장음표시 사용
591쪽
De Schismate , atque Haeresi Arii.
I. Daemonis A Ds adυersus Cbristianam pietatem quae fuerint . I I. Aeius prinarem sobismatis, deinde haeresis patronus es autor. III. coa occasione o quo tempore in manifestam haeresim proruperit. IV. Quae fuerint errorum capita. V. Ex ipsius Arii testimoniis proponuntur VI. Verbi D υini creatam voluntariam extentiam docuit . VII. Cus mores oe placita ex Arar is proponunIur . VIII. LMomodo postquam condemnatus ab Alexandro Patriarcba fuis , suam haeresim toto pene Oriente diffsemina Uit.
I. Tmidus ae pessimus Daemon Verba sunt Theodoriti Hist.
I Εccl. lib. I. cap. r. Arianae hujus tragoediae exordia dc- scribentis θ pernicies generis humani , quum Ecclesiam tam felici cursu ferri cerneret, pati id non potuit: sed fraudulenta consilia emcogitavit Ecclesiam quae ab omnium Conditore se Dominatore regitur , submergere omni sudio connisus. Videbat enim patefactam Jam esse Gentilium errorem , se varias Daemonum fraudes deprehenseas. Et res quidem creatas a pleroque jam non amplius adorari e earum autem loco Conditorem ipsim hymnis celebrari . Quocirca Iam non aperte adversus Deum Ser toremque nostrum bellum excitavit, sed homines nactus Christianorum quidem vocabulo exornatos, verum μmbitioni Cr inani gloriae mancipatos , eos militiae suae ministros δε- signavit: eorumque opera multos ad priorem superstitionis errorem revocavit . Non id quidem molitus ut ereaturam denuo colerent, sed esciens ut opifex or Conditor universi cum creaturis ordine censer
tur . Atque id egit nequissimus terrae filius Arius Presbyter Al xandrinus, qui primum in vocabulis sive defendendis sve rejiciendis incpte occupatus, tandem acstu disputationis & simultatum abreptus,prosiliit in haeresim .
592쪽
II. Igitur antea Schismaticus , quam Haereticus, Arius fuit. Nam primum schisma fovit Meletii, dein vero haeresim docuit. Quod quidem an ex eo contigerit, quia vir fervidioris ingenii contra Sabellianos imprudentius incaluisset, an potius quod Alogorum impietatem . quam publice deindo & palam evomuit, occulte sectaretur, plane non constat. Ingenium ejusdcscribit Soromenus lib. I. cap. 11. Cam rectae doctrinae sudi sus initio visus esset, Melitium res novas in Ecclesia molientem ad Iurit. Postia vero relictis ejus partibus, a Petro Alexandrinorum Episcopo Diaconus es ordinatus . Rursus tamen Ecclesia pulses eis ab eodem , propterea quod eum Petrus fautores Melitis excommunicasset. nec eorum baptisenum admitteret, ipse Petri Acta reprehendebat rique ullo modo quisere sectinebat. Postea vero quum Petrus mar9rium pertulisset, Arius ab Achilla veniam precatus , ad Diaconi officium rediit, or ad Presbyteri dignitatem promotus est. Deinceps quoque Alexander istam in honore habuit. Ferebat tamen Ariuaterquam indignanter, Alexandrum ipsum Achillae suisse in Episcopatu suffectum , in quem proinde continuo machinabatur, refcrentu Theodorito lib. 4. Haeretic. Fabul. Cum essest relatus in numerum Presbyterorum Alexandrinae Ecclesiae , or magnum in a anarum in Pontificali Cathedra sedensem videret, invidiae Pi
lis percitus est: eumque adversus eum pugnae eommittendae materiam quaereret, occasionem invenit dogmatum impietatem . Alexandro
Pracsuli moribus probatissimis fulgenti calumniam nullam intentare Arius potuit: quare doctrinam ejus suscepit criminatimnibus exagitandam . Mores 8c indolem Arit,quibus affectata quadam severitate popularibus suis imponebat, describit Epiphanius haeresi 69. Fuit praeera satura, tristiori specie , totaque comparis configuratione , Fbdoli serpentis instar , ad fodem cr fallaciam composita: it aut callido illo externoque hasi facile simpliciorilus an
mis obreperet. Nam Hemiphorium , or colobium indatus , in colloquii Cr salutationibus blandus erat imprimis , atque omnium animos Adula ri nam illecebris devinctos tenebat.
III. Quo demum tempore e latebris cordis in apertamai .iazum Perniciem eruperit haerusia haec , indicat Orosius lib.
593쪽
DISSERTATIO II. ssa . cap. 8. Constantini filii Crispus se Constantinus, ct Licinus adrilesens , Licinii Augusi filius, Consantini autem ex sorore nepos . Gesares sunt creati . His diebus Arius Alexandriae Urbis Presbytera veritate fidei devians , exitiale pluribus dogma constituit. Occa. sionem Ario insiurgenti tribuit disputatio Alexandri de Trinit te, quam esse Consubstantialem tuebatur. A quo Epocha ipsa assertorum Trinitatis , quam Patrum Chalcedonensium Adlocutio commendat, & nos in ejusdem Commentariis illustrabimus. Haeresiarcha enim in dialecticis versatissimus, Sanctum Antistitem divinae Naturae unitatem exponentem Sabellianio mi notavit. Ex quo & contentio ipsa &. Cleri populique divisio est consecuta . Ita lib. I. H. E. cap. Is . Theodoritus ponlaudata superius. verba , subjungit de Ario . Hunc igitur nactus
Daemon veritatis inimicus, ejus opera Ecclesiam miscere se pertu bare coepit. Persiain enim illi, ut Apostolicae Alexandri doctrinae palam contradiceret. Et Alexander quidem Gerarum Literarum
mestiis in ens , Filium ejussem esse dignitatis cum Patre, eandemque cum Deo qui ipsum genuit, habere subsantiam a rebat. Arias
vero verte veritatem impugnans. Filium Dei ereaturam ct facturam ωocabat. Addebat etiam fuisse tempus eum non est, ct alia nonniata quae ex ejus Icriptis clarius cognoscemus .
IV. S. Athanasius tunc Alexandri Episcopi minister . testis omnium probatissimus esse debet placitorum Arii dc dogmatum. Namque in Orat. I. coni. Arian. quum dixi ilet e Conscii enim semus, quia tism ab Arianis dictum sit , , quomodo ab Ecelsa eo Clericorum fine rejecti: continuo de Arii placitis hacc subjungit.
Non semper Deus erat Pater, non semper Filius . Nam eum omnia sint ex nihilo , etiam Dei Filius ex nihilo emersit: se cum omnia sint condis , irae conditum quiddam es opus habere debet: est cum omnia
rivi non essent, sed posea exstiterunt , fuit profecto cum Verbum
Dei non erat. Et quia non erat antequam fieret, principium ex sendi non habuit: tam enim exsilit, quum Deus eum conditum ωοluit.
V. Hujusce enormis impietatis sitae testem ipsum habemus
594쪽
integram legimus apud Epiphanium Haer. 69. Nam quum acerbe conquestus citet, se suosque locios ab Alexandro Alexandrino Episcopo sacris fuisse abstentum , ita prosequitur. Idque ob eam cassam, quod illi publice ista pronuntianti nequaquam assentiamur e Semper Deus . semper Filius, simul Pater, simul Hilius. Cum Deo ingenito perpetuo Filius existi, semper genitus ab ingeniso genitus; neque cogitatione , neque momento usio Deus Filium antecedit,
semper Deus, semper Filius , ex ipso Deo Filius. Haec nimirum sunt quae Haeresiarcha veritus non est oppugnare , sic ex adverso dc sentiens & praedicans . Nos e contrario quid tandem dicimus , sentimas, docuimus , se docemus γ Nimirum Filium nec D nitum esse, nee ingeniti usti modo partam. Sed neque ex sabe M aliqua mairria factum Verbum, Dei voluutate ac consilio orate tempora seculaque subrisisse plene Deum inigenitum , immutabilem . Qui
te am gigueretur sive erearetur ,stis decerneretur , aut fundaretur , non fuit. Neque enim non factas es. Nos igitur ob id insteZmur, P diximus , principium habet Filius; Deus autem principio ca-ν et . Haec vexandi nos=ri caussa es; tum quod asserimus, eundem ex
nihilo ese. I. Porro quum asseverat, Verbum Dei voluntate dc consilio factum, novam invehit cxplicandi hujusce dogmatis rationem . Quippe id ille intelligebat, Deum Patrem propter liberam voluntatem Verbi & Filii, ejusque electionem consensi nemque offecille , ut Deus electione haberetur de esset. Dictum illud Arii circa Dcitatem libere concessam Verbυ , recitat 5c expendit Alexander in sua Encyclica ad Cognominem suum Ct 'num Antistitem paullo post initium . EF enim in mastra νο- ρ e situm potesate istae Ecclesiae pestes aiunt in filios Dei sieri, non uti ter atque ille factus est. Scriptum namque est: Hlios genui ct ex Lravi . At quum iliis objicitur sentenii a quae deinceps sequitar: IU
Vrem spreverunt me, Pyd plane naturae Salvatoris qui est natur imm IIbalis, repugnat: tum omni exuta erga Deum pietare se re-wr Da ataut , Deum cum pracscientia se praestensione nam vist, ne aliquam usum aspernaturum, iccirco ex omnibus elegi se . Nora enim eum nisi natura μώς pr erogati quid am praeter ceteros filios h
595쪽
L se nullum namque natum Filiam Dei esse regi mane, Deque quemquam es qui ulla νμm eo proprietεμ co Minus fit ) sed 1--
esses natura mutabilis, ct prop*r Anguiarem in vita es moritus fise instruendis diligentiam ac studium non ad vitia desecteret . Deu,
illum elegisse di adeo uς Paulum o Petr-, s in hoc se Usi bίniri intubuissent , eodem modo fuiWos fuisse Asperant Filios Dei , quo id fati. Atque hoc ne sandum illud est Arianorum systcina . quod
Anastasius in Orat. I. paribus fere verbis proponit. Nam inter omnia opera ejus, scribit ille, irae PQqμe connumerandus es , qui natura mutabilis est , sed libero arbitrio praedisus remanet: est uia pro et oluntate sua veni mμt rique potes , ut reliqua omnia . ideo Deum, cum praeno fieret, illum bonum fore , maturavit, tit illi hanc gloriam daret, quam poste ex virtute meriturus fuisu: itaue ob thsus operum merita , Psse Deus praesivit, talis evaserit. Et in Orat. II. adversus Arianos idem S. Doctor scripsit. Distine
igitur friptum esse apud Apostolom : ideo se Deus eum sperexaltatavii . se donavis illi nomen quod es super omne nomen Aeper Davidem quoque idem esserri . Propter hoc unxit te Deus . .
Ae deinde inferant c quasi situm aliquid dicerent in si idoο exaltaris es , ergo se gratiam accepit: ct si ideo uncus es , mercedem nimiram suae voluntatis fitque instituti adeptus es . Vaod si vero
et Mantate fecit quod fecit , utique mutabilis eis naturae . Talia nee dicere , nee scriptas prodere puduit Eusellum o Anum , eorumque Urelae nihil veriti sent ea loqui vel in medio foro , securi negligentesque interim tantae suae in suismet diri ianitas i,ismiaeo VII. Libellus Sunodicus Pappi reservavit fragmentum libelli , quem Patricius Ararasius odidit, Ic Oceanum inscripsit .
Ea vero quac a nobis hachcnus prolata sunt, compendio ibi ad hunc modum exhibentur . Meletium itaque Frisio H Thebaidos, qui in persecutione sacrificaverat , ct infinitoram aliorum criminum reus fuerat deprehensu, SAMUmus Alexandriae Dis opus Petrus,unte acceptam manyrii romram deposierat, Christique Ecclesia ei cerat e itemque Arium Diaconum, tanquam qui diversam subsantiam de Deo Verbo , ariue etiam isa : Ex non extibus: 'es erat at Dissiligod by GO le
596쪽
vando quum non esse Hlius Dei. Usereret, Diaconi munere sun omnino prohibuerat. Petro autem in Domino defuncto Achillas heia aegis: qui Arium ipsa haeresi o dominandi cupiditate victum , o Meletis ausis nefarie cooperantem , deceptus Presbterum constituit, sir scholae Alexandrinae praefecit. Achilla vero non ita multo post sancte defuncti, ille Apostolicorum dogmatum propugnator Alexander secespi . Arius igitur quod Alexandro praelatus non esset , magis jam dominandi cupiditate insolesere, se ab actu ab Ecclesia Eubois Diacono, Aelthale es aliis quibusdam , contra Ecclesiam ct Ale
aiarum conventicula coepit cogere, Heterousii docyrinam confirmare conatus . Beatissimus autem Alexander eum multis ante admoni-gionibus ustis esset, ad illud tandem Apouoluum pr ereptum sis eo sit utro m devenit, quae jubet, Haereticum hominem pos unam ciraueram a cnitionem vitari: cum quidem videret, fripturarum Tesia moniis omnino destitui.
VIII. Itaque Alexander post adhibitas & privatim & publice reprehensiones, Haeresiarcham in dies propositi tenaciorem dc pertinaciorem ossiectum , imo dc coetus Alexandriae habenia scin , serentemque schismata , una cum sociis excommunicationi sit ccit, solumque vertcre cocgit. Verumtamen CX mindica hac. scintilla magnum stibito incendium excitatum est. Brevi septingentas fere Deo consecratas virgines ab Ecclesia MV-Eas in unum coegit. Addunt es Presbyteros ab eo septem , ae xII. Diaconos abductis. Quin etiam pesserum virus ad Episcopos inque servasit. Quod resert Epiphanius ibid. num. 3. Dein secedens in Palaestinam , haeresim mire propagavit, atque hinc epist lana supcrius memoratam ad Eusebium transmisit cum hac Epigraphe . Domino dilectissimo, Viro Dei, Fideli Orthodoxo Eusenio Arius, quem Alexander Papa injuste ob vicyricem omnium verita rem insequitur , cujus Cr tu propugnator es, salutem . Atque haec sunt Arii initia, hi crrorcs. De tumultibus autem ubique excitatis loquitur Alexander in Epist. ad Alexandrum CPnum . ubi inter alia scribit . Et ne quidem ad Judietim tribunalia nasprahunt ρον interpeliationem mulierum , άisciplinam non fervantium , quas usi in errorem indaxerunt. Nam Chrisianae Religioni ino.
597쪽
miam aspergam, dum is enculae ipsorum per omnes visos ct eoue ea turpiter circinncursant. Cum reliquis, quae ibidein narrantur facinora, schismata, seditiones . & sacratioris tum fidei, tum di stipliciae dehonestamenta dc jactara C.
De Eneyclica Alexandri Alexandrini ad Olbia
I. Decautamia EeeIesiastica usus Aexander non misi s Ecclesiae obfuit , qκam GUamini erga Donaristas sedulgentia obfuerit . II. Quodus Alexaηdrina prior celebratur. III. suo anno Θ- nodas illa celebrata sit. IV. Enocticam in orbem vulgaυit adversiis Arii errores . U. Fuit Concilium illud υere Plenarixm . VI. suibus de Capsa piares, quam rei a convenersent , non con Meneriπι in eam Gnodum Episcopi. VII. obstitit potissimam persecurio quam Licinius commoυit. VIII. cuia Patriarebne Alexandro Gnodus in bAnc rem eo miserit . IX. De Goblica Alexandri quid sentienaMm ex Theodoriro . X. Capita 6 dem Enoeticae expenduntAr. XI. Gusdem Characteres. XII. Quae Derit in eadem coκdenda Albanosii Archidiaconi solertia.' XIII.
Musa est ad Romanum Pοηι scem . A V. Laudatar a Iulio Pontifice velut Messerium EccIsafiςκm. XU. Habita in aniυerso orbe velat Regula fidei. I. Uemadmodum Ecclesiasticae Oeconomiae temperamen-
tum quod anno 32 I. cum Donatistis fuit adhibitum ita quod Alexander tantisper cum Ario adhiberi pose censuit, ipso tandem effectu deprehensum est intcmpestivum, turbatis non secus ac Africae, sic Orientis , ac subinde totius Orbis Ecclesiis . Nam quum Donatistae libellum supplicem Constantino Principi obtulisscnt, ut Silvanus ille qui in Concilio Cirtensi a Traditoribus inunctus Episcopus fuerat, simul cum ceteris
598쪽
factionis ducibus ab exsilio revocaretur, Imperator spe convc sionis illorum lactatus, quaecumque pctierant mira clementiata humanitate conccsiit, reserente S. Augustino in Brevic. cap. 23., qvcmadmodum dc ita Achis legimus Collationis III. diei cap. 14 . iaua piopter Literas ad Verinum Vicarium dedit, man dans ut facultatem rcdeundi exulibus faceret. Idem Luperatori verba sunt Collat. i. cap. 33.ὶ ad Valerium c lege Verinum: Vicarium de illor m exsilio soluto , eorum furore Deo vi odici dia miti A li eras dedit, Crispo or Consantino iterum Cosis. tertio Mna, Meas, id si hos quartum annum se messem ferme sextum. Por-1o illius rcscripti s ummam habcs ex Augustino in Epist. 111. stribente . hos graviter detestatur , ct propterea dicit, se exsilio relaxandos , Or furori sis dimittendos , quia jam coeperat Deus iuialas et redicare . At vcro quis demum ignorat quae mala post riusmodi Constantini indulgentiam a Circumcellionibus poti L imum univcrsae Africae sint illata 8 Itaque non aliter Alexandro Episcopo contigit, qui quum secum statuistet Arii de sociorum contumaciam benignitate atque indulgentia cmolliri po se , vircs feritic addidit, aut ita saltem lolium illud cxcrcscere permisit, ut jam in frequentem Secham ca factio coaluerit, non aliter quam Concilii cclebratione dc decretis comprimcnda. Qua de sua procrastinatione de mora ipsc Alexander edisserit in Ency-
silica, quam mox pcrpendCmus. II. Aucto intcrim de Arii dc Sectariorum furore , memoratus Pracsul Concilium Alexandriae indixit , in quo illi re maturius discusa, suerunt abs Ecclosia proscripti . Unde in F pist. ad Alexandrum CPnum inscripta sic loquitur . Ac nos
farrim cum ea quae vitae ipsorum ac nefariis conatibus .competunt, serius propter Esrum latebras deprehendissemus, eo uni omnium suffragio ex coetu Ecclesiae quae Christi Divinitatem adorat, eos ejeciamus . Et stibinde Epiphanius haer. 69. num. 3. scripsit. Θιam, strem Alexander habito Presbyterorum quorumdam Episcoporum
qui aderant,conet entu , de eo quaesionem habet ac diligenter examinat. Tum veritati cedere detreetantes ejicis ex Ecclesia ae tota civitate
599쪽
Scriptores non convenit. Pagius quidem Chronico Herniam inanixus eandem figi oportere ait anno Natalis Christi CCCXXI. Et reipsa ad hunc annum scripsit Hermannus . Arius Predditer ab Ecclesia n μα Disicopo Alexandro ejectus, multos Hae impietati friat. Sed non advertit Pagius terminum seu Epoesiam annorum Christi ab Idcrmanno suppositam . Namque ille Chronici sui initium
ita duxerat Anno XLII. Octaviani Augusi Caesaris . . . . ab Umia vero condita 711. Deminus noser J.C. in Bethleem Judae nasiitur.
