장음표시 사용
601쪽
VI. Quod si cui mirum videatur frequentiorem synodum celebratam non fuisse, prout &. Alcletianum Schisina, de Ai lana haeresis flagitare videbantur , is siccum repulci memorata verba autoris libelli Synodici intra parenthesim haec annotantis r Si ita dicendus est eorum qui nuper cr facile reperiebaπtur Episcoporum conventus. Namque horum verborum sensus, nisi fallor, cst hujusmodi: Episcopos scilicet , qui ad hunc Patriarchalem con ventum accessero , illos fuisse qui nuper post Melctianum Schisma, & deinde post Licinianam incoeptam in univcrsa sere Ae-gupto persccutionem facile reperiebantur non incommode ad Synodum properaturi. De schitinate quidem Alcletii agit Socratcs lib. I. cap. 6., quo autore discimus, jam tum Meletianos Episcopos plurimos Arianis adhaesille, ejus rei gratia ferme univcrsam Aegyptum tumultu ac seditione commovcntcs. De incoepta vero in Christianos Licinii persecutione apposite agit Anonymus Valetianus una cum Marcellino editus & Viri Cl. notis illustratus. Sic enim ad ann. 3I'. qui Cos L Constantino V. Licinio Caesare signatus est, aὰ rem nostram habet. In Orientis partibus, Licinio, Constantino Consulibus J repentina rabie susitatus
Licinius omnes Chrisianos a palatio fustis expelli . Mox hellum inter 'sum Licinium Constantinum efferbuit. Item eum Constaminus Thessalonicae esset, GMhi per neglectis limites eruperunt e se vasta ra Thracia se Moesia, praedas agere eo erunt f quae postrema verba cx alio MS. Codice cruerat Sirmondus, & vcram ac germanam rationem edocent, cur Constantinus animum extruendo
Byzantio applicuerit ad Gothos reprimendos, qui antiqua Sede Marcotide palude relicta , Istri occupantes ostia, Provincias illas' assiduis depraedationibus vexabant J Tum Contamini terrore se impetμ repressi, captivos illi impetrata pace xeddiderunt. Sed hoc Licianis1 contra fidem factam questus es. quod partes μνae ab alis fuerim vindicatae . Deinde quum variasset inter supplicantia se superba mandata iram Constantini merito excitavit. Per tempora quibus nondum
gerebatur bellum civile, sed item parabatur, Licinius scelere, a riatia , crudelitate , libidine saevietate occisis ob divitias pluruus,uxoribus eorum corruptis. Haec fuerunt Licinianae procellae initia, quao tandem Diuitiam by Corale
602쪽
tandem in apertum dc atrox bellum ann. 323. dc 32 . maximo S. Siriae dc Aegypti detrimcnto cruperunt. Clanculum Licinio favebat Arius. Quod quum non ignoraret Licinii uxor dc Constantini seror Constantia, versipellem hominem hinc Licinio eratum Sc acceptum , inde non aspernabilcna Conflammo effecit. Qua de re plura Socrates, Sommentis, Philostorgius δc alii. Memorato autem anno incoepit persecutio, eaque ut Anonymus Valesianus ait, a corradendis Christianorum opibus exordium habuit: cx quo illustratur Canon. II. Nicaenorum Patrum . De
his qui siue necessitate , vel sine famitatum sarum ablatione, vel sine Elis periculo, vel aliquo hujusin οὐ transgress sui, quod fb Lirinii tyrannide factum est. Certe Licinius specie Christiani nominis delendi, illorum divitias fisco imprimis addixit. VII. Praetcreundum non cst quod ad hujus i ci illustrationem annotavit Eusebius Hist. lib. Io. cap. 3. seribens de Licinio . Et psimum quidem Christianos omnes domo fa tellit. Narrat post
h.: cc crudelia in eos edicta, de subinde prosequitur . Denique eo furoris proci eis, ut Disopos etiam adoriretur. Θιos cum sis consiliis ae facinor us adversis esse, utpote summi Dei famul=s exis aret. nondum qisidem aperte, metu sicilicet Prassantioris, clam tamen ses. a se est aggressus, ex illis probatissimum quemque fructis per Praesides suos ii diis interemit .. Docet hὶc Eusebius , Licinium metu Praestantioris , id est Constantini, clam persecutionem coepisse advelsus Epistopos , quos magnam apu) Constantinum cristimationcm obtinere noverat. Iccirco recte advertit SoZomenus H. l. I. cap. I. Lici lius vero qui antea Religionem Christianameoluerat, ρs cladem illic acceptam animo mutatus, multos Sacerdotes
qui in his partitas degebam, graviter a lixit . . . . Denim ob diffidium quod ipsi erat cum Consantino , Christianis Ara modum erat
infensus, ex eorum calamitatibus maximum dolorem Consantino a
lotorum se esse sperans , simul etiam exstruans , Ecclesias Christiano. rubis id u/Mm optare ac studere, ut illum solum Imperatorem haberent. Rocte proinde de scite dictum ab Autore Libelli Synodici, Alexandrinum Concilium ex his Epistopis coactum,qui tunc facilegonvenire pollent,quando Licinius tyrannidem in Aegypto exer-
603쪽
eens, coetus sane omnes Christianorum odisse & interdieere debuit. Adde quod qui Synodo interfuerunt Episcopi ec M tropolitani satis pro reipsa consonsionem Suffraganeorum suorum repraesentabant, ut Plenarium dici haberique Concilium posset. Non aliter atque in plerisque Africania Conciliis evenit: quippe etsi medietas dumtaxat Afrorum Praesulum Carthaginem
conveniret, quum nihilominus ceteri subinde voto suo ac subscriptione decreta firmarent, caussa non erat . cur Concilia e dem dc Nationalia, dc Plenaria non dicerentur.
VIII. Edito interim Plenarii Concilii decreto pro Verbi Co substantialitate atque Aeternitate.confirmanda, Episcopi ad Se des quisque suas regressuri, id muneris Alexandro mandarunt,
ut omnium nomine Orbi universo patefaceret tum novam Arianorum haeresim, tum editam pro vetere traditione dc fide sententiam. Quamobrem Alexander Encyclicas edidit plurimas , quarum aliquas pro instituto nostro expendemus,illud primo loco demonstraturi, has Epistolas reipsa ab Alexandro esse vulgatas. II. Ad omnes generatim universi orbis Ecclesias unam imprimis fuisse transmissam , de qua hoc loco sumus acturi. III. Ad praecipuas Sedes alteram eamque Tractatoriam dc Encyclicam fuisse direcham. IV. Euscbii Nicomediensis Antencyclicam ad examen revocabimus. V.Consectos subinde ejuscemodi Literarum Tomos pro studio utriusque partis fuisse. VI. Tandem rationem investigabimus,p pter quam ex ejuscemodi Literarum com sietatione neccssitas Oecumenici Concilii celebrandi emerserit. XI. Ac de Encyclicis quidem ab Alexandro exaratis apposite loquitur Theodoritus Hist. Eccl. lib. r. c. 3. , ubi enarratis tum Alexandrini Concilii decretis , tum Arii sectorumque contumacia, subj ungit. Tinu igitu e Alexander Alexaudrinae Antipes
Ecelsae eam Arium dominania eupiditate abreptum, eos quos ad imis pietatem suam traduxerat congregare,o privatos conventus vere cemneret, Ecclesiarum Praesidibus blasphemiam illius per Literas indie vis . Similiter Epiphanius ibid. num. 4. ubi narrat pertinacissima Arii tentamenta ec ad rem nothram scribit. Θιae mm ut ad am
604쪽
tu meras dedit. γ- hodieque fluvioseram in manibus versant ν , mammero LXX. Seri e inter alios ad Eusebium Caesareae Episcopum, siue supererat, se ad me ariam merosolymorum, Asiepium G e, Meti m Asalonis Maeris Hammiae Episcopum se ullos. Demis Phoeniciam ad Zenonem quendam antiquum T i Episcopum ori os . Seri ρ se in Coelen Syriae. Iis gemina sunt quae scribunt Socrates, Sozomenus ceterique pristi Historici. Quocirca doromulgatione Encyclicarum locus dubitandi non remanet. X. Iam veris Encyclicae ipsae Alexandri expendendae sunt ex quibus velut ab exemplaribus tota haec Epistolaris disciplina mirificε illustrari potest. Non ignarus itaque Alexander, Arium post publicas admonitionet ae latam Synodalem sententiam, mutum nihilominus patrocinio Imperatricis Constantiae ,-utriusque Eusebii, Nicomediensis vid. & Caesareensis, animatum etiam Z suorum gregalium coetibus, quos in Palaestina profugus h bebat, nequaquam a proposito destiturum, atque haeresim quam Vulgatis etiam libris tuebatur, non facile riuraturum 3 universis
per orbem Episcopis & Ecclesiis Encyclicam transmisit, quat nus illorum judicium Plenarii Concilii sui decretis accederet. Denunciativa illa est errorum Arii, & simul Trachatoriar idque agit fere unum , ut haereticales propositiones , in aliis pridem haereticis condemnatas, Evangelicis nonnullis locutionibus palam adversari & repugnare demonstret. Primordia haeresis hujus quum narrasset Socrates, simulque praestitam ab Eusebio Nicomediensi suborienti impietati defensionem , haec addit lib. I.
Hist. cap. 6. Quae quum audiret se eerneret Alexander, gravi eo
sis irae is collecto multorum Disoporum Comitio , Arium o reliquos qui sententiam ejus amplectebantur, gradu movit, cst Episcopis per si fiam Urbes constitutis fribis in hune modum. Ex his disti mus , Alexandrum imprimis cavisse, ut Arius universa Aegypto CXc deret . Insuper tria Concilia fuisse sub ipsum tragoediae hujus exordium celebrata. I. Quod cum vicinarum Ecclesiarum Presbyteris habitum est, & in quo Arius & ejusdem opinionis con sortes , post iteratas monitiones ob pertinaciam ab Ecclesia depulsi sunt . II. Idemque Plenarium, in quo, quum Arius u
605쪽
Palaestinam digressus ciere turbas populosque seducere non deis sisteret, ea provincia Alexandro data est,ut Encyclicas in Orbem emitteret. III. Quod in annum CCCXXIV. incidit, Ec cui olius Cordubensis interfuit. Porro generalem hanc Encyclicam , praeter Socratem, recensuerunt pariter edideruntque G
Iasius lib. a. c. 3. cum suis subscriptionibus, Epiphanius Scho- lallicus Hist. Tripare. lib. r. cap. I 3., dc novissime Monachi B nedicti ni inter opera S. Athanasii Tom. I. pag. 396. , ubi Mobservant in MSS.Codd. desiderari pariter substriptiones Epistolae factis, quarum ipse meminit Alexander. Vitium hoc fuit Liabrariorum medii & posterioris Aevi,qui hujuscemodi subscripti nes nihili esse arbitrati, facile praetermiserunt incredibili Pris.
rum monumentorum detrimento . Iacturam eandem passa est haec qua de agimus Encyclica , cujus subscriptiones si ad nos usque pervenissent, magni fortasse momenti essent ad contrinversiam hanc penitus elucidandami praesertim cum de Al xandro verba faciens Sozomenus lib. I. Hist. cap. I s. generatim ita pronuntiet.c musis ubique Episcopis scri tine cum illis communiearent. XI. Characteres verae Encyclicae ii potissimum occurrunt.
Imprimis ex Epigraphe, quae est hujusmodi. Dilectis se Carfsmis ubique Catholieae Eceles ae Comministris Alexander in Domino salutem . Quum enim judicium Orbis praestolari oporteret, a que e re Catholicorum esset, ut Comministri omnes suam in hac controversa sententiam exprimerent, totius rei summa deis huit denunciari. Alter Encyclicae character est, ut omnia col-
Ilaeent ad unitatem dcistrinae & prosessionis stabiliendam; quod per Episcoporum subscriptiones Ec vota, atque Ecclesiarum in dogmate consensionem perficitur. Hoc de scopo Encyclicae suae ipso initio sic loquitur Alexander. Cum unum sit Catholicae comp- Ecclesiae, mandatamque fit in Sacris Literis , ut pacis se eo
cordine vinculum eonservemus, consentaneum es, ut quaecumque via
Angulos geruntur, nobis invicem per titeras significemus: quo sitiere seu patiente, seu gaudente uno membro . ξυι vicissim aut compati mur , aut collactemur. Quibus nihil manifestius ad Encyclicae hujus stopum & conditionem patefaciendam . Tertius Encycli N n a carum
606쪽
carum Character erat, ut novitia quaevis placita, ne iis rudi res inficerentur, Praesules Ecclesiarum suo quisque Populo MClero denunciarent. Hinc Alexander singulas haereticales Arii propositiones enumerat, postulatque ab Episcopis Orbis ut haereticum hominem sacris interdicant, caveantque ne quis uspiam literas ejus communicatorias suscipiat. Ab ipse enim Apost Iico aevo & exemplo manavit, ut nomina Haereticorum distincte in Encyclicis censerentur. Posthaec Alexander ut Catholicae doctrinae traducem & successionem contra novitates Aria- norum commonstraret, pristinas haereses ac jam pridem abolbias Opinationes in memoriam revocat, volui fuerant Alogorum. Artemonis, Pauli Samosateni aliorumquc: Et id vehcmcnter cxposcit a Catholicis Lectoribus, ut simul comparent Ariomanitarum impietatem , & an non ii multo scelestiores sint, suopte cxamine dijudicent. In quo satis liquido apparet, hunc pintissimum fuit te Eneyclicarum usum , hunc scopum , ut Divinae& Apostolicae traditiones illibate custodirentur . Quartum denique Encyclicarum documentum erat accurata dogmatis tractatio, quam in hisce Litcris suis Alexander instituit. Qitamobrem sub epistolae finem ita omnes compellat. Nos vero qM Christiani sumus, eos omnes qui adversus Chrisum se loquuntur sese riunt, non secus ae Dei hostes se corruptores animorum aversari δεῖ bem 3, ac ne ave quidem hujusnodi hominibus dicere, ne Aceleribus eo
XII. Equidem si ad nos usque pervenissent subscriptiones,
sertasse inter cas nomen Athanasii Alexandrinae Ecclesiae Diaconi legeremus , quemadmodum in hoc Encyclicarum genere usuveniebat, ut quicumque Epistolam suscepturi erant, VcrItatem nollent & autoritatem . Athanasium ccrte in his scribendis Epistolis egregiam navasse operam, testatur ipsemet in ApD-logia ad Constantium t atque inde in ipsum excitatas fuisse ait Arianorum iras & machinationcs . Uerba S. Doctoris haec sunt. Gm enim Arius , unde Ariomanitarum haeresis rangata est , b Gelsa per Beatu π scopum inexandrum ejectus esset, Eusebi ni sipuli partire cor socii impietatis , stn ti,s ejectis esse arbitru
607쪽
tes. multis adhortationitus scripsierunt, ne Arium extra Ecclesiam reisi queret. Alexandro autem ob pietatem in Chrisum. hominem impium non recipiente , in Athanasium ejus Diaconum iras convertunt squia eum assiduum esse apud Alexandrum se in pretio haberi ori se animadverterent. Idque non immeritor siquidem non tam ob
fidei Zelum, quam ex proprio Diaconi munere in hisce Literis promovendis totus incubuit Athanasius , imprimis ut ab omni falsitatis suspicione immunes deferrentur. Eaque de causia quoties Episcopus in Concilio disputatorem , aut concionatO- rem in Ecclesiis agebat, nunquam non assidere consuevit Asechidiaconus , qui aliquando si quid perperam diceretur , emem dabat . Sic Meletius Antiochenus Episcopus ab Arianis electus quum in En thronistica sua concione fidem αμουσω tu retur, os ei publice & ex ossicio obturare molitus est Archidiaconus, referente Epiphanio haer. 69. Prodit Hieronymus in Epist. 6I., Iohannem Hierosol ym ita num , quum audiret Epiphanium , quem ad sermonem quadragesimali tempore in sua Ecclesia habendum accersiverat, contra ineptias Origenianas quibus ille favebat, declamare, ei per Archidiaconum silentium indixisse .
Nos his eramus, scribit Hieronymus, cuncta nomimus quando com rea Origenem in Ecclesia tua Papa Epiphanius loqueb tur . quando sab illius nomine in vos secula torquebantur . Tu ct Hor- ω- μώ-na rictu naribus e contractis , salpentes evita . delirum finem
loquebamini . Nonne ante sepulchrum Domini misse Archidiaemo praecepisse ut talia disputans eonticesceret e Sed de his ad totius rei Epistolaris materiem elucidandam paullo infra accuratius dis
XIII. Neque vero praetermisit Alexander EncyHicas suas ad
supremum Ecclesiae Hierarcham transinittere , quatenuS O thodoxae doctrinae unitas in Capitis & membrorum consensim ne Cluceret. Authenticae Alexandri Literae cinabavit adhuc Liberii aevo, quibus Pontifex adstruere satagit , Arium cum S ciis per Encvclicas denunciatum , & cca haereticum ubique terrarum fuisse damnatum. Epistola Liberii legitur cum ad calcem operum Luciferi Calaritani , tum in Fragmento Histori
608쪽
eo S. Hilatil, ubi ad rem scribit. Manent Literae Alexandri Disopi olim ud Sylvesrum sanetae memoriae destinatae: quibus signi vi ante ordinationem Athanasii undecim tam Presbyteros quam etiam Diaconos, quod Aris haeresim Auerentur , se Masa e Dei fis . Ex quibus nxne quidam extra Ecclesiam Catholicam foris possidioniών sibi ranciliabula invenisse , Fibus asseveratur etiam Geo
sim in Alexanista per Literin eommunicare . Itaque Liberius receptam probatamque a Sylvestro Encyclicam Alexandri ea fui se praeditam autoritate sentit, ut ii quos Haereticos declaraverat , ejusmodi reipsa haberentur Sc essent: eadem mente ac severat viventes aliquot Arii socios extra Ecclesiam esse: ac Georgio per ea tempora Sedem Alexandrinam occupanti di-Cam imponit, quδd cum iis communicaret, quos Encvclica de
XIV. Husdem ponderis est argumentum quod in hanc rem ex Epistola Julii ad Orientales ducitur . Allegabant illi pro Sc-cha 1 in Pisti suffragium . Sed quum ad id defensores Athan sit rcponerent, Pistum una cum Ario per Encyclicas ab Al xandro Episcopo damnatum pridem fuisse, rem ita dijudicat
Pontifex in memorata Epistola m. i. Conciliorum pag. 7 . . Hune autem Pisum Athanasii Presbyteri supervenientes , docuerum Axianum esse, is eo nomine ab Alexandro ct Synodo Menen 6 ctum, gradurique ordinis fit a quodam Secundo , quem magna S ur ur Arianum refecerat , araepisse : Concluditque se pariter vel ut haereticum Distum existimare. Liquet, opinor, ex his Encyclicas Alexandri re Pontificis Sylvestri de Nicaeni Concilii suifragio probatas fuisse, atque in ea sententia versatos cile Antisti res, ut Encyclica statuta omninis servarentur. ' 'XV. Iudicium hoc Alexandri, si Episcopos aliquos Aulae NEusebii Nicomediensis assentatores excipias, ab universe Christiano orbe ratum firmumque habitum fuisse , certo certi Videtur . Neque enim quorumdam dissensio Ec contradictio ceterorum Episcoporum consensui ossicere potuit: cum non paucorum refragantium pertinacia ob oculos habenda sit in Ecclesiasticis decretis aestimandis , sed majoris & praestantioris nu
609쪽
meri Episcoporum Ecclesiarumque fides & unanimitas , atque
in eadem professione . tenenda constans sententia. Quam jud, candi rationem sequitur & commendat Liberius in sita epistola pro caussa Athanasii defendenda ad Constantium data , quam Lucifer Calaritanus , Pancratius Presbyter & Hilarius Ecclesiae Romanae Diaconus eidem Imperatori obtulerunt, legiturque in Fragmentis operis Historici S. Hilarii. Querebatur nimirum irreligiosus Princeps de Liberio,quasi Epistolas contra Ath nasium ab Episcopis scriptas suppressisset: ideoque respondet Pontifex, se & eas legisse, re quoniam longe plura Episcopinrum sufffragia pro Athanasii Orthodoxia invenerat, facere nullo modo potuita, ut ab illorum votis tantisper discederet. satis omnibus clarum es, inquit Liberius , nec quisequam negAt, nos Orientalium Literas intimas e , legisse Ecclesiae, legife Concilio, atque ad hare etiam Orientalibus respondisse : qui fidem se sententiam
non accommodavimus nosram, quod eo em tempore se tuaginta quimque Episcoporum Aegyptiorum de Athanasio stententia repugnabat; quam similiter reeitavimus, atque infimavimus Episcopis Italis . Unde contra divinam Legem visem, es etiam eum D coporum num rus pro Athanasio major exseret . in parte aliquβ commodare compensum. Itaque Pontifex quoties Encyclicam susciperet aliquam, recitare eam & Ecclesiae , & Concilio debebat: eamque partem sequi dc probare, quam major consentientium numerus praestabat securiorem . Iccirco quum Liberius sive blanditiis , sive metu a pristina mentis firmitudine inflexus & ab hac judicii E clesiastici prudentia declinans,condemnationi Athanasi subscripsit, tam dirae in eum querelae & criminationes sent a Cassi licis excitatae. Quod si ea fuit Praesulum Romanae Cathedrae solicitudo, ut Encyclicas Ecclesiae & Concilio , scilicet Episcopis per universum Occidentalem Patriarcharum dispersis intimarent: si Alexandrina contra Arium Encyclica reipsa ad SILvestrum fuit transmisia Liberii Pontificis testimonio, quis aemum revocabit in dubium , eandem & Italis εc occidentalibus generatim Episcopis fuisse intimatam 3 Si pro Ecclesiastica consuetudine debuit Sylvester, quid ipse, quid Ecclesiae per Em Nn 4 xopam
610쪽
ropam dispersae sentirent. Alexandro rescribere , atque interim authenticum dc subscriptum Encyclicae exemplar in Archivis Romanae Ecclesiae recondere, prout fecisse eum asseverat Liberius , quis non plane perspiciat, re pro Certo numeratoque
non habeat, huic Alexandri Encyclicae Episcopos plerosque consensisse , atque adeo firmum immutabile judicium Orbis accestae psi. III. De Encyclica Tractatoria , quam Alexander inscripsit Alexandro CPno,& ceteris Majorum Sedium
I. Proponitur Tractatoria Alexandri Alexandrini. II. An reveros inscripta fuerit ad Alexandrum CPnum . III. Hic Alexander non erat Episcopus , sed Probbier Metropbanis Arcbiepiseopi CPni. IV. Cur Alexandro tune Presburo inscripta fuerit . V. Partes illius Tractatoriae quae fueνint. VI. Laudat magisteria EncI-Hicarum , quae a ersus similes haereses jamdudum prodierant . VII. Eas potissimum esse ait remedium n. ersus haereses. VIII. istas ad aliarum Sedium Episcopos Trarimorias eodem Iemporc
I. 4 Rogredimur ad alteram Alexandri Encyclicam discutien-I tam , quae & Tractatoria seu Dogmatica fuit , dc ad
Episcopos praecipuarum Scdium transmissa . Nam duae CXmultis quas in hac controversia exaravit, supersunt Alexandri Epistolae, quarum priorem nuper expendimus, alteram nunc sumus expensuri, quam ad Alexandrum CPnum inscriptam ha bcinua . Prima generali inscriptione ad univcrsum Catholicum Orbem Diuitiam by Corale