장음표시 사용
141쪽
Partim in hinus Dei partim in μου.
1 Caput XI de Gratia plurimis , quos produxere, Veteribus, nec unum quidem eis fecerimus resiquum ex Scholaiticis vero B. Thomam , quem unum sibi videri volebant patrocinari, etiam eripuerimus cumque Scotum cajet etiam ipsis testibus , pro nobis facere docuerimus, quibus nunc praeter Augustin etiam Bannesium adjicimus. Ne quid tamen dissenulemus, atharinum habent suffragatorem,cu 'ius cur hic testimonium adhibere maluerint, ipsi sane viderint. .
sura notaverat,videlicet, gratiam 'Diε- te pretaram hominis voluntat ide qua praecipue hic controversia emeonsistere interdum eum
maneat 'it Onim Apologia fieri posse&de factois p fieri. ut quis auxilium habeat priveniens omnino suffciens in genere auxilii pri- venientis ad conversionem AE tamen non Con ertatur , quia non vult hoc est quod iterum nobis non probari testamur, nega- .... . sique doctrinae Augustini consentaneum.
ti. i. Primum qua de PraeVeniente seu praeopeis Phil a rante gratia loquitur Apostolus, cum dicit, Deus est qui operatur in nobis velle & Pro-ε-h., ε Pheta cum ait, Faciam ut in praeceptis meis tambulatis. Non veraxur autem Deus velle
142쪽
in eo , qui non vuli , nec seciae in pisce, I, Dicam lare eum , qui adhuc bene viveis recusat non est igitur iis gratia suffeci
ter praeparans . Secundo quia praeVeniens aiataria, gratia est quae petasur, cum dic Iur Deo, Converte nos Deus salutaris noster, inua Ecelesia hominibns infidelibus is, credant, im .
Petrare conatur. Atquino' ,huditur , Ecclesiae oratio, nis in his qis, vertuntur &credum, hon est igitur inhiloquam gratia sufficienter operans ad credendi m nili io et
qui unit credere. Unde si quem sciret Ecclsa ad credendum quidem pluramum excitari, sed nonduiri tamen eousque ut credere vellet, pro eo nihilominus orare persisteret, ut Deu eum convertere des retur: dc 'stbus aequaliter excitatis &, par qui credulisse , peculiares ageret grati . quo euis, Deus su'gi fi
vertisset Bene proinde Aligustinus e corationibus Ecclesiae ipsam credendi volanta citet,' tem , atque mentis adaeqnsentiendum obe 'dientiam , non solum gratiise oblationem seu excitationem,Dei donAm essecummonstra .
Quid elim oranius in te: prου,--biis crede e nisi ut Deus iussi ope existe Etruritiis orat, Milice Ἀ-- ἰὼ - mnon credentibus , quid is si fit credanc lib. d dono perseveranthe ciap., si illa,
inquit, documenta non essem haec Dominoratio nobis ad causam grati e quam denti
dimus cibus iceret quia nihil tibin linquit in quo tanqualisa nostro gloriemu
143쪽
M.' clarissina est gratiae testificatio, ex qua intel- .ligimus, non solum grauete oblationem qua
possumus si volumus , sed omnino ipsit se- eundum se velle .credere ad specialem Christi gratiam pertinere haec enim dari hominibus poscimus Oiando, quae non Possunt intelligi data, nisi habeantur atque praestentur. Nec recte intelligitur etiam Deus
dedisse quod jubet, juxta clarissimam Augustini precationem squam auditam Pelagius erre non potuit quamdiu quod illen ι iusserit, non impletur. Accedit huc .quod omnis illa praeparatio quae adhuc ab animi consen1uΛ obedientia disjuncta est , nihir aliud sit, quam suasio &iulius, non autem persuasio & cordis apertiori atqui gratia , ε Christi sufficienter praeparans non solum sua. det, verum etiam persuadet, nec stat modo ad cordis anuam pulsans , sed ipsum etiamCor aperit, rebellemque & adversam sibi in subjugat voluntatem. Unde clim Pelagius in eo specialem Christi gratiam posuisset, quod Deus re velatiqne sapientiae in desiderium sibi stupentem suscitat voluntatem, suadetque omne quod bonum est, ac nos multiformi Wineffabili dono gratiae caelestis illuminati, quibus ille verbis & interiorem suasionem,
a M. dc excitationem complexus est Cum ergo christ-ς- ο ille sic Christi gratiam praedicaret, affirmare
hon dubitat Augustinus nihil eum aliud dicere gratiam qua Deus operatur ita nobis,ni, si legem atque doctrinam docetque non'. lassicere suasoriam qualemcumque illumina tionem aut excitationem, sed quae persuadez
144쪽
Aselenire pruinamis. I 1seeumque affert animi consensumis obem dientiam, ut non debeat gratia sufficientis excitans a consui ne dinuiui, - - iatali re tam emo iudicari, ut ometrata sima consentisntes lueoque post superiora selagii verbi, D. Augustinus, sed nos, inquit, etiam gratiam voluinus isti aliquando', lateantur,qua futurae gloriae magnitudo non stilum promittitur, verum etiam creditur de marin , n suadetur soluminamst quod
bonimi ea versim persuadetur Lamul mantis sistius ouam velle Augustinimi ut migra .
