장음표시 사용
191쪽
Sed quantopere PHILO a PAULO discedat, tum d mum plane perspicuum fit, si ad illius do visibus pla
eruenda, ct in aliorum interpretum de hae sententiis reeensendis. Minime vero illi eonecdere possumus, vocem δυναμις h. l. adjunctam habere iustitiae poenas sumentis signissentionem si nempe attendas ad Rom. I: 32 eli. vs. 18b, adeoque vim eretrirem non ad illam vocem, sed ad vocem minr. reserendam esse. Obstat tali opinionitam adbeetivum tiίδια, quo ditana potentia et divinitas simul a PavLo insigniuntur, quam ipsius sententiae ratio, erius vis optimo nobis indicari videtur tali modo , quali p. 454 sq. fecimus. Praeterea argumentn, quibus vir ille do ius sententiam suam si bilire vult, non valent. Ita ad Rom. IX: 17 provocat, ubi verba roratin uri nobiam ἰω σοι τον δυναμώ Λου est. vs. 22 denotare opinatur se ut ostendum erga te potentiam meam, poenas juste sumentem, ' quae interpretatio eo etiam commendetur, quod in uersione II. ΕΣ. IX :16 legitiar: ν kχύν μου, quam dictionem des industria commutasse PALLUM censet scu-- B., quia pro verbo δι--μος vid. vers. AL), in initio versus, Apostolus constitio quoque adhibuerit: ἰξοε ap. Nostro vero judieio, Rom. IX l. l. vox δυναμις simpliciter indieat illam potentiam, qua Deus graviter puniro potest. Exempla, quae ex libris Apocryptis affert vir doctus, ut opinionem suam laiciat 2 Maee. V11 14, 3 Maee. II: 6, Sap. Sal. XII: 15, 17 , necurate recensere supervacaneum ducimus, unice observamus, in omnibus illis dictis, Dei potentiam, qua poenae graves ovadunt, non confundi eum iustitia, propter quam poenas infligit supremum Numen. Deniquo debitoninumentum est ex I Petr. III: 22 desumtum a ACRNEC ND. , ubi nempe δυναμεις, ab αγγέλοις et ε υσίαις distinetae, sint angeli punientes, prouti esset possit ex diem, in Testamento XII Parriam elarum obvio Codea Paetid. . ed. FABRIcII. I, p. 547 . Non minus temere statuit vir doctus, vocem θειοτει, eum Voeo δυν Q h. l. conjunctam, idem valere, quod alibi δόξα. Etenim Rom. IX: 23 vox αξ simpliciter signifieat illius splendoris majestalisve Dei ubertatem, quam homines, quorum Ille miseretur soκευο ῖχε-o, experiuntur. Eandem signis eationem vox hahet in reliquis dieiis . quae allegat
192쪽
Censet nimirum, perfectiorem esse Deum, quam ut Hunc inter et rudem indigestamque molem, quin adeo
mundum ipsum, immediata adsit ratio 1). Hanc ob
causam, ut putat, Supremus ille, cum materiam ratam in Ordinem concentumque redigere adeoque mundum constituere vellet, τψ λογιν usus est, tamquam Causa
media 2 . Prouti Graeci nimirum duas hominis facuutates eo nomino insigniunt, quarum altera cogitationes
ideaeve effici atque excitari possunt, quae est λογος
ACBNECRESB.; ita 2 Pere. I: 3 verba: του καλεο-r- ομῆς δια λύης και πεrῆς, denotant, qui Deus) nos ita vocavit, ut in ea vocatione Lilius majestas splendorve et virtus prodeant cons. WIN. , in OP. l. , P. 456 : neque vox ἔλεος I Petr. I: 3 obvia nos invitare debet, ut cum SCHNECRENA. de benignitate cogitemus; - Phil. IV: 19 et Eph. Ι: 8 sq. haud alia est τῆς M.ος notio; - Apoc. XV: 8 nominibus Meta et δυναμις tam majestas, quam potentia Dei consulto ob oculos ponuntur; do benignitate Dei hoc loco disserere a scriptoris consilio Prorsus abesse, quisque Verba sequentia Observulis perspicere poteSt. I) De sacrificantibus, II, p. 26l legimus: δε ου γαρ ην θέυκ
Cit ΜΛNO. και μακάδειον:' cons. DuΗN., Geschichil. Darat. , I, p. I 25sq. , qui ib. p. 170 sqq. PHILONis de materia placitum exponit. KEFERSTEINIUS in Op. l. , p. 2 sqq. otiam diserto describit immensum intervallum, quod PHILO assumsit inter Deum et materiam, tum etiam cum haec, quoad ejus fieri potuerit, tu ordinem redacta est, adeoque inter Supremum Numen et omnia omnino, quae eXstant; judicat tamen hic vir doctus, a Dii ΗΝΙΟ deflectens, ex disortis nonnullis effutis ducenduIu esse, secundum philosophi Alexandrini sententiam, Deum fuisse materiae quoque Creatorem p. 5 sq. ἔ cons. GRΟ8SM., in OP. l. , I, P. 19. 2 Dcus τό αιτιον esse perhibetur, lip Ου - Ο λορος dicitur Oeγαγον ἐ γαλεῖον , δἰ ου, - materiam efficere censentur quatuor et ment si υL7, za τεσσαρα ozοιχεῖα , εὐν, - bonitas ἀra δοτος eau3a movens nuncupatur ' αἰ ω , δἰ ἐν mundus constitutus eSse narratur De Che . , I, p. l6l sq.
193쪽
Dδιαθετος) altera enuntiari quao est λογος προφυ- ρικος); ita etiam Dei λογος, ex PHILONIS mente , et continet ideas mundi νονγτου l), secundum quaS
cuncta creata sunt, et harum idearum imagines vis biles , quibus mundus αἰσθvroς constat. Praeterea adsunt etiam vires illae, quas supra commemoraVi
mus 2 , et quas complecti saepius consetur ὁ αρος,
I De vita Mosis, ΠΙ, II, p. 154; observat tamen I,ur ΝΙΠs in Op.: Gesciscath Darsi , I, p. 219 sq. , nullum dietum, nisi unum, in quo o ἰνδά9Ho; υἰος μου resertur De nom. mut., I, p. 598, --jus dieti vim explicat Dui N. I, p. 383), excipias, occurrere, in quo Dei etiam iamc diserte, prouti hominis, et ἐνδ. et πω p. a PNILONE nuneupatur, sed philosophum alterum dicere solere πιὸν συνών, τον in inrueti Lm. Ali., I, 1, p. 5l, 59), quae Dot etiam uxoret universi mater nominatur propterea quod vox fminini est generis, De ebrietate, I, p. 361 sq. Leg. AIL, II, 1, p. 82), astertim προς-ὶ De saer. Ab. et Cain. , I, p. 165 . De eonvenientia, quae Dei Inoν inter sit sapientiam adest, agit quoque -- TER TRINIUs in op. I., p. 159 sqq. eli. p. 144 sqq. , simul enu
cleans, eur interdum hae voee usus sit Pi ILo, cur non saepius
eandem adhibuerit, sed potius nomen unc frequentaverit; cons. GRORSN., in op. I. , II, p. 67 sq. 2) De profugis, I, p. 560 sq. Oreurrit h. l. allegorica interpretatio dieii Num. XXXV 1 11 sqq. est. H. XXI: 3 obvii de iis, qui, caedo involuntaria perpetrata, in sex Levitarum asyla confugere poterant cons ib., p. 557 . Jam inter alias quaestiones p. 55s) li eo
194쪽
latiore tum occurrens sensu, de universa veluti cauaumedia, per quam continua conjunctio esse perhibetur Dei cum mundo. Rite vero observandum est, PIIILONEM illum λογον easque vires accurato a Deo discernere, adeo ut ex IIoc quidem procedant, sed tamen per
τον αγ-: quod non diserte, addito numero, monet maiLo; paullo inserius ultimas duas vires r. νομοθ. et eam, δἰ Dς ο - χe. r. ciret . a τερο.) nominibus προήrάξεως ωti. απαγορευσε ou insignit. Hinc perspicitur, philosophum aliam vim alia superiorem habuisse, pro ratione, qua eas h. l. enumerat. Disertius hoc discrimen apparet exinde, quod paullo inserius p. 56 l) duas priores una eum τωλορο vires cum tribus asylis, trans Iordanum sitis, adeoque remotioribus atque praestantioribus, comparat; tres posteriores eum tribus asylis eis Iordanum, adeoque magis austinibus atque simul infrioribus. Insuper dietum laudatum ostendit, inter omnes vires supremum Obtinere locum roν Γρον, qui Deo sit proximus eons p. 561 , ex illo procedere reliquas vires, prouti colonias ex metropoli, illumquo igitur esse iam universalem, reliquus vires speetales eontinentem. Putat etiam Pituo, hasce vires in area foederis signiscatas esse p. 56 I); ita nimirum, ut vis jubens atque velans esseta sit legibus, in area reconditis, vis misericors repraesentata sit areae opereuis, quod utior, io, ideireo dictum sit, vis ereatriae una eum ui regnarate cerni quoat in angelis Cherulim), areae superimpositis. Exeelsus vero illo tor , philosopho judice, non habet visnilem imaginem Caeterum quam arcte duae superiores vires, angelorum cier. imaginibus expressae, cum tribus in rioribus cohaereant, facile intelligitur; inde autem fit, ni Pnitio earum omnium nomina non seminper accurate distinguat, et saepissime modo duas illas superiores, variis insignitas nominibus eons D N. , Graia hil. Darat. , I, p. 234 sq.), eommemoret. Sed plura de hoc argumento disserere nune non possumus. Cousorri possunt Dui3N., in op. I., p. 202 sqq. , REFERST. , in Op. l. , p. 25 sqq. cll. p. iai sqq. , t 68 sqq. , GROSSM., in op. l. , qui et variam rationem, qua vox λίγα in seriptis Philoneis occurrere soleat, recenset II, p. a sqq. , et insuper de τω urio et viribus diserte agit II, p. 34 sqq. .
195쪽
so reystandiq) in hoc mundo sese exserant, quin adeo hic illic diserte tamquam personae describantur. Talem autem cogitandi rationem frustra apud PAULUM quae
Quas porro meud SΛLOMO atque PHILO proferunt do manifestatione Dei sententias, quas hie praeterea affert de lege non scripta deque conscientiae Vi , t les sunt, quales apud Graecos Romanosquo scriptores haud raro occurrunt 2 . Quodsi autem hosco gentiles cordatiores illa non fugerunt argumenta, facito intelligi potest causa, cur Apostolus ille, cui divinitus munus orat demandatum, ut gentilibus ubivis ouangelium annuntiaret, censuerit atque diserte explicuerit, esse ninnifestationem Dei, absoluine patefactioni, in CHRISTO
datae, praeVium. Doniquo rite observandum est, tam PAUL , quam PHILONEM sedulo usum esse V. F., in quo, ut nemoneseit, innumera Occurrunt offata do Dei potenuia, benignitate atque sapientia, in operibus expressis 3γ,
l) ΗΑee distinetia atquo propria exsistentia luculentissime emei possunt ex iis, quae p. 166 Ohservavimus et ex dietis ib. not. 3 et 4 eitatis; cons. Datis. , Geschichil. Darat. . I, p. 238 sqq. Philos phum Alexandrinum τον χορον atque reliquas vires et aliis variis modis spectasse, et tamquam personas collaudasse , diserto exponit REFERAT. , in op. I., P. 88 sqq. , p. 192 sqq. 2) Cons. e. g. CICERO, in Tuscul. quaesi. , I, Ia cli. Ti OL. , ine. l. , p. 86 , qui do Dei virtutibus primariis, omnibus notis, perspieuam pronuntiavit sententiam : de lege non seripla, sed natura in omnibus atque ubique nictente, idem illo egregium proinlit effatum, d. Republien, III, 17 eli. LACTANT. , Div. inst. , VI, 8, I, p. 45 Sq.; cons. 8oPHOCL. , Antigone, r. 450 sqq. Alia dicta κREuhius citat . in c. l. , p. 74 sq.
196쪽
in quo insuper inveniuntur dicta de lege, intuε vigente, a lege, δοripto consignata, diversa l); in quo
tandem disertissimae expressae sunt sententiae demiseria ejus, qui peccati conscientia cruciatur, de beatitudine hominis, qui Dei favoris sibi est eonscitis 2). Censemus igitur, Apo8tolum cum PIIILΟΝΕ eam ob causam, si dicta nonnulla per δε Speetes, COnVenire, non quod ille ex philosophia Alexandrinorum Judaeorum sententias suas petiverit, sed quia, V. F. fuit fons, ut certum est, quo tam ille, quam hic ususESt. - Discrimen, quod PAULUM inter et hunc phil somhum intercedit, facile explicari potest, Si tenemus, illum divina scripta explicuisse secundum suam Cogitandi sentiendique rationem, CHRISTI Spiritu illustr tam, hunc Secundum PLATONIS aliorumque philosophorum placita. Negare tamen nolumus, Apostolum hisiuio in epistolis suis dicendi rationem, et alibi, et Alexandriao eo tempore usitatam, adhibuisse. Ex communi illius fontis usu etiam explicari potest Causa, nostro judicio, cur pδωG-SALOMONIS effata plus
semel tantopere cum PAULI conveniant dictis.
21 sqq. etc. Ni fallimur ox hoc V. F. communi usu etiam repeticlebet causa, cur PAULUS cum INHLONE et pseudO-sALOMONE adeo conveniat in polytheismi atque idololatriae descriptione. ConsSCHNECKEΝB. , P. II 5 sqq. De hac convenientia in Cap. V paucis
Ps. XXXVII: 3l , Prov. VII: 3, Ies. LI: T. - Conserrietinm potest dictum Ier. XXXI: 3I sqq. obvium, in quo describitur tempus, quo leae divina, nunc eaterna, Dei benignitate officiente,
197쪽
A. disquisitione, quae prima hujus dissertationis
parte continetur, ea, quam in hac parie instituemus, prorsus differt. Hactenus nimirum disseruimus dolis, quae PAULUS statuit cum de natura, facultatibus atque peculiaribus camis affectionibus, tum dooxplicatione hominis, his omnibus praediti. Nunc
perscrutandum est, qualem conditionem revera exstitisse statuat noster, undenam eam repetat, quo
tetendisse et quid effecisse eam existimet. Quodsionim Apostoli scripta vel obiter perlustremus, detegimus, eum ubique atque constanter de depravatione humana agere, Vel aliis nominibus insignita, vel etiam saepissime αμαρτία dicta, quae adeo sit Communis, ut nemo ea immunis mansorit 1). Alii nempe, Apostolo judice, in pessimam Supremi Numinis ignorantiam prolapsi sunt, omnique vitiorum
198쪽
generi sese tradiderunt 1 ; alii quidem Dei Hujusque voluntatis, scripto consignatae, cognitione haud prorsus destituti suorunt, sed haec vel nullam offic citatem, quod ad indolem vitamque attinet, exercuit, vel saltem veram probitatem atque integritatem adducoro non valuit 2); verbo, omnes, ii adeo, qui por saeculorum decursum interna bonitato prae castoris eminuerunt, tamen etiam peccato commaculati su
Peccatum hocce simpliciter dici potest aversio a Deo 4); hac enim, ex PAULI mente, vel continetur, Vel necessario officitur omnis praritas indolis 53. Nimirum , prouti jam satis exposuimus, prorsus a Deo pendet homo, et unica ratio, qua recta eXeelsaequo naturae congrua esse potest conditio torrigonae, haec est, ut is Supremum illum continuo quaerat, et Secundum Illius sese componat voluntatem 6); hoe neglecto, consilium, quo Vivit, turbat, et rito excoli nequiti Quia autem non recte excolitur, sponto oritur interna perveratim.
2 Rom. Π: I sqq. cII. vs. 17 sqq. , mr 9 sqq. , Gal. III:22 est. Aet. XIII r 24, 27 sqq. , 38 sqq. , QUI II. ll. 3) Rom. IV: I cII. vs. 5, s. 6 sqq. 4 Rom. VI: 10, I 3, 22 sq. etc. 5 Rom. I: 18 impietas erga Deum ασέβειαὶ ab indolis vitaeque perversitate tuta καὶ peculiarem ob causam distinguitur, plurimum tamen talis distinctionis haud tenax est PAULUs; prouti in Cap. IV et Cap. V videbimus. 6 P. 60 sqq. , Ib2 sqq.
199쪽
PAULUΜ in peccato describendo disertum esse, non mirum ost; etenim ipse istius Vim eroet eaepertua, et, cum ad CHRISTI pervenisset notitiam, clarissimo sibi conscius est factus, qualis Sit ille, qui sese non totum consecret Deo, et Hunc solum quaerere negligat. Hae eonscientia ductus, generis humani, quale sese ipsi offerebat, miseriam ob8ervavit, et probe perspexit, quaenam istius miseriae esset cauSa, pariterque quaenam unica omnibus foret salus. Ut hanc penitus recipere possent homines, istam istiusque indolem ab omni parte detegere, explicare atque in clarissimam protrahere lucem necesse esse duXit; quo tacto ostenderet, hominos ad Illum, a quo prave deflexerant, sese denuo
convortoro debere; quod tum demum soliciter fieri posse consuit, si perspexissent alii, iique gentiles, ex operibus Illum cognoscere Valentes, quam perniciosum Sit Illuml non agnoscere, Vitam quo sine Illius notitia se suque agere, alii, iique Judaei, cognitione quadamoxtorna Illius imbuti, luam vanum sit, sine fiducia continua, in Illo reposita, aliquid spectare atque vollo, vel coram Illo factis nonnullis, praestantiae humanae prae Se ferentibus speciem, gloriari. Omnia, quae de peccato docet noster, ex iis, quae unicuique satis erant nota, eX rebus nempe in facto positis atque luculentissimis temporis acti suique testimoniis probat, adeo ut minime hae in re Vol sua figmenta proferre, Vol servore abreptus a Veritate
hie illic doflexisse dici possit. Quam luculentissimo hoc apparet ex tribus primis epistolae ad Ro-
manos capitibus, in quibus ex ipsa historia iisquo,
quae unicuique ob oculos erant posita, vel ex V. F. disortis ossatis constanter argumontatur. Idem luce cla-
200쪽
rius ossici potest ex orationibus illis omnibus, quas in Disquisitione praeparatoria recensuimus. Apostolum praeterea ex sui conleientiu et in reliquis argumentis tractandis, et in precato describendo progredi, ibidem observavimus I , atque paullo superius de hoc speciatim significavimus. Denique omnino tenendum est, PAULUM non singula pecorii momenta, ordine quodam disposita, exhibere, sed potius, pro opportunitate data, mox ab hae, mox ab alia istud spectare parte. Sempor igitur emendum est unicuique, qui Varius sententias, in epistolis orationibusque obvias, conjungere atque Ordine disponero velit, ne singula nimis urgeat effata, neglectis caeteris, neve praesertim principium. ex quo summus Apostolus progreditur, Vel umquam negligati
I Ρ. 63, quos ibi laudavimus sontes, ex quibus sua hausit placita Pam,cs, in hocce Introitu continuo respeximus.