장음표시 사용
231쪽
fio robur habet etiam in sententia adversaria. Nam iuxta eam , ut quis non
excusetur , peccato infidelitatis, sus-ficit , ut Deus offerat auxilia proximi ai credendum e & nihilominus cum oblatione ista optime stat ignorantia
inVincibilis de mysteriis, & praeceptis
supernaturalibus , & de obligatione credendi ; cur ergo de his non stabit ignorantia invincibilis erga praeceptum credendi cum collatione alicujus su- lernaturalis, remoteconducentis ad saiautem It, probabiliter aliqui. LXI. Communius alii respondent , in homine perveniente ad usum ratioianis non dari infidelitatem negativam squia Deus pro tunc omnem hominem sufficienter illuminat circa illa duo generalia a Paulo proposita Hebr. I r. nimiriam, quia Deus est, & inquirentibus se remunerator est : cui si homo
cooperaretur , conserret illi Deus auxilium . & lumen ulterius ad proxim di credendum , & se convertendum perfecte . Cum hoc tamen cohaeret
quod in pluribus , qui nihil amplius
de fide audierunt, detur infidelitas negativa circa omnia in majori aetate constitutis. Et hoc quia homo illius interiis illuminationis in primo instanti usus rationis , decaris temporis sa-eile naturaliter tia obliviscitur, ae si eam nunquam habuisset : & hoc saei IE contingit in illa tenera aetate , in qua facile a nostra memoria elabitur id quod a Deo tunt nobis inspiratur . Quae responsio salvit doctrinam D. Th. de infidelitate negativa, ad quam nullum determinat tempus; & rursus ,
quod quilibet homo ad usum rationis
perveniens Ieneatur se convertere ad
Deum tali conversione, qua disponatur ad justificationem . LXII. Ad confirin. sint liter respondetur . Vel enim secundum erimam responsionem homini pervenienti ad
usum rationis consertur auxilium solum remote disponens ad fidem , &justificationem , & sic salvatur in eo infidelitas negativa de fidei articulis , ut superius dictum est. Vel illi con-
fertur auxilium pro Yimh sussi eiens ad fidem , & sic esto non salvetur in eo
infidelitas negativa pro illo instanti
poterit tamen in eo reperiri decursu temporis ratione naturalis oblivionis ,
ut pariter dictum est. . VII. Defenduntur qua dicta μοι ff. s.
gratia Chriai Salvat. cap. 23. ut
suadeat , hominibus etiam Iustis deesse auxilia sufficientia, tum proxima,
tum remota ad observanda praecepta ,& maxime ex S. Augustino. Nos unum , vel alterum proseremus , ex quibus caeterorum solutio patere poterit. LXIII. Primb ergo affert S. Augustin. tras. 66. in Dan. dicentem de S. Petro : uti id festinas Petre y Nondum is re suo spiritu solida Dit Petra . Noli extolli proumendo , non potes modo. NOIi dejies desperando , sequeris postea &c.
ex quibus sc. D. Petrus volebat , &conabatur sequi Clia istum , & tamen non poterat ; id est non habebat gratiam , nec efficacem , qua sequeretur, nec sufficientem , qua ponet sequi.
LXIV. Primb. Responderi potest negando suppositum , quod S. Pet r. pro
eo tempore , quo cona natur sequi Cliristum , & non poterat , sit computandus inter Iustos t quia licet exterius videretur toto ardore Christo adhaerere , interitas tamen peccabat peccato praesumtionis , & superbiae , quia existimabat , solis viribus liberi arbitrii sine ullo divinae gratiae auxilio , se , possie sequi Christhim ἰ ciam ultra auia xilium , quo posset velle sequi , deis buisset petere aliud auxilium , quo possiet de tacto vincere difficultates , quae in Christuin de facto sequendo obviae illi erant suturae et Deus enim dat non solum velle , sed & perficere. Videbat suam bonam voluntatem gsed quia eam putabat ex propriis viri- E e bus
232쪽
1 18 U. II. An Christus mortuus sit θα
bus ortam, non a Dei gratia, existimavit etiam, se propriis viribus Christuin posse quocumque sequi . Unde S.
Augustinus ibi. Q inquit J inaui-
plo suo monitus cautior fieret , a humilior, metuit in poenam ulteriori gratia efficaci , & , si velis, et ruin sulficiente paululum ad tempus deieri ;quod indicat, ibi August. ad illa verbi Christi : Non pores me modes sequ/ , subiungens et Non ait non potes , sed non potes modi, , dilationem intulιt , non spem tulit, ct ean em spem , quam non tulit , sed p=:ias dedit , sequenti voce firma υit , addenda , atque dieen-do : sequeris autem postea. Nec ista responsio contrλ nos est , qui notia negamus , posse hominem gratii prς- ventum , ulteriori gratia etiam iussiciente ad tempus deseri in pς nam ;uuo casu peccatum illud, quod ex tali desertione sequeretur esset voluntarium in causa, nempe in peccato personali praecedente ; sed solum posse omni auxilio etiam sufficiente privari , & per omne tempus, seu per to
LXV. Responderi potest secund3, dato, qu bd D. Petrus praesumtione ilia Iethaliter non peccaverit, vel ratione inadvertentia plenae , vel ex alio capite , distinguendo antec. sequi no poterat potentia positionis, con C. ant.. potent i a pol sibilitatis , nego antec. Habuit ergo D. Petrus potentiam poisibilitatis , seu auxilium dans illi polle sequi Chri itum , evitare praesumtionem , imo & negationem, sed solum caruit potentia politionis, seu auxilio eri caci , quo de facto vitaret negationem , & Chri 1tu in sequeretur ἀgratia enim efficax , dici pote ii, qudddet posse potentia politionis , quia coniungit po: se cum agere. Hoc colligo ex Verbis Christi, qui dixit Petro Ioania I 3. V. 36. Non potes me m iosequi et sequeris autem postea. Ubi lion dixit : poteris me sequi postea , sed sequeris postea . Defuit ergo Petro gratia , qua de facto Christum tune s queretur , & qua postea secuturus Grat , hoc est gratia essicax , & dans agere ; non defuit gratia qua tunc ponset, & qua postea suturum erat ut posset , hoc eli gratia sussiciens. Hac tanquan 1 regula generali responderi potest omnibu, sere textibus . quos pro se coacervat Ian senius , hibendo semper pra oculis, quod D. Augustinus , qui agebat con ra Pelagianos omisnem gratiam negantes , ta in suificientem , ut pol simus, qui in essica celα. . ut faciamus , utriusque gratiae nece sinsitatem exemplo D. Petri demonstrare , & palam facere voluit; nimirum,& gratiam ut polsimus . & gratiam ut iaciamus, quae . quia illi defuit, idebin negationem lapsus est . LXVI. Secundo affert Ian senius eundem S. Doctorem , qui lib. I 3. de Termi. eap. I 6. docet , haec Apostoli
verba I. COP. Io. v. 23. Fidelis autem Deus es , qui non patietur, vox tenta
ri supra id , quod potestis , de Praedestinatis eta intelligenda ; ergo non de
Augustinus generaliter de omnibus ea
ait, ab omnibus intentationibus canistandum esse alleluia ι fidelis enim Deus , qui non permittet vos tentari supra id , quod poteliis . Ergo rh rea
terum ad aT'lso antecedente , distinguo consequ. de Reprobis eodem modo , co: consequentiam ἱ nullo modo, nego consequ. Verba ergo S. Doetoras non ita intelligenda sunt , ut Deus Praedeliinatos non permittat tentariis prae id , quod possulit; Reprobos autem , supra id quod possunt , tentari permittat , alias secum ipse pugnaret , qui . ut supra ostendimus , passi in docet , qudii Deur impo bilia nin jubet . Exponenda sunt ergo quan Ium actexitum
233쪽
exitum tentationis. Nam esto utrique possint, & utrisque adsit gratia sussiciens , Praedestinatis tamen . quibus adest etiam sua gratia essi caci dant eis perseverantiae donum , tentatio ipsa
utilis , & proficua fit. Unde subdit
Paulus et sta faciet etiam eum tentatione proventum , ut possitis nimirum potentia etiam positionis I fustinere. Et Sanct. Augustinus loco laudato a Ian- senio: sed eιrea eos i inquit J ista Jervan-rur i, de quibus Mosolus dieit: scimus , quoniam diligentibus Deum Omnia cooperantur in bonum. At Reprobis,uibus non adest Deus sua gratia eL caci dante perseverantiam in bono , tentatio exitialis evadit. Uideri potest
ponens praefata Pauli verba. LX VIII. Sed dices. mo landa mento asserimus , qudd de mente Augustini Deus impossibilia non iubet, cum
contrarium expressh afferat lib. de gratia . ω libero arbitrio cap. I 6. dicens : u d ideo Deus iubet aliqua , qua non possumur , ut sciamur , quid ab eo pes eredebeamus 'LXIX. Re pondeo , quod sundamenta nostrae assertionis superius ex eodem S. Augustino allata sunt. Quod vero laudato loco dicit , non est contra nos, qui latemur , Deum praecipere aliqua, quae sunt impollibilia viribus naturae ; sed dicimus ea omnia poisibilia esse viribus gratiae, & Deum donum saltem orationis omnibus concedere. quo eas a Deo postulare posisunt, & impetrare : Nulli enim t ait ibidem cap. rs. ) hominum ablatum est
utiliter scire , utiliter quaerere, quod inutiliter ignorat. Uel quod homini etiam fideli Deus praecipit aliqua , quae per gratiam, quam habet, proxime non potest , ut sciat ab eo per sdem petere , unde etiam proxime possit et & hune esse sensum verborum Augustini relato loco indicat ipse, subjungens: Ipsa est enim fides, qua orando impetraι ,
LXX. Tertio. Eodem lib. de gratia Chrisi Salvat. cap. 7. plura affert IO-ta Ian senius , quibus eκ Auetustino conatur Ostendere , non adfuisse hominibus sub lege viventibus ullum auxilium lassiciens ad legem implendam ,& observanda praecepta , quia lex iram
operatur . Rom. q. v. I s. Et Iittera oecia dat . 1. Cor. 3. v. 6.
LXXI. Sed ad haec, & similia res. pondeo, legem Ueterem dupliciter conis siderari posse , vel quoad ea, quς habebat ex propriis, vel quoad ea , quae acquirebat, ut coniuncta cum spiritu , nempe cum fide Mediatoris promissi . Ex propriis ter id gratiam non prς stabat , nec salutem , sed operabatur iis ram , & occidebat: non quasi lex eo
set causa peccati. & damnationis, bona enim erat; sed tanti in occasio , non data, sed accepta , quia humana malitia ex lege sumebat occasionem eam transisgrediendi. Ut vero coniungebatur littera spiritui . & lex fidei Mediatoris, si e
auxilia sussicientia , i md etiam effeacia interdum hominibus ad observantiam mandatorum, & ad salutem afferebat rita tamen, ut gratia non esset eκ lege , sed ex fide, & spiritu: Et hoe modo Abrahain . quia credidit iustificatus suit , caeterique in lege Veteri
quotquot iustitiam accepere. Ρropterea autem D. Augustinus videbatur extenuare legem , quia agebat contra Pelagianos , qui nimirum legem , &doctrinam extollentes, gratiam per Iesum Christum necessariam esse negabant . Sicut & Paulus agens contra
Iudςos, qui de lege gloriabantur, se
evehit gratiam, ut legem videatur dama
Porro hanc esse suam mentem s. ipisse Augustinus prodit epis. Io . modo
I 7. ad Vitalem eap. 4. ubi ait ἔ Notta es igitur gratia Dei in natura liberi a
bitrii , cs' in lege , ω doctrina , sicut Pelagiana p rversitar desipit , sed ad
gulos actus datur . . . quia . . . lex Dei,
atque doctrina , quamvis Ducta , se justa , cr bona , tamen occidis , si non vidi eιt spirittis , per quem fit , non ut
audiendo sed ut obedιendo , non ut leo titione, sed ut dilem Oue teneatur.
234쪽
ffeto Quas. II. An Chrissus' mortuus' die.
' LXXII. Quarto . Ian senius, ut Ostendat etiam in iustis adesse quandam
necessitatem peccandi lib. 7. de rati Christi Salvatoris tap. t. . & alibi laepe coniugit ad querelas Pauli Rom. .
v. I 4. 2s. Venundatur sub pereato. Ωuod enim operor . non rnrelligo, non enim quod
volo bonum , hoc Μο : fed quod odi ma- tam , illud facio. Et v. I . Nunc a sem iam non ego operor illud , sed quod habitat in me pereatum e quod repetit
. ao. Et V. 23. Vides autem aliam Iegem in membris meis, repugnantem ιegimentis mea , ω eaptivantem me in lege
pereati. Ergo homo , etsi iustus , quandam ex peccato necessitatem habet sa-ciendi , quod non vult , & impotentiam ad bonum , quantumcumque conetur. Η4c plura congerit S. Augustini testimonia, quibus putat, se evincere intentum . LXXIII. Respondeo tamen distingu. cohs v. necessitatur, id est ratio necessarid patitur resistentiam , & insurgentiam appetitus contra ipsam, concedo cons u. Necessitatur , idest ratio necessario consentit appetitui , ut desit illi adiutorium , quo illum vincere possit, nego consequ. In pugna igitur carnis adversus rationem , quam ibi describit Paulus in persona hominis iusti ut probabilius sentiunt Patres,& Interpretes: duo distinguenda sunt:& id, quod ratio patitur ab appetitu , seu a contu piscentia , sive habitualiter , sive actualiter in motibus camis Tationem praevenientibus ; & id. quod
ratio agit, & operatur per intim consensum , vel dissensum . Primum ne cessario patitur . necessitate contracta per peccatum originale . quo esto per Bapti sinum quoad culpam deleto, adhuc tamen manent eius consequentiς, ει effectus , semes , seu concupiscentia , aliique habitus pravi ad malum incit nantes , & facilitantes , ex quibus *pe prodeunt in carne , & membris mOtus rationem totaliter pravenient CS . Et hoc est Paulo esse Denundatum sub
peceato , es bominem earnalem : haec est
servitus peccati , hoc est captivari opeciscato e quod non consistit in nee State peccandi , aut in impotentia recte agendi, & non peccandi , sed in necessitate talia patiendi . In alio autem , nimirum in eo , quia ratio agit con sentiendo, non necessitatur et habet enim semper adiu orium lassiciens a Deo , quo potest non consentire, si velit. Haec duo in se experire testatur Paulus eo apparenter contrario modo i quendi . Nam dum ait: Non enim quod voIo bonum, hoe ago , indicat voluntatem adiutam gratia , sed pravis con- cue istentiis impugnatam .' Homo enimi ait D. Thom. hic leel. 3. sub grati
eou tutus vult quidem metitem suam a pravis eoncupiscenι iis eo emare ; θἀhoe bonum non agit propter motus instrindinator concupiscentia insurgentes in appetitu sensitivo . Dum vero addit o fe quod odi malum , illud facio , intelligi-ιuν ὰ eonverso ait D. Thom. actio imperfecta , qua consisti in sola eoncupiscentia appetitus sensitivi. Rursus ut ostendat , se motibus concupiscentiae
non consentire , subdit : nune autem jam non ego operor illud, sed φυod habitat in me pereatum . Ubi D. Thom. Illud autem dreitur homo operari , quod raιio operaιur , quia homo es id , quod
es fecundam rationem et unde motus cc
cupiscentia , qui non sunt a ratione , seda fomite , non operatur homo, sed omes pereati , qui his preatum nominatur . Similiter ut ostenderet Paulus, se gratiae adiutorio velle quidem bonum non elle tamen in sui potestate excludere concupi scentiam carnalem , subiniungit: Nam velis adiacet mihi : per-scere autem bonum , non inυenio. ID
cet per gratiam iam reparato velle o , est ex operatione gratia, per quam quidem gratiam non folam volo bonum , sed eis am aliquid boni Deio , quia repugno e oncupiscentia , or eontra eam ago ductus spiritu. Sed non invenio in me potesate , quomodo sud bonum perficiam etit scilicet totaliter eoneupiscentiam exeludam . Paulo igitur aderat auxi-
Iium, quo podet velle bonum, legem
235쪽
eoncupiscentiae contemnere , & legi Dei consentire , quamvis in sua potestate non esset concupiscentiam , et unque motus lotaliter excludere . Quare ex hoc textu nihil concludunt Ad verissarii. LXXIV. Quin id asserunt Iansenistae etiam D. Thom. qui 2. v. qua 1.2.art. s. ad I. dicenaeum , inquit, quod si in potestate hominis esse dicatur aliis quis eκcluso auxilio gratia , sic ad multa tenetur bomo , ad qua non potest sine gratia reparante , sicut ad diligendum Deum . ω Proximum , ω similiter aderesensum articulos fidei . Sed tamen boepotest cum auxilio gratia. uuod quidem auxilium quibuscumque datur , misericorditer datur , quibus autem no datur , ex iustitia non datur , in poenam praecedentis , aut saltem originalis peccati . in Augusinus dieit in lib. de eorrept. 2 gratia s c. s. & 6. J Η ic
S. Thomas loquitur de auxilio sulf cienti , sine quo mandata Dei servari non possunt: sed hoc dicit, aliquibus iuste denegari ; Ergo non omnibus reipsa datur. LXXV. Confirm. ex eodem qu. I 6. de malo art. s. ad tr. ubi dicit: Dia
bolus tenetur converti ad Deum , quam
LXXVII. Secundo respondeo, dato etiam S. D. loqui de auxilio Rratiς sufficientis , quod intelligi debet de auxilio sufficiente proximo, di immedia into ad praecepta observanda , & explicite credenda F dei Mysteita . Hoc enim non omnibus datur , sed in poenam praecedentis peccati aliquibus denegatur . Non vero de auxilio sufficiente remoto & mediato ad fidem se ilicet implicitam, & inchoatam , quo, si benE uteretur , daretur ei auxillum proxime sulficiens. Hoc enim nulli denegari superitis diximus ; nec illis etiam , qui sunt infideles solum negative. mi propterea damnantur, non ob transgressionem praecepti fidei eκ-plicitae . ad quod non tenentur, cum non possint illud implere , sed ex carentia fidei implicitae Mysteriorum. , quae sunt nec ellaria necessitate medii ad salutem . Semper autem prae oculis habendum est , quod superius diximus , nempe, quod si homo quantumvis barbarus , εe in sylvis educatus bene ut e retur auxiliis illis remotis sibi collatis , Deus non permitteret, illum destitui auxiliis sum cientibus etiam proximEad fidem explicitam, ut ex eodem S.
Doctore ostensum est. LXXVIII. Ad confirm. ex eodem, sentem satum ; quia in bunc satum ex voluntaria eausa devenit ; ergo cum etiam homo ex voluntaria causa in statum corruptionis devenerit , tenebitur omnia praecepta servare , etsi hoc secundum praesentem statum sit ei lin- pol sibile . LXXVI. Respondetur prim5 , Sanct. Thomain ibi loqui de gratia reparante nelnpd de gratia habituali , quς so-Ia dicitur sanans , & medicinalis per Christum , quia mentem sanat ad Deum
convertendo, & haec certe non omnibus datur ; sed quibus datur misericorditer datur, quibus vern non datur ex iustitia denegatur : non verbloqui de gratia actuali, & sufficiente , ua homo possit perduci ad gratiam
anantem , & de tacto perduceretur , si ea bene uteretur. Haec enim nulli deprimo miror , Jan senistas hunc textum adducere pro se . Nunquid enim eandem impotentiam ad conversionem agnoscunt in hominibus viatoribus , quamvis peccatoribus excaecatis , seu
infidelibus , quam in Daemonibus ZSecundo , conc. ant. nego consequo
Et latum discrimen est : quia Diabolus in illum statum se propria voluntate deiecit, qua poterat evitare peccatum , quod fuit causa damnationis,eκ qua iacta ei est impossibilis conversio; unde quod in tali statu non se convertat ad Deum, ei imputatur ad culpam , tanquam voluntarium , esto non in se, sed in causa: Sieut enim ait D. Thom. citato loco ebrius
236쪽
qκam imputatur ei aliquid ad eulpam :1t.ὶ etiam potes intelligi, quod Diabolus
tenetur conderit ad Deum , quam diis boesit ei impe ite fecundum prasentem statum , quia in bune statum ex voluntaria eausa deventi .