tiasuescienter meparans, seu praeoperans, ponatur iti eo ipso, quod nobis persuacietur, in eoque quod credimus lamamus: non autem in eo sollan , quod etiam sine effectriad edendum Mamandum excitamur,in hoc
ipsum velle, uta Pelagi d mite recedatura Neque vero evadere hic quisquam istar nsione potest, ut dicat gratiam Dei in
credereri amare, sed quatias, perexcitat tem suasoriam illam gratiam nobis volen- tibus4 consentientibus generatiar in nobis. . Namin hoc dicebat Pelagius, clim interpretaretur, Deum operari in nobis velle iei βeete, quia suadratet omne modiolium est, aque ratione torminem sisti in
Vula igitu Augnist in eo promi definiri Christi gratiam , quod ultra suasoriasi
quanκumque excitationem , ipsum etiami consentire di credere specialiter operetur,
145쪽
344 Caput XI de Gratia sit perspicuum,neixtim momnino quantumlibet excitatum , intusin bris habere Chri- sti praeoperantem gratiam , de qua potissi- mum tuit cum Pelagio certamen, nisi credat atque consentiat, nec ualus solummodo, cap. 3. VerumetiΘm persuasus ab1cedat. Unde
alio ejusdem lib. loco dicit: Qui agnoscit quid fieri debeat non tacit, nondum a Deo didicit secundum gratiam, sed iocun- dum legem , nec secunaum Spiritum, sed secundi nauitteram ACcodit quod Scripturae gratiam Novi Testamenti in eo clare constituant, quod auferat ipsa cor lapideum
Meci,36. Qiribus cor carneum. Cum agitur ante consensiim submissionemque voluntatis, cor lapideum permaneat , quantumcumque exciterur, consequens est, per hoc auferri cor lapideum,quod ipsum consentire speciali sua praeveniente gratia Deus peretur in noris. his. Neque vero hic possunt ad gratiae ustificationis infusionem confugere, nam antequam illa infundatur gratia , quando videlicet homines adulti credere incipiunt, Deum tanquam justitiae fontem diligere,aeordis aufertur lapidea illa durities, molle- Que efficitur per obedientiam. Unde mani Testum est praeterea , ante infusionem Charitatis seu gratiae justificantis, agnoscendam e1se gratiam Dei essicaci sua praeoperatione
cor durum mollientem, quam nondum ha- beatis, qui credere nolit, quantumcumque.
b. , 2 3. tandem fuerit intus etiam excitatus 1 sicuti
rict.e. 13. ante illam iustificantem gratiam, in iis qui Σως 34. credere incipiunt, Interpretatur August. incipere
146쪽
cipere etiam implexi quod di onustini est. ficiani uti latis.
Quinto issemus, hoc, quod si gratia
iusticienter praeparans ac praevenien vo s. Iuniarem non eam tamen faciat consentitatem , sed ab ea consensum ex oet, seqvi videatur ad consentiendum irati emi e citanti natura ,stibus liberunt arbitriui 'ibi suffeer. ut sic istaurari Deus tricipiat excitando, homo ob perficiat ex seipso eonsentiendi cum expressissime dicat Auo,. lib. de praedest. S. Sicut nemo sibi sufficit ad incipiendiim vel perficiendum quodcumque opus bonum, ita nemo sibi lasso vel ad incipiendam, vel adi sciendam stim sed sufficientia nostra et D eo est ubi latis .stm-dit non sc debere nos iam Deo dividere. vel initium nobis, illi persectionem, aute diversio illi initnim nobis perfectionem B dei vel operis 'ni tribuamus. Quaruuiqui dein cum Deo partitioquin posteriorisia nocentior, atque 'fratiam Drajiiji riosior,
corruptis adstribat naturae vitibus Elan Uertus in Christps dicat. ine me ni hi potestis facere. Neque hic juverit eos quod recurrent ad supexnat almssimur' lum, seu concomitantem gratiam, sine quap '' Ultire primum, quia dicant co-
147쪽
Caput XI de Gratia. Nam sicut hiis concurius naturalis non impedit, quo inmus ex seipso videre i turre viridus tibi homo ad ambulanchun sufficere posse videatur; sic ille super ram ratis non impedit quo miniis vere ducariae homo a credenduini dilige una Deum, sive gratiae excitanti consentiendum, naturae viribus sibi lassicere. Deinde quia corruintae natui specialis per Christum gratia commendatur, ubi dicitur, Sine me nihil
posvitis facere et Ille autem supernaturalis conci Hi , in Angitiis, ex s. niturae institui itane est nςce in uidebitus. Neque etiam est quod dicatur, ideo sine gratia
Christi hunc non esse consensum. quia sine gratia illa excitante sive suadente nunquam in nobis exurgeret. Namin hoc elabi Pelam subterfusio poterat, ut di re se ideo omnia Christi gratiae assi are quod nisi praedicatime, .mo si inrellatione.
