장음표시 사용
581쪽
gaeontis se septuaginta Episcopis vesbis facti. fecisse cum Tradi in aias unitatem atque Deuterio pos Me factum se ter communi eas Donarum: nee filum huic Deuteris , sta etiam universis Maurorum Discopis per XL. annos, quos dicit Upse AEd persecutionem per Ma earium factam Traditoribus Me Baptisem communicesse . Quorum verborum haec est sententiae Donatum M asIeclas cum Mau ris Episcopis per annos XL. communicasse s nimirum ab arui. so8., quo Schisma coeptum est , ad ann. 3 8., in quem Macarii Epocha incidit in tametsi Mauri Episcopi cum Traditori
bus communicarent, eosque ad unitatem reciperent absque ulla repetitione Baptismi. Quamquam alii velint, annos illos XL. de Episcopatu Donati intelligendos esse, quasi totidem a
nis cum Sede Carthaginensi eam quoque opinionem tenuerit. Sat nobis sit haec illustris Donatistarum confessio , quae proca. ces Donati successores invicte refellebat. Nam quomodo E .clesia Catholica Traditoribus commixta defecisse per orbem a firmari poterat, si tandiu Donatistae ipsi cum Mauris ex suo rum 17o. Episcoporum placito Citra ullum nefas communic runt Contraria haec & secum invicem pugnantia schismatiacorum dogmata agnoverunt sanE Catholici: quin re agnovit Tychonius ipse Donatista, sectam ob id prudenter detestatus. Insanum equidem videri debuit , Catholicis exprobrare communionem cum Traditoribus, & susceptionem Haereticorum absque novo Baptismate, dum idipsum fere integra Donatistica iactio Synodalibus decretis non tam permiserat, quam in Mauris Episcopis commendaverat. Ridiculae etiam & desulioriae reddebantur preces antea Constantino porrectae, quem J dicem Traditionis imploraverunt, ut ne Caeciliano Sedem Carthaginensem permitteret, quippe qui per Felicem Traditorem in ipsa ordinatione turpiter fuisset Commaculatus. Argumen. aum hoc εc a Conciliis sub Grato promotum, & plurimos ad unitatem Catholicam pertraxisse . probat tum instituta in Provinciis generalis unio, tum quod Parmenianus in sua Antencyclica hoc telum Catholicis eripere conatus sit.
N. Iccirco ille idem Parmenianus in hoc suo publico scrip.
582쪽
to tria persuadere voluit. Ι. Ecclesiam in orbem non esse disi fusam , sed ad Provincias quasilam redactam. II. Superiora Co cilia in Donatistas celebrata omni autoritate destitui: siquidem Episcopi ante unionem Traditores ab innoxiis non discreverint. III. Quicumque ex aliis Sectis venirent,esse rebaptiZandos . Hanc epistolam fuisse Tractatoriam, evincunt quae mox laudabimus verba Optati: fuisse quoque Antencyclicam adversus judicium Arelatense, Romanum, dc Carthaginense sub Grato, ipsum a
gumentum demonstrat, & quae inde consecutae sunt contenti nes . Plurimas dedisse Parmenianum , a firmat Optatus: sed Augustinus eam potissimum oppugnat.quam adversus Tythonium vulgavit Parmenianus. V. Ad rem igitur. Novus Pseudo-Primas Carthaginensis , ut erat purus putusque Donatista , animadvertens ubique circumferri Encyclicas Conciliorum Romani sub Melchiade , Arela tensis, dc Carthaginensis sub Grato, in qua postrema fortasse
Ontradictio Donati aperiebatur, conniventis primum, ut Mauri Episcopi Traditores quoscumque citra novum baptisma ad unitatem susciperent, in sua hac Tractatoria multis divinarum
Scripturarum testimoniis adstruere voluit, universalitatem n
quaquam esse dotem Ecclesiae, sed hanc intra Africam omnino consistere t Loca illa in lib. a. adv. Parmenianum diluit A gustinus) Tum vero graviora crimina impedire ne quis sit in Ecclesia: irrita esse Sacramenta perversis ministris data . insice dogmatis & Tractatoriis Parmeniani respondit, qui tunc viavebat , libb. VII. Optatus, quorum ipsemet argumenta proponit. Observat autem lib. r. pag. s. incondite in Antencyclicis rem pertractari, seque ait ad sex illius capita totidem re ponsa contexuisse. Sed mihi sissetur primo loco Traditorum se Schismaticorum indicandas esse Ciestates, personas , ct nomina : ut Τμ e AE te de iis dicta Fane, meros aurores is certos reos suos umosi M. Deinde mihi dicendum est, quae , ubi sit Ecclesia , Pae es UAE :
uia prAerer unam altera non est. Tertio, a nobis militem non se sui tum , se ad nos non pertinere, quod ab operariis unitatis diarior esse commissum . Hic docci Optatus, Parmenianum in sua
583쪽
Antencyclica argumentum sumsisse ex adhibita sub Macario animadversione in rebciles ac seditioses Donatistas, quatenus decretis Concilii sub Grato dicam imponeret, re perindo ac si persecutio ab Episcopis Catholicae unitatis procurata mille, accreta illorum Synodalia simplicioribus exosa redderet. Prosequitur deinde Optatus . Quarto loco , qui sit peccator , cujus se crificium repudiat Deus, vel cujus oleum fugiendum sit. Quinto , de Baptisinate . Sexto, de inconsederatis praesumtiovibus se erroni us
VI. Primianus quoque post Macariana tempora , quibus sol- lennis unio a Catholicis Episcopis tum in particularibus Syn dis , tum in Carthaginensi sub Grato instituta est, proscriptis passim autoribus nefariae conspirationis , tandem quum liber--tatem quaecumque vellet agendi sub Juliano Imp. adcptus ecset, collapsum schisma instauraturus , vulgavit Antencyclicam. De versipelli indulgentia Iuliani erga Donatistas scribit S. A gustinus in Epist. 166. , ubi rescripta contra illos emanata sub Impp. Constantino dc Filiis Constante & Constantio commemorat . Quibus , inquit, secedens Julianus desertor Chrisi se inimiacus , supplicantibus vestris Rogatiano cr Pontio libertatem perdistraa partis Donati permisit. Denique tune reddidit Bassicas Haeretieis, quando templa Daemoniis: eo modo putans Chrisianum nomen posse perire de terris, si unitati Ecclesiae de qua lusus fuerat, invideret , er sacrilegas dissensiones liberas esse permitteret. Hace erat Ous praedicanda 1ustitia, quam Applicantes Rogatianus o Pontius lam verunt , dicentes homini Apostatae, quod apud eum sola justitia haberet locum . Id quod etiam repetit lib. I. Contra Parmenian. Cap. I 2. ubi dc adJungit. Aliorum autem Imperatorum jusistam segesque, quae et e menses adversus eos latae sunt , quis ignorat stra quibus una generolis i Est haec Theodosi, de qua in seq. Dic sert. ubi de Epocha Allertorum Trinitatis P adversus omnes. qui Christianos se dici volunt, or Ecclesiae Casholicae non communicant, sed in I. is separ.ιι is conventiculis congrcgantur , id continet Out vel ordinator Clerici , vel ipsi ordinatus nis libris auri multentur . Locus vero ipse, tuo imis sparatis congregasur , redigatur is
584쪽
bis in hac tractatione dictas, saepe dicendus . Vir Cum eruditione clarus, tum spectata morum integritate sanctissimus. Is ad argumenta proposita sex libris respondit, & cur in disput, tionem cum Primiano non venerit, continuo palam facit. Quo-mam , inquit, ct accessum prohibens, se aditus intercludunt, ctoonsessum vitant, o colloquium denegant ι vel tecum mihi, Fratrem rasiane , fit isto modo collatio . Et quia tractatus tuos, quos in manibus se ore multorum esse voluist, non adspem tus sum neque contemst, audias se tu humilitatis minae responsa. Moderate & a' posite Parmenianum purum germanumque Donatistam alloquitur Optatus . Quippe consortia Catholicae Afrorum partis indignanter ferebat, quam maculatam omnem esse docuerat Schis. malis instaurator, & enormis illius placiti autor, veram sanctamque Ecclesiam apud solos Donatistas reperiri. Quod adjunctis a tenticis monumentis , quae in eo opere excidisse dolendum est, nervose refellit Optatus.
VIII. Ex hoc praeconcepto apud Donatistas odio disputati num dc Collationum cum Catholicis verba ejusdem Optati e planare pronum est, quibus hodieque abutuntur Heterodoxi , ut visibilem controversiarum Iudicem explodant. Agens enim dc Baptismo nequaquam iterando ad hunc modum scribit lib.
1, pag. Ioo. Cujus de Iaeramento non leve certamen innasum euis dubitatur , an post Trinitatem in eadem Trinitate hoc iterum li-σως facere . Vos dieitis, lisur Nos dicimus i non licet. Inter licuusrum, o non licet nostrum natans se remigant animae Populo mm . Nemo volis eredat: nemo nobis : Omnes contentis homines s
- . Quaerendi suis Iudices r Si cirisiani de utraque parte dari ora possunt, quia stadiis veritas impeditur . De foris quaerendus est Dis . Si Paganin non potes nosse Chrisiana secreta. Si Judae inimicus es Christiani Bapismatis . Ergo in terris de hac re nuta iam poterit reperiri judietam di de Coelo quaerendus es Judex . Sed quid pus mus ad Coelam, eum habeamas hic in Evangelao res meminmm y Non abnuit Optatus, quin Ecclesiae insit autoritas judia sandi
585쪽
eandi. velut ipsemet agnoscit factum optimh in caussa Caeei. liarii a Conciliis Romano & Arelatensi. Sed in hac contentio. ne seponit judicium visibilis Ecclesiae . quia nimirum studiis
veritas impeditur . Nam quum Parmenianus omnem Catholicam Ecclesiam Traditoribus commixtam desecisse assirmaret. atque una pariter judicium Orbis per consensionem Episcoporum 8c Ecclesiarum floccifaceret non sol im,sed commercia etiam cum illis interdiceret, id unum restabat, ut e fontibus divin rum Scripturarum veritas peteretur εc autoritas ad Antencyes, cam refellendam. IX. Alteram quoque nactatoriam edidit Parmenianus co tra Tychonium . Is Episcopus erat Sectae Donatisticae, qui hinc videns Parmenianum docere in Antencyclica , Ecclesiam veram esse apud Donatistas, bc extra Ecclesiam hanc Baptis. mum esse nullum ι inde vero percurrens, opinor. librum Opta ei de proprietatibus Ecclesiae , quas ille ob oculos perspicue revere posuerat, ut penes quos Ecclesia vera exstaret, facile dijudicaretur : partes Donatisticas deseruit, & docere contra Pa mentanum coepit. Catholicam Ecclesiam esse toto orbe dius iam , sicut de illa tanto antea per corda & ora Sanctorum pra visum ac praedictum est. Demonstravit etiam nullius hominia nefarium crimen praescribere divinis promissis , nec id agere quamlibet noxam quorumcumque intra Ecclesiam constitui rum, ut fides dc Ecclesia ipsa usque ad terminos orbis terr eum diffusa evacuetur. De quibus scribit Augustinus lib. r.
adversus Parmenianum. Dchonias enim omnium Sanctarum Pagiamarum voribus eircumreser evigilumis, o vidis Ecelsam Dei toto
Orbe diffusam fleui de illa tanto ante per tarda se ora Sanctorum tramisum ae praedictum es. Quo prnecepto A cepit a resus i σιμοι demonstrare se asperere nullius hominis quamvis serier tum orim ne peccatum praescribere premissis Dei ι nee id agere quorumliabet intra Melesiam eonstitutorum quamlibet impietatem , in fides Diade Eeelsa futura se dissundenda urique ad terminos Orbis terr e . quine in promissis Patrum retenta is nanc exhibita es, evam resur . e ergo Tybonius, quum viaementer copioseque dissereret,
586쪽
contradicentium multis o magnis ae manifesti Sanctarum Scriptur ram testimoniis oppilaret. Hinc factum esse ait, ut Parmenianui quidem primo eum per Disolam velut corrigendum putavit, postea mero ex Concilio eorum perhibet damnatum. Atque haec est Padiane niani Tractatoria, quae Augustini lcmpestate plurimi apud Donatistas fiebat, quam ut oppugnaret rogatus idem Doctor,
Libros tres adversus Parmenianum exaravit.
i X. Ex hac alicra Parmeniani Tractatoria, ejusque fragmentis apud Augustinum roservatis, certo discimus, ab eodcm in prima Antencyclica tum Arelatense Concilium, tum judicium Orbis, consensum Encyclicae praestitum velut illegitimum fuisse rejectum . Nam cum in ea constituerit. Omnem Eccl sam defecisse, dc Catholicam a parte Donati stare: tum vero definivisIet, omni quacumque labe insectum , eique omnes cΟ municantes cxtra Ecclesiam constitui, illud plane sequebatur, ut rc liquae Ecclesiae, quae Traditoribus & peccatoribus erant permixtau veram Ecclesiam non facerent, nullumque iccirco de irritum judicium haberent. Nemini equidem perpendentiresponsa optati non obviam esse potest haec Parmeniani sentcntia . Sed idipsum ex Tractatoriae fragmentis dc Parmeni, ni objectis, quae apud Augustinum occurrunt, paullo latius db
XI. Ecclcsam Gallicanam , cujus judicium primi Schiis,
iis autores in caussa Traditorum postulaverant, ipsam pariter cum reliquo terrarum Orbe defecisse , asseverare non dubitavit Parmenianus, apud Augustinum lib. I. Contra eundem cap. 2. Gallos, ct in panos , or Italos es eorum socios c quos utique totum orbem vult intelligi P Traditoribus Africanis commercio scelerum, se scietate criminum dicit esse eo miles . Quia nimirum ex his aliqui Traditores aut peccatores esie poterant, quibus iccirco communicantes in Arelatensi Concilio Africani Catholicarum partium Episcopi eandem labem contraxisse videbantur. Certe ubi appellat Episcopos Hispanos , Italos & Gallos, aperte innuit Arelatensem Coetum, cum ex trium Nationum illarum Pra
sulibus Concilium coaluerit . Socii autem illorum, observantC. ipso
587쪽
ipso Augustino, ceteri Orbis universi Episcopi intelliguntur.
Nam quum DC. numerarentur Episcopi, qui fecerant judiacium Orbis , δί quorum nonnulli traditionis suspicione non vacabant, simul omnes jure ferendae fclatentiae excidisie contendit. Qua de caussa ibid. apud Augustin. subjungit. Legatione θheri quidam moli mi Πήιο ud e fidem Provincias venerunt: dein de geminato adventu Sancti orum Dei Sacerdotum dilucide, plonitu ac verius esse publicatum . Vocat Donatum Casiensem de S eio, fidelissimos Testes dc Sanctissimos Sacerdotes , eosque ait geminato aduciatu caussim pertractasse, utique in Romana Synodo sub Melchiade, Δ in Arelatcnsi plenario Concilio . Ergo utriusque Conventus dccrctis dicam scribit vel traditionis, vel improsae cuin Traditoribus communionis . Quo ex crimiane a iuribus Ecclesiastici magistarii autoritate Canonum cxcidisse
XII. Restitatis ad hunc modum Conciliaribus placitis, progreditur ad judicium Orbis quod in Encyclica patefactum est, velut irritum ex legitimo autoritatis desectu dijudicandum .
Quamobrem id in utraque Synodo cavendum mille ait, ut inquirerentur ac secernerentur a reliquis Traditores e insuper ut
in decretorum promulgatione , quatenus judicium Orbis legitimum haberetur , Primatos , Episcopos , Ecclesias Ec fideles a traditione immunes declararent. Quae quum sint praetermis. si , inquit ille, dc Traditorum numerus pene fuerit infinitus, qui vero ex Episcopis simi dc integri crant, ceteris communicaverint , nihil nurum si admirabilis illa Episcoporum de Ecclosiarum consensio floccisiat. FIoc placito suo gloriabundus
Parmenianus sic ibidem concludebat . Hinc probari e sceleratum sisse Oriam Drrarum criminibus traditionis cir aliorum sarrit giorem: quia cum multa talia fuerint tempore persecutionis admissa,
nulla pros ra a ficta es in i s Prot inclis Ieparatio Populorum . Hinc ad iora nostiam collisas, iudicium Orbis Catholici probantis Encyblicam Arelatenscin rcipia peremtorium & dogmaticum ex i psorum met Donatistarum persuasione mille, si inlita tuta scpalatio illa contigissct . Ut propterea discrimen in sup M m rior,
588쪽
rioribus memoratum multo certius habeamus inter Concilii decretum , & judicium Orbis . Quod utrumque a Parmeniano in decretis Arelatensibus improbatum futile , ex iis discimus ruae alibi scribit. Damnatos in Africa Traditores in consortiam
amnaIionis acceptos a Provinciis transmarinis . Non est equidem
instituti nostri, ejuscemodi astertionum falsitatem evinccre, quam vel hactcnus leviter indicata commonitrant. Sat fuerit obstruas. se , quemadmodum sua hac Antencyclica evertere judicia illa studuerit Parmenianus.
XIII. Et Romanae quidem Synodi decretis sub Melchiade. ac Sylvcstro Encyclicae Arelatensis promulgatori calumniam ex Co conflarunt, quod ii pracscrtim fuistent Presbyteri sub Pont. Marcellino, qui thura Ιdolis cremavit, dc cujus proinde Acta a Donatistis, atquc a Petiliano potissimum interpolata habcmus. De quo Augustinus lib. coni. Pctilian. de unico Baptismo cap. I 6. Q id ergo jam opus est, ut Epsoporum Romanae Ecclesiae quos
incredibilibus calumniis insictatus es , objecta ab eo crimina diluamus ' Marcellinus cp Presbyteri ejus Melchiades , Marcellus , ct SN-τeser traditionis Codicum divinorum, o thurificasionis ab eo crimine arguumur e Sed numquid ideo etiam convincuntur, aut convicti liquis documentorum firmitate monstrantur e Et aliquibus intcsc-ctis, ita prosequitur . Huc accedit, quia Melchiade tunc Episcopo Romonne Ecclesiae praefidente, ex praetepto Cosantini Imperatoris , sd quem rotam illam caussam aecusatores Episcopi Carthaginem sis Ecclesiae Caeciliani per Anulinum Proconstitem detuletu it, irim Caeratianus innocens pronuntiatus eis. De quo judicio cum m ores isorum importunis ima pervicacia memorato Imperatori quercrcΠιβr , quod non plane nec recte fuerit examinatum atque duromtum , Via hil de Melchiadis traditione vel thurifieatione dixerunt. Ad c MAudientiam nec venire utique debuerunt, hoe potius aut fucr te Imperatori , aut ut suggereretur insantes , quod apud Traditor m O . cum divinorum, cr Idolorum sacrificiis inqtiinarum , caessam seo vcre non deberent. Cum hoc ergo nee ante serae serint, nec pVN 'Pqm contra eos pro Caeciliano judicatum es , saltem victi ct tria elici νώm futarint ι quid nunc inanes tam hia coonec unt rum
589쪽
nias , quasi se innocentia Caeciliani Melehiadis jussicis dereliratio ne fuscetur ' M. Hoc argumento firmitatem judicii Arelatenis sis adstruit Augustinus, refellitque simul calumniam tra diti nis a Parmeniano Episcopis illis affictam . Namque ut obse vat lib. I. Cont. Parm. dum Concilium habebatur , ipsique ad Constantinum appellarunt, nihil plane hoc de crimine amditum cst, opposituris hauddubie Donatistis . si veritate ni