At homo lapsus non est in statu corruptionis positus sua propria voluntate , sed aliena , nemph primi Parentis; neque ipse potuit evitare causam huiusmodi lapsus , & corruptionis , cum nondum esset, quando primus Parens peccavit : unde si praeceptorum observantia foret ipsi in praesenti statu impossibilis , eorum transgressio , vel omissio, non laret peccatum, nec in se, nec in causa; quia nullum p test ede peccatum personale , quod non sit voluntarium propria ipsius peccam tis voluntate. . VIII.
Propugnantur , qua l. 4. e Peeeatoribus ,
Obstinatis, Ob eatis , ω Infide- Iibus statuta sunt. LXXIX. . Biiciunt primd. obcςca- I iis deesse auxilia suffcientia , probat illud Dan. I x. ubi deis Populo Iudaico v. 37. dicitur et Cum
autem tanta signa fecisset coram eii , non σνedebant in eum , & v. 39. 4o. Propterea non poι erant eredere , quia iteriam dixit Isaias et Excaeavit oculos eorum, Θ im
duravit eor eorum 2 ut non vadeant ocu
lis , ω non intelligant eorde , ω eon. vertantur , ω sanem eos . Si ergo non
poterant credere , quia excaecati , &indurati; igitur excaecatis , & induratis deest auxilium, quo possint credere , & proinde , nedum essicax , sed sussciens. LXXX. Confirmant ex eo, quod
de Esau ad Hibr. I 2. v. t . dicitur : Non enim invenit paenitentia loeum , quamquam eum Iae mis inquisisses eam . Et de Antiocho x. Machab. s. v. x3. Orabat au Pm hic scelesus Dominum , is quo non εμι misericordiam confecMLurus. Utrique
ergo auxilia ad agendam poenitentiam ex toto subtracta fuerant. LXXXI. Respondeo,dilt. consequens: quo possint proxime , concedo conseq. quo polsint iam proxime , quam rem Ointd , nego consequ. Iudaei ergo non ex
toto suerant auxiliis Divinς Gratie destituti , sed quia excaecati , carebant quidem auxilio effcaci , & in psnam
etiam lassiciente ad proxime credendum ἱ non tamen carebant auxilio sunficiente ad deponendam propriam Obstinationem, & ad oculos aperiendos. Unde remote saltem poterant credere,
quo auxilio , si ben E iis suissent, collatum eis suisset etiam auxilium QRficiens ad proximE credendum. Haec est solutio S. Thoinae indictum
cap. Dan. . lect. 7. ubi ad praelata verba ait et Dicendum , quod homo excusa
tur , si non Deit ea , qua absolute sunt sibi impossibilia r sed si non facit ea- , qua funt impossibilia exsuppositione , non excusatur: sicut se detur , quod aliquis
habeat malam voluntatem omnin3 Drandi , ω dieat , impo bile sibi esse non
peccare , quamdru voluntatem HIam obissinatam habebit , non excusatur : quia
huIusmodi impos ilitas non es simpliariter , sed ex suppositione idi poteri enim
voluntatem malam deponere. Quare in L. dis. 48. qu. I. art. 3. at 1. dixerat Iin satu via nullus est , qui mentis obis niuationem non post deponere : ut sit
perius nos quoque ostendimus. Quare S. August. tract. si. in Dan. explicans, cur obdurati Iud si credere non potuerint et quare inquit non poterant , si a
me quaratur , erib respondeo , quia no- Iebant : & lib. de praedest. Ss. c. s. ait: Facile es , ut infidelitatem aerusemus Distorum de Iibera voluntate venientem , qui factit apud se tam magnis virtutiabus eredere noluerunt . Poterant ergo
credere , sed nolebant. LXXXII. Ad confirm. dico , tam Esau , quam Antiochum habuisse auxilium saltem remo id suffciens ad agendam poenitentiam veram , scilicet de eo quod peccaverant ; sed ex erava sua voluntate egisse poeni lentiam sallam s
237쪽
salsam , dolentes de eo, quod amiserant , ut damnatos pς nitet in Inserno. ita S. Thomas in praefatum Pauli locum I ct 3. his verbis: dicentum es,
quod quamdia praesens Uita agitur , p ies agi vera portentia . Iuterdum tam n at qu 1 petsitet , nora propter amorem iustitia, sed propter timorem poena , vel damni temporalis : ω sie paenituit Esau , non quia musiderat prrmogenita . sed quia perdiderat: unde non dolebat de pserato veniitionis , sed de damno perditionis . Et adeo poenitentia eius non fuit aerepta , quia non fuit υera . Sic enim persitent damnati in Inferno , ut dicitur Sap. s. pςrutentiam agenteu , non quia peccaverunt , sed quia exelusioni. Haec D. Thom. Ita pς nituit Antiochum , non quia contra Deu in scelestu; fuerat, sed quia corporis sanitatem amiserat. Et ideo orabat Dominum, , quo non erat nil sericordiam consecuturus. LX LXIII. Obiiciunt secundd. E eIesiastis r. P. r . dicitur : Considerat opera Dei , quo ι nemo potes eorrigere , quem illa despexerite quae conliderans Sanct. Isidorus i. de summo bono c. I 3. Nonnulli , inquit, ita des eiuretur a Deo, ut d plorare mala fua non posui, etiamsi
velint. Hinc Caini a Deo derelicti de ias eratio ; Hinc Pharaonis excaecati, quiicet tot malis perculsus , tot signis admonitus, ac erterritus, durior tamen semper evasit; de quo Sana Augustiniis in exposit. quarumdam propositia in eps. ad Rom. quas lib. I. retractat. e. 13. expendit, ac reprehendit. Non ergo, inqiiit, hoc illi imputatur , quod
time nou obtempera Dis , quandoquidem Iurato eorde obtemperare non poterati
sed quia ἀignum se prabuit, cui cor obduraretur , priori in i litate .
LXXXI U. Respondeo , verba illa Ecclesiastis non esse accipienda , ut absolute corripi non possit. quem Deus despexerit; alioquin, cur Deus tol plagis per Moysem Pharaonem corripuitque.n ipse despexerat, de cur Christus , ct verbis , & miraculis corripuit Iudaeos , quos sciebat a Deo obcaecatos
sed esse intelligenda, qudd nemo p sit
eorrigere cum fructu , quem ille Deus despexerit. Isidorus autem vult. despectos a Deo deplorare mala sua non poste solum potentia cons hiente , non vero et lain potentia anteceden e . cum supponat, eos posse velle deplorare. Dantur e go etiam obcaecatis. si non seni ner , saltem interdum auxilia , quibus in eis excitetur voluntas aliqua pςnitendi; sed quia ut sunerius diximus cum D. Thoma motus luiiusmodi debiles sunt , & eorum ob 1 inatione sulfoeantur, potentiae consequente non possunt .
Neque Cain suisse n totum a Deo derelictum indicant timores illi interioris conscientiae testes . Quod Prosi per , seu alius Auctor libri de vocatione Gentium lib. L. e. r3. eleganter expressit; pol quam enim internas voces , quibus obstinati fratricidae corpulsabatur . descripsit, addit: Ckνn erisgo talia ad Cain loqver tur Deus. Num quid ambiguum est , votuisse eum , Θs quantum ad illum m dendi modum suo fiebat i et se , uι ab illo impietatis suis rore resipisceret ' sed malitia pertinax in se faeta est inexcusabilior , unde debuit esse eorris or. UOluit ergo Deus ,
& quantum sulficiebat egit , ut Cain resipisceret. Unde idem Auctor lib. I.
e. 1 I. dixerat : Credimus nulli huminivem gratra in totum fuisse subtractam ..Imo neque Pharaoni, ut superitis Ostendi. Unde Auctor libri de Praedestinatione , & gratia i sui habetur inter opera S. Augustini) c. et . ait: Si piὸ de Deo , sicut expedit , sentiamus νetiam Pharaoni datam misericordiam re
Neque S. Augustinus laudato loco refragatur et non enim ibi loquitur adversative , uuasi quod Pharaoni infidelitas; sola suerii imputata. 9 non obstinata eius inobedientia: sed comparative, id est quod ma is illi fuit imputata infidelitas , quam inobediem tia ; quia infidelitas m qua obstinate
voluit perdurare, de quam poterat de ponti e ,
238쪽
rra Quaest. IL An Christus mortuus si ste.
ponere, ipsum indignum reddidit ulteriori auxilio , quo polIet proxime obtemperare. Hoc indicant verba sequentia S. Do loris : subdit enim , quod si
cut 311 , quos elegit Deus, non opera ,
sed fies ineboat meritum , ut per munus Dei benὸ operentur : Sic in bir, quos damnat, infidelitas , Θ impietas inchoat pena meritum , ut per ipsam panam etram
LXXX U. Obiiciunt tertio eundem Saninum Augustinum lib. de perfectione iustitia e. 19. ubi loquens de homine servante praecepta, ait: quasi non debeat L homo J Deo agere gratias , quia
pracepta voluit , qui desertus omni lumine veritatis bee velle non posset. Ergo supponit aliquos ita excaecat OS, ut
omni lumine veritalis in totum sint destituti. LXXXVI. Nego tamen, hoc Augustinum supponere. Solum enim minponit contra Coestium Pelagianum , contra quem scri bebat, hominem, qui implet mandata , Deo gratias asere debere; quia mediante eius lumine caimplet, quo si in totum privaretur , hoc non posset velle . Cflerum nullum , etsi excaecatum , dum est in hac vita omni lumine privari docet', tiam ii Iocis , nobis supra citatis, in m enarrat. in psalm. 6. dicens et Ea est eae iras mentis et in eam qui uir datus fuerit, ab interiore Dei lueeseeluditur : sed nomdum penitas , cum in hae vita es.
LXXXVII. At inquies lib. de eo rept. ω gratia cap. ix. distin3uens gratiam collatam primo homini , ab ea, quae ejus posteris conceditur, asserit, hane aliquibus non dari in pςnam peccati: nunc autem , inquit, quibus despa Ie auxilium , jam poena precari es rsed gratia data primo homini fuit se cundum Augustinum sola gratia susti eiens , seu adiutorium sine quo s ergo si haec negatur posteris in pςnam , negatur eis gratia susticiens. Respondeo distingv. maiorem. Asserit hanc , nimirum gratiam dantem osse . & suffcientiam proximam adonum , conc- maj. Dantem lassicientiam remotam , qua possit a Deo petere auxilium . & sussicientiam proximam , nego . qudd Augustinus alterat , hanc aliquibus in hac vita negari. Ut enim
docet lib. x. ad Simplicianum qu. I. Resat Iibero arbitrio in baeee mortaIi vita , non ut iustitiam impleat , eum voluerit , sed ut simplici pietate se eo vertat ad Deum , eujus dono posm illam
LXXXVIII. obiiciunt quartδ. 1.
I Dan. s. v. r6. En pereatum ad momtem : non pro illo dico , ut roget quis . Si
ergo pro illo peccato non est Orandum ; qui tale peccatum admisit, Omnino desertus est a Deo. LXXXIX. Confirmatur . Matth. Illa v. 31. stur dixeriι verbum contra uia
ritum Sanctum , non remittetur ei, ne
que in boe ferulo , neque in futuro ; Ergo qui tale peccatum contra Spiritum Sanetum commiserit omni impqsterum auxilio privabitur etiam suffciente.
XCX. Respondeo, non consentire Interpretes in exponendo , quid nomine peccati ad mortem intellexerit S. Ioannes. S. Thomas per peccatum ad mortem
intelligit imp nitentiam finalem , &pro ista certe non est , cur roget qui .
Sanctus Ambrosius , qui lib. de Poenis. e. 8. illud exponit de peccato in unoquoque genere gravissimo , dicit quod ro ejus venia non debet orare qui inihel , sed tantum eximiae sanctitatis
vir S. Hieronym. lib. a. eontra Jovinia
num intelligit, non quod pro tali peccato absolute nemo orare eossit , sed qubd non cum tanta fiducia veniae , cum qua si oraret pro aliis peccatis, quae non sunt ad moliem . Quae expositio videtur plane ad mentem S. Ioannis. Nam ibi praemiserat: Hae ess
uela , quam babemus ad eum s quia quodcumque petierimus seeundism voltun
talem ejus , audit nos . Et pauid post et Qui scit fratrem Dum peccare peccatum non ad mortem , petat , ω dabitur Fivita pereanti non ad mortem . Et statim subdit: Es peccatum ad mortem σπς
239쪽
quibus significat, pro isto peccato non
esse cum tanta fiducia veniae orandum, quia dissicillime venia donatur. Sanctus Augustinus lib. de eorrept. ΘIrri. e. xx. prolatis S. Ioannis verbffrDe quo pereato s inquit quoniam noua expressum es , possunt multa . ω div mafentiri . Ego autem diso, id ele peeratum , si em , qua per dilectionem operatiar deferere usque ad mortem . Pro hac certh, ait S. Ioannes . non diro quod oret quir ,
id est quoad efficaciam. XCI. Ad consirmat. dis in quo , si per verbum in Spiritum Sanctum intelligatur impaenitentia finalis , ut exinponit S. Augustin. lib. 4. eontra Creseonium e. 8. concedo Si intelli a turde blasphem a in divinitatem , vel pecca tum ex malitia, ut explicant S. Balilius in regulis brevioribus respons 's 3.& S. Chrysostom. homiI. 41. in Matib.
nego. Licet enim hetc peccata difficillim P remittantur, tum ob sui enormita em , tum ob malitiam , & pertinaciam peccantis: nihilominus non sunt absolute irretnissibilia , nec desunt omnino peccatori omnia auxilia , ut saltem remoth possit mxlitiam, & pertinaciam deponere. It 1 S. Thomas 3. p. qu. 86. art. I. ad
3. Dicendum inquit quod illud verobum . vel blasphemia eontra Spiritur S i rectum est sinalis impaenitentia , ut Augustinus dieit in lib. d Verbis Dominis ferm. Ir. J qua peniths irremissibilis es , quia post siuem Butar visa non ea remissio pereatorum . Vel f intelligatur per blasphem tam Spiritur S Macti , Montadie itur e misti , stili et de Deiti : veIquia tale pereatum non bahet in se ea u-fam excusationis : vel quia pro tali per-
raro punituν aliquis , ω in boe fetulo , O in futuro . Et ibidem ad x. sibi oppusitae auctoritati Sancti Auitustini ex fermone
Domini in Munte . respondetis . Dices
dum inquit in qu d illud verbum Auguiastini sie intelligendum est : Tanta est labes illius peccati , ut deprecandi humilitatem subire non possit : stilis ide faciti ferundum quod dicitur ; ille Tom. III. non posse sanari , qui non potest de fa-elli sanari; pote 1 tamen hoe sieri pej dia
D ne gratia virtutem , qua etiam inter
dum in profunium maris convertis, ut dieittio in Psalm. 6 .
XCII. Εκ his pro conciliandis variis te κtibus requia Reneralis deducitur. Duplex enim distingui debet potentia r una quae importat facultatem .
8t facilitatem , qua scilicet res fieri potes de quidem faciliter. Alterata, quae importat tacui ratem . sed non facilitatem . qua res quidem fieri potest. sed cum magna dissicultate : & qui quod est valde dissici Ie , dicitur in taliter impossibile, ideo quam Uis nullum fit peccatum , quod in hac vita absoluth remitti non possit ; quia tamen quaedam sunt , quae cum magna dissicultate remittuntur , ut in obcaeis eatis. Se obduratis, ob firmam adhγsonem malo , de pravam consuetudinem : Ae quia huiusmodi obcaecatis ,
& obduratis rarius conseruntur auxilia proxima ad conversionem ; ideo *ph eorum conversio sic describitur, ac si soret absolute impossibilis.
XCI II. Dices tamen. Datur mensura peccatorum cuique statuta , vel peris missa, qua semel completa, decrevit Deus ulteriora eis non condonare, ςer o isti omnia imposterum subtraheniatur auxilia , ut non possint amplius converti , ac veniam Obtinere. XCIV. Ad hoc, quod magno zelo aliqui Contionatores exaggerant, resis pondeo . dari quidem peccatorum cuique condonandorum mensuram , sed hanc non compleri , nisi in morte, . Quare cum quis post peccatum in hae vita conservatur . synum est inani se sium , qudd mensuram suam nondum
implevit . & quod auxilia gratiae ita illi non desunt , quin possit , si velit
benE uti, ea per paenitentiam expia.
Scio, non deesse , qui velint, plures
esse peccatores excaecatos, & obduratos , quorum mensura completur i
vita sed hoc eii dare scelestissimis peccatoribus occasionem desperandi de
240쪽
didis Otias. II. An Christus mortuus si Ie.
salute sua , & graviora semper crimina perpetrandi , hac ratione : quod cum jam mensuram peccatorum imis pleverint, incapaces veniar facti sint, omni auxilio gratiae destituti, & uno verbo in de illis actum sit. Ueruin nos, peccatores etsi scelestissimos inter spem,& timorem continemus. Quia enim illis dum vivunt dicimus, adesse semper suis auxiliis , saltem remotis , divinam misericordiam , illos in spem veniae erigimus: at uuia de tempore vitae suae illos incertos esse monemus , timore concutimus , ne ultimum illud
seccatum , quod patrarunt, nisi ab ilia o resipuerint, suturum sit illud , ob quod cum Pharaone , & aliis, imp nitentes morituri aeterna pςna plectendi sint . It 1 D. Gregorius hom . . in Evanis gelia. Quia , inquit, post peceata Deus penitentiam suscipis , si sciret quisque
de prasenti seeuto , quo tempore exiret , aliud tempus voluptatibus , atque aliud pauitentia aptare potuisset. Sed qui ps- nitenti veniam spopondit , pereanti diem
crastinum non promisit. Semper ergo existremum diem debemus metuere , quem nunquam possumus pravιdere.
XCV. Nec obiicias, quod sibi olim objecit Auctor libri de vera , & falsa
pςnitentia c. s. oti in Augustino tribu ii . Dicunt, inquit i haeretici videlicet ) : etsi semet peccantibus post Baptismum vaIeat paenitentia , non tamou 0-pe precantibus proierit iterata . alioquin rem PD ad pereatum esset ineltatio . Diacunt enim , qui non femper peccaret , si redire semper posset Dieunt enim Domianum rucitatorem mali, si semper paenitentibus subveniret : Θ etiam ei plae
Nam respondet sic : Errant autem :Imo consat, ei pereata multum displicere , qui semper prasta es ea defruere .
Si enim ea amaret . non ita simper d -s rueret , fed conservaret , atque ut sua munera foveretia Semper destruit pereata , qua invenit, ne solvatur , quod erra vit , ne corrumpatur, quod amavis.
XCVI. Tandem objiciunt. Angeli
Custodes quandoque deserunt peccat Ores : quare eorum nomine Ieremia si . v. s. dicitur: Cura Dimus Babionemo non es sanat a r derelinquamus eam gergo signum est , quod vident, eos non poIle sanari , & converti, prudens e nim Medicus numquam deserti aegrotum , quamdiu videt, eum poIse sanari . Quamobrem D. Thoin. 3. contrag. e. r 61. asserit , quandoque peccatores excaecatos , & obduratos privari: nomsolum infusioue gratia , fed etiam ext
riori custodia , sic i licet Angelorum. XCVII. Respondetur primd, neg.
anteced. nam dicitur EX Od. 23. v. H. Non dimitter eum pecea Deris . Claritatis
tamen gratia , di s . anteccd. quandoque deserunt in morie, conc. antec. in vita, subdist. quantum ad aliquid , conc. quantum ad omnia , nego ant. qui esto non iuvent eos quantum ad Omnia beneficia, quae Deus illis subtrahit ; semper tamen juvant eos sallem ad eorum conversionem , &obstinatio. nis depositionem. Ita S. Thomas i I
x. sent. dist. II. qu. I. artis. 4. ad I.
ubi de praecitato textu Ieremiae loquens , ait et dicendum , quod hoe anteia ligiltir esse vox Angelorum diseedentium ab homine pereatore in bora mortis : quia tune primo desperatur de ebur
DIute . Vel potes diei , quod derelinquu ut fecunda m quid , sicut etiam , is Deus. Et ibidem ad 6. dicit: quod ei si Angelus sciret, eum prascitum , posset
tamen multa mala in eo impedire. Sreut de Antichraso dictum es t nimirumari. 3. Praecedente ad s. ibi enim loquens de Angelo Custode dato Antichristo , hae e habet: Nee tamen es omnino frusra eusodia r quia:etsi ad bonum
non convertatur ; a multis tamen maIis testabit retractus ab Angelo Custode, rhunc en m essectum ad minus semper eoλε- sequitur angelias per custodiam in quo in eumque oue malo. Quod repetit I. pari.
Esto autem Cullodes Angeli essi caci