Qui Hermanni calculus hauddubie integro bicianio antecedit vulgarcin Chriltianam Epocham Dionysii: proindeque annus CCCXXI. Herinanni est annus Dionysianae seu vulgaris Aerae CCCXIX in quem Concilium hoc Alexandrinum incidisse arbi.
trana ur . Opinioni huic consentiunt ccleberrimorum Chrono logorum stipputationes. De codem pariter Concilio scripsit Socrates lib. I. cap. 6. Euae quum audiret o cerneret Alexauder gravi exarsit ira , collectiIue multorum Episcoporam Concilio , Arium is r liquos qui sententiam ejus amplectibantur , gradu movit. Arius autem in Palaestinam secessit, atque Antencyclicam evulgare ausus
cst de qua g. IV. di siputabimus. IV. Interea quum ex hujusmodi Concilio Alexandrino atque Encyclica in eo exarata luculenter appareat, quod in superioribus annotatum est, magisterium scilicet plenarii Concilii, cui Orbis Episcopi suffragio suo accedant, sumimi csse ad Religi nem constituendam momenti, lubet idipsum illustris exempli acccssione hoc loco confirmare, quum dc Episcopi in plenario Concilio adunati sententiam tulerint, & hanc Encycli is literis comprehensura in Orbem transmiserint, quae unanimi sere omnium judicio probata cit. Quam in rem describore juvat verba libelli Synodici. Synodus Di bina cr Saneta , sed particutaris si ita
dicendus es eorum qui nuper se facile reperiebamur Episcoporum conventus P quae Alexandriae a Beato Alexandro collecta agri vis se Anathemati subjecit, tanquam in tu elitate pe=st verantes, CT ραυ-dinem sive ulcus Ecclesiae asserentes , Arium, Eu iam, Achillam , Arithalem, Lucium, Menam , Arium alium , O mi lud/Amo Vsorin Dissiligod by Corale
600쪽
que depositionem ubique emisere mi sub cri erunt Discopi labiae se
Pentapolis, Syriae se Deiae , Cappadociae o Asiae , atque etiam
Alexander Constantinopolis. Diae vero acciderant, ea Arius ad Fufi lium Nicomediae, se alterum Palaesinae , huic o constentientem cir cognominem perscribit: qui eum in impietate idem sentirem, contra in xandrum cr Christi Ecclesiam multa vi cr versuta aciem ins ruunt r de Christi amans Imperator Consantinus Synodum congregari prae
cepit. Nicaenam videlicet, de qua Libelli autor subinde disierit. Nihil cquidem paucis hisce verbis afferri luculentius potest ad Encyclicarum disciplinam carumque post judicium Orbis autoritatem conamcndandam. Porro in Alexandrino hoc Concilio dogma Consubstantialitatis Divini Verbi cum Patre firmatum cst, S propter instantem Licinii persecutioncm, quae potissimum in Episcopos saevitura erat pcr Aegyptum,opportune consultum cst. ut Eneyclicae in Orbem Catholicum emitterentur , cujus judicio nova illa factio crat penitus conterenda.
V. Dubitandum iccirco non est, quin Concilium Alcxandrinum & Nationale,& Patriarchalc, N. Plenarium potuerit jure op-aimo appcllari . Amplissimarum cnim Aegypti Provinciarum a 'luc imprimis Pentapoleos ac Lybiae Episcopi simul omnes convcnerunt: quod non semel occurrit apud S. Athanasium . Imo Praesules numero Io o. cx provinciis illis convenisse , cum exsu, scriptionibus ccrtum erat, tum ipse Alexander attestatur in Encyclica, quae apud Socratem Hist. lib. I. cap. 6. legitur. Haee igitur dicentem Ariam , cr summa cum impudentia Assirmantem, nos quidem una cum Ae uti ae LMiae Episcopi s prope centum numero in unum congregatis, tum ipsum tum eos qui illi adhaesierant, anathemate per limus . Eusebius vero eos siusicepit, impietatem pietati,σ ν
ritati surins miscere mendacium . Nihil igitur caussae est, Cur hoc Alexandrinum Concilium & Patriarchale & Plenarium dicatur, perinde atque Arelatense, quod cx Episcopis Patriarchatus Romani Italis, Atris. Gallis , dc Hispanis coaluit. Praesertim cum major Episcoporum numerus nequaquam adunari potuerit obtemporum illorum periniquam conditionem, sive ad imperium, sue ad Ecclesiam mentem intendamus. vΙ.