, animadvertens ingentem Cliristianorum multitudinem in Tractu Antiocheno Paulo Episcopo atquc aulico refragari, consultius censuit, ne aliquando intestinis seditionibus perturbata, Romanis adventantibus ciacm cogerctur, liberam Christianis facultatem largiri corum omniam agundorum , quae ad Religionem pertinerent. Malchion Ecclesiae Antiochenae Presbytor primus fuit . qui insultanti Haere sarchae intrepida fronte & sempcr . obstiterat, di nunc dcinum
publicam indicit coram Discopis disputationcm. Probro Sophi sis vcrtebatur , quorum & sedea de major frequentia erat Antiochiae , publicas sibi oblatas de placito aliquo aut dogmate
disputationes non acceptare & inire . Quocirca Paulus Sophistae magis . quam Episcopi prosemione tumi s & gloriabundus. propositam sibi a Malchione, egregio itidem Sophnta , disputa.
tionem suscipere non detrectavit. Itaque Clerus Antiochenus Episcopos Catholicae partis & ejusdem fidei consortes advocavit : suae quoque Scctae pro Orcs c cavit Haetesiarcha ι con- vcntusque longe numerosior 5c sellcuntur cit Glcbratus .
III. Illustris hujus Synodi Epocha incidit in ann. Chr. 27 quo scilicet pertinacius bellum Acgvptios inter di Palmyren
.exarsit. Quo de anno cortos nos facit libellus denunciativus. quom CPli advcrsus Ncstorium tunc contumacem haereticum
vulgavit Eusebius laicus , postea Ecclosiae Doryleensis Episcopus;
quique legitur in Part. I. Achor. Concit. Ephesini, atque ad rem nostram sic habet. Q etcumque schedam hane aecepturi sunt, eos per
erosanctam Trinitatem adiuro obtestorque, ut eandem Discopis, Pres
487쪽
444 tantibus ostendant, eiusAmque exemplum ad evidentem Haeretici μὰ storii confusionem eisdem impertiantur , uet qui eadem prorsuo simiat,
quae Pasius Samosatenus , ante emtum sex ginta annos a Catholicis
Episcopis anathemate eondemnatus . Porro cum hic libellus per ea tempora vulgatus sit, quibus haereticus Nestorius verecundia metuque posito, errores sitos CPli palam docere instituerat, a se firmet autem Cyrillus Alexandrinus, Nestorium anno 28. al- seclis suis insinuare haercsim cocpis Ic , fictum deinde Aulae potentia ann. 429. in apertum crupille, dc tum habitis ad Populum concionibus, tum misIis in Asiam ejusdem impietatis professoribus, nihil non attentaste, ut haereticalem Seetam pertinacius statueret; plane consequitur, libellum cundcm contestatorium & denunciativum hoc ani3O 2 s. fuisse ab Eusebio vulgatum. Jam vero si annos I 6 o. subducas, qui ab Antiocheni Concilii celebratione usque ad libelli publicationem fluxerunt, annus erit 169. completus, cujus sequenti laocce Concilium celebra
IV. Accedit ad eandem Concilii Epocham stabiliendam, quod Eusebius Diaconus Dionysii Alexandrini quem ipsemet Di nysius laudat in epist. ad Domitium', apud Eusebium ibid. cap. i.) & Anatolius Presbuter A Xandrinus, quos Malchio Anti
clienus evocaverat, ut disputationi contra Paulum Samosatenum
interessent, nequaquam AIcxandria discedere potuerint, nisi post devictos a Romanis Palmyrenos Aegypti invasores , & post dilutam Alexandrinam obsidionem , quae magno Scriptorum
consensu szub initium anni 17 o. incurrit: ut propterea hoc Cindem anno habita fuerit Collatio Antiochena necesse sit. Certe duos illos viros pietate ac doctrina celeberrimos, quorum acta ejusdem Lib. cap. 32. prodit Eusebius, Alexandriae commoratos e
se, ibique Christianae caritatis documenta plurima exhibuisIeconstat, dum inter Probum Romanum Ducem , & Timogenem Aegyptium Zenobiae administrum Alexandriae contendebatur. Rebus autem compositis, & jurantibus Aegyptiis in verba Clam dii Imperatoris absentis, tunc demum iter ad Synodum Anti chenam capessivisse Anatolium, scribit conceptis verbis Histori
488쪽
cus . posea vero eum eum Sy nodus adversus Paulum congregata --tiochiam evocasu ,per Urbem Laodiceam iter faciens, is Fratribus illius loci , mortuo tune Eusebio , detentus es. Igitur ante annum a To. habita non est postrema Collatio Antiochena . U. Celebritatem dc treqvcntiam Synodi, numerumque Episcoporum generatim perstringit Eusebius cap. 1'. ubi enarrata Aureliani electione , subjungit. Hujus temporibus poseremn Θ- nodus innumerabilium fere Disoporum eongregata est. Quod quidem non ita esst intelligendum , ut tanta esset Episcoporum fi
quentia , cujus numerus iniri non posset ι sed quod multi interfuerint Synodo, plurimi vero vel in suorum Metropolitauorum ac Primatum personis repraesentati, vel propriis publicis scri intis suam de Incarnati Divini Verbi dogmate persuasionem , dccum Synodalibus decretis consensionem sint attestati, ut paullo infra docebimus contigisse. Athanasius Episcopos LXX. interfuisse scribit, quorum , ut opinor, aliqui in prima Collatione fuerant, plerique vero cum aliis in hac , qua de agimus, adfuerunt . Hinc quum varis tempore, variisque conventibus ab anno 26 . Usque ad annum 173. Congregati sint, atque alii praeter LXX. procul dubio eonvenerint, nonnullis Scriptoribus visum est, omnium Episcoporum numerum ad I 8 o. redigendum
cite . Hic autem Catholicorum numerus fuit. Nam dc Episcinpos Paulicianos, qui ut Encyclicae autores produnt, Haer sia chae dederant manus, Synodo adsuisie . nemo inficias iverit, qui accurate norit receptam in publicis disputationibus consue- tudinem , qua Sophistae nonnullos sccum ducebant, velut asseCsores & adjutorcs, qui a secunda appellati sunt: duccbant etiam pro uir que parte allectos auditorcs, qui disputantibus acci marent . Equidem utriusque partis Episcopos in Synodum coivisse , insinuant quae supra laudavimus Eusebii Dorylucnsis verba , scribentis , Patitam is Catholicis Epis is damnatrem : ipsaque
Encyclica , ut dicemus, disturte assii mat. Hilarius autem in lib. de Synod. Paties LXXX. enumerat, scribens. Cctuaginta Diahopi olim . ... ω res ciunt, sied CCCXVIII. nuper receperunt. Hi-
489쪽
a voce propter Haereticorum abusum temperari dei ceps oportere rancitum est, vel ex eo argumentari juvat, quod agens isse de numero Iudicum decernentium , ut serebatur , contrarium , minorem utique Antiochenorum numerum laudasset, si minor revera creditus esset. Hilarii sententiam deseribit, & probat Facundus Hermianensis lib. ro. Beatus inlarius non hujus hominis verba privatim dicta . sed publiea decreta Concilii approbat , quibus LXXX. nostri Patres no Paulo Sammate, repudi mnt , us homousius, iasis unius et emiae eum Patre Filius vocare-
ων . Monachi vero CPni, qui libellum contestatorium alterum de Nestorii haeresi obtulerunt Theodosio Imperatori, Patres annumerant CLXXX. Quos Eusebii testimonio magis est consentaneum , qui ex actis suo tempore exstantibus affirmat, innumerabiles Episcopos his Antiochenis Collationibus imterfuisse'. VI. Ad hanc tertiam Collationem fuit pariter evocatus Fi milianus, qui quum Tarsiain venisset, gravi morbo correptus diem obiit extremum . De illo in Encyclica quae ab hac P trum Collatione edita est, sic Iegimus. Nane quoque Antio iam
venturus erat Firmilianus, o jam Tarsum inque pervener i . Quip pe improbitatem hominis Dexm negantis antea fuerat expertus . Sed cum jam nos innienissemus , interea Dei dum eum accersimus , dum ejus adventum expectamus , abiit e vita . Praecipui qui in hac Encyclica recensentur Patres, ii sunt. Helenus, Hymenaeus, Ne philus, Theotecnus , Maximus , Proculus, Nicomas , Aelianus, Paulus , Bolanus. Protogenes , Hierax, Eutdichias, Theodorus , is Maiachim , or Larius , se reliqui omnes , qui nobisium sunt, visinarum Urbium cst Proviseiamm Episcopi, Presbyteri est Diaeoni , or Feci fiae Dei . Nomine Ecclesiarum ipsam intelligunt Christianam plebem, quae & disputationi pro moro interfuit, & passiva, ut aiun profestione sua, se ita hactenus credidisse,ita a Majoribus suis credendum accepisse, testabatur.
