장음표시 사용
181쪽
λου μενον, περίεργον εἰναι νομ ίζω προς μας, τουτο γεσαῖως ιδότας, λεγειν ω δε, εἰ και νυν μοι πεισθητε, καλως βουλευσεσθε, τουτο πειρασομαι διδασκειν.
τουτον μυεν ουν τον τροπον τοις ε θιακειμενοις εν ταις
δημηγορίαις της ευμενείας πομνηστεον τοῖς δε μυητε λαβεβλημενοις, μισητε ε διακειμενοις, κ1τεον, ω δίκαιον εστι και συριzερον, τοῖς Στέῖραν ira δεδωκοσι των πολιτων ξυνους κροατας γενεσσαι. πειτα τους κουοντας παίνω Θεραπιυτεον, δικαίως και νουνεχως τους
αλλα νομίζων τω κοινω το συμ*ερον εἰσηγησασθαι. και τοῖς με μητε εὐ μητε κακως διακειμενοις των τοιουτων τρο ευνοιαν ποριστεον 5 ους δε διαβεβλημε-giS, quam mearum rerum rationem habendam esse censeam, a me dici non pu esse existimo, quippe quae vobis cognita sunt. Verum quod etiamnum , si fidem mihi habere volueritis, optime consulturi sitis, hoc ut vos edoceam , operam dabo. Hoc igitur modo eos, qui hono in nos animo sunt, in concionibus enevolentiae admonebimus. Si ver auditores neque nobis infesti fuerint, neque benevoli, dicendum est, iustum esse utile, ut is ibus benevoli sint, qui nullum sui dedere experimentum. Deinde Oportet laude auditores demulcere, quod iustein graviter orationes diiudicare consueverint. Praeterea Xtenuandum est, ut si dicatur: Surrexi non tam ulla dicendi vi confisus, sed existi man ea a me monitum iri, quae ad communem utilitatem spectant. Cum igitur auditores neque a nobis alieni, neque benevoli nobis sunt, ex huiusmodi locis benevolentia captanda est. I in autem calumniae Ob-
182쪽
νους αναγκαῖον τα διαβολας η υτους χειν, η ταπῖαγματα, ὐπε ὼν λεγουσιν η τον λογον αυται εα διαβολα γίνονται ἡ ἐκ του παροντος, η ἐκ του παροιχομενου χρονου. εκ μεν ου του παροιχομενου χρονουεαν τις ποπτευηται εις πονηριαν τινα, πρωτον χεν τροπρος τους α. οπιας προκαταληχρει χρησ9αι, και λε
oως εν τοι προοιμυιοι απολογητεον, αν εχης τι λεγειν υπερ ταυτου, και τας κρατεις ψεκτεον αναγκαιον γαρ,
αν τε τρος το δημ οπιον ἡ τις ιαβεβλημ ενος, αν τε προς τους λωτας η γεγενησί αι κρίσιν η ρμελλειν γενη σθαι η μη βουλεσθαι τους την αἰτίαν πενε κοντας λαβειν κρίσιν και ητεον, ως σίκως ἡ κρίσις
noxii apud auditores fuerint, necesse est, aut ipsos in sese, aut res, de quibus diciliat, aut ipsam orationem
calumnias continere. Hae ero calumniae aut ex praesenti, aut e praeterit tempore trahuntur. Ex praeterito quidem tempore, si qua improbitatis suspicio de aliquo habeatur, priniit in praeoccupatione auditorum utendum est, atque dicendiim: Neque ipse quidem ignaria sum, me Ipud vos calumnia assectum esse , sed omnes ego de me insimulationes falsas et se demonstrabo. Postea summatini in exordiis defendendum est, si quid pro te dicere pomis, iudiciaque reprehendenda sunt. Nam necesse est, si e publice, sive privatim calumnia de quopiam facta sit, vel fuisse , vel fore iudicium, vel nolle accusatores rem ad iudicium deferre; eritque dicendiim iudica luna iniuste fuisse, inimicos homines nobis nocuisse. aut si miniis verisiniit hoc
183쪽
η εαν τουτο μη νθεχηται, λεγε, ως κανον ημιιν ατυ- χησασι τότε, και ως δίκαιον σπι, των πραγμάτων
δως μων κατηρεγκαν ου γαρ εἰκος εἰναι δόξει, τους αληθως ἐγκαλουντας μη βουλMG αι κρίσιν λαβεῖν. αδεδε κατηγορειν χρη διαβολης, και λεγειν ως δεινον,
οτι και πολλοι - λεῖ θαρησαν ἀίκως διαβληθεντες.
χο η δε και δυο σκειν , ω ευηθες εστιν, περ των κοινων βουλευομενους , παρα παντων του λογους κουοντας visum fuerit, dic, satis id esse debere, quod minus tunc ex sententia nobis cesserit, ciustum esse, cum res iudicatae iam fuerint, non easdem rursus calumniari. Si vero celebre sit iudicium futurum, te paratum plane dicito, qui ad calumnias in hoc ipso consessu respondeas, si quid adversus civitatem per iniuriam patravisse demonstreris, te ipse capitis damna Sin a tem accusatores minus in causa persistant, hoc ipsum oportet signium facere, quod falsa in de nobis calumniam
detulerint. Non enim consentaneum videbitur, nolle eos ad iudicium rem deferri, qui ei accusaverint. Semper vero acerrime in calumsitas est invehendum, dicendumque, quam truce .commune S, Ultorumque malorum causae sint. Ostendendum est quoque, multos iam iniuste per calumnia periisse Nec non monere oportet, stultum esse, deliberantes de republica
non auditis omnium sententiis utile spectare, sed ali-A t. Vol. V. H
184쪽
το συμ ερον σκοπέῖν, ἀλλα ταις ἐνίων Διαβολαῖς δυσχεραίνειν δεῖ δε καὶ ἐπαγγελλεσθαι και πισχνεῖ
μενου χρονου διαβεβλημενους τουτον τον τροπον εν ταις δημηγορίαις τα διαβολα λυτεον ἐκ δε του παρόντος χρονου διαβαλεις τους λεγοντας πρωτον μυεν εἰ ηλικίαν. εα τε γα νεος παντελως, αν τε πρεσβυτης δηριηγορῆ, δυσχεραινεται - με γαρ υπω χθαι, τωδε δη προσηκειν πιπαυσ9αι ιονται. πειτα αν συνεχως ειωθει λεγειν πολυπραγμου γοερ ναι δοκειουτος και ει μη πω προτερον fηκε και γα ουτος ενεκα τινος δίου δοκε παρα το θος δηριηγορειν ἐκ μενου του παροντος χρονου οὐτω τοι διαβολα περι το δημηγορώυντα γενησονται προῖασίζεσθαι δε περ αυτων δεῖ, τον κεν νεωτερον ἐκ της η' ία των συμβουλευομquorum altim ni is commoveri oportet etiam commonefacere atqhie polliceri, te iusta, utilia, honesta de iis propinaturum esse, de quibus deliberandum sit. Eos igitur, quibus ex praeterito tempore calumniae adspersae sint, hoc modo convenit in concionibus eas solvere. Ex praesenti vero tempore orantibus solet calumniam afferre primum quidem aetas ipsa. Nam sive omnino iuvenis, si1ve senex concionetur, auditore mOleste ferunt. Huic enim nondum incipere illi vero iam desinere decorum esse litant. Deinde si nimis crebro ore aliquis nana Videtur importunus esse talis; porro si nunquam antea oraverit; nam videtii alicuius privati commodi gratia praeter consuetudinem concionari. X praesenti igitur sempore sic poterunt in conciOnantem insimulationes fieri. Sed amovendae illae sunt, iuniore quidem ex consultantium inopia, S ex eo
185쪽
ηλικιαν το ρονέιν, αλλα κατα si σιν και muίλειαν. εμυῖανιστεον δε και ως αμαρτοντι με ἴδιον το τυχημα, κατορθωσαντι o κοιν η Ζελεια τήμεν υν νεωεκ των τοιουτων προῖα σιστεον γεροντι δε προῖασιστεον λεγοντι εὐτε της ρημία των συμβουλευοντων, και κτης ευπορίας αὐτου προ δε τουτοις και ἐκ του με γε-
θους, και εκ της καινοτητος των κινδυνων, και εκ των α
λων των τοιουτων τοῦδε λίαν εἰθισμενω ε της ἐμπιιοίας και ἐκ του αισχρον εἰναι, προτερον si λεγοντα νυν μηαποῖαίνεσθαι γνωμας τοῦδε μη εἰθισμενω εκ τε του μεγεθους των κινδυνων, και ἐκ του αναγκαῖον εἰναι, quod huic convenit, dico autem, si deliberetur de lampadarchia, vel de gymnasii , vel de arnaiS, Ut qui S, aut de bello Horum enim non minima pars iuvenis interest. Dicendum vero est quoque, tametsi per aetatem iuvenis esse pruden non possit, eum tamen natura quadam, diligentia sapere posse. Ostendendum est
praeterea, si male consuluerit, noxam se solum subire; si vero bene utilitatem esse communem. Iuveni igitur ex talibus argumentandum est. Senex autem argumentabituri ex inopia consultantium .e facultate sua. Praeterea quoque ex magnitudine , ex novitate periculorum, ex aliis huiusmodi Nimis crebro autem Orare solito . excusatio petenda est ab experientia, ab eo, quod turpe sit, non eum sententiani nunc dicere , qui ante consueverit. Qui autem nondum orare consueverit s. praesiduιm 'etet a magnitudine periculorum, ab eo, quod necesse sit, quemcunque, cuiuS
186쪽
αυτον τον ανθρωπον ιαβολα is ταις δημηγορίαις ἐκ
ριι α συντελειν, η τι τοιουτον εισηγηται. ει δε αριτων τοιουτων προτερον μεν προς τους κροατα προκαταλ ει χρησθαι επειτα τρομιτίαν εἰς τρο αναγκην, και in τυχρο, και τους καιρους, και το συμ, ερον αναῖερε ιν , και λεγειν ως ουπιοι συμβουλευοντες των τοιουτων , αλλα τα πραγματα σπιν αιτια και τας με πιρι το πραγμα ια ολας εκ των τοιουτων ποτων συμβουλευόντων παξομεν. δε λόγος εν ταῖς
οημηγορίαις διαβαλλεται, ταν η κακρος, ναρχαῖος, ε απιστος λεγηται. ανυχεν ουν μακρος η το πληθος civitas intersit, de iis, quae in praesentia aguntur, sententiam dicere Calunanias igitur oratorem ipsum attinentes in concionibus ex hisce solvere conabimur. Fiunt autem de re calumniae , si quis quietem commendet erga eos, a quibus nulla stamus iniuria lacessiti, vel qui sunt fortiores, aut si pacem inire irpem suadeat, aut sacrificiis exiguos sumtus impendi velit, aut
huiusmodi quid proponat oportet vero in huiusmodi
rebus auditores praeoccupare deinde causam in necesse statem , fortunam, ciena ra commodum publicu in referre, dicere, non consultantechorum consiliorum, sed res potius causas esse Calumnias igitur de re ex his a consultantibus amovebimus. 7 ratio autem in concionibus solet insimulari, cum aut prolixa sit, aut nimi Prisca, alit minus probabilis. Si quidem
187쪽
αιτιατεον των πραγμάτων in δε αρχαῖος, διδακτεον, ότι νυν καιρος αυτου ἡ ε δε ἀπίθανος, πισχνεισθαι δεῖ, - ληθη ἐπιδείξεις εχτι του λογου τας μιεν οὐνδεμ οηγορίας ἐκ τουτων καταττης ἡλεθα. 8 αξορον πως , αν Αεν μηδεμιαν διαβολ Ἀχοιμεν, χητε αὐτοι, μητε ὀ λογος, μητε το πραγμα , τρο προθε ν ε αρχ' εὐθέως ἐκθησορον clara δε το προσεχειν, και του λογου
βόντες τους ἀκροατας, και περι των διαβολων τοις ἀπολογίας και τας προῖασεις συντόμως ἐνεγκοντες,
ουτω προθησο λεν, και τους κροατας ἐπι το προσεχειν παρακαλεσομ εν τουτον κεν ουν τον τροπον τα κατα-στα ις των δημηγοριων ποιητεον. prolixa fuerit, in rerum copiam causa est referenda; sin vero prisca sit, docendum est, esse nunc eam tempestivam si non probabilis, asseverare oportet, te in oratione vera demonstraturum esse. Consultationes publicas igitur ex his constituemus. 8 Quonam autem utendum est ordines Si nulla quidem calumnia adsit, neque nobis , neque rationi, neque rei, a propositione rei statim est inchoandum ut vero attente nevole audiant auditores, quae dicuntur, postea exhortabimur. Sin autem adsit aliqtia calumnia ex ante dictis, praeoccupatis auditoribus, illatis eorum, qUΟ-rum itissimulati fuerimus, praesidiis, causis, tum demum rem proponemus , auditores ad attentionem exhortabimur. Hoc igitur modo consultationes instituendae sunt.
188쪽
Edd. Cap. ετ δε τουτο, ἀναγκη 1μας εστιν η ας προγεγενημενα πρα ει απαγγελ λειν, η ὀναριιμνησκειν, τα νυν οὐ τας μερίζοντα δηλουν, η ας μελλουσας γενησεσθαι προλεγειν. a ταν μεν οὐ πρεσβείας απαγγελλομεν, παντα δε α ρηθεντα καθαρως λεξε θειν, να πρωτον μεν μεγεθος ο λογος εχ η. παγγελία γαρ μινον εστα η τοιαυτη, και ρυδε αλλο λο- γου σχημ α παρεμπεσειται. πιι οπως, αν με αποτετυχηκοτες μεν , μη ια τρο μετερα ρα υμιαν ιακουοντες οἴωνται διαμαρτάνειν της πραξεως, αλλα δ' αλλην αἰτίαν τινα - δε ara τυχωμ ν , μη ια τυχην υπολαβωσι τουτο γεγενησ9αι, αλλα δια την μετεραν προθυμίαν ταυτα δε πιστευου ν, ἐπει- τοῖς πράγμα
De enarratione. Postea vero necesse est, nos aut res gestas Xponere, aut in memoriam revocare, aut praesentes res dividendo enarrare, aut futuras praedicere et Cum igitur de legatione nobis renuntiandum sit omnia dicenda dilucide enarrare oportet, quo priimina quidem gravitatem oratio prae se ferat. Haec ei lina renuntiatio solum erit, nec ulla alia orationis figura incidet. Deinde si quidem nobis minus res ex voto contigerit, non ulla id negligentia nostra, sed alia quadam causa accidisse auditores existiment; sin vero ex voto contigerit, non casu aliquo, sed nostra diligentia cindustria id factii messe opinentur. Haec autem eo facilius credrint, si, quoniam rebus gestis ipsi non interfuerint, nostram in
189쪽
λογου την προθυμίαν μων Θεωρωσι, μηδεν παραλειπόντων, ἁλλ' ακριβως καστα α παγγελλοντων. ταν κεν οὐν ρεσβείαν παγγελλωμεν, δια τας αἰτίας ταυτας , καστα ον τροπον γενετο, παγγελτεον. O α δε αυτοι δημηγορουντες των παρεληλυθοτων τιδιε ξιωμεν, η τα παρόντα δηλωμ εν η τα μελλοντα προλεγωρμεν, δεῖ τουτων καστον ποιεῖν βραχεως και
πραγμάτων, α μη περβατως αυτ δηλωμυεν, α λα τα πρωτα πραχθεντα, ο πραττομενα, η πραχθη- oratione diligentiam perspexerint, utpote qui nihil omittamus , sed singula accurate referamus. Quod si igitur legationem renuntiem US , propter a causa singula,qUOmodo gesta sint, enarrare porter. 3 Cum ero ipsi concionantes aliquid praeteritum endrrum US, ut prae sentia exponimus, aut futura praedicitarii , necesse est, ut horum unu in quodque 'reviter, dilucide, nec sine probabilitate faciamus. Dilucide quidem, ut res intelligant auditores , quae dicuntur breviter autem, ut dicta possint me inoria tenereri probabiliter Vero, ne antequam probationibus ciationibus legitimis nostram orationem confirmaverimus , nostras an narrationes, ut falsas, reprobe iat. 4 Dilucide aute in exponemus Vel quoad verba, Vel quoad res Orioad res, si non confuse eas X ponamus, sed temporuna ordine in rebus
190쪽
ἐγχειρησα με λεγειν, ' τερων ἐξαγγείλωμεν απομεν ουν των πραγματων τατω ουτως ρουμεν. 5 ποδε των νομάτων, αν τι μαλιστα τοι οἰκείοις των πραγματω ονομασι τα πρα εις προσαγορευωμεν καιεαν τοῖς κοινοῖς, και μη περβατως αυτ τιθωμεν αλλαε τα χομενα ε γης ταττωμεν. σα α ρον ουν ηδω-
σομεν ταυτα δια*υλάττοντες. 6 Συντόμως δε εαναπο των πραγματων κα των νοματων Περιαιρωμεντα μη αναγκαῖα ρηθηναι, ταυτα μονα καταλείποντες, - αῖαιρεθεντων, σαῖης σπαι ό λογος και συντο- μως με τουτον τον τροπον δηλωσομεν. 7 υκ πίστως δε α περ τας πιθανους πραξ ις αἰτιας ερωμεν, παρ α εικότως τα λεγομεν δοξε πραχ ηναι. ισα δ' αν λίαν απιατα συμβαίνοι, δεῖ παραλείπειν. gestis servatori singula deinceps collocemus .s neque relicto Ordine , quo enariare coepimus, ad alia transeamus. Quoad res igitur sic dilucide enarrabimus. Quoad verba vero, si quam maXime propriis nominibus res appellemus; di non ambigui utamur, nec confuse ea collocemus, sed semper cohaerentia deinceps ponamus. His igitur observatis, dilucide exponemus. 6 Breviter autem s. enarrare poterimus , si cum a rebuS, tum a Verbi S remoVerimus, quae id tu non sint necessariu , ea solui relinquentes, sine quibus obscura oratio futura sit. Et breviter quidem hoc modo exponemus. 7 Probabiliter vero a nobis enarrabitur , si astionum minus verisimilium causas afferamus, propter quaS, quae narrantur, saeta esse videri possint. Qua cunque autem nimis improbabilia contigerint, ea omit-