장음표시 사용
51쪽
aeirem non. test dici in formalitatibus illis ereatis, quae neq. per si,nri aliunde essent infinite persesis, ..p. .. pil. 8 Non solum autem eli impossibilis distinctio virtualis in Cre iis, insu. distinctetono mali. sed etiam cst impossibile gradus communea Lingice Deo, di Creaturis prUEndere obis iue, seu iuslingui vinitauer intrinsece 2 differentiis. ereati, de in raeatis, Ratio enum corum His SapΙ-tiae e. g. est idem virtualiter Murinsi , cum ipsa plurgiitye bapientipcreatae,&Increarae, quia si nos taut xirtualuet intra iis ec .id in s m illa pluralitate plura sequerentur absurda, Primo Mq. Ger mul iplicabili , q. Logice communis, sed esset smplo Halum di I eo enim neu si vina est simplex realiter, qu sic es sit ita uti cum tribui pensi non vittamen cum illis virtualiter intrinsece identificata Quare i euaceda urrationem communem Sapienti sibisti am vire ualiter, instoc p
communis, sed simplex maliter imamiltiplices Ebstacut est natauin Secundo Italaretur illaxmo .mni munia , instincta viuualiter si disierentius, Deus nan esu. melior greatura tibi inim xau homsMis sio munis Deo, & creatum distinguum vistii ter intrinsece ac ἡisterint j j Disterentia diuina bonitatis nodi em iam aliter bonitas, sicus Dum Wrisnalitas propter distinctionem virdualem est scemaliter ratioci sui pse, id Ergo sicut una per sima non dissere ab alia per Esse litiam, ita neq. Dc- diu fere bomtatate a Creatura, ae proinde non qtis mcia r J α h a s O Tertio sequeretur Euentiarnaarti diiuni distingui virtu liter ab Essentia filii, ideo enim per illos differunt Urcualiter Intrinsece . MikI1-
cordia , & iustitia diuina quia gradus cummunis, misericordiae , v se praestindit obiective, seu Jdistinguitur, virtualiter a gradu LOmrmuni Iustitiae ut sie. ed etiam Essentia Paruis ut sic pra scindit obi chiue, di distinguitur virtualiter ad essentia filiive sic, ergo Essentia Patris diuini praescindit obiective,& distinguitur virtualiter intrinsece ab essentiantu Diuini. Quarto sequemur nuit m posset dari in Deo formalitate simplicem vimini uer intrinseee, quia iure ue cessario componeretur a tali formalitatς simpliei virtualiteri ratione Diumae, quae ratio. est virtualiter intrinsece distinista per illosa formalitate simplici virtualiter Asnullam dari formalitatem simplicem in Deo absurdum est pud omnes. t si Ex his absurdis sequitur euidenter dari una uersale impraescindi bule obiective a disserentijs: Quare uniuersale respectu sui in larioris nihil est aliud, quam compositum, seu aggregatum ex ipso inferi Qti, & aliquo aut multis repugnantibus ipsi, ductis tamen ad una speciem multitudi=m; intelligibile' uado dicitur 'm,s est homo Deus est substantia. hae proposi- ones velificantur, quia non intestigieur subiectum esse unum cum pr dicato vilitate cum quolibet, sed unitate opposita diuisioni ab quolibet unitate scilicet eum muni pati cum toto, & totius secum . qui enim dir is V.galbedo non in sabstantia dixit eam esse di visam a qualibet substan-
52쪽
ca; idest eum nulla est idemqui aurem dixit homo est substatiatemiushhanc diuisionem, sed non assirmauit idecitate dila qualibet: Quando ve- dicturist Uinare medicinam ut anatiuam lanitatis, non Ut allatinania amaritiel, M amata ineaturam ut bonam non vi dosinuola m, non betae in sertur distingui illan dumi malitin sin Creatura, vel In medici Ua , duia dum dicimus nos amare Creaturam, quia est bona,&MOn quia liabet de sem1m, id dicimus reddentes rationem generalem amandi, quasi ducas amo Creaturan quia est bonum, di quia omne bonum est amabile . &omnis amor est bonis non tamen ometiat amor est boni habentis dei dium t si a rem vellemus reddere rationem non gen Cratem, sed necase,&Te pectu talis amoν Is blania est 4 nobis amari Creataram tallaniore hoc est amore non se mulo, & polleositi uo Crearurae ad Deum qui Creatu ra est bonum imitatum, Addesectitosum, neque contra raraonem defectuSest esse amabila; potest enim e se dessetiri non purus, sod bonus, utpote nrtia pectandi; quae bona est, decimatur a Deo, quia utilia ad virtv m. qualibesi vitainu poccatum ii Putesve enim Augustinus contra manici Osex ipsa potentia peccandi quae est in anima, i ntulit animam, Ac potentiam
ipsam esse bonam, si enim potes pe erato, debet non peccare , hoe est de bet habere bonum oppositum α.siuitati potentiae debetur bonum , id utem , cui bonum duberius, bonum est nam tota bono potest deben
i s x Sed reiecta hae precisione cibihctiva in creatis negamus etiam,
tendis a quli diltinguun ir ex natura rei, de fluant aliae persectiones absolis in cot Ruwὴ tribulpetianis Diuinis i Si enim Sapientia e. g. sileret
ab Essen latic distingueretur ex natura rei ab illa sequeretur essentiam diuinam esse principium adaequatum illius, &dedisse illi totam perrectio-
hem t Sed principium ac tal tum non dat perlectionem simpliciter simisplicem. quam non Pras habeat: Sequitur ergo essentiam diu nam includere' in se totu es per Uctionem sapientiae diuinae: Ergo Essentia Dium Itieludis illam in illo priori, ;n quo a dedit, adeoque non dit inguitur ex tiatura rei in i lla ; Pras et ea illa rario est tormaliter sapientia, quae est
primo , & per se iselissilia desectus insipientis: Sed Essentia diuina est primo & perie exclusiu omnis defectus &sie etiam deiectus Insipientiet, ae proinde ipsa est formaliter perfossio simplieiter simplex sapientiae, requaelibet alia perfectio simpliciter simplex.
et 13 Non solum autem negamus distinctionem ex natura rei inter perfectiones absolutas,' sed etiam distinctionem virtualem intrinsecam.
quam inter personalitates & essentiam ultro cocedimus:posito enim quod
detur una tormalitas in Deo supponens aliam, de illa probabitur includere Armaliter omnes persectiones simpliciter simplices, cum perie pri md excludat omnem deiectum. Vnde patet praedicata, seu attributa absolu a Vipore dicemia perseetione ne virtualiter possedinstingui,cum forma
53쪽
liter dicantur ab illa prima omnes persectiones simpliciter simplices.s νε Patet etiam idem ex definitione distinctionis virtualis intrinsecet, Nperiectionis absolutae Dei. Persectio absoluta Dei est illa,quae est idem liter secum. cum omni eo quod est Deus: Distinctio autem virtualis i trinseca petit discrepantiam in aliquo praedicato: Ergo voluntas& intel- Iectus diuinus e. g. si distinguuntur.discrepant in aliquo praedicato no solum denominatiuo libere, sed etiam emitatino, dc necesIario ἔ AilIgnetur ergo illud & sit A, ergo A, e. g. affirmari poterit do intelle u V. g. non poterit affirmari, sed negari de voluntate : Ergo illud praedIcaturi non est idem, aut dicit aliquid non idem cum voluntate , quod enim sit idem potest affirmari,ero voluntas non est perfectio ab luta identilicata secum, & cum omni quod est Deus. . I 3 Quando autem dieitur Deus misericordia parca non pum, Iu stitia non parcit, sed punit, non praedicanir de persectiombus amoliatis Dei praedicata contradictoria, sed sensus tantum illius propoli Ou, e , non solum misericordia diuina parcit, sed etiam omnis misericordia,lluc creata siue increata parcit 3c miseretur;quod no probat dis in nem Vὲrtuale intrinsecased sola distingui per conceptum δε dilhingat gen a ipia misericordiar&iustitimsicuti obiectum dieitur cognosci ab in velle du, Vs
Verum, dc amari a voluntate ut bonum, non quidem quod intelle sua n cognoscat illam bonitatem, sed quia non quodlibet utcumque vera est bonum : Malitia enim potest atamari vere , non tam n PQ ς ex vero iudicio , di prudenter amari: pari modo actas supernatu
ratis conuenit cum intelle a ici genere vitali, conuenit vero cum lia
hi tu supereaturali ἰα genere supernatural1 , quod non probat dui in
Gonem virtualem intrins ruam inter supernaturalitatem, oc vitalitate mi actus, sed tantum distinctionem realem i daequatam inter ge nexa vitali ratis, ec supernaturalitatis: k etiam dicendum est in casu nos αr 1 ε Hinc paret quod licev Uerbum dicatur proced α per in ellectu, spiritus Sanctus per voluntatem, non tamen hinc fit intellectum in eo distingui vinualiter intrinsece a voluntate; auia tam filio, quam Spitu Sancto communicatur tota essentia Dei, adeoq. etiam intellectus, & vo. luntas essentialis,& absolutae Filius tamen dicitur Verbum, quia procedi vimquam cer minus prima operationi potentiae Spiritualis vriatis , quod requiritur adhoc ut alIquid sit verbum e Spiritus v- Sanctu L procedit non ut terminus primat operationis, sed s cun adebque eri L amor productus 3 quia prima operatio intentionalis spit alis semper est insevectio: secunda vero semper est amor productus et patet 1greur Veroum Procedere per .imellectum, & non per voluntatem, & tamen non dutingui inteIlectum a Mutum a voluntate absoluta μι- a / ἰ
37 Sequitur qu dem dari in Deo aliquem intellectum dilhanctum . RVoluntate, quia dieimus non solum dari in Deo intellectum abiolutum communem tribus personis, sed dari etiam intellectum nationalem, qua
54쪽
s h. - . 'voeatur intellectus dicens,& tonstituitur ex intellecta absoluto seu esseKtiali ex Paternitate distincta virtualiter ab illo; hie intellectus notionalis est ipse Pateria quo immesti e procedit Filius, non Spiritus Sanctus Ihic enim procedit a Patre , di Filio ut sunt unus spirator ; quia sicuti piner intellectum absolutum datur in Deo intellectus notionalis ,1 ut est pse Pater; ita praeter voluntatem absolutam datur etiam VO
untas notionalis, quae dicitur etiam voluntas spirans constituta exesi sentia , de spiratione activa identificata realiter cum Patre, di Filio, licet virtualiter distincta ab utroque et Ab hac voluntate non procedit realiter Filius, quia ab ipsa non distinguit ur realiter, sed procedit rancum spiritus Sanctus.1 3 8 Hinc est quinque tantum dari formalitates in Deo,in quibus co- cedimus distinctionem virtualem intrinsecam praeter terminationes liberas, istu non necessirias in denominando, Prima est essentia communistribus personis i Secunda est relatio Spiratoriet communis Patri, Filio sed distincta lealiter a Spiritu Sancto . Tertia est Paternitas nullo mod comunis,sed distuleia virtualiter ab Essetia,& relatione spiratoris opposita filio per se, D ritui Sancto veris tum Per relationem spiratoris commu nem etiam Filio: Quarta formalitas est filiatio opposita tantum Patri per se, Spiritui Sancto vero opposita per relationem spiratoris. Quinta est ψ ratio patitua qua Spiritus Sanctus a Patre, di filio distinguitur . Inicceteris
formalitatibuς absolutis in Deo nullo modo datur distinctici, neci. ex n,, tura rei, neq. virtualis intrinseca.
1 3 9 Licet ergo severum processionem secundae personae diuinet essetagenerationem, non vero processionem tertiae, non tamen sequitur distin
qui virtualiter intellectionem absolutam ab amore absoluto et neque se,quitur his identificatis Spiritum sanctum esse filiam , quia procedit ab
intellectu, adeoque in similitudinem naturae. Non sequitur primum propter distinctionem, qua declarauimus intellinus notionalis ab essen. tiali, & etiam a voluntate. notionali: Mon sequitur secundum quia ad hostis aliquis si filius, nonis cit,ut nascatur ab alio, per Augustinum enim vermes nascuntur ab hominibus, quorum non sunt filij; neque suficita ut Erocedat in similitudinem naturae. nam Eua quae procesiit ab Adamo, fuit huic similis in natura, de tamen non fuit ipsius filia: Duo itaq requi runturio hoc ut aliquis sit filius, ut natatur, disit similis in natura adna. tiuitatem autem itima Aristot. requiritur coniunctio cum principio, et ita, ut per illam coniunctionem procedens habeat incrementum vel :in se, vel in semine: rco Dixi meliu Senuia, quia licet costa, ex qua fuit Abricata Eua ,
creuerit, vel potuerit calescere in Adamo, sicut semen in arbore,no tamen erit illa nara, seu filia; quia incrementum requisitum ad natiuitatem debet esse tale, vesit determinate destinatum a natura ad eum finem, cum vehementi inclinatione naturae: Incrementum vero Cinae nullo modo
55쪽
Mit destinatum a natura ad productionem similis suppositi: quod tamen
euidenter apparet in semine: Hoc posito patet, quare Spiritus Sanctus nosit filius, sicuti est verbum, quia Spiritus Sanctus licet ut coniunctus suo principio pex immensitatem naturae,& identitatem numericam, tamen per illam coniumstionem nullum habet incrementum, neque essentiale , nectust persenale; non persentie,quia est ultima persona; neque essentiale, quia δεῖ ara no propagatur a Spiritu Sicho ,idem. no est filius: At in Verbo non solum datur coniunctio cum principioaed datur etiam incrementa, quia natura per coniunctionem filis cum Patre propagatur usque ad Spiri' tum sanctum: Verbum ergo est filius,& natus non vero Spiritus Sanctua - 6 3 Vnde patet quod licet Spiritui Sancto communice ur natura in qu m a principio coniuncto tamen non est filius, qui a nullum habet in
ςmonium,quod requiritur ad rationem adnascentiae, quae petit necessa 'no extensionem natura: snbstantialis. In ereatis haec extensio habetur Pς
-ddixionem nouae materiae sumptae ex ipse principio: In Deo fit alio minm quia in Deo eadem natum,quae est in Patre identificatur in filio, haecidenritas extenditur ad spiritum Sanctum a Filio, in quo cessat tensi , quae ramen cessatio non infert deiectum in Spiritu Sancto,sed potiust iam Rm persectionem , quia est terminus diglie satisfaciens diuina: incli,n xioni sui principiti unde Deus non esset infinite perdictus si non habe. x Vltimam personam , in qua posset quiescere, adeoque posset cessam
36 x imo ex eo quod ex vi processionis Spiritui sancto communicς Lur in ellectio, optime potest probisi distinctio Verbi a processione Spi ritus Sanctimam si Uerbum diuinum aecipit naturam Patris illiusque imtellectionem , quam communicat Spiritui Sancto sequitur verbum ess veram imaginem sui Patris;ergo si indefinitione viventium , illam parti
Culam. In similitudinem natura interpretemur de similitudine repraesen eativa,& de similitudine, quae est imam δε principium repraesentandi,ς
ueniet definitio tantum filio, non vero Spiritui Sancto,quia tantu filius habebit rationem imaginis ; Filius enim comprehendens naturam Patris Producit Spiritum Sanctum qui ita accipit intellectionem, ut illam nulli ommunicet, ergo solus filius erit imago perseeta repraesentativa Patris non ro spiritus sanctus: & licet verum sit Spiritum Sanctum prod cero Creaturas, & illis dare cognitionem Dei, talis inmen cognitio est imperisce ,si comparetur eum illa,quam Pater commmeauit ii ilion Filim spiritui Sancto,sicuti Pater ipsi,ut sic veram imaginis racionem e eme et
Si fiat haec hypothesis,quod Spiritus Sanetus non procedat a filio, di si matur pro medio termino praeditatum hypothesis equitur Spiritum sanc um esse filium si enim sumatur pro medio tota hypothesis sequi xor V umque sieuti qtiam posita hac hypothesi quod homo sit equus, sis matur pro medio termitio praedicatum hypothesis, sequitur tantum a
quod homo sit hinnitalis: de ratio utriusque est, quia ad hoc ur insera
56쪽
tur aliquid vere, ex hypotesi impossibili debet illa Hypothesis reduei ad ali
qua Cathegorica vera, E.G.in meplo illa allato reduci debet ad hac, quod omnis equus sit hinnibilis indebq.etia homo equusQuare si illa hypothe ss de Spiritu Samao reducatur ad hanc cathegoricamveram, quae est vera,'& de fide, quod omne procedens a Patre tantum sit Filius;patet sequi tantum este Filium. Neque sufficit responsio Scoti,quod procederet per Voluntate,quia in illo calis n5 procederet per volutate, tum quia procederet, Vt terminus operationis no ut secudae, ted ut prim substatiaupiritualis in-ellectivae, adeoque per intellectum: tum quia procedere per voluntatem, est procedere a filio, sed in illo easu non procederet a filio ergo neque Per
16 Est etiam huius rei alia Ratio,quae petitur ab illo q uod supra dictum est,rationem primo & per se distinctivam Patris, &filii a Spirita
Sancto, neque eine Paternitatem,neque filiationem, sed spiratione astiua, i 6 s Filius procedit a Patre ex cognitione essentiet, relationum, α Οm nium possibilium,&impossibilium. dc Spiritus Sanctus pariter ex amo essentie, relationum, & omnium Creaturarum pol Iibillum, quas Dea necessario amat, saltem sub ea coditione si Deus eas velit producere, quia istae omnes cognitiones, & amores sunt idem virtualiter intrinsece inter se, & cum essentia.
i cs Essentia Diuina non generae pilium, neque spirat spiritum S .ctum cum a neutro distinguatur ex Natura rei, ratione tamen nostr obiectiva pr cisiua, & virtualiter est prior, tum quia in communior re lationibus , tum proptee quanda analogiam ad Essentiam, & proprieaees creatas distinctas . hinc fit pro eo priori rationi pro quo relationcs praecedit ratione nostra considerari posse ut sundamentum non pugnantis ad existentiam relationum,& qaasi quendam a Diuina Essentia efluxu. Ipse itaque est ratio prima non repugnantiae ad existentiam Paternitatis, seu generationis activae, & ad existentiam Spirationis activae, quae sunt
quidam quasi actus secundi illius non repugnantiae; sed tales actus, quibus non redditur Essentia generans, aut spirans,sed Pater, S spirator: actus enim illi non distinguunt, neque supponunt Essentiam divinctam a rer- minis, sed distinguunt Patrem a Filio, & Spiratorem a Spiritu Sancto. Non ergo Essentia est principium quo generandi aut Spirandi ianqualm immediatius habens denominationem generantis,aut Spiralitis;iud potest dici principium quo tanquam communicabilis Essentia, & fundans nonia repugnantiam ad generationem, di spirationem, qua non i psa led rite Puereῖ, aut i rator spiret. Eadem Essentia est ratio illa unde priald Filiu hinet posse generari, seu non repugnare ipsi ut generet ur,&Spir: tuSSanctus habet posse spirarii Non est tamen prius ratione nolira praemsi ui obiective Patrem existero He esse potentem generare, quam gemm rei di citur tamen Pater ut existens potens te principium respectu generationis
pastimetiunilis aurem est de Spiratore ratio. . i 67 Cum supra dictum a nobis sit nullam esse distinctionem virtuale intrinsecam inter formalitates Diumas necessarias, quae non compar
57쪽
tur ut comunior aut minus comunis,aut ut c6munis& no comunis,Patet
facile posse quelibet expedire quiastiones,quq solet moueri de distinctione originu, relationu, notionii, constitutivorum virtualisi,& simit v. Quam do itaque reperiemus duas rationes esse conuertibiles, neque habere illam
differentiam communis, S non communis, aut miniis communis , non
possumus inter illas ponere distinctione praecisiuam obiective , possumus tamen sepe eas distinguere per analogiam ad alias rationes in alijs rebus distinctas,dc per reductionem ad diuersas rationes communes logicas. a 68 Sunt multae rationes Logice Deo, & Creaturis communes nolia praescindibiles obiective a differentijs; Sunt etiam rationes logice communes ipsis relationibus Diuinis i de aliq uae q uarum different in non'diastinguuntur inter se ex Narura rei, sed solum virtualiter intrinsece , quae. sunt rationes communes Logice virtualiter, quallis est V.G. formalitas Diuina constitutiva Patris, quem EMntia, Ac Paternitas constituunt. Qua. do ratio aliqua, & nomen est commune Logice pIuribus Petionis , possu'mus luc illud nome efferre in numero plurali quado aute nome significat in recto, & immediate id quod licet sit realiter commune est tamen singulare in Deo; non potest. Sunt aliqua nomina, quae iam possunt suppo
Mere pro ratione communi Logice, iam pro Essentia ; in hoc casu attendendus est usus de circumstantiae locutionis ut pollimus, aut no possimus ea efferre in Numero plurali: In his accidere solet ut propter vitanda haeresis significationem necessest cautionem magnam, de explicationem adhiberet hanc te docebit lectio Patrum, & Theologorum Schol alti coinrum, neque enim paucis, ec certis reguli a compraehendi potest id quod in hac re dici debet. ico Nomen substantiae sepe fignificat Essentiam, pe Ens quod non
est accidensi Essentiae nomen iape significat idquω est commune tasentiae,Accidentis, dc substantiae . Ens realairi genete non male distribiatur per rationes communiores Entereati, simul coniunctas dicendo Est mniam nismero, Verum, Fonum. Umeas aliqua ruperio potest m negatione pura, ut in Malitia peccati: Bonitas apparens, leu amabilitas potest repcriri in Malo; Nam & Mala,nostra ex ignoratia dc errore possumus amaxet Veritas etiam aliquo modo reperirer in negatione de Malitia, Verum enim est peccate peccare Coiunge haec omnia,& sit aliquod unu, veru,botnu, idest amabile ex vero iudicio dc sine ignoratia, dc unu numero laquam
distinctionis principium primo dc per se, necessario erit Ens reale . Entitas tamen realis, de Essentia hanc differentiam habent: Essent in Ictinguit Nihilo aut ab Ente minus bono, seu ente magis defectuoso: Entitas vel ab istis, vel ab alio ente siue habeat defectus, siue non habeat a taeo Per- onalitates, de relationes diuinae sunt entitates, sed non trest Essentiae,quia Essentia Diuina quae est communis se & omnia in itina distinguit a Niliis Io,Nab ente desectuoso: At Paternitas no per Essentia aed per se a Filiati ne distinguitur,de similis est in reliquis ratio. Terminationus liberae vi s
58쪽
pta quoque diramus, sunt merae habitudines, quia ter se nullum augent numerum,neque distinguunt, distinguuntur enim solo non Deo,aquq Essentiasse&alia Diuina primo&persedistinguit.1 o Nomine substantiae Diuinae PP. solent intelligere ipsam Euentia Divinam: lubstantia enim primo dicitur pro Ente quod non est accides; est aute m accidens quod inest alicui intimo δε naturaliter pramo, S no tanquam constituens ipsum in ratione talis primi & intimi . Quodlibetens quod non est accidens potest in hoc sensu dici substantia, sea PP. hoc nomen absolute prolatum tribuunt substantiae, quae simul lit Mentia ratione sui: di quia in Deo est unica Esiqntia, ideo tu hoc sensu est unica substantia; quia vero ratio species infimae solet appellari substantia. Patres videntes Essentiam Diumam esse comune omnibus suis suppou ι .magis unam quam sit species infima,est enim communis sed una num e m; ideo eam appellarunt Essentiam. Neque hinc fit relationem spira tori. cummunem Patri, & Filio esse Essentiam ; quia spiratio actaua ς communia duobus: non omnibus; ubi enim sunt duo tancum, non mus proprie omnia, sed utrumque vel ambo, quod Ariae in C. F. Lia Caeso notauit. Essentia autem specifica, aut plusquam specifica eit com munis omnibus. Ex hoc etiam ortum est ut Natura humana ut distin Ra si apposito dicatur Essenria, quia una singulaei, Natura humanδς
commuilicabilis omnibus suis suppositis. . t Ii a Subit riuia completa eli illa quae potest esto scparata ab alio quo libet Ente substantiali Vnde Natura humana non est substantia completa, quia necessario est unita Persenae Diuum, aut sicar uac Vmone ,
habet modum substantialem subsistentiae. Itaque effencialiter est pars alse cuius totius substatialis, dus subsistψtiae crotus Naturae humanae , aut Angelicae est substatialis, quia licet supponat Natura, no lueponit Hra mprimum inti medio enim ipso quod uniatur Vςrbo, non e Iam prImum axime,quia supponit aliud prius & vestumAdicet Ipsum VeroumMim num. Modus hic subsistentiae facit ut humanitas non Vmatur verbo . eitonim ipsa a tirilis diuisio,&exclusio unionis hypostasticae, qua mu Natura habet primarum. Forma autem Materialis licet pendeat a ueto, est substantia, quia est eaufi modi sensistentiae, & Ita tribuit Materia: primae rationem primae intime: Quod autem aliqui dicunt suini, Cntiam In crearis esse negationem, neque addere modum positiuuς ς δsum; quia hoc quod est substantiam habere rationem prima Int,m, equid RNatura intentum; est quaedam perfectio: At negatione Spurae nossent a natura intentae, neq. perfectioirile statui debet haec regula VHς rati , quoties aliquid creatum est umbile alicui, sed non unitum ciuςm stentialiter; non solum ut uniatur indiget modo distincto,sed eciam V illo separetur.Quando haec separatio fit a natura aut a Deo cum si Mon νΠςς st rio petit modum possitiuum nee sinicit pura negation*NbψRRM ςst Ens. Quoties autem unio est substantialis, etiam modus diuui
59쪽
uus est substantialis. Vnde in anima rationali separata admittimus moduiubstantialem,quem vocanti perseitatis, diuisitium animae 2 corpore
natura substantiali completa,& modo seu proprietate substantiali incon municabili alteri habenti naturam substantialem completam, & pr prietatem separabilem ab omni alio ente substantiali. Hinc nascitur egregiam quoddam discrimen inter suppositum creatum, & diuinum. Hoepotest uniri naturae extraneae, illud non potest. Ratio discriminis haec est:
H suppositum creatum esset viabile naturae extraneae necessario esset unitum ipsi per modum substantialem,vel separatum ab ipsa per modum sub-Itan dialem sibi unitum aergo non esset per se subsistens, & separabile ab omni alio Ente substatiali quod est ablurdum, et contra rationem suppositis at Uerbu diuinum de est separabile a natura humana , & haec separatio actualist no 1ndiget modo distincto intrinseco ipsi Verbo ed potius illa separatio accideret per aliquid identiscatu cum verbo ea ratione qua actus liberi sunt idem eum Deo: Unde Verbum quando fuit unitum humanitati non amisit modum intrinsecum sed retinuit omnia,quet habebat ab aeremo. Et haec est ratio a priori,quare Uerbum Diuinum non fuit mutatum per unionem hypostaticam quia per unionem nullum amΘst modum intrinsecum, qui haberet rationem termini a quo respe Ru ililius unionis i in ratione autem mutationis est ut mutatu aliter se habeat non solum alietate distinctionis rei acquisito abacq iurete, sed alietate destructiva dispositionis intrinsecet prioris duration e 1 3 Hinc iam patet, quid sit persona. Est enim persona ratis lιs nais iuris indiuidua μbstantia idest est suppositum naturae rationalis comple. . Spirator prout praescindit a personalitate Patris , di fili j, non e ih Per
sena, quia bratio activa est comunis duobus tarii iuppositis Ratio Pers nae Diui Ut sic, licet sit communis, est tamen ratio Personae, quia solum
est communis Logice pluribus Personis,&non realiter, dc in singulari sumptaret est Essentia Diuina,& ipiratio activa. Naturae ratio supra rationaessentiae addit esse principium faciendi, aut patiedi: Nam esse principium
motus propri3 proprium est naturae creatae.Quia vero principium faciendi est unu in Deo, ideo natura est una. Pater aeternus producit sitiini; non itacit.quia quod fit habet nouitatem essendi, aut saltem potest habere. 1 4 Persetis Diuinae sunt aequales propter natum unitatem.' aequali ras enim est unitas in quantitate i & translata lia c vox ad Diuina signi meat unitatem in magnitudine persectionis: Magnitudo autem Diuina est una ut egregie dixit D.Thom. quia magnitudo, ut patet ex Aristotele,est
ratio excedens ἱ ratio autem excedendi in Deo est unica, scilicet essentia,
quia illa est ratio primo de per se distinguens Deum ab omni eo quod hi,
bet limitationem, de m inomatem,aut desectum ut supra vidimus. Inter Persenalitates ut praecisas abestentia, non datur proprie aequalitas in sensu dicto, non sunt tamen inaequale , quia nuda dicit imperfectionem: H bent
60쪽
bent etiam quandam aequalitate proportionis,cuius rei ea est ratio: omne intelligibile habet totidem praedicata,quqd,quodlibet aliud: v. g.Αἱ ha bet totidem praedicata,quot, B; Nam in primis praedicata viri q. commu-n a itant eadem: Deinde si, A, habet unum praedicatum propriumδε ha' bee praedicatum negativum illius: Non ergo habet plura praedicata Α,qua B, vel,B, qua, A; sed tamen duae Creaturae sunt inaequales, quia accidere potest,ut praedicata propria unius sint deteriora, quam praedicata alterius. In Personalitatibus Diuinis id non accidit; quia ii Patri tribuas unu prindIcarum proprium,statim debes filio attribuere oppositum,ut si Patri ubbuas esto Genitorem,dabis filio Maedicatum Gemti,utrumq. aute praedi' catum est bonum,& neutrum deterius. Non itaque sunt Personalitates
aequales in suis praedicatis propriis, quasi habentes unitatem in illis, sed quasi respondentes sibi certa proportione sine ullo defectu,seu quatenus
habent totidem praedicata petentia identitatem cumDiuina Essentia ' Quando autem PP. dicunt Patrem esse maiorem Filio ut increato, non sunt accipiendi de maioritate in persectione sed de maioritate originis, ex qua fit, ut una Persona se plurium rerum productiva quam alia Nam omnes Persenae habe tu rationem principii productivi omnii, Crea
turarum sed Pater ultra has sit producimus h alii.&Spiritus Samsti, Filiu est producimus Spiritus Sancti; Spiritust sanetin sesas Creaturas produce re potest, non desectu sed ut haberet pertastionem illam ultimi termi
ni,quo posito celsat in Deo appes rsariae,Ar in quo pol cst persecte quies. 73 Ratio quare in Deo Aetern iras, IAHensitis,tamuabilitas,'ii
mortalitas, Infinitas Malia id genus non multiplice ur,ea nobis vidcturusse quia is omnia,significant perfectionem exclusivam defectus remin ralitatis, circumscriptionis seu limitat onis in presentia, mutabi litati a mortalitaris, di finitatis, At iam a nobis supra e dictum est Essentiam Diumam esse viaeam rationem primo, & per se exclusivam desectus, spudistinctivam primo, & per se sui, & omnium diuinorum ab omni haben xς dς. si Sicut ergo ei tantia non multiplicatur ita ne q. istae neq; sta Jς pςrix mones. E istentia Essentiali vita est; sed non est absurdum dicere eo tres existentias relativa, estistimamus enim exissentiam nota dis serro ab Entitare; quia entitas quando existi: per se ipsim estentitas seu id quod eius nomcn significati scut ego per me ipsum sum ego,& non si tum per denominationem a causam qua ego eram ego possibiliter rix
Causim d non per me ipsum nihil autem aliud est me existere quam mς Cia itarem esse meam entitatem per ipsam meadientitarem formaliter , Personalitares autem Diuinae ratione sui iormalit ex lant Entitate , ali quin non essent trest Personae realiter Φstinctae. . τε De subsistentia certum est, esse triplicem intelligentan in in 'irubsistenti in suppositum,aut proprietatem lupositi incommunicabilςm Sςd qui non .st alienum a mente Patium intelligere nomine subsistςntiae