장음표시 사용
251쪽
g. s. Πρότερον ἔπ' με σίδη ρον ρὰ μενον Sic praeclare correxit Sylburgius in notis philelphus vertit: nam ilia in me prius distrinxit eladium Edd. Ald Ven. CBmot. αἱρόμενον. Edd. Bassii Sylb Casa lib. Du vult. αἱρο:μενον. O bene. g. 26. Περὶ τας προτρωπὰς καὶ ποτροπὰ ς' dd. Ald.
Pro αναξiους Sylburgitis coniicit legi posse αναξ ς Verum vulgata lectio bene se habet.
g. 2. Η et θη των ξεταζομένων Pro θη si quis malitii θη , non admodum repugnabo Sytb. In antecedentibiis inteXtu pro πρώτως mia: λ iuret margo ed Venet offert τρό- τερον ἡνω ,1 παν. Non male. g. . 'Oσω ἁ πλ. εἱο hΕdd. Basil. ἴσα α πλείοσι. Minus recte. Ἐναντιούμενα τα των έξεταζομενων Abest τὰ ab iisdem. q. s. ουτον γὰρ τον τρόπον Abest γὰρ ab ed. Cannot. O δε λεγοντες αυτ ους κιστα διαβὰλλουσι Dedi αυτους ex en endatione Casau boni. In Duβὰλλουσι edd. conspi-rBnt praecedentia talia en, recte id monente Sylburgio, videntur requirere futurum διαβαλουσι.
τας Ἀπολκιμὰ σουσιν Recepi αυτο se e margine ed Venet. pro vulgato αυτων. Ceterum recte dedit Sylburgius e πο- λκιμασουσιν Edd. Ald. Ven Camot Basil. ποδἈκιμα- ἰουσιν, quod tim praecedenti αποδεξονται non congruit. g. 6. Κατα το ς ἐπι το πολυ Abest articulus et ante πολυ in edd. Basil. Ἐκ των λελεγμένων Ita habent edd. Venet. Camot. Vtalgo κ τῶν λεγομένων. irrit bene.
πεπcαγMένων. Haec glosam sapiunt. Tα κατα τον Sio αὐτ οὐ Rescripsi αυτου pro vulgato
De fine huius operis aliqhi id desiderari, quod quidem nonnulli suspicati sunt, equidem non puto nam ablat
252쪽
tum est argumentum, quod sibi pertractandum initio operi auctor proposuerat. Quae in edd. Aldina, Veneta Camotiana, nec non in Philelphi versione Latina adiiciunt tir e pluribus laciniis in superioribus iam maximam partem obviis contuta ea huc plane non pertinent. Omissa quoque lupit in edd. Basileensibu8. e tamen videamur ea lecto libus subtraxisse in ipsa verba: Tὰς ira: σιας ει ποιεῖν, ως προείρηται ' cons supra
πρὸς δε τας Θεωρίας λαμπρ ως ἐὰν μεγαλοπρε πως cra κατεσκευασμένα πρὶς δὲ τους πολiτας φελίμως, ἐὰν ἱππεπλα σπλιται διεσκευασμένοι συμπέμπωσι lege συμπομπευωσι). τα μεν δὲ προς τους θεου ούτω γινόαενα ὁ ως ὰν χοι Φιλίαν δὲ στησόμεθα πρὸς τους μοιοτρόπους μῖν,
των λειτουργεῖν γων δε τεχνιτων πλ. α' των δε πλουσιων
253쪽
Πολιτης δε αγαθός ἐστιν οστις φίλους μὲν γησιμωτατους τη πόλει παρασκευάζει, έ ρους δὲ ε λαχιστους καὶ ἁσθενεστάτους καὶ στις πλείστοις προσόδους παρασκευὴ ζει, των έδεωτων μη; δένα 1μεύων καὶ σπις αυτ ον δέκαιον παρέχων τους αδικουντας τι των κοινων ζετ ζει Δωρουνται δὲ πὰντες , ελπiζοντες φεληθήσεσθαι, ἡ των προτέρων ευεργε- σιων χὰρ ιν απυδ δοντες. m)ρετουσι δε πὰντες κέρδους νεκεν, η τιμῆς, η ἡδὶνῆς, η φόβου συναλλὰττουσι δὲ πὰντες in κατα προαίρε ν , Ἀκουσiως' αἱ γαρ πρὰξεμ επιτελουνται πασαι η διὰ βiαν ii δια πειθω, η διυπὰτης, n δια προς ἀ- σεως. Ε δὲ πολεμω περιγίνονται πολεμουντες ἡ δια τυχην, δια σωμὰτων πλῆθος η Ῥώμην , ἡ δια χρημάτων ευποριαν, διοι τόπων εὐφυίαν , ἡ δι' ἀρετὴν συμμὰ, χων, ii δια στρατηγου γνωα . 'Εγκαταλιπεῖν δὲ τούς συμμὰχους υ πολαμβάνουσι δε , η δια το μαλλον συμφερειν τουτο, η δ α τὸ καταλύσασθαι τὸν πόλεμον Δικαια δὲ πρἁττειν εστ το τοῖς χοινοῖς τῆς πολεως η θεσιν πεσθαι, τοῖς νόμοις πείθεσθαι, καὶ ται ἰδέαις μολογίαις εμμενειν συυφέρει δὲ σώματι με ευες ια, και κάλλος, και ρωριη, καὶ γεiα' ιυχῆ δὲ σο- pia, φρόνησις, ἁνδρία, σωφροσύν=3, δεκαιοσύνη συναμφοτε--
ροις δε τούτοις χρίαατα, καὶ Qtλοι ἁ σύμφορα δὲ ταναντια τούτων Πόλει δὲ συμφερον πλῆθος πολιτων.
255쪽
257쪽
IDETUR opus Aristotelis de Poetica serius compositum esse, quam libri, in quibus philosophus partes poe
s eos singulas a Graecis ad eam iisque aetatem inventas elaboratas contemplatus fuerat. Etenim memorantur eius Δια σκαλίαι, Νῖκαι Διοrυ ακαὶ liber περὶ Tραγωδιων,
quae utinam fortuna nobis non invidisset Multo saepius IBudatur a veteribus περὶ Ποιητῶν opus, quod tribus libris constans nobilissimorum poematum a praestantissimis ingeniis conditorum recensionem criticam exhibuisse e fragmentis coniicere licet. Iam vero excussis singulis fere poematibus tum exstantibus generi epici, dramatici,&lyrici, consideratisque simul aliarum artium poese an nitim, inprimis musicae scenicae, naturd, i, apparatu, auxiliitque, Aristotelem denuo ad scribendum se accinxisse arbitror, ut doceret poeseOS, qualis esset, Virtute pariter atque vitia .respectu ad exempla tam superiorum, quam aequalium poetarum habito praec peret, quaenam poetis sint observandae leges, ut tinem ipsam et natura humana universae poese constitutum aD sequantur. Quare etiam opus de Poetica, quod aetatem tulit, omnium novissimum fuisse putaverim, quippe in
quo universae poeticae artis ambitum , qualem quantum
que ille animo concepisset, describere Aristoteli consilium esset. Hanc quidem Stagiritae Poeticam nos non integram
258쪽
accepisse, iam ab aliis monitum est Pollicetur philosophus statim in principio libri, se περὶ Ποιοικῆς αυτῆς τε,
καὶ των iJὼν αυτ in acturum esse. Igitur cum species poeseos deinde enumerentur epops a tragoedia, comoedia,
dithyrambus, utillae , citharistice in sequentibus vero diserte dicatur, infra pluribus de comoedia expositum iri nihil tamen nec de comoedia, nec de dithyrambo c. sigillatilla praecepiti in sit patet, multa a nobis desiderari, quae olim ad Poeticam Aristotelicam pertinerent. De trR-goedia is popoeia quae disseruntur, ipsa sunt ita comparata, Ut potius pannis aliquo modo consuti S, quam tractationi ordine quodam dispositae recte aequentur.
Praeterea provocat philosophus in Rhetoricis III, 8. ad caput de ridiculis in libris de Poetica obvium , quod in
nostro tamen libro non magis reperitur, quam περι α Θαρσεως τῶ παθημάτων doctrina, alibi Polit. IV, 7.
ab illo laudata. Quot libros opiis de Poetica olim complexum fuerit, hodie nemo facile certo definire ausit. Ex
ipsius Aristotelis citationi hu Ἐν τοῖς περ ΓΠοι 1πικης - 'Εν τομπερι Ποι; σεως Rhet III, 2, 2. . nihil huiusmodi colligas meque ex verbis Graeculi, cui vitam Homeri Plutarcho adscriptam debemus: ν τω περι Ποιητικης. ADiogene Laertio uno loco laudantur ραγματείαι τεχνης πODπικῆς α', β', ε Ποιητικα V, 24 26. Paltero II, 46. idem meminit term de Poetica libri, εν τρίτω περὶ Ποιητικῆς. Reponenda censuerunt Atinire ius ad Vit Arist. p. 68.),
lus, in posteriori loco pro vulgatis verba, is τρίτω περὶ ποιητων, quasi Diogenes innuerit libros non de Poetica, sed de Poetis, quorum supra mentionem feci. Verum non capio, cur hunc locum corrigi placuerit viris doctis malim coniicere, in loco prius posito esse in numero α' β' men-diim, aut excidisse γ', quae una iterula facillime pol rat in Codd. deleri, cuiusmodi errata occurrunt in Diogenis textu vulgato innumera. Quod si autem olim exstiterint de Poetica libri tres, habendi sunt in deperditis
259쪽
duo, periit etiam reliqui pars aliqila. tiam iacturam nos fecisse, quis non doleat Quot egregie praecepta, bene monita, acute notata, docte explicata, putabimus nos lecturos fuisse, libris istis integris servatis cum reliquiae, miserrima licet conditione ad nos translatae, abunde testentur, non solum Vixisse earlim auctorem iis temporibus, quibus vigebat in Graecia ingeniorum flos, omniaque eorum pera supererant illibata, sed fuisse eum
quoque horum iudicem dignissimum
Conditio libri de Poetica, quem habemus, Utique talis est, ut quid de eo statuerem, saepe incertus haeserim. Non assentior sane Francisco Patricio et Ioachimo Camerario librum Aristotelis esse negantibus. Nam ne urgeam , sententiarum indolem sermonisque proprietatem Aristoteli quam maxime convenire, diviqitissimos Aristotelis interpretes Graecos Ammonium Hermeae ad Categ. sol a. b. d. Ald. , Simplicium ad eas l. fol. 8. b.), Ioannem Philoponium Grammaticum ad Arist. de anim. I 2. b. , Boethium inri de interpr. p. 29o. de
eius sinceritate ne dubitasse tridem leguntur etiam capita quaedam, ad hiae Aristoteles in Rhetoricis lectores ablegavit, in nostro libro Hoc autem credo negati vix poste, nos Poetices Aristotelicae fragmentum ne tale
quidem tenere, quale philosophus posteris tradiderit Primum inserta illi hin plura ad initia doctrinae grammaticae spe tantia, qtiae quid in libro de Poetica sibi, lint non facile perspicias. Necesse erat utique Aristotelem de elocutione poetica agere; monuit de hac qhioque nonnulla vertim locu S de elementis, vocalibus, consonantibus, nominibus , verbis, horumque casibus 4eneribus, huc non pertinebat. Sunt insuper fere omnia, paucis intitatis, seu, ut Verum dicam, depravatis, ex libro Aristotelis de interpretatione aranscripta. An viros doctos adversarios habiturus sim , contendens, esse hunc pannum grammaticum a librario male sedulo affuttim 'Quin etiam praecepta de elocutione poetica raro inter-
260쪽
spersa, . . de translationis usu, longe melius, clarius uberius in Rhetoricis tradita sunt. Secundo non novi equidem librum Aristotelicum, in quo oratio sit tam concisa, Obscura, manca male connexa, quam in libro hoc de poetica Non ignoro, esse βραχυλ.ογιαν- τ ὰσα pia si non in idtionis Aristotelicae Virtutibus, certe in ei propriis ; verumtamen linquam alias Aristotelica diactio toties in aenigmata abit, quoties in libro nostro, cuius pauci sunt Verius deinceps politi, quorum viminexum cum ceteris etiam Graece haud mediocriter doctus primo statim intuitu asiequatur Essicitur alitem liaec
obscuritas non singulis verbi S, sed tota elocutionis ratione, contorta verborum stru titia, nembris abruptis nec recte colligatis, sententiis secui non plane congruentibus, exempli indigitati tantum, non expositis. Quam auten dixeris fuisse causam, quod Aristoteles solum in poetica arte tradenda brevitati tam anxie studeret, ut inais fieret obscurus Tractavit in Rhetoricissimile argumentum; at quantum distat in his sententiarum ordo perspicuitas, totus elocutioni tenor, periodorum structura jumerus, si cum oratione in libro de Poetica compare. Nec est, quod qui respondeat, obscuritatem enatam esse ex locis transpositis, verbis male confusis, eamque tolli posse, si forte nobis contingat singula ad Verum ordinena revocare. Non diffiteor, esse in hoc aliquid praesidii. Nihilominus, etiamsi novum capitum, locortim quorundam ordinem, vel ab inso propositum, licet is minime probandus sit, vel alium quemlibet restituat aliquis, parum hinc lucrabitur. Omnin textus adeo corrtiptus Hacunosus ad nos per-Venit, ii similem Vix invenias. Quis autem sibi persuadeat, esse In tam corruptelarum multitudinem non nisi
a librariorum 1 ipore aut festinantia profectam 8 Quae omnia modo indicata si perpendo, mihi fit probabile,
nos nec ostis de Poetica integrum, nec eius fragmentum inteorum, sed tantum ex hoc fragmento excerpta habere.