VII. Acta porro celeberrimae hujus Synodi Antiochenae fui se videntur ejusmodi. Sacro Coctui fortassis praesedit Helenus Tarsensis Epistopus, ut qui esset Antiocheno Tractui M
490쪽
tropolita vicinior si ac post eum sederunt Catholici Episcopi . Quam conjecturam , ut nihil dicamus de veteri Ecclesiarum consuetudine dc priscis Canonibus, stabilit Libellus Synodicus , in quo de hoc Antiocheno Concilio legimus.. S nodus divina se
sacra Provincialis collecta, cujus Praeses erat Helenas Tars Episcopus , neodarus M uestiae, miraculorum effector Gregorias Caesareae Ponti, Anatolius Laodiceae Hierosophus, esus de Paschara Canones
circumferuntur, or Malchion Antiochiae Ianctissimus : quae deposuit. ct abdicavit Paulam Samosatenam, qui nihil aliua , quam Annasse Caiphas de Christo doeuit. Suis ex alia parte Paulus praeerat. Ad hunc modum constituta Selsione , acta priorum Collationum, epistolae Episcoporum, ec quaestiones antea jam agitatae , qui
temporum mos erat, in medium asseruntur. Quae certe actio
accurate instituenda fuit cum Haeresiarcha ad hypocrisim comparatissimo, qui Sc olim Firmilianum deceperat, & novis per- Iuriis . novis artibus di fallendi modis instructus ad Synodum venerat. Imprimis acta Collationis ejus expendi oportuit, in qua VI. primores Episcopi fidei prosessionem conscripserant, cui Paulus subscribere abnuens , contumax & haereticus jam tum .pparuerat. Quod Caussae praejDdicium ut a se ipso depelleret, illud publica disputatione oppugnaturus prosilit, cui Malchion respondit , & simul Lucius, Malchioni ut a secunda esset, comes adjunctus. VIII. Solle is mehercle & celeberrima fuit haec disputatio. cujus acta describit Eusebius Hist. lib. I. cap. 20. Sic enim de illa loquitur . In qua autον illa nefariae apud Antiochiam haerest smatus , canuictas, Cr ab omnibus manifestissime deprehensiι falsi AP mutis reώs ab universa μae sub Coelo es, Ecclesia Catholica elimia
natus est. Praecipue vero illum eoaerguis, or latere cupientem conse
Metit Malchion Pidam vir disertissimus: quippe qui Sophi cae via Antiochiam scholae praefuerat: est qui ob fidei Christianae eerit
um in ejus lota Ecclesia Presbyteri honorem erat eo erutus . His igi-xur adversas malum sisicepta disputatione , exeipientitus cuncta N
eariis quae quidem disputatio eti metum exsat 9 Meulsos hominissensus f audesque detegere suus omniam Nauit. Eadem repetit S. Hic