rasuis, tiae taestaretur ad boniani humana voluntas, in peccatis obdormisceret suis, . neque se in propriam salutem conaretur erigere: Aknoscendum est igitur ideo sine Christo nos consentire gratiae ejus posse, quod ad hoc ipsum praestandumst Milo. ε. aviis. Sexto loco B: hoc adj j --. Agratia sufficienter praeparans, praeoperans ad credendum possit esse in eo, qui nolit credere, sequitur quod ipsast communis cre-denti inon credenti, Reaue discernat cre-
148쪽
ω nat hominis liberum arbitriam, iis uno 2priae consuritiens, in altero idem dissem
ens, disi Apostolus praevenienteni commenclans Christi gratiam, dicar, Quis te disicernit, quid autem habes quod no accepisti Scribebat autem haec Apostolus ad repri
mendam elationem 'tia unus subinde insta tur adversus alium, uve quia credis prae alio,
sive quia bis vivit. At ideo te, inquit, non debes inam ad versus pro,imum ouod re ab illo in hista ictus non libistitii tutina . Ium discernat arbitrium, sed gratia Dei. Atqui discernit Pliam inter aliquos liberum arbitrium, videlicet inter credentemi non Credentem, nec abest causa sese alteri gloriante praesei elidi, si in .gratiae excitantis paritate, unus per liberiam acceptat arbi- trilina, alie nia acceptiit se te enita acceptanti gr tiam, eque ipsum socciso-mine alteri praeferenti, dicatur, quid habes
quod non accepisti Cum in promptu sit ut respondeat, habere se gratiae amplexum atque consensum ouem non acceperit. Id autem in negoti salutis magnum omnino est braeeipuidue in6menti, ne quis hic dieat . .
pauperi esse gloriae, quod ad accipiendam nur haeleemosynam oblatam prae alio manus ex ,., zm ζα. 4endetit Magnae quidem gloriae est in Christum crede te, vocationi ejus prae- here consensum. Si auten ex adverso quis dicat, eum qui credit, accepisse ipsum eoi
149쪽
qui non credit, acceperat , ut qui ponaturi, i pati ad fidem gratia fuisse praeparatus. Quia vero gratia Dei sussicienter oraeveniens m. Praeoperans, non solum excitando invitat ad aTntum, verum etiam contentientem
' facit, pei spicuum est consentientem a dissentiente non solo distin ut libero arbitrio, sed etiam bencficio gratiae Dei, qtiac siicut prae- Lapro . clare ex Apostolo D. August. aic non esti communis bonisin malis, sed discernit bo- . nos a malisci quem Augustini locum frustra
coarctant ad gratiam istificantem bu'. illa ut hoc diceret, non de sola, quae justi- ficat, charitate, verum etiam de ipsa quae braecedit, fide loqueretur . Siquidem paulo ante scribit Posset, in quit, homo institus dicere adversus alte 'rum, discernit me fides mea, justitia mea, ,e si quid aliud. Talibus occurrens cogita tionibus bonus Doctor Quid autem habes,
inquit, quod no accepistis A quo nisi ab
illo, qui te discernit ab alio, cui non dona vi quod donavit tibi at statim mihi au- tem huic sensui, inquit, tam contrarium est, quam de suis meritis sic quemquam gloria- ari, tamquam sibi ipsi ea fecerit, non gratia si 3 Dei sed gratia quae discernit bonos a malis non quae communis sit bonis Malis. ubi tametsi meritorum meminerit, quae sine gratia ista dicunt esse non posse, non tamen, gratiam justificantem voluit intelligi sive
qua bona opera nequeunt esse Vitae aeternae
meritoria. Est enim legenti perspicuum lo- qui Augustinum non de operibus vitae aeter-
150쪽
me meritoriis, sed de iis quae nonnulli, Con . tiri quos agebat, fingebant praeCedere gratiam Dei, ut haec illorum daretur intuitu cum nec illa quidem quae de congruo merita dici consueverunt aliund quam ex gratu fonte possint emanare. Itaque hoc meri-rum, quod iis o situm est, ut quis incipiat
crederein veritatis praedicationi consentire, docet Augivi. est is xyratia, non qua CUmmunis sit credenti non credenti . sed quae Credentem bonique propositi homine n a non credente aiscernat et non Quia credere, inquit, vel non credere non rit in
arbitrio voluntatis humanae, sed in Getis Praeparatur voluntas a Domino ideo, m. quit, ad ipsam quooue fidem, quae in voluntate est, id est, