장음표시 사용
491쪽
ronymus de Script. Eccl. in Malchione , cujus & acutae responsiones, de si lidissima dogmatis senioris argumenta suo adhuc tempore in Ecclesiis asservabantur. IX. Apud Sacro. Tractatorcs posterioris aevi summopere aestimata est haec Malchionis disputatio non tam propter disserendi elegantiam , vim , & seliditatem , quarn quod displuaturis adversus multiplices Arianorum sectas , dc dogmatis veritatem demonstraturis plurimum bonae frugis adferret . Leontius Byzantinus lib. 3. adversus Nestorium argumcnta pariter sumit ex ea disputatione , dc illius fragmcntum de1cribit. Alterum quoque decerpsit Petrus Diaconus in lib. de Incarnat. ad Fulgentium cap. 3. Ut proinde dubitandum non sit, quin Patres opus illud velut Conciliare placitum, aut saltem a Conciso probatum
X. Victus igitur Paulus, atque hacrcsis pertinacisssimae palam redargutus , sententia dcpositionis multatus cst, atque in ejus locum ad Sedem Antiochenam ovectus est Domnus , de quo Patres in Encyclica scribunt. Hunc igitur Deo bellum india
centem , nec cedere volentem , cum a communione nostra abdicasemus,
necesse habuimus alium ejus loco Eeclesiae Catholicae Disicopum ordianare , non abrique divisa , ut credimus, providentia . Demetriani sciliore beatae memoriae Disicopi , qui ante hune magna cum laude eamdem rexit Ecelesiam , Filium Domnum , virum omnibus, quae Diascopum decent, dotibus exornatum . VFod quidem Deirco vobis signia ficavimus , ut ad eum feribatis, or ab eo eommunicatorias literas a eipiatis .
IX. Hic celeberrimi Antiocheni Concilii exitus fuit: cujus
tamen in Paulum lata sententia nequaquam executioni mandari potuit. Adhuc enim Zenobia Syriac atque Antiochiae d minabatur , & Paulo favebat usque adeo, ut per eam non licuerit Haeresarcham ex Episcopali domo depellere , atque ibi Domnum a Patribus Synodi electum introducere. Imo superbiebat adhuc , & Catholicis insultabat Paulus, nondum pristinae turannidis suae & impotentiae oblitus , de qua scripterant
492쪽
49 formidant, ut accusare illum non audeant. Scd sortuna quid c nZenobiam bi cui destituit e quippe anno 27 I. Aurelian US, cum ceteris Orientis Urbibus Antiochiam invasit, omncmque sere Syriam , deditione ad Romanum Imperium redcuntcm , in potestatcm reccpit, atque ipsam Reginam quam primum confugere Palmyram cocgerat, dcm Em captivam tenuit. Quae omnia suSe a cap. IO. & seqq. ccmplexus cst Zosmus . Episcopi igitur egerunt apud Aurelianum Antiochiae dominantcm, ut luo edicto juberet, Paulum ac lcs quas occupabat, electo Catholico Antistiti tradere: quod ille praestitit. Hac de rC malo habeantur Eusebii vcrba sub finem cap. 3o. Igitur quum Pa lus a recta fide simul se Episcopatu excidisset, Domnus , ut dictum es , adminis timem Antiochensis Ecelsae sese epit. Sed eum Pa ias e domo Ecclesiae nullatexus excedere vellet, interpellatus Imperator Aurelianus rectissime hoc negotium dijudi vis, iis domum tradi praecipiens , qui lus Italici Cfristiani Religionis Antistites , se Romanus Di opus friberent L mo modo vir Ara memoratus cum summo dedecore per scularem potestatem ab Ecclesia exturbarus es.
493쪽
S T re I s. I. Promastur Enoetica Antioebena , cur d Malchione exarata. II. Praemissum ante Enocticam e Iroυersiae examen cujusmodi fuerit. III. Enoclicae adjunxerunt literas Dis sit Alex. , redisputat οηem Malchionis . IV. Ad Romanum Pontificem re ad ceteras praecipuas Sedes 3ransmittitur . U. Probatur eea re uinia fidei d Pont. Felice Dio si fuderisore. VI. Post Victorias Aureliani En cIica liberrime perυngasur orientem. VII. Aure Iinnus is oristianos initio propensus fuit. VIII. Exoclicae hae-jus magisterium senserunt υel ipsi Eusebiani . Certe proposita est iu Concilio Generali Nicaeno . IX. Ctisdem nutoritate pugnatum ad rsus Ariaκοs ct Nestorianos. X. Laudatur saepius ab Assertoribus Trinitatis.
I. Uae hactenus disputata sunt eo collineant omnia, ut huic ad quam aggredimur , disputationi facilis accessus pararetur . Id reipsa dc argumenti dignitas postulabat: siquidem haec una demum est inter alias Ecclesiae primitivae Encyclicas omnium, mea quidem sententia, celeiarrima , ex qua scilicet velut ab accuratissimo priscae disciplinae exemplari, quando ctiam decilcm cetera , satis luculentcr ser-mam Ecclesiastici judicii exercendi edocemur. Enimvero in ipsa contanda Encyclica re os ille vcrustus deprchenditur, quis vcl Presbyter Ecclesiae illius in qua celebrabatur Concilium, si a Concilio vulganda esIet Encyclica , vel Episcopus, si communi Ecclesiarum bono ab uno aliquo exaranda cisset, id genus scripta aut elucubrabant, aut subscriptione sua firmabant. Qvcmadmodum Novatianus Romanac Ecclesiae Prcsbyter , aut forte Arcthidiaconus, confirmaturus Encyclicam in causi
494쪽
sa Lapsorum a Cypriano editam , ipse ceterorum ncmine ep, stolim exaravit, Romanae Ecclesiae praelegit, ejusque aut ritate ad Cyprianum transmisit. Sic igitur Antiochenum Comcilium praetentem, qua de agimus , Encyclicam a Malchione Antiocheno Piesby tero elucubrari voluit, quam lectam & communi suffragio probatam Ecclesiis Orbis direxit. Qua de rescripsit. B. Hieronymus in opust. de Script. Eccl. in Malchione . Malchion disertissimus Ecclesiae Antiochenae Presbyter , quine qui in
eadem urbe Rhetoricam florentissime docuerat, adversus Paulum Smmosatenum , qui Antiochenae Ecelesiae Episcopus , dogma AHemonis instaurarat, excipientitus Notariis disputavit: qui dialogus urique hodie
exstat. Sed or alia grandis e sola ex persona Synodi ab eo scripta ad Dion,am ct Maximum Romanae se Alexandrinae Ecclesiae Disopos dirigitur.
II. Encyclicis insuper solidum Ec accuratum eramen praemitte batur . Moris vestigia indicavimus in Cypriano, qui utrumque Encyclicum decretum sive fiduciarium, sive peremtorium edit rus in caussa Lapsorum , multas circumquaque epistolas, multos ad remotiores Ecclesias collationem habituros Episcopos misi. Haud aliter Patres Antiocheni anteaquam circularibus hisce Literis causam definirent, instituto multoties examine, plurimis ad rem quaestionibus diligenter ventilatis , & tandem ipso Haeresiarcha sollenni disputatione convicto, nihil intentatum reliquere , quod ad dignitatem autoritatemque decreti faceret. Imbin ipsamet En clica, quam Hieronymus grandem epistolam appellat , describi acta omnia voluerunt e cujus tamen fragmentum , idemque minimam partem complectens , Eusebius reservavit.
Quamquam disserem ille initio cap. 3o. de Epistolae argumento , non obscurε significat Concilii accurationem in rei t
tius examine praemittendo. Omnes itaque in unum eongregati Amtistites , unam ex communi sententia ad Dion fium Romanae Vrbis
Discopum , es ad Maximum Alexaudrinum fieri erunt epistolam reamque ad omnes deinde Provincias Iransmiserunt, tum M Pudium suum ae diligentiam omnibus declararent, tum ut perversum Pauli do ma , confutationes quoque cir disputationes adversus ilium habitas, F f 1 cura Disi iam by GOrale
495쪽
eunctamque hominis vitam ac mores exponerent. Adde quod non aliter ac Cyprianus cpistolas x I tr. scripsit, anteaquam Fiduciarium decretum evulgaret, sic Patres Antiocheni non prius Encyclicam conscripsere,quam plurimarum Ecclesiarum fiJem literis
suis explorassent. Quapropter paullo post initium Encyclicae serest
mus, inquiunt. etiam ad complures Episcopos longe dissitos: eo que homtati sumus, ut ad exitialis doctrinae morsum curandum accederent.
III. Sed praeclarius illud est instituti examinis & Ecclesiasticae moderationis documentum , quod aiunt, huic se Encyclicae adtexere Literas Dionylii Alexandrini, atque integram Malchionis disputationem . De Literis quidem Dionysii ipla Encyclica perspicue attestatur: quod autem ad disputationem attinet, cotiligere id licet ex Patrum verbis illis. Etenim Filium Dei e Coelo dse disse, na ,sitis confiteri renuit: neque id simplici a sertion e nfra sed exi s D e ad vos misimus , gestis non semel declaratum maxime vero ubi dicit, δεμ. u Christum e terra ortum fuisse . Quod fuit a Paulo in disputatione ipsa pertinaciter assirmatum . Unde ad improbitatem Haerenarcliae ex sua ipsius confessione & assertione patefaciendam consultissime censuerunt, acta ipsa seu exemplaria disputationis ad principaliores Ecclesias transmittenda, ex quibus hypocrisin & fraudes, quibus ut Catholicus videretur, usus Paulus fuerat, citra dubitationem agnoscerent. IV . Ut autem Ecclesiae totius, Capitis scilicet & membrorum consensionem, in qua magisterium situm est , Encyclica obtineret, cam ad Dionysiium Romanum Pontificem, tum ad Maximum Alexandrinum , ac deinde ad omnes Christiani Orbis Ecclesias miserunt. Id docet cap. 3 o. ibid. Eusebius qui ait,Dionysio Romano, & Maximo Alexandrino datam Epistolam , eamque ad omnes deinde Pro vincias transmiserunt. Titulus ipsemet Encyclicae id diserte continet. Dionysio , or Maximo , or omnibus per universum Ortem Comminiuris nostris , Episcopis , Presbyteris , Diaconis, Or uni diemae Ecelsiae Catholicae , quae seb Coeis est . Neque vero satis acute rem aestimavit Cl. Marsonius in opere de Pontificum Romanorum successione , ubi hanc Encyclucae inscriptionein ea de caussa selicitat', quod Dionysius mem
496쪽
se Deccmbris anni sup. 269. obierit: neque verosimile videa tur , Concilium Antiochenum randiu ignorasse ejus obitum , 8c secutam Felicis electionem. Quod equidem mirum non acci det, si temporum illorum conditionem memoria repetamus, quando itinera omnia exercitibus occupata, & ob bellicorum motuum suspiciones impedita, locum Christianis adimebant mittendarum ultro citroque Literarum, ab uno scilicet ad alte rum imperium, odiis invicem atque armis Concitatum. De Romani Populi in Zenobiam astu & furore testimonia si1- perilis dedimus . Sed & illud accedebat, quod Aurelianus in Pannonias magnis exercitibus contenderet, scribente Zosimo. Aurelianus , confirmato Imperio, cum Roma movisset , Aquilejam contendit , inde Pannonicas ad nationes necessit, quas a Se hisis di eognoverat. Ii quos Scythas appellat disimus, Gothi erant, a locis quae per id temporis insederant, Scythae appellati. Non igitur integrum Ecclesiae Romanae erat Literas de obitu Dionysii. & de Felicis successoris et cetione ad Antiochenostra sinittere, ne duobus Populis de summa Imperii conte dentibus suspicionem occultae alicujus proditionis crearent. praesertim,quum,ut Vopiscus dc simus attestantur, suspicacisimus fuerit Aurelianus , & gladio non semel animadverterit in Senatores , α in alios proditionis aut aperte reos , aut fals6 incusatos . Verba sunt Vopisci in Aureliano cap. 2I. Finito
proelio Marcomannorum, plenus irarum Romam petiit vindictae empidus , quam seditionum asperitas Aggerebat. Interfecti sunt enim non-viali etiam nobiles Senatores . Idem autem Historicus scripserat
in cap. is. D illo autem timore, quo Marcomanni cuncta vast
Mur, ingeries Romae seditiones motae sunt. Sub idem tempus . referente Pollione, Tetricus , Postumus , & Ula orinus Tyranni de Imperio contentabant. Quod ZOsimo etiam observatum lib. I. cap. 49. Quid igitur est: 'uod admiremur , Romanum Clerum rebus ita constitutis nihil de obitu Dionysii ad E clesiam Antiochenam scripsisse, aut ad Alexandrinam . Id omne abs rei veritate sane propius diltat, quam fallaci Criticorum suspicione monumentum antiquitatis .sin risimum interpol
497쪽
V. Porro Dionysii successor Felix ut Encyclicam Antiochenam accepit, transmissurus de more Communicatorias Literas ad Sedes primarias. eam pariter evulgavit in Orbem . Certe Felicis I. epistolam ad Maximum Alexandrinum Episcopum mem rant & commendant acta Concilii Generalis Ephesini. Haeresim Nestorii oppugnantis. Muciem fragmentum legitur Act. i. his verbis. Felicis sanctissimi Episcopi Romae ct Martyris . ex epistola ad Maximum Di opum, , Clerum Alexandrinum. De Verbi autem incarnatione o fide. credimus, D. N. I. C. ex Hi gine Maria natum , quod ipse es sempiterni Dei Filius , ct Verbum, non autem homo a Deo assumtus , ut alius sit ab illo . Neque enim hominem assumsit Dei Filius , ut alius ab ipse exsat: sed cum pem feritas Deus es et, factas est simul homo perfectus, ex Virgine inea natus . Haec Pontificia prosessio fidei sollennis fuit Encyclicae confirmatio, quippe E diametro haereticalem Pauli sententiam oppugnat . Atque hanc eandem epistolam transmissam quoque fuiste ad Antiochenam Ecclesiam , non est cur ambigamus , siquidem rcceptum morem seu Formatas emittendi, seu rescribendi ad Encyclicas Felix Ponti sex praeterire haudquaquam pintuit . Prolata igitur in Ephesino Concilio fuit cum inscriptione ad Maximum, co quod Petrus Alexandrinus Presbyter authenticum illud idem cxemplar Synodo proposuerit, quod in Archivis tablesiae Alexandrinae servabatur. Unde obiter , quod non semel innuimus, observabis , eam curam in majoribus Sedibus Presbytero Primicerio datam esse, ut hasce Encyclicas Lbteras ceteratque chartas ad publicam autoritatem facientes custodirct. Quod autem fragmentum hoc Petrus adduxerit, cum Encyclicac Antiochenae decretum a summo Hierarcha confirmatum C IC dcmonstrat, tum recens Nestorianuiti dogma jampridom in Paulo Samosateno improbatum fuisse, luculenterovincit. VI. Hac Encyclicae Antiochenae promulgatione nihil est ad disciplinac hujus rationes palcfaciendas pracclarius. Nam quum emitterentur id genus scripta, quatenus Ecclesiae Omnes eadem lectitantes, atque dogmatis propositi antiquam apud scDiqiti so by Corale
498쪽
DISSERTATIO II. assse professionem indagantes, Episcopi quidem velut Iudices silo
voto ac judicio sic credendum esse docerent 3 Populus vero eam doctrinam profiteretur: hinc duplex Carum vis & ratio mana vit , quarum alteram activam, alteram passivam nostrates Theo logi appellarunt: primam scilicet Pontificum atque Episcoporum gradui consentaneam , sccundam vero universae Christia nae plebi convenientem , quae concordi animo dc fide divi na iis quae declarata sunt, assentitur. Hinc Cyprianus ut Cornelii electionem legitimam cile probaret, scribit ad Cornelium epili. - . se ordinationem Novatiani haudquaquam recepiste . Intelligant , Episcopo semel furiti, o Collegarum, ae plebis te,simonio o judicio comprobato , alium constitui nullo modo posse. Et in Epist. I . ad Clerum , quae una est ex x m. illis, uae ad Romanum Clcrum pro activa , & passiva professione ecreti fiduciarii datae fuerunt, similiter scribit. A primordio Discopatus mei statuerim , nihil sine consilio vesro , se sine eonstem se plebis mea privatim stententia gerere . Iri aliis passim Epistolia
spondet Cyprianus, se pleniore tractatione editurum fore de cretum peremtorium , idemque fidelibus Stantibus, praesenti-b us. & audientibus este lecturum . Eademque de caussa plurimas ad plebem epistolas, sive ut hanc de Lapsis controversiam, sive ut alias id genus excitatas patefaceret, εc ad decretorum fidem hortaretur, idem Antistes conscripsit. Sane haud immerito. Quippe Christianam Ecclesiam ex activa , & passiva hujus.cemodi forma coalescere affirmabat Optatus lib. 2. , ubi id exprobat Donatianis, quod astu schismatico contra universalcm Ecclesiam rebellassent. Extendisis enim manum, o super omne
eaput mortifera velamiua praetendi se ut eum sint ...... cy-mor genera Capitum in Ecclesia , Disi oram, Presbterorum, Dimconorum , o Fidelium, nee uni parcere voluistis . Ad hoc ipsum igitur incntem intenderunt Antiocheni Patres, quum Encycliacam inscribere voluerunt Romano Pontifici Ecclosiae Capiti , ceterisque Episcopis, Presbyteris, Diaconis . & insuper Eul sae Dei ut nimirum non tam Judicum active decernentium, quam Fidelium suscipientium unanimiter decreta fidem com-F f mendarent
499쪽
mendarent. Quapropter in eodem Encyclicae titulo scripserunt. Et reliqui omnes, qui nobiscum sent vicinarum Urbium is Provinciarum Discopi . Presburi . ac Diaeoni, o Ecclesiae Dei , carissimis Fratribus in Domino salutem. Atque hi verae Encyclicae , dc quod inde profluit, supremi magisterii characheres fecerunt imprimis, ut fidentius in hanc exercendi judicii ratio. nem nunquam non adhibitam ab Ecclosia inquireremus , atque activam Episcoporum abs Fidelium passiva professione se-cCrneremuS e quod semel & itcrum Antiochenos Patres non s-nc gravi animadversione sucisse , haud crit opinor aequus rerum aestimator, qui in dubium rcvocare sustineat. VII. Interim quum post exitum Antiochenae hujus Collati nis , post Encyclicae promulgationem Aurelianus, devictis Palmyrenis, Zenobia in captivitatem redacta, & Romano Imperio Syria , Acgvpto, cctorisque Oricntis Provinciis restitutis, Christianis impenso faveret, ut Eusebius autor est ibid. cap. 3 Q. , liberrimuin iter patuit Ecclesiarum Cursoribus, eandem Eneyclicam in omnem Orbem delaturis . Libentius forte id Christianis indulsit Aurelianus, quod quum foret prodit
rum atque hostium stiorum vindex acerrimus, non ignorabat, Paulum , quo dc agebatur, impensus favisse Zenobiae, ejucque commoda dc apparatus militares suis exactionibus re corrogatis pecuniis non modicum promovisse. Gravate equidem ferrC non potuit , eas Litcras per Urbcs Imperii late disseminari, quibus impietas ministrorum Zenobiae redarguebatur . Romam certe, dc ad Occidentales Ecclesias, non abnuente Imperatore , delatam fuisse Encyclicam , vel ex eo conjectare licet , quod carumdem partium Pontifici, ac Praesulibus concesserit, ut cui Episcopi tim Antiochenum attribuendum foret, ipsi dijudicarent. Ncque est deinde, quod multis adstruamus sub scriptiones ab univcrsa Ecclesia huic Encyclicae factas esse ,
quum vel ipsi Ariani id ultro falsi sint in sua Epistola Sardi-
nii , ubi laribunt. Omnium Contilioram juste legisιmeque acIorum decreta Armanda , majorum nostrorum gesta confirmant. Nam
in Urbe Roma fb No io, o Satellio . O Valentino haereticis
500쪽
Contiliam ab Orientalitas eonfirmatam est i se iterum iis Oriente sub Paulo Samo finis pyia saι utum es . ab omnibus eis μ
VIII. Sed Eusebium ipsum, quod rei caput est, enarran -lcm audiamus Aurcliani in Chri illa nos propensionem . Actum aut em c scribit ille cap. 3o. erga nostros fle assectas erar Aurelianus . Processu vero temporis , aliter de nobis semiens , quorumdam conssciis coepis impelli , ni persecutionem adversus no ros commoveret. Jamque ea de re multus ubique rumor o argebatur . Sed eum para tum 1am , cn compositis contra vos edictis , ut ita dixerim , DUriabentem ulta eis divina isseisia : quasi constricti cubito conatum ejus reprimens: Amulque omnibus veni ij me ostendens, nihil unquam ha- Λs Mondi Priseipsius adversus Christi Ecclesiam licere , nisi propugnatrix Dei dextera arcano quodam Cr coelest judicio ad c iumtionem G' emi udaιionem nostram , qκibus 'si vise m es temporibus id fieri permiseris . Hanc de commutato Aureliani in Christianos animo divinitus s una tam vindictam, ante Eusebium dc scrip. serat quoque Lachantius de mortibus Persccut. cap. 6. inreli nus Fi esse t v tura vesanus se praeceps, Famvis captivitatem Valeriuri meminisset, tamen oblitus siteleris Cr poenae , iram Dei crae delibus f cIis lacessivit. Verum 1lii ne perficere quidem qη ς cogit vexat , licuit, sed protintis inter initia sui furoris ex mctus es . Nomdum ad Provincias ulteriores cruenta scripta flervenerant, cr jam
Coenosorio , qui locus est Thraciae . cruentus Vst humi jacebat , fat. se quadam Aspicione ab amicis suis interemtus . Narrat factum Vopiscus, & quod in omncs suspicacissumus, in reos Majesta. tis supra modum truculentior esset, cauilam illi fuisse proditionis
affirmat. Incidit autem ut se res fataliter agunt, ut Mnesitheum . o. na pro Notario freto am bauerat, tibertum , ηι quidam flum infensiorem i minando redderet , quod nι scio qxid de quodam suspicatus esest. Mnestheus qui siciret. Aarelianum neque frustra minari solere , nec si minaretis , insere , ire is nominins cons Ut, mimis iis, qκibus Aurelian s vere irascebatur . QuemadmCdum vero consecutum inde sit Aureliani exitium obitus, prosequitur ibid. Vopiscus. Accurata ar imadvers o tutiu4 conditi0Diqitiroo by Corale