XIV. Notam etiam affectati partium studii judiciis iis in rebant . Quapropter in alio fragmento Parmcniani legimus. Per Ofium Hispanum adjutorium paesitum Caeciliano , ut ad eorum communionem sanctorum se illibatorum numerus cogeretur , ct huic impietati fidem fervorum Dei integram resitisse . Et alibi . Cum
duae partes essent in Africa , una Traditorum, or altera innocentium, Traditores sibi , quam innocentes, adjungere maluerunt. Quibus verbis Parmenianus dc Orbis Ec Arelatense judicium expresse carpit, quasi Iudiccs, praeeunte Oso, abs rem dc aequi semita nefarie deflexissent. Quin etiam ipsius Constantini Legem, quam
sve ad illorum contumaciam reprimendam, sive ad Ecclesiasticoruin judiciorum autoritatem defendendam vulgaVit, ace be exagitat nequissimus idem Parmenianus in Tractatoria adversus Tychonium , inquiens: quod eos c duces scilicet ec primipilos schisinatis Constantinus ad eampam, ides ad supplicium duci jussit . . . . se hoe eum tanquam immaniter jussisse, Hispano γα
suggerente . Liquet igitur Parmenianum conatum esse scriptis Antcncyclicis labefactare judicia non tam Conciliorum Romani de Arelatensis, quam Orbis totius , quae eadem tempestate Concilium Carthaginense sub Grato revocatis ad unitatem E clesiis proponebat. Cetera fragmenta Tractatoriae illius videsis apud Augustinum lib. 1. cit. ubi funditus hanc causiam Cimcidat . Certe ab anno 368. dc dcinceps ab utraque parte fre- qucntcs prodicrunt lucubrationes de notis Catholicae Ecclesiae, de Rebaptizatione , de Ministris Sacramentorum , Eorumque virtute. Quibus contentionibus ipsas Tractatorias& Antencyclicas Literas Parmeniani occasionem tribuisse, res ipsa ed
590쪽
cet . Quae vero ad dissidia intestina Prina lanistarum , de in. ximianistarum , ad saevitiem Circumccllionum, uno verbo , quae ad integram Donatisticam tragoediam pertinent , ab m-stituto tamen nostro aliena , pcrcurrat qui velit apud Viros doctissimos, qui tetcrrimi Schismatis hujus historiam con
DE ENCYCLICIS , ATQUE ANTENCYCLICIS IN CAUSSA ARIOMANITARUM
SUblatis Porsecutoribus atque acmulis, necnon felicitor imperante Magno Constantino, Rcligio Christiana non tam ibique tzrrarum propagari, quam summa pace frui dc mirum in modum florere polle videbatur. Sed fato quodam rerum humanarum , quae diu aut firmae aut felices consistere nesciunt, tunc in dcterius hominum pietas deflexit, quum ab advCrsa riorum incursionibus & inscctationibus expedita augescere debuit . Nam dum Africana Ecclesia Christianorum sive numero , sive amplitudine prae ceteris spectatissima diro schrsmate atque haeresi Donatistarum quassata, sensim ab avito Religionis splendore desistenet: Arius factiosissimus Presbyrer usque adeo Aegypti & totius subinde Orbis Ecclesias immani suo dogmate suaque iacta turbavit, ut nec antea , nec post hacc tempo'Ia tam certum Christianae Religionis exitium timeri contigerit. Interim cuin Encyclicae ab Alexandro Archiepiscopo Ale- andrino evulgatae , tum quae ab Arii fautoribus in hac omnium gravi iIima controversia conscriptae sunt Antcncyclicae amplam nobis materiem suggerunt & disciplinae hujus cp st laris illustiandae . & Actorum omnium discutiendorum , Sudς magnum Concilium Nicacnum praecesserunt . Quae Cnim pL st Concilium sunt consecuta, pro eo ac res ipsa postulat, accuIRtida in Dissert. IlI. expediemus. l.