장음표시 사용
511쪽
aut vitae discrimini objicientes , quos hactenus Fratrum loco habitos, fideli silentio obtcgere debuissent , & improbissimum
dehationis genus in eos exercentcs , quibus summa Culpae erat,
eadem qua isti lege , eademque proscssione supremum Numen usque coluisse . Ausum id a Servis potissimum fuit, qui ut a
jugo Dominorum in libertatem assererentur, non tam ipti Christianam Religionem esserebant, quam Dominos Persccutoribus deserebant suos. Quod est Autoribus Encyclicae Lugdu-ncnsis, de qua supra, non indiligenter annotatum . Porro sol- lennis ac pene inucterata haec fuit Scrvorum improbitas: quippe dc apud Gcntiles quoque Dominis eodem proditionis genere , Cademque paganicae superstitionis illusione Servi inlidiabam tur. Quapropter Legibus Romanis cautum est, Senatusconsulto statutum , ut si Servorum aliquis Dominum interficeret, teri omnes qui codcm sub tecto sinul una degebant, facinus supplicio lucrent: quod scilicet non alia ratione securitati D minorum consuli possc arbitrarentur. Qua de ro prae aliis con, sulendus Seneca Epili. 4. Tacitus Annal. lib. I 3. cap. 23. , dclib. I . Capp. . 4J VII. Gravi equidem animadversione in hoc detestabile factinus usam elle Ecclosiam, certum est: tametsi qua id ratione praestiterit, a quibus sit Evulgatum decretum, ignoretur . Furor gratiantis persecutionis haudquaquam sivit, aut Dominicos Cur res circumire cum literis atque decretis, aut ipsos Antistites in coetum adunari. Quare extensione quadam revocamdum in ostis fuit Decrctum Peremtorium in Lapsos pridem editum, quod quum in Encyclica fuit Iet propositum , plerae-quc Omncs Ecclesiae suffragiis suis & votis adprobaverant. Et Iano non immerito . Nam si ex Libollaticorum numero Clcri. ci perpctua depositione multati sunt, N. in communionem Laicorum rejecti , diuturno atque aspero poenitentiae curriculo multabanturi si Laici eodem crimine obstrichi excommunicationc pic bantur , quod fidem abnegaste videirentur ; quidni etiam casdem poenas subici int non levioris noxae rei Tradit
res , qui sive Milicos Codiccs comburendos prodidistent, sivQ.
512쪽
ipsmet exussient, sue denique fideles alios & detexissent & accusassent, perinde abnegata fidem , & Religioni graviter insultasse jure optimo videbantur . Quaecunque igitur Ecclesiae decreto illi & Encyclicae olim subscripserant, censuerunt eidcm magisterio subjiciendos Traditores , quos eisdem, quibus antea Libollaticos, poenis, affecerunt. Certe qued ad Clericos attinet, ex quibus de ceteris judicium ferri iotest , apposith scripsit S. Augustinus in Epist. 1 o. ad Bonifacium . Vt constitueresur in Ecclesia, ne quisquam pos alicujus criminis poenitentiam, clericatum a ripiat , vel ad clericatum redeat, vel in clericatu maneat , non desperatione indulgentiae, sed rigorefactum es disciplinae . VIII. Quemadmodum vero in condendo Peremtorio decreto, quum Deciana pcrsecutio serveret, plurimi habita sunt vota Martyrum , Consessorum Epistolae, velut superius abunde disputatum a nobis est: non aliter Consessores ic Martyres in hac Diocletianea persecutione declararunt sui sinet scriptis, po nas easdem , quae olim Lapsis , este nunc Τraditoribus anfligem
das: atque hocce crimen admittere ne cogerentur, vitam ipsam
crudeli laniaenae sortiter subjecerunt. Zeli hujus Martyrum nobile exstat exemplum in Achis Saturnini Presbyteri & sociorum, quae primum quidem ex sincerissimis Proconsularibus Actis sumta in Ecclesiis legebantur, quamvis postea vel ipso currente N. Christiano Seculo, quo illorum martyrium contigit, mire su rint interpolata. Haec tandem beneficio vetustissimorum MSS.Codd. reuituit, & magnam partem emendavit publicique juris fecit Tom. x. Miscellan. Cl. Baluzius. Vetus autem illorum
autor brevem praemittit Traditorum narrationem, atque edocet, quantopere Martyres turpissimam traditionis noxam sint dete- nati. Sic enim num. a. pag. 16. legimus. Temporibus namque Di eletiani se Maximiani bellum Diabolus Chrisianis indixit isto modo, at Gerasancta Domini Testamenta , Scripturasique divinas ad exurem, dum peteret, Basiliens divinas subverteret, o ritus saeros, coetusque sanctissimos eelebrari Domino prohiberet. Quae pene sunt verba Lactantii de Mortib. Persecut. cap. I 2. Martyrum autem Zelum ad hunc modum commendant eadem Acta . Sed non istis exerci-
513쪽
tus Ddimisi Dei immane praeceptum , sacrilegamque jussionem perbo ruis e se mox fidei arma corripuit, defenditque in proelium non tam
eontra homines , quam eont Diabolum petunturus . Est quamvis tradendo Gentilibus scripturas Dominicas . atque Telamenta divina profanis ignibus comburenda, a fidei cardine eeetaere nonnulli ue constrvando tamen eas , ae pro 'sis libenter suum sanguinem essundendo, semtiter fecere quamplurimi , quine pleni Deo . devicti atque prostrato Diabolo , victricem palmam in passione gestantes , sentemiam is Tra-ἀtores , atque in eorum eonfortes , qua illos ab Ecclesiae communione rejecerunt, cuncti Martyres proprio sanguine consignabant. Tas enim non fuerat , ut in Eeelesia Dei simul essent Martyres , cir Traditores . Agnosci, ex hoc Actorum testimonio communem receptamque Ecclesiarum persuasionem , qua reos traditionis velut fidei extorres detestabantur , atque adeo iisdem poenis multandos, quibus Lipsi pridem autoritate decreti Peremtorii afficiebantur . IX. Ima non secus ac illi sub Decio Martyres, suam ut facerent ejus modi disciplinae sanctionem , quum Martyrium essent consum maturi, literas ad Ecclesias atque ad Episcopos dedcrunt, quibus suam de excitatis per ea tempora controversiis sententiam exprimebant di ita hos sub Diocletiano Martyres suum literis judicium complexos esse, produnt Acta pag. 71. Sed meritis jam Domino or confestone vi ini direxerunt in py, eros SALUTEM.quae communem Christiani nominis progeniem ab omni recidiva communione Traditorum siecerneret, tali sub comminatione . SI QUIS TRAEDITORIBUI COMUMNAVERIT . NOBISCUM PARTEM IN REGNIS COELESTIBUS NON HABEBIT. Quod nobis in
Dissea. I. de Literis Salutatoriis verba facientibus non leve a gumentum fuit, neque ab hac disciplina illustranda alienam rin hac vero disputatione multo firmius ac solidius est ad vim autoritatemque mon mandam , quam sententiis decretisque Martyr in mille ab Ecclesia tributam , non uno loco affirma
514쪽
A II Spiritus autoritate eonfriptam tali eo aratione firmabant. Scriptum es, inquiunt, in Apocal si . Quicunque adjecerit ad librum sum viaeem unam , aut literam unam, n/iciat illi Deus tamamerabiles plagas ι er quicumque deleverit, deleat partem ejus Dominus de libro Vitae . Si ergo additus apex unus , aut litera una demta de Libro Sancto radicitus amputat, o sacrilegum facit, ct fiuvenit authorem rnec e es, omnes eos qui Testamenta divina , legesque venerandas Omnipotentis Dei , 9 D. N. I C. profanis ignibus tradiderunt exurendas , aeternae gehennae ardoribus , atque inextinguibili igne ιorqueri . Et ideo , ut supra diximus , siquis Traditoribus communicave rit , nobiseum partem in Regnis Coelestibus non habebit .Illud etiam addit Author, Martyres illos sententiam doctrinamque suam, quam literis ad Ecclesias perscripserant, testatissimam martyrii signaculo fecisse de comprobavisse . Haec , inquit, communicam res singuli ad passionis gloriam festinabant , supremaque tessatione unusquiseque Martyrum eruore proprio consignabant. XI. Atque hoc decretum advcrsus sacrorum Codicum Traditores, juxta ac Poremtorium,a Martyribus conditum suoque omnium sanguine obsignatum , Catholicae Ecclesiae susccperunt , velut certam disciplinae normam , ut Acta eadem attestantur. Exinde Ecclesia Sancta sequitur Martyres, is detestatur exseιratae pe sdiae Traditores. Et quoniam in eo vertitur rei cardo , ut laudatam Martyrum declarationem ab universali Ecclesa sit sceptam,& Traditores velut sacrilegos fui sic habitos demonstrcmus, genuina alia eorumdem temporum Acta sunt commemoranda. Nam que ut Concilia praetcrmittamus , quae non diu post Diocletianeam persccutionem cclebrata sunt, ut infra dicemus , quaeque aperte supponunt, traditioncm gravissimum csse crimen , idcmque poenis omnino multandum quae in decreto Peremtorio Lapsis impositae fuerant: idipsum ex aliis monumentis confirmari multipliciter potest. Et primum quidem ex Actis Proconsularii us & sinceris Passonis S. Fclicis Episcopi Tubyracensis, apud Balvetium ibid. pag. 78. , ubi quum Felix Curatore in terr
garetur , ut Libros sacros traderet, reposuit. Habeo, sed non re M . Quumque iterum instaret Curator, animosius ille respon-
515쪽
dit. MAias est ut eoum meum tradam igni, quam ScriptWae Domimi eae per me videam F duri , quia bonum est Deo obedire perpetuo Regi est immortali, quam Imperatori buus seculi iniqua jubenti . Vbdes Sanctum Episcopum & Martyrem non ambigue assirmantem. facrorum Codicum traditionem crimen esse divinis praeceptis Contrarium. Quapropter quum apud diversa Tribunalia candem sententiam constanter professus esset, proximE tandem plectendus capite , dixit: Plus paratus sumplecti capite , quam Libros Dominicos scrilegio tradi. II. Reatum eiusdem criminis esse arbitrabantur prodere nomina Christianorum Sc Fratrum. Quippe in gestis Silvani, qui Majorinum Schismaticae ischionis caput ordinaverat, Iudici Lectorum nomina postulanti abs Marcuclici& Catulino, ii reposuerunt: Nos non siumus proditores: ecce sumus. jube nos occidi. III. Illud ipsum ex eo elucet ; quod ii qui sacros codices ne traderent, mortem subiissent, inter Martyrcsccnseruntur. Secundus enim in Numidia Episcopus in epistola , quam ad Mensurium Carthaginensem Episcopum dedit, significat quosdam a se Martvres declaratos esse, qui Zc tormenta passi, dc glorioso Martyrio defuncti fuerant. ne Sacros Libros Perinsecutoribus traderent. Epistola Secundi recitatur in Collatione Carthaginensi, quae inter Catholicos dc Donatistas habita est; summaque illius sic habet, Collat. 3. cap. I 3. Recitarunt rei mrascripta S eundi Tui fani ad Mensurium pacifice data , ubi cst i enarravit, in Numidia persecutores quae egerint, se qui comprehen . est Scripturis Sacras tradere nolentes , o multa mala pasi . ct g vissimis Appliciis excruciati, o oces sunt; eo 'e honorandos pro
Mari ii sui merito commendavit. Hocce Martyrum egregium factum suo encomio machabat Secundus, suadebatque , ut in quam veri Martyres ab omnibus haberentur. Laudans eos non tradidi se Seripturas Sanctas illius mulieris exemplo, quae duos expI -- tores in Hiericho, in quibus figurarentur duo Testamenta , Vetus cst Novum , tradere perseeutoribus noluit. Quae verba & illud quoque doccnt, loci Episcopum consummatos Martyros, & martyrii coronam adeptos Primati suo probare dcbuisse, ut eos honorandos Fidelibus ceteris atque Ecclesias proponeret. IV. Secundus Πω
516쪽
me ejusdem reos facit illos, qui se se, ne vexarentur , pecunia redimebant. Sic enim prosequuntur memorata Collationis Acha. Seri r etiam Secundus es ad stipsum missos a Curatore or ordine Centurionem , CT Benefletarium , qui peterent divinos Codices exurem dos , esseque respondisse: Chrisianus sum or Episcopus , non Traditor: ct quum ab eo vellent aliqua Ecbola, aut quodcumque recipere. π que hoc eis dedisse , exemplo Eleazari Machabaei , qui nec fingere voluit
se Eam carnem se manducare , ne aliis praeberet praevaricationis ememplum .
XII. Sed quod est incluctabile documentum firmissimae persuasionis apud Ecclesias obtinentis , ut crederent decreta haec Martyrum adversus Traditores prorsus esse consentanea decreto Peremtoi io quondam in Libellaticos edito , sumitur ex Achis sinceris Concilii Cirtensis, quaa integra deseripsit S. Augultinus lib. 3. contra Cresconium cap. 27. Primum igitur inquisitum ibi cit, an qui aderant Episcopi consura aliqua obstricti csient. quae illos abs legitima ordinatione arcoret. Traditores Episcopi plurimi, constientiae stimulis exagitati, se se ut Crant Traditores confessi sunt, idque unum deprecati, ut absque districtioris Ecclesiasticae disciplinae rigore crimen suum Deo relinqueretur. Ad haec Secundus Episcopus Tigistanus & Numidiae Primas , videns disciplinam illam a Martyribus suo dccreto constitutam omnino pellum dari, quam ipse tantopere in epist. ad Mensurium Carthaginensem Atricae totius Primatem Commendaverat , ad Patres considentes laxioris disciplinae patronos conver sus dixit quod Acta cadem reserunt: Secundus dixis: quid erg facturi sumus de Martyribus, quia non tradiderunt, se ideo coronati sunt Nimirum aiebat Secundus, si traditio sacrorum Codicum Crimen non est , si Martyrum comminatio in Traditores cst o literantia , qua demum ratione dicemus illos Martyres , qui ne traderent, Martyrii palma coronati sunt Eos tamen esse rcipsa Martyres , dc nos decrevimus, & Ecclesia acceptavit.
XIII. Non est itaque dubitandum, quin factio Traditorum. quae fervente persecutione Diocletiani incoepit, ac subinde in intcrrimum scisisma crupit, fuerit Libellaticae quam simillima.
517쪽
Quamobrem controversiae hujus accuratum examen multis de
caussis instituendum a nobis hoc loco est: potissmum vero, quia ex hac disputatione clucci vigor de autoritas decreti Pςremtorii, quod sub Cypriano Encyclicis vulgatum fucrate quippe cum ex co constiterit, Libellaticos gravissimo criminc implicari, quod asperrimis poenitentiae actibus erat luenduin, illud indidem consequcbatur, Traditores facinoris ejusdem rcatum admittere, idemque iisdcin quibus illi, poenis subjici, qucmadmodum a Martyribus judicatum cst.Tum in supcr ab examine Controversiae hujus discimus , tantam fuisse crga Martyrum decreta fidem ac venerationem , ut hinc Catholica Ecclesia sumserit moderandae disciplinae norinam , dc eos sui gradus jactura multaverit, qui Traditionis crimine commaculati aliquando mille deprchenderentur . Certe ex ea persuasione ortum est, atque apud fideics mire propagatum Schisma Donatianum , quod aliquot supra inte-trum Scculum annis Ecclesias Africanas in porniciosissimam factioncm distraxit, & caedibus atque aerumnis turbulcntissime
De Actis Cone illi Cirtensis, in quo jacta Donatiani Schismatis fundamenta,
deque electione Caeciliani Carthaginensis.
res Episcopi Donatisae in Concilio Cirtensi adunati crimen traditionis sibi mutuo indi Iserunt . IU. Expenduntur illius Sano i sta . V. Constat illius Criminis reos fuisse , quod impegerum Cneciliam. VI. Pudet Donatistas CirteHis AI us ConvexiicνIi . VII. Piae artes Mensurii Carthagiηensis Iuppeditant criminandi
518쪽
I. TIRofecerunt in schola partim Libellaticorum , partim N I. Vatianorum magistris suis nequiorcs Donatiliae. Et Libellatici quidem ducibus Novato, Felicissimo&factiosis Prc
buteris, laxioris disciplinae non tam patronis, quam autoribus, immunes sese qualiscumquc noxae, quum Libellos aut pcterent aut offerrent, fui sic contendcbant adversus Fiduciarium Episcoporum Decretum . Contra vero Novatianus ab ea laxi Ori & perniciosa disciplina ad rigidissimum erga peccatores re
haereticale dogma prosiliens, non tantum Libellaticis , sed ceteris univcrsim Lapsis poenitentiam denegavit. Utramque falsam & secum invicem , pugnantem doctrinam amplexi sunt Donatiani . Nam primum quidem hujusec autores Sciti sinatis, exemplo Libellaticorum, repugnare institcrunt Catholicarum Ecclesiarum conscnsui, quae ex sententia Martyrum .icliberaverant agere cum Traditoribus non alitor , atque agendum cum plis esse statuerat Peremtorium Decretum : ut propterea Episcopos plurimos & libellorum usiu , & sacrorum Codicum traditione maculatos, citra ullum poenitentiae ordinem atque gradum , pace donarint 8c communione . Postca vero ad disciplinam redeuntes , quod ipsi crimen perpotraverant, sibique adinvicem condonaverant, falso ic injuria aliis imponentes, cum iis disciplinae severitatem , atque intcgrum poenitentiae ordinem servandum esse, usque ad Schisma conflandum permacte Contenderunt. Haec igitur ut accurate introspiciamus, atque ipsius Donatiani schismatis originem teneamus , inquirendum hoc loco cst, quid factionis ducos contra rcceptam Icclesiarum disciplinam circa Traditionis facinus attentarint.
II. Ad rei summarn pernoscendam faciunt verba Optati lib. I. pag. I ., quae heic adscribem non gravabimur. In Africa . scribit ille, duo mala GH ρ sima admissa esse censeat nnum in traditione , alterum in schismaiet sed utraque mala O uno tempore , se
519쪽
sissem autoribus videntur e se commissa . Debes ergo , Frater Parmeniane , discere , quod intelligeris ignor re et mm ferme ante annos LX. o quod excurrit, per totam Africam persecutionis est dita sata tempestas: quae alios fecerit mr res , Alios Confessores, nomnullos funesta prostravis in morte , latentes dimisit istae os . colu commemorem laseos , qui tunc in Eccisa nulla fuerant dignitate sis filii ' cuid Miniseras plurimos Quid Diaconos in tertio P Quid PresbIeros in secundo Sacerdotio constitutos ' se apices cir Principes
.mnium aliqui Episcopi illis temporibus , ut damno aeternae vitaesius incertae lucis moras brevissimas compararent, in umenta Diam inae Legis impie tradiderunt. Ex quibus erant Donatus Masculi
tanas , Victor Rusicadensis , Marinus ab Agnis Tibilitanis, Donatus Calamensis, o homicida Pu=purius Limatensis: qui interrogatus de Aiis Sororis suae, quod eos in carcere Miles necasse diceretur, eo sesis ea dicens , o occidi non eos solos , sed se quicumque contra me fecerit. Et Monatus , qui ne thurificasse a suis civibus probaretur , oculorum dolorem fingens, ad confessum Auram procedere trepidaetis.
Haec ille. III. Sed quemadmodum eiuscemodi Episcopi. crimine traditionis irretiti , in Cirtensi Concilio vicissim reatum sibi de
poenitentiae onera dimiserint, aperiamus . Apud Cirtam Numidiae Urbem Episcopatum gerebat Paulus, Silvano aliisque
Subdiaconis comitatus, quum ann. 3O3. erumpente persecuti.
ne Diocletiani, Munatius Felix Curator Coloniae Cirtensium, qtiae de Constantina dicebatur, executioni ut traderet primum edictum , quo dc everti Christianorum Ecclesias, dc secros illorum Codices comburi, jussum erat, accersivit Cirtensem Episcopum Paulum , Silvanum ceterosque Clericos , qui ultro F lici Curatori vasa sacra, sanctosque Codices tradiderunt. Haec ex Actis Proconsularibus, quae recitantur in Gestis Purgati nis Cacciliani, apud BaluZium pag. 9 I. Tom. II. Miscellan ., abunde constabant. Interim moritur Paulus inexpiato traditimnis crimine: dc Secundus Tigistanus Episcopus cum aliis X. Numidiae Episcopis, quorum nomina recenset optatuS, anno, ut Clironologi volunt, so I. venerunt Cirtam e siquidem e dem
520쪽
dicto anno 3 os . currente, quum Dioclctianus dc Maximianus Herculeus Imperium reliquissent, cessare visa est, atque a Praesidibus severitas Edictorum temperari. Itaque Cirtensii Populo ille idem Silvanus in Episcopum propositus est, qui anno ut diximus 3o3. in munere Subdiaconi constitutus , una cum Paulo Episcopo sacros Codices & sancta vasa tradiderat, nequidquam repugnantibus cordatioribus dc pientioribus viris. qui Silvanum velut Traditorem Episcopatu insigniri haud pocse clamitabant. Unde Victor Grammaticus f quod in Gestis purgationis Caeciliani le*imus J de hac electione interrogatus dixit: Clamavi er ego , σ Populus, quod Traditor ebstet. Sed vel invitis Optimatibus, harenariorum Plebecula id obtinuit, ut Episcopus estet Silvanus. IV. Plebi obsecundavit paruitque Moindus Primas, & Silvano communicavit. Convenerunt itaque undecim illi Epi sc pi , qui cum Silvano numerantur XII. a S. Augustino in Breviario cap. t 7. Eorum plurimi Traditores depreliensi sunt, atque unus insuper homicida, ceteri vero a Traditionis facin . re immunes. Anteaquam ad Silvani ordinationem procoderetur , Secundus dixit. Probemuι nos primo , or sic poterimus hic o dinare Episeopum Secundum : legendum omnino est. Silvanum . Mox de praesentibus Episcopis examen institutum est , ut dignosceretur , canonico ne impedimento aliquo tenerentur . Stetisse Episcopos illos, de quibus achio instituta est, cum Acta Concilii hujus memorant , tum explorata rcs est , neminem olim ad sessionem judiciumque fuisse admissiun, quin prius de legitima ejus conditione autoritatoque ferendi judicii constaret . Quapropter in Collata Carthagin. ipse ferme initio Marcellinus qui Ihidex erat, ad Patres dixit: Id autem nobis empedit , id necesse es. ut cum caussa peroratur , cum prius incipitur , ut etiam perfnae constent, stare singuias deceat, quilus Abire tantia tigit disputationis examen . Probatum igitur cst , traditionis crimine irretiri Secundum Primalcm, Donatum Masculitanum .