장음표시 사용
441쪽
sANCTIFICANTIS GRATIAMISSIO. CA. V. D
Gratiae habitui aduersari, quod quidem ab ipsius mente non abesse
videruP Σ. Σ. qu. 24. art. Io. ubi Charitatis habitum a peccato os
. e expelli docet. Theologorum alii Physicer quidem, sed formaliter
tantum & per modum priuationis gratiae velut formae expulsionem a I p.qu. .M.1.&t.
peccato fieri opinantur, quod totidem pener verbis S. Thomas. Alii vero ibium moraliter& demeritorie: ita ut horum nonnulli asserant fieri Seot. in .d. i 6 de polle, saltem supposito alio decreto, alioque rerum ordine posito , ut peccatum & Gratia simul ac lemel in eodem sili biecto permaneant, quae sententia ut verum fatear, mihi semper ingrata ac pene od1ola fuit, rem ita vivam, pulchram, diuinam, foetidae , deformi, Deoque superonis ia inuisae copula re non dubitans. Vnde sequeretur cumdem a Deo amari simul & odio summo haberi. Subscriberem ego libentius priori sententiae,asserendo peccatum non solum moraliter & demeritorie, sed etiam Physice opponi gratiae & gratiam peccato habituali sicut formam priuationi: ideoque peccatum actuale eatenus gratiam Physice expellere, quatenus eis actio quaedam deficiens&corruptiua, priuationem gratiae nempe maculam peccati habitualis, in animam inducens. Quod enim obiicitur peccatum non opponi gratiae, sed virtuti, unde ab homine in puris naturalibus constituto peccatum non desineret committi, quamuis tunc per illud peccatum priuatio gratiae proxime non introduceret ut, quum gratia illi statui minime debita esset: facillimum eis ita respondere, peccatum quidem immediate opponi virtuti, tanquam formae naturali & morali, gratiae vero mediateran quam formae supernaturali. Cum homo in statu Gratiae creatus est: quia nimirum priuatio opposita uniformae quae in altera continetur in eodem subiecto, utrique opponitur. Exempli caussa: priuatio opposita formae animalis est etiam opposita formae hominis quae formam animalis eminenter in homine cistinet: ita ut quaecuque sermam animalis expellunt a materia, etiam forma hominis expulsura sint. At forma virtutis eminenter in gratiae sanctificantis forma continetur, priuatio igitur virtutis non soli virtuti, sed etiam gratiae hominem ut virtutis illius capacem sanctificanti opponitur. In homine vero in puris naturali bus constituto, peccatum esset quidem proximor priuatio virtutis, gratiae vero remote, semperque illi potestate saltem Opponeretur macula
culpae habitualis & deformitas. Sed de hac gratiae di peccati oppositio. ne plura dicturi sumus pol hac , ubi de iustificatione asetur. Caete rum, quamuis deesset Physica illa oppositio , moralis satis superque est, ut peccati cum gratia incompossibilitas agnoscatur, quae prohi
Quocumque tandem modo gratia peccato extinguatur certe extingui nimium ac nimium experimur. Audent tamen asserere, sed
442쪽
Hier.l. I. M. Athana orat ad Gentinu.
; g THEOLOG. GR. CCO R. PP. DE GRATl A UB. III haeretici, iustitiam, quam gratiae sianctificantis habitus confert, semel
Vvicies. Pud Val habitam amitti no posse. Uvici fum no moror. I utherus apud Ekium ς' ' si' ' in Catalogo errorum eius, dixit baptizatos licet peccare Possint, salu- Caluin I .instit .e.1 tem amittere non posse. Luthero plus aliquid Caluinus, qui hac in re etiam eleganter errare stu luit. ille de fide tua iustificante loquens. Hoe interim tenendum est, quamuis exiguast Or debilis in electis fides: quia tamen Spiritus Dei certa ilbs anta est. nunquam ex eorum cordibus deleri posse eius Aulpturum. Equidem Caluino pridem proluserat Iovinianus,dicebat enim -nn posse hominem peccare lauacro regenerationis accepto. B. Hieronymus lib. sec. in Ioui manum. Transiuimus ad hecundam portitionem , in qua negat eos qui
totus de baptima consecuti seunt, deinde posse peccare. Et Dominus quod excepto Deo, omnis creatum Iub χιιosit, non quod 'miuersipeccauerint: sed quod pecca epossint: e milium ruina stantium sit metus. Profligatam, peremptam. sepultam haeresim , ni suscitata iterum foret, quid oppugnare iterum necesse Verum & initituti praeterea noli raeli quid Graeci hac in re Patres senserint, de iustitia simul & fide, quae haereticis idem omnino est, quid illi ex scripturis circa utrius . que iacturam docuerint, paucis indagare. Ac prim nomminimum haereticis negotium facessit, fidei & iustitiae quam primus parens habuit, cum nostra comparatio: Deus enim so thom nem k .m Eccles c. via. fide, gratia ratiotiis, libertati, ad gratiam, appetitus ad rationem perfecta suborssi natione praeditum: ille tamen breui excidere non desit 1 nimia securitatis fiducia, propriaeque perfectionis intuitur
- - τῆς Ους si Id est. Se ipsum circumspiciens ac veluti propriis deceptus insui cupiditatem incidit, propria diuinorum contemplationi anteponens ait Magnus Athaniasius. Atqui homo etiam post gratiam Christi perceptam plura patitur circa boni exsecutionem impedimenta, pluribus ad peccatum illecebris ac irritamentis , quae Apostoli querela est capite septimo Epistolae ad Romanos: la plus ergo a iustitia in peccatum illi periculosior imminet. Verum deracto ipso tractare satius ac certius est Christus Dominus sementista ctae parabolam enarrans ut enim de Gratia Christi loquamur, de qua
maxime controuersia est,iocos veteris instrumenti praetermittimus, ut Ezechielis Diams iusto dixero quod 'utu Iuuat, γγ consitus in ivstitia siua fecerit inιqviralem, omnes iustitia eius obliuioni tradentur) Christus igitur Lucae viii. Semen quod μή perpetram: qui cum gaudio susicipiunt verbum : m si radices non habent, sed ad tempus credur ι, cr in tempore tentationis recedunt. En fides semel accepta citd amissa. De eiusdem iactura frequentissime diuinus Apostolus. Epist. i ad Timotheum. Fili Timothee milites missis bonam militiam e habenssaem in bonam conscientiam quam quidam repellente , circa mdem naufragaverunt. Ex quibus est Hymenaeus cir e lexander. Naus agium illud a fide antea percepta ad impietatem usque , infidelitatis de pνouidentiae negatae ultimum balathrum, sentit fuisse Theodotitus, rationemque reddit, rutaret f. Θρα γῆ. x Maειαι ἰ δε- et Huος-ος impietatis fundamentum vita corrupta. Eadem Epistola cap. iv. Spiritus mani se
443쪽
mia. dicit, quia in nou ssimis temporibus discedent quidam a fide, attendente4'i-
risibin mora, tar doctrisus daemomorum. Et cap. VI. Radix omnium malorum solidit ira , quam qπidam appe:entes, emauerunt a me. Tu aatem,
cstr cena bonum certamen fidei, o c. S. Chrysestomus ad primum Apostoli locum duplicem. R ationem naufragh a fide affert. g ι M. φόβων
turorum metu crucientur persuadere sibi studentialia esse omnia religionis nostrae capita: a fide quoque nonnulli peruertuntur dum ratiocinationibus omnia colligere quaerunt. Naufragium quippe huius modi ratiocinatio est, fides autem velut nauis tutillima. igitur qui ex illa exciderint, necesse est naufragium facere, &c. Idem inculcat &commentariis in alios duos Apostoli locos , & in quartum siub finem
capitis sexti. Devitans profanas vocum no*tra. es m oppositiones fis nomιnis scientiae, quam pDdam promittentes circa sidem ήςήχη M a sic o aberrauerunt, exciderunt. Gisita tecum men.Vide homiliam Chrysostomi xv n.
B. Gregorius Theologus ad locum ex Fuangelio Lucae prolatum alludens facundissime fidci desertores deplorat his verbis μί- ωι,ν Irν
DD,. Id est. Unam classem, unum animarum genus ab hac panegyri abdico: gemens quidem & dolens ac ne audientes quidem fortasse lugens, nec exitium suum sentientes destens. hoc enim totius eorum diae maxime miserabile est. sed tamen abdico: eos nempe qui non 1 firmam & stabilem petram, sed supra siccam&sterilem lemma ti , perfunctorie ad pietatis doctrinam accesserunt, exiguaque fide eraediti, quia altas in terram radices non egerant, confestim exortitiant, ac prospicientes ut aliis placerent, postea ad breuem maligni ansultum , paruaeque tentationis aestum exaruerunt. J At haec de fide satis. Lege Tertullian. initio libri de praescript. & iterum Chrysostomum ad haec Pauli verba Rom. xi. Tu fidems, noli altum sapere , sed time. Et in illud ad Gal. i. Mirer quod sic tam cito iransferimini ab eo , qui vos Ῥοι .iuri in Gratiam tbhristi, in aliud nanetelium. Et S. Augustin. exposit. in Ep. ad Galat. II l. De Gratia sanctifieante&iustitia proprie hie sermo est. Illam autem iacturae, quamdiu vivitur, obnoxiam esse docet Apostolus ad Romanos scribens. Vide bonitatem Dei in te. 1permanseris in bonitare: alioquin
444쪽
DE GRATIAE AMISSIONE. CAP. V. 38i
Idem eadem epist. cap. x. Voluntarie peccantibus nobis post acceptam nantiam L ematis, iam non relinquatur bossa pro peccam quo eodem modo exponit lue Chrysostomus. ubi resipondet tum illis qui ex hoc loco tollebant Chr)sLO.io. id poenitentiam, tum iis qui idcirco dicebant te baptismum merito dis ii h
dicemus utrisque 3 quod hic non tollit pceni tentiam,nec eam quae poe nitentia lat, placationem: neque expellit &deiicit per desperationem, cum qui lapsus est: non est usque adeo nostrae salutis inimicus, sed se cundum lauacrum aufert. Non enim dixit, non est amplius poenitentia, neque est amplius remissio': sed, non est amplius hostia. Hoc est non amplius Crux secunda&c. Haec omnia quum b. Pauli. tum Chrysostomi verba, baptizatos de fideles etiam iustos gratia de sanctitate excidere clarissime probant. S. Petrus, idem non celat Epistola sec I iij maledictionis derelinquen- 1. Pet. i. Anastas
res rectam viam,errauerunt secuti et tam Patram, et c. Melius erat illos non cognos M cere επεγνωκεναι cognouisse viam in uia, s .im post agnitionem retrorsum con-
heri: ab eo quod illis tradortim est, functo mandato. Quem haeretico de apostatae opponendum locum, recte docet B. Hieronym. lib. I. in lovinianum ad finem. Accedst demum illud Apocalypseos cap. sec. Vbi Christus cum Episcopo Ephesi. sic expostulat. Sed habeo adMersum te pauca, quod Cha tatem primam reliqvisti. M mor esto itaque unde excederis, crete poenitentiam'prima opera fuc. Quamuis autem hunc locum interpretes quidam explicent solum de remissione charitatis; non vero de amissione Charitatis de gratiae, nihilominus tamen amissionem quoque Gratiae possibilem esse ex hoc loco planum eli: unde Andreas Caelata Andreas Caesiar. adriensis per se quentia verba sin autem , movebo candelabrum de loco tuo ς P ΛPRς τ τηὶ λ μ Pei ς γ,μνωσιν diuinae gratiae denudationem significari Ieribit. Immensium esset uniuersos SS. locos qui hanc veritatem, quoties
praesertim de poenitentia scripserunt, cumulatissime confirmant, le- c. ii u . genda est, Basilii oratio de Poenitentia: plures aliae Chrysostomi to- , , . . sit 'mo i Nazianzeni quadragesima post illum locum , de peccato post V πνr.
Baptumi gratiam commulo παεπε ν άύ mα δ αλ μ ν Graue est cum gratiam abiecerimus, sup- ἰplicio nos obnoxios reddere, de correctione Vitae admissa peccasa com- Α iana. tibi d.' pensare. S. Chrysostomus id amplius ex l'etri lapsu probat, quem ac facit pece. cidisse G. 6 γυ-- - ς ω ν δαηλίαι ex priuatione superni auxili j '' yiό' idicit, nimirum specialis ut libro sec. disseruimus . - ο σόλο inu Q - - ς conspice magnitudinem casus&c. Alioqui priuatio auxilii a nobis primum discerentibus oritur, ut idem ait hom. Lxxi. in Matthaeum
r au teipsum privasti Dei prouidentia,teipsum prodidisti,de ipsius
445쪽
38L THEOL. GR GC. PP DE GRATIA. LIB III. auxilii exsortem reddidi sti. J Aliquid enim aut supinae inertiae, aut
superbiae latentis lapium hominis&desertionem Dei antecedere necesse est. Idem hom. 3 in Es. εος α ρη-οκ ά pinor c ἐσυ λi M. Mi.
superbos deserit.&derelinquit suoque priuat auxilio: sed&superbis restitit, Prou 3. poli gratiae scilicet abusum aut ipsa bene utendi contemptum , ut ibidem ex Patribus ostendirnus: ut enim bona a Deo sic mala a nobis incipiunt, ut ait S. Chrysos l. in ep ad Hebr. μαμ επιν
Vides a nobis mala incipere 3 a nobis enim negligentia est, ab ipso vero bona & beneficia. i. S Cyrillus lexandrinus iisdem vestigiis insistens , id quoque S. ε ἡ . , ζ' Petri lapsis confirmat, de quo tamen coram omnibus praesertim cum dc in Osee Proph. Catechumenis non esse loquendum monet. Deum quoque num- Cyi l. diit., a. qu in , id est deserere priusquam deseratur Donique Gratia Trinit. ideo voluntarie abi jci pote ii, quia asci titia eis de voluntarie quoque
IV. obiectione, licere. Haereticos sacris literis abuti iam ab initio quo nouum scripturat cor im ex doctri- rum foedus scribebatur conquestus est B Petrus epist. sec. de Episto- ,. petr ι. li, Pauli loqueris. 1n qu missant viscitia intellectu vacium qua indocti m m- . i. Hb ei ip*lia . πιλλο tia desorqueut sicut in catenus secreturus adseram inorum' ''P' - ' preditionesm taut non immerito dixerit Tertullianus. vesicripturas NMnt, in desicripturis suadem aduer Hy. Abund Icilicet loqui possent de rebus sidet, nisi ex luens de 3 Omnia δε veritate conti aderitatem construela fiunt. Quod sane obiect i decliui . hac in controuersia nimio plus compertum.Opponunt enim in primis
T 1. Bibl. p P. Gr, assequitur atque comitatur. 1lterae it haec de charitate, insensu hypothetico & quamdiu in animo conseruatur , praed caii. Vtramque1olutionem indicant,s. Patres, in Catena Graeca quae vulgo inscribitur, expositio trium Patrum. irimαν ἐπι re ἰώων ιγαρο ι τά δὲ aiam ν
κ- ανα Λυ. id est. Hoc est bi in Charitate mea permanseris,ego etiam circa charitatem haec te itimonia. Canti c. v m. quae multa non poIerunt extinguere charitatem n que ' m:na obruent illam. Pariter Apostolus. suis nos Danubi t is obaritate nin 3 6e-μm quia neque mors neque vita inc. p terit nos se parare a Charitate . . Sic & ep. I. ad Corinth. C antas nunquam excida. Charitas igitur semel habita non pote it amitti Rationem an fert Gregorius Magnus, fortis est t - , dilicho, quia mentem quam semel caperit, a dilectione mundi funditus occidSolutiones variae de omnes quidem verae aptaeque, his argumentorum locis communes quaedam, aliae singulares adhiberi possunt. Prima quidem eli, sermonem in iis haberi de charitate perfecta & con
446쪽
DE GRATIAE AMISSIONE. CAP. V. 33;
in te permanebo & conservaberis. Nam perfecta erga me charitas adeo fortis est, ut mortis instar ad malum motiones atque impetus cessa re faciat. J Locus Apostoli ad Rom. certitudinem duntaxat moralem insinuat, mmigum persuadeor, Vt inferius declarabitur. Altur vero ad Corinthios, Charitas nunquam modii de charitate non singulorum tantum quae&quamdiu in anima superest, laboribus aut tentationi bus per se cedere nescia vi exponit S.Chrysost. &S. August. l demor. Eccles cap. 1. sed de charitate tum Ecclesiae uniuersae militantis, cum etiam l cclesiae triumphantis, etiam in altera Viti superstite ac aeterna
intelligendus venit: ut manifestum est ex sequentibus sime prophetiae
euacuabuntur,sue linguae cessabunt laesitientia deseruetur .ex parre enim cognom-mus in exparre prophetamus. Euvm autem deneris quodperte tum est, euacuabitur quod ex parte est. THEODORIΤvs rem acu tetigit. O si ων β lis
vita his non indiget: superuacanea enim est prophetia rebus praesentibus: inutiles quoque linguae jublata earum differentia: cessat quoque
minor cognitio, quando maior conceditur,superuacanea enim perfectis est adolescentium cognatio. Charitas autem nunquam excidit, hoce si non labitur, sed semper manet, firma, inconcusa,immobilis, di in aetcrnum permanens. J Quid plura.
Obijciuntur alia contra gratiae ipsius amissionem. Ioannis iv. si bibent ex aqua, quum ego dabo ei, nonsitiet in aeternum, sed et in eosns aquae Ρ-lientu in vitam ae emam. Marci ultimo. Qui crediderit m baptietatis fuerit, saluus erit. Ioannis vi. qui manducat hunc panem,uiuet maternum. Ad Romcap. viri. Ioannis epith. I. cap. I. Qui natus est ex Deo, peccatum non facit, quoniam semen istius in eo manet: m non potest peccare, quoniam ex Deo natus est.
Respondemus priores locos intelligi de natura ipsa & proprietate Gratiae praesertim sacramentalis, quae ex seipsa quidem ac perpetua ac aeuiterna est ; quoad sui tamen conseruationem pendet ex subiecti sui morali dispositione & perseuerantia, qui perseuerauerit usique in finem, hic salus em Matth. 14. Cuius perseuerantiae defectu, a gratia excidimus ut loquitur H postolus. Si enim iustus auerterit se. ιμμι ά sua , omnes iugliae
eius, quas fecerat, non recordabuntur in praeuaricatione qua praeuaricatus est , minpe tofo monetur. Unde B. Augustinus lib. de corrept. & Grat. di
lium Dei Asicipiunt, Nota , sed temporalissent, nec perseuerant: deserunt m
Dissicilior paulo Ioannis Epistolae textus est:ab Haereticorum tamen mente quam longissime abest, Vt a Ss. Patribus exponitur, praecipue a S. Ambrosio,commentariis in Esaiam, ut citat S Augustinus lib. iv. Aug.ad Bonis . ad Bonifacium qui locum hunc interpretatur de iis qui in statu gloriae S 7 regenerati siunt, quae & regeneratio dicitur in Evangelio. Sed hac ex Matth ly. plicatione praetenti, S. Augustinus aliam subtiliorem adinvenit, non AV:ης ηδ Diuitigod by Cooste
447쪽
eeum in I. IOan. 3. de letalibus non venialibus. Τtid sesita. e. l.
potest, id est non debet peccare: sed neque iustus neque iniustus pecca re debet: discrimen hoc tamen constituit S. Ioannes inter filium dia boli μ eum qui ex Deo natus est , quod hic peccare non possit: quoniam ex Deo natus est, omnino placet S. Hieronymi expositio lib. sec. contra Iovinianum. Secunda propositio est, eos qui fueruηt baptizati , a diabolo non
posse tentari, Gr ne hocstae dicere videretur, adiecit. uicumque autem tentati fuerim, sendi eos aqua non stiritu baptitatos. suod in Simone mago legimus. 'de m Ioannes dicit, omnis qui natus es ex Deo, peccatum nonfacit, circ. Et infine Epistola. Omnis qui natus es ex Deo, nonpeccat, ste eneratio Dei conseruat eum, oe malignus non tangit eum. Reuem fortis OBIECTIo, oe qua indifflubilis pe maneret, nisi ipsius Ioannis testimonio flueretur. Statim enim intulit. Filioli custodite vosasimulachris. Si omnis qui natus est ex Deo non peccat,ma diabolo tentari non potest, quomodo praecipit it caueant ne tententur Et in
eadem rusus E estola: si dixe=imus quia peccatum non habemus, 'si nos steducimus Gy veritas in nobis non est. Existimo quod Ioannes ad baptietatos'ipserit, o quod omne peccathma diabolosit. Ille peccatore e confitetur, osterat remissionem post
baptisma peccatorum: m Iovinianus meus dicit. Ne tangas me quoniam mundus
sum. uid ergo contrarias te postolus loquitur minime. In eodem quippe loco cur hoc dixerit, flatim edisserin F boli mei haec simbo vobis ut non peccetis. Sed oesi quis peccauent, aduocatum habemus apud Patrem, Christum iustum , circ. Propie ea, inquit sicubo vobis , filiohmei. Omnis qui ratus es ex Deo non peccasietino pecoetis: Et TAMDIV sciatis vos in generatione Domini permanere, quadiu non peccaueritis, ctrc. Reliqua legantur. Eamdem insensu composito solutionem inatus ex Deo peccare non potest lethali nempe peccato,quam
diu in natiuitate illa,&vtita dicam in illa filiatione adoptiua per gratiam manet & perseueratὶ amplexus est postea B. Augustinus libro de peccator. meritis & addit alium de sensu formali, In quantum regenerantestinius by Dei, similes ei sumus habentes primitias stiritus , illinc peccare nouposumus: in quantum autem dis iles sumus per reliquias vetustatis, hinesi dixerimus quia peccatum non habemus, nosipses seducimus, donec totum transeat in adoptionem cir non siipeccator GV locum eius quaeras . non inuenias. Eodem quo Hieronym. modo,exponit Oecumenius, ex verbis ipsius Ioannis, omnis qui meo manet,non peccat lenis, οἰούς ἴχν ἰαίει δότως Gu καε- ι μδὼν, Q, s tam ri τῆς mi ,--ἐργασόαι. is est qui sine fuco virtutes aggreditur, dc nunquam ab earum operatione cessat. Et postea etiam
aliquid addit ad confirmationem in gratia pertinens, de qua superius aliquid attigimus : ευλειν ueti e . ρα, λοδ γ μνημειος, MI μι ιυά
πίδεκτιν αμψαι ἀν retia tet ε . Id est. Manifestum est quod etiam is qui ex Deo natus est, tanquam Filius Dei non peccat; Sc caussa est quoniam semen ipsius est, Dei videlicet siue spiritus, per quem donum gratiae accepimus, quod in nobis manens siue congrmatum, ess-cit mentem nostram peccati incapacem. J dcc. Instant vltimo ex eiusdem Epistolae verbis, de Antichristis , Ex ηobis prodierunt, sed non erunt ex nobis: nam s fuissent Gnobis, permaηsissent
448쪽
DE GRATIAE AMISSIONE. CAP. V. , 381
1ique nobiscum : βeddit manifesti sint, quia non stat omnes ex nobis. Unde con sequitur , inquiunt, tum eos qui ab Ecclesia recedunt & damnan tur, nunquam fuisse fideles ac proinde nec gratia praeditos: tum a contrario eos qui saluantur, a fide & gratia nunquam potuisse deficere. Respondemus neutrum verum, neutrum sequi. i aemones enim in statu gratiae creati aliquando iusti fuerunt, ut recte B. Hieronymus contra Iovinianum disputat, dc S.Cyrili lib. ix. in Ioannem: & Saul aliquanto tempore iustus & Dauid aliquanto iniustus fuit, ut ait S. Cyprianus, quamdiu in s Domini ambulauerunι, datam sibi gratiam tenere S.Crpitan ep.7. potumιnt: recedente ab eis gisci sena dominica, recesse gnatia. I ii nouo quoque foedere, ludas fidelis aliquando & iustus, ut ex scripturis etiam probat Hieronymus, Petrus intuitus exstitit: ille tamen filius perdi S. Hieron lib. 3 antionis Ioan .i7. Hic morte clar cauit D uni. Ioan .vit Quid ergo ista eon. R i sequentia sibi vult 3 merum Iovinianismum. l ocus vero qui pro ante cedente assumitur. Nun erant ex nobis. Non probat eos fide temper&gratia caruisse: sed aliquanto ante tempore , fidei de gratiae occultam jacturam fecisse , quam aperte ab Ecclesia recederent Quod acute paucis verbis attigit Tertullianus, de haereticis sub abstracto nominenaereseωn loquens, de Ecclesia haereses prodimunt, sed non fuerunt ex illa, Ex unit. Eces.
quo facti Funt aduersius illam. Vide S. Augustin. lib. de bono perseuer. cap. um. & de corrept. degrat. c. ix. Solemne est Patribus. id Apostatis, quales se esse haeretici non sentiunt, applicare. ita S. Cyprian. lib. devm t. Eccles Vincentius Lirin. in commonitorio, Flavianus CP. Ep. Flauian. ep 1. to.i.
Haec omnia fidem Ecclesiae perpetuam Theologorum doctrinam, Sacrosanctae Synodi Tridentinae desinitionem illustrant & confita Syn.Trid.sessis. mant. Ss quis hominem semel tu ficatum, dixerit amplius peccare nonposse, ορ- '' i P grassem amittere, atque ideo eum qui labitur m peccat nunquam vere fuissemst cuium: anathema sit. De ivltificatione nunc agendum. Diuili oo by Cooste
449쪽
De Iustificationis nomine, es definitione. sv MMA CAPITIS.
nu 'ν rina huic qua hona notiones se cernantur, Ex S. P aia o Autre As. II. Iastificarianis , de qaa agendum est nomen o no ιο propria Gydes ιιιι a S1n Tridenrina tradita prvonstur. care iustum ere est exsul. edi I P. III. Ius ratio per Gratiam Christi non sitim precatorum remisonem exteream complectitur, seu etiam regenerationem fler veram mutationem es inhaerentem variis ac tu Ma formam Doctrinaseriis piaris a sanctis Patribu praesertim Grae-cu e positae. I V. Veratas eadem ex ν emprincipνωσι-pturaeo SS. Patrum.
euerruntur. I. S. Tho. LMq.lII.
N GEHs &operosum argumentum; rerum varietate, locuples: mysteriorum amplitudine immensum: Dei maximum opus, miraculorum potentissimum; Natu rae secunda meliorque natiuitas, gratiae instauratio, via 5 aditus gloriae. Diumorum omnium bonorum ad nos copiose promanantium veluti alveus est: haec enim uniuersa complectitur, ut ait S. Chrysostomus ε- μαν αμ άμψρο-
δαψιλη v v M. Id eis in medium adducit peccatorum remissionem, poenae solutionem, &iustitiam,&sanctificationem, & liberationem,& adoptionem, & fraternitatem, & haereditatis consortium, & Spiritus sancti dona larguIima. J Haeretici tamen iustificationem ad solius peccatorum remissionis angustias redigunt, quam adeo ieiunam faciunt,ut solius extrinsecae condonationis fauorem huic sepositum velinti lustificationem igitur veram & qualem nobis C hristus sanguinis sui pretio comparauit, ut ab illius adumbratae ac ementitae larua seiunctam vindicemus: ptaetermissis variis iustificationis acceptionibus, pro iure , pro mandato, pro legis veteris expiationibus, pro iustitiae&innocentiae opinione probatione, vel declaratione : profitemur nos iustificationem hic vlurpare pro iustitiae supematuralis adeptione, Duiliaco by Corale
450쪽
IVsTIFICATIONIS DEFINITIO, PARTES &c. CA. VI. 38
qtiae homini ea v/os, ut loquitur S. Augustinus : de qua intelligendus s. Aue. l. d. spit. de A postoli locus omnem Gratiae & iustincationis Euangelicam doctri
m. c. X, Ιηπ s. Iustificatu Gnatis per ΠιItam Dei, per redemptionem
ll. Iustificationem autem illam , qua ii ficamur 'fatis per gratiam De dicimus optime intellectam, descriptam a Concilio Tridentino sessio. ne vi. tufficatio est translatio ab eo flatu, in quo homo nasit ursi, primi Ad. 'an tu ratiae madoptiom borum Dei per secundum eis dum Iesium Christum Saluatorem nostrum. Quae quidem descriptio veram in anima hominis mutationem a termino piluatitio nempe a flatu peccati ad terminum positiuum ipsi oppositum, nempe ad statum iustitiae per regenerarionem spiritualem, forma Gratiae habitualis inhaerente impressa restan. tem diserte comprehendit. s uamuis enim Theologi , iustificatio. nem fieri posse fateantur a termino negativo. Qualis eii 1tatus purae S.Tho in a. d. r.
naturae , tam labis peccati, quam nitoris gratiae expers; Vel etiam ζ i.quo. a termino positiuo , ab imperfectiori nempe gratiae statu, a gradu inferiori ad superiorem , sui iustus est, turificetur ad ma : nillilominus tamen hic, de termino pririatiuo Iustitiae amissae, ad terminum eiusdem acquisitae&reparatae, sermo accuratus esse debet. In illa au-
- l . - . Trid .ses c. cap.7.tem animi mutatione & regeneratione quaenam necessario concur
rant, explicatius eadem Synodus postea his verbis tradit. fustificatio non
est 'V a peccatorum remssio, sted mi inefficatio, σ renouatio inter oris hominis per voluntariam siusicet tonem Duna in donorum. in cuius doctrinae confir mationem ita sancit. Si quis dixerit hom:nes iu cara elsola imputatione ιat Diia Gm i, vel Iola peccatorum remissione, exclusa gratia m charitate, quae in cordibus eorum per Spiritum sancitam di fundatur atque illis inhaereat : aut etiam enuriam qua iustificantur. esse tantum fauorem Dei, anathema sit. Hoc anathemate primum error ille percellitur quo haeretici asserunt verbum iustificare in nouo foedere, nihil aliud esse quam iustum reputare vel ostendere seu declarare non verbi μm facere.Quo sensu homo etiam iniustus iustifica ri dicitur Prouerb. vii. qui iustificat impium es condemnat iustam , diraque abominabilis est apud Deum: quo sensu iustificari etiam Deus dicitur Ps π.&Luc. Catholici vero contra, nastilicare esse, iustum vere essicere, in loco quem veluti pro typo praefiximus, si cati eruti m scat am)Wω, Rom. . id est. non tantum iusti a Deo reputati, sed etiam iusti Vere effectu sicut s. ue stipsi, d. iS. A ugustinns non semel exponit illud capitis sequentis, s risu si in eum te. 3 in Io,spit. ciui initi cat impium, id est, qui facit ex impio iustum: H enim impium ita tu P - 8. .Pς. stificaret, ut iustum esse declararet, te falso doiniuste faceret: iustificat ergo quia iustum ex impio & pium facit. S. Augustinus iterum. Quid Aus tract 3 inlo. est gratia Patri data. QMdestgatia gratis donata usu reddita. Si autem vere Rom. . debe;atui, bonus suin autem non merito tuo, Πρt verum est, malus fuisti. Cre- id ε aut in eum qui iustificat impium. Quid est qui t*ρ simi imp - is s. 4 in throtio facit pium. Idem contemplans opera Christi in caelis, nempe Angelos iniustitia creatos, & opera eiusdem in terris nempe hominis per