장음표시 사용
571쪽
, DISSERTATIO II. . set ceteris innotesceret 6c probaretur, non iam meὰ Plenarium istd Coneilium & judicium Orbis appellabatur. VIII. Itaque quum Augustinus agens de haeresi RebaptiZantium , assirmat eam a Concilio Plenario & judicio Orbis fuis. se proscriptam, aliter intelligendus non est, quam de hoc
Arelatensium Patrum decreto, & de eo quod consecutum est, Sylvestri atque Orbis totius QMagio . Namque in solo Are- fatensi Concilio post diuturnam conflictationem Canon octavus contra Rebaptirantes promulgatus est, ut ipsemet S. Doctor in lib. de Baptismo cap. 8. asseverat. Donatistis enim autoriis
talem Cypriani urgentibus, qui innixus Africano Agrippini
Concilio rebaptizationem probaverat, ad hunc modum respondet . Hae attestatione satis ostendit, multo magis se fuisse commemoraturum, si quod hac de re transmarinum, vel universale Contalium factum es et . Nondum autem factam erat, quia confiuetudinis
robore tenebatur orbis terrarum . Et haec sola opponebatur volentiabus inducere novitatem, quia non poterant uprehendere veritatem . Postea tamen eum inter multos ex utraque parte tractatur se quaeritur , non filum inventa es, sed etiam ad Plenarii Comitii autoritatem roburque producta es pos Curiani pasionem , sed antequam
nos nati essemus. His non Nicaenum aliuave proXimum generale Concilium , sed praesens Arelatense omnino indicari, clarius est quam ut multis ostendi oporteat. Illud enim Concialium innuit Augustinus , in quo multi ex utraque parte de Baptismo haereticorum tractarunt. Quod utique Arelatense est, ubi ea de re & a multis qui aderant, Afris disputatum , ic generali sententia fuit contentio omnis definita . In Nicaeno a tem Concilio Aser unus interfuit Caecilianus , nullusqtie subinde editus Canon est, qui ad Afros nominatim pertineat. Ita que autoritas Plenarii Concilii, quae ut loquitur Augustinus veritatem ad robur perduxit, ipsius est Arelatcnsis Concilii au. toritas, quod Can. 8. legem Afris imposuit, ut quotquot haeretici in nomine Augustissimae Trinitatis baptietati szunt, eis
manus haudquaquam imponant, neque deinceps audeant rebaptizare, velut autore Donato faciciant per ea tempora Do- L l natista .
572쪽
natistae. Equidem Nicaeni Patres id tantum de Paulianistra ea- .erunt quoa legitur Can XIX. . De Miaianistis ad Ecclesiam Catholisum confugientibus definitio prolata est , ut baptizaentur. IX. Sed Orbis judicium, quod ante Concilii Nicaeni tempore de hoc Baptismi dogmate & persectum est ic patefactum,ineluctabili opinor documento adstruit idem S. Augustinus in Epist. I 66. Proposito in ea hujuscemodi argumento , inde rationem ordi tur , quod divinis Scripturis doceamur, dc Ecclesiae Caput essα Christum, εc certas quasdam illius esse dotes quas suscipere de profiteri debemus. Probat insuper Christum instituisse sacrum
Baptisma N. Poenitentiam, hoc inter utrumque Sacramentum dilcrimine , quod primum iterare nefas sit, alterum oporteat. Addit veram Ecclesiam fuisse hactenus cum Caeciliano. idque vel ex eo potissimum elucere . quod calumniae machina tiones Caeciliano ab adversariis intentatae, fuerint omnes in variis Ecclesiasticis judiciis rejectae . atque illa quam maximEquae in traditione Felicis Apiungitani Caeciliani ordinatoris versabatur, ut publico constitit documento . Secutum ait Ar latense Concilium , quod Donatistarum contumaciam sive in m baptizatione, sive in Schismate protelando compressit. Notan da verba illa S. Doctoris. Donee ct ipse Felix jussu Imper toris , eaussa eognita ob Aeliano Proconsule innocens probaretur. Tunc Co santinus prior contra partem Donati severissimam legem dedit. Hane imitati Filii ejus talia naeeeperunt: Scilicet Constans re
Constantius Impp. Quid uerb in ea lege potissimum jusserit
Constantinus, disrere est ab eodem Augustino , qui fragmentum Constitutionis descripturus, haec praemittit. Attendite q- - nifestissimo verit te per αν Regis quia in manu Dei est, i emus direxit in fa ipsa lege. quam eontra vos prolatam dicitis: M W- ,si intelligitis. prolata pro vobis. Attendite quid habeant ver ba Principis. Compellatio haec ab Augustino repetita pondus quam maximum legis demonstrat, nostramque simul animad- ersionem reddit certissimam . Uerba legis sunt hujusmodi. m si in eis qui primo initiati sene, tot νὼ Religio Baptismatis judio me insim , ad ii 4 quitat accipi. ιν, peccatores parentur , toties re
573쪽
m νε necesse erit traditum sare mentum, quoties indimus fieris a ventas collati Baptisenatis administrator, s fides nostr non ex mo-srae voluntatis arbitrio, neque ex divini maneris gratia, sita ex meritis Sacerdotum or Clericorum qualitate pendebit. Momentum hoc solidissimum , quod protulerunt Patres Arelatenses in Dis. putatione cum Afris ex parte Donati, magna utrinque animo rum contentione peracta, ut Augustini testimonio vidimus, i gi suae inserere voluit Constantinus: quod ut unicuique consideranti patet, invicte Catholicum dogma , & judicium Arelatensis Encyclicae firmat & adstruit. Unde subjungit eodem lo. co Augustinus . Faciant mille Concilia Disopi vestri: huic uristem tentiae respondeant, or ad quod volveritis, consentimus vobis. Quod si Magnus Constantinus post celebratum Arelatense Concilium& priusquam Nicaeni Patres convenirent, Legem adversus M. baptizantes tulit, non id alia de caussa contigisse arbitrandum
est, quam quod agnoverit judicium Episcoporum Orbis totius. qui rubscribentes Encyclicae, & Synodi Canonem VIII. approbantes, firmissima atque immutabili lege sanxerunt, Haetet,
Cos aut peccatores nequaquam esse rebaptizandos.
X. Constantino M. edendae celeberrimae hujus Constituti Dis caussam inde opinor datam . quod Schismaticorum pertin cia post ipsum Arelatense Concilium fervescere magis videre. tur . Eos igitur una cum Caeciliano Mediolanum properare jussit. Quo cum etiam Caecilianus pervenisset, 'Om quoquesicut scrip. sit, exhibuit Cognitoque caussa , qua diligentis, qua cauleia, qua pro visione , sicut ejus indicant Literae, Caecilianum innocentissimum ,
Eus improbissimos juricavit. Ut prodit Augustinus in epist. I 62. Magna equidem cautela , eaque Principe Cristianissimo digna judicium institutum est. Remotis enim arbitris ossicialibus, utpote Gentilitiae superstitioni addictis, solus ipse judicio
interfuit . ac tunc demum Constitutionem vulgavit, quum rei aequitas postulare visa est Hus autographum exstabat tempor
Collationis Carthaginensis , in qua lectum approbatumque. Unde Augustinus in Brevic. Collat III. diei cap. 3. scripsit. R citatum eis judicium Constantini quemadmodum fle inter partes c U
574쪽
sam Caressiani cognovisse, M Eamalium Vicarium Africae ferstrisset,
remotis omnibus arbitris, Caecilianum innocentem, illos ealumni
Assimos comperisse testatus es, eommemorans etiam in Arelatensi D'pido pro Caeciliano factum Episcopale judicium . cui judicio jam plurimi ex dissensione eonsenserunt, reliquis adhue restientibus se disco dantibus r unde irae de re tota inter partes coactus est judicare . Una cum judicio prodiit quoque Constitutio , cujus fragmentum adducit idem Augustinus lib. 3. coni. Crescon. Cap. 7 I. Ins νε adhue CY verba Constantini ex Literis ad Eumalium Visarium . ubi se inter partes eognovisse , ct innocentem Caecilianum comperisse testntur. Cum enim narraset in his quae sivra locutus es, quema odum ad judicium ejus post Episcopalia judicia partes perductae fuerint. In quo pervidi, inquit, Caecilianum , virum omni innocensia praeditum , ae debita Religionis suae osticia se autem , --que ita ut oportuit servientem , nec ullum in eo erimen reperiri ρο- tui se , eidem apparuit, fient absenti fuerat ad mariorum simulatione compositum . Tempus editae Constitutionis ex ipsa ejus inscriptione , quam ibid. memorat Augustinus , colligi facile potest. Est autem hujusmodi. Ad Eumalium mearium de purgatione
Caeciliani siri ιι, Sabino se Rufino Ose. IV. Id. Novembr. , idest pus biennium ct mrnsis prope octo , Quae in annum Christi CCCXVI.
incidulato: XI. Reliqui Imperatores Legcm M. Constantini se is omnes Legibus confirmaverunt. Augusinus enim quum anno- .rasset, Iulianum apostatam ab exsilio revocasse , quos Constam tinus & Filii Schismaticos ejusdem Legis autoritate multaVC rant , ad rem prosequitur. Deinde Valentinianus , legite quae contru vos jusserit. Inde Gratianus se Theodosius, legite quando istitis quae de vobis eonstituerint. Quid ergo de Filiis Theodosii miramini , quasi aliud in hae causa sequi, debuerint, quam ConstaVtini kὸ icium per tot Christianos Imperatores firmissime eooditum Z Hinc ab ejus Legis promulgatione , quae judicium Orbis confirmam vit , velut Haeretici & Schismatici habiti sunt Donatistae , iisque appellationibus describuntur in edictis seqq. Imperato-xum e de quo ipsimet Donatistae conqueruntur apud August,
575쪽
aum cit. Epist. I 66. Certh quum Synodus Carthaginensis amni o . Legationes & preces Imperatori Honorio direxit, quatenus reprimeret Circumcelliones, dc reliquam Donatistarum pestem , id verbis illis postulavit, ut scit. Secta, quae religi sonum supra Primipum frequentibus sanctionibus condemnata eis , n vis Legum praesidiis aboleatur: ut legimus in Actis illius Comcilii , atque imprimis in Can. XCIII. Impetrarunt autem stia hac Legatione Catholici tria Edicta ab Honorio, quae E. lib.
I 6. Cod. Theodos. tit. 6. Leg. . dc tit. I. L. 6. dc 36. Iino . in L. 4. tit. 6., quae omnium amplissima est, haec sancivis Imperator . Adversarios Catholicae fidei extirpare hujus deerrai amroritate pro perimus : ideoque interdicendam specialiter eam Secta, nova Constitutione censiuimus . quae ne haeresis vocaretur , anesi conem Schismatis praeferebat . In santum enim sceleris progressi d cuntur ii , quos Donatistas vocat, ut Ba sena Sacrosanctum ms riis conculcat s temeritate noxia iterent , is hamines semel ut traditum es, munere divinitatis ablutos, contagione profanae repetiationis infecerint . Ita eontigit, ut haeresis ex Suisemate naster
tur: Cum reliquis quae ibi si lubeat considenda. Sancti nem autem poenalem adjungit. Quare hac Lege sincimus , quisquis ps haec fuerit rebaptizasse detectus , Iudici , qui Provinciae praesidet, esseratur, is facultatum omnium publieatione muli ras , inopiae poenam qua in perpetuum ad sciatur, expendat. D ut Hliis eorum , si a Paternae Societatis pravitate dissentiunt, ea quae fuerint paterna non pereant. Edita notatur haec Constit tio Pria. u. Febr. Rav. Stilicone II. or Authemio Coss. Quod in annum incidit CCCCU. Aliam quoque adversus Rebapturantes vulgavit Honorius codem anno Constitutionem , in qua εc Antecellorum Principum eadem in Caussa Leges comm morat , dc sevcrius adjungit. Quod siquis audeat interdictis se illiciti que misere , or praeteritarum innumerabilium Constitutionum, o Legis nuper a mansuetudine nostra prolatae laqueos non ev dat . Fucum tamen hisce Legibus Ec poenis in Rebaptizantes decretis fecerunt paullo postea Donatistae. Nam caeso per
annum CCCCVIII. Stilicone , jactare illico cosserunt , --
576쪽
T contra ipses latas non tam Honorii, quam Stiliconis suis
quippe cujus autoritate ductus Imperator . suum iis n men dumtaxat commodaverit. Unde M irritas illas esse dic tant, re cum aliis Stiliconis actibus publice rescindendas. Qua de re vide sis Augustinum in Epist. ra'. , re Legem Olympio Magistro ossiciorum datam, necnon acta Synodi Carthaginea sis ejusdem anni CCCCVIII. , quae insuper novam Legati nem ad Honorium direxit, precibusque suis apud Imperat o rem id ei it . ut Donatistae post mortem Stilicovis emcrati res redditi compescerentur , ne quid ab iis dctrimenti Cath lica Ecclesia capesseret . Atque hinc etiam nata Lex 6. Cod. Theodos. de Haereticis anno CCCVIX. vulgata , qua Iudia
cibus editarum hactenus in Donatistas Constitutionum omnium executio districte injungitur. Ne Donatissae vel reterorum
nil s Haereticorum, aliorumque error, quibus Catholicae Communis.
Mis calam persuaderi non poterat, Judaei atque Gentiles, quos via, riganu vpellabant, arbitrarentur, Legum antea adversus se ἀ- rum ranctituta tepuisse. Conserenda etiam quae num. I. ejusdem tit. legitur.
XII. Huc pariter reserendum est Concilium Carthaginense Ι. Κb Giato celebratum . quod Rebaptizationem appellavit . haeresim , velut Christianae Legi & traditioni adversantem 4 damnavit. Decreto Synodali occasionem dedit Constans Imp., qui quum ann. CCCXLVII. Ecclesiae Orientali per Sardicense Concilium prospexisset, atque Arianorum pertinaciam fi .gisset, animum applicuit rebus componendis Africanae Ecclesiae , quae ob amplitudinem suam totius subjecti Occidentalis
Imperii decus orat lc ornamentum . Iccirco Macarium delC-git 6c Paulum in Africam Legatos , tum ut pauperes pecunia rum er Ptione sublevarent, tum etiam ut Donatisticis tumul-.tibus facerent modum . Sed quemadmodum sub Constantino Iair evenerat, esknati magis his largitionibus Schismatici usque adeo turbas Excitarunt, ut Donato praecipiente, LePtis
duobus Catholicae partis egenis cleemosynas distribuentibus vim iacere ausi sint ι utque nonnisi accitis militibus comprimi stat
577쪽
so potuerit. Et haec funesta illa sunt Macariana tempora . quae Optatus & Augustinus describunt, de quibus Donatist te nunc conquesti, nunc gloriati sunt, diram se persecutionem sub Macario passos fuisse. Interim quum plurimi ad Catholiacae Ecclesiae gremium remearent, nonnulli vero exsilio muli rentur, inter quos Donatus fuit, nequissimus ille factionis mi ceps c fons atque autor malorum , jussit Gratus Primas ta thaginensis , ut singularum Provinciarum Episcopi primum sub Metropolitanis convenirent, tum vero properarent Carthagia nem , in plenario Concilio Ecclesiae unitatem , 8c Catholica dogmata a Donattitis impetita communi decreto confir
XIII. Coacto igitur Carthaginensi Concilio ann. CCCLVIII. post particulares memoratos conventus, sic ad Episcopos Gratus praefatur. Gratias Deo omnipotenti or Christi Iese, qui dedismali schisematis finem , is respexit Ecclesiam fiam , ut in ejus gre mitim erigeret universa membra dispersa e qui imperavit religies mmo Constanti Imperatori , ut votum gereret unitatis, o mitteret m nisus operis sancti famulos Dei Paulum is Maearium. Ex Dei e
go nutu congregati ad unitatem , ut per diversas Provincias Coneialia celebraremus, edi universae Proviseiae Africae hodirem die Cam illi gratia Carthaginem venirent. Unde considerantibus vobis eum mea mediocritate tractenIur tituli Meesiarii. Et mox ad rem n stram Can. I. Ergo si vobis placet, confideremus primum titulum rebaptizationis. Et sanctitatem vestram postulo , ut mentis vetirae placita producatis , an defendentem in aquam, er interrogatum in
Trinitatem secundum Evangelii fidem Er Apsolorum doctrinam, oreons sum bonam eminentiam .... liceat interrogari in eandem dem , is in aquam iterum intingui e Unives Episcopi dixerunt rAbsit, Ast. Inlicitam enim esse sancimus rebaptizationam , est satis alienam a fineera fide er Catholica disciplina . Vides , persuasum Africanis fuisse improbandam rcbaptizationem, velut sincerae fidei dc Catholicae disciplinae contrariam . Quid ita , amabo eAn non quia Caecilianus decreta Concilii Arelatensis, & su
secutum Orbis judicium Ecclesiis suis indixerat 3 Atque id est
578쪽
auod innuit Gratus post hanc Episcoporum considentium po fessionem inquiens . Di sius eis titulus necessarius rebapti in nis , in quo plus Schisematis rabies delise fiebat, is adhibita mode-tione Legis vigor is autoritas consituta es . Sive ut habet linio diem vetustissima i se hasita moderatione , Legis vigore , --toritate fides custodita es . Quae autem esse potuit Lex Zc autoritas , nisi ipsemet Canon VIII. Arelatensis , quo id cautum est .ec cui per judicium Orbis Encyclicam Arctat sem suscipientia autoritas adjecta est pXIV. Ad rem quoque concludit Gratus in Can. XIV. inquiens. Sane credo vos retinere, multis Conciliis . Patribus se traditionem temerariam esse damnatam , ct rebaptizationis impietatem esse puniendam: quas res etiam nostro Onesiis eredo jam ι ra minum AEccepisse . Assirmat hoc loco Gratus, rebapiarationem multis Conciliis velut impietatem esie proscriptam . Et tamen quod X Veteribus monumentis sciamus, non alia Concilia hac de re cel brata sunt, praeterquam Romanum sub Melchiade, in quo Donatus ceu rebaptizans improbatus est , & Arelatense quod eundem errorem Can. VIII. proscripsit. Et haec momenta sunt non inania, quibus nos equidem persuademur . nominc
Plenarii Concilii ec judicii orbis, quae saepius refricat Augustinus, ni n aliud intelligi quam Arelatensem Encyclicam judicio Ecclesi Num confirmatam a
579쪽
De Antencyclica Parmeniani Tertii Carthaginen GDonati statum Episcopi.
I. Usus tenerelisarum apud Haereticos ct Sebis narirer . II. Parmeutaui in Enibroηssimo Enoctica quid complecteretar. III. Acta CoaventicuIi Carib ixensis sub Donato praetergreditur Paris me mauus . Iv. Peculiaria quae fuerim Parmeniani placita V. Ea proponir is A t noetica , quam refestis Augustinus. VI.ra ipsum ruriss praestiris Primiasus , slier saritionis Princeps VII. A ersus Parmeaianum intuις imprimis pugnavit. VIII. Difficilis ejus IoeMs explaκatur. IX. A cra Parmeniani Tractatoria adυersus Uchonium . X. Docuit in ea potisionum , EccIe. Fam kηiυersalem defecisse. XI. Ipsos etiam Galilanxos Infus insimulaυit. XII. Orbis etiam iudicium, qκod Arelatensem Ea-oelieam eonferaetum est , Iabefactare mairur. XIII. De Romanis Suendidis sub Melcbiade oe Glυesro quid resfirmaret. XIV. Orbis eo eὐσηem , ct ipsas Constantisi Lege asseiati paratum Adii issemiant. L TIm & autoritatem Encyclicarum non uno jam loco aestu V mavimus ex ipsomet usu Antencyclicarum , quibus profligatae fidei homines hoc magisterium sin minus evertere . saltem enervare apud asseclas studuerunt ,&Dei causia vid rentur excidisse, moras nectere , quaestiones interserere & rixas . nihil demum eorum omittere consueverunt, quae facili veritatis triumpho intercedere possent. Hoc ipsum Donatianum Schisma vires primum accepit per Antencyclicam de electione Majorini, deque calumniis in Caecilianum velut ab Episcopo traditionis reo ordinatum , tum per literas id genus alias a ctum mire & dilatatum est. Quibus machinationibus quemadmodum Sacri Tractatores sese opposuerint hic aperiendum
580쪽
suscipimus . Ex qua disputatione & illud consequetur , ut Em cyclicae Arelatensis amoritas , ejusque magisterium a Grato & Carthaginens Synodo confirmatum, luculentius perspiciatura
II. Exsilii moerore, ut multis visum est, consectus Don tus, fax exitialis Africanae Ecclesiae , ultimum obiit diem, cui circa ann. CCCLXVIII. Valentiniano dc Valente V. Coss. , Pa mentanus subrogatus est, Sectae ejustem tenacissimus propugnator , ac tertius Donatistarum apud Carthaginem Episcopus. Is quam Enthronisticam suam dc Synodicam de more ad E ciclias transmittcret, Encyclicos illi tractatus adjunxit, in quibus quae essent Catholicae Ecclesiae dotes, tum ver6 an Baptismus ab Hacreticis re peccatoribus conferri posset, atque an esset iterandus, sedulδ videtur inquisivisse. Hujuscemodi Em Cyclicam non ad assescias solum, sed ad alias quoque rici fias transinissam esse, hinc opinor in numerato est , quod post illam Contendere coeperint , excepta Donati parte , Ecclesiam universam defecisse ob communionem Traditoribus d tam : apud eandem nec verum sacrificium . nec sincera alia sacramenta adhiberi . Quibus equidem postrema Catholic rum decreta sive in Encyclica Arelatensi , sive in Carthagine si Plenario Concilio anni CCCXLVIII. promulgata tacite comvelluntur.
III. Id quidem palam fiet , quum Acta Concilii Carthaginensis 1 o. Episcoporum sub Donato celebrati circa ann. CCCXXX. expenderimus. Ejus Conventiculi memoriam reservavit Tychonius apud S. Augustiniim in Epist. 48. ad Vim centium Episc. Donat. Seribit enim ille Tychonos homo is dixi vestr e communionis, a ducentis se septuaginta Episcopis vestris Camellium Carthagine celebratum . In quo Concilio peν septuaginta issumque dies, postpositis omnibus praeteritis , limatum esse sententiam. tque decretum , ut Traditoribus immensi eriminis reis , s baptis ri
nollent, pro integris communicaretur. Deuterium autem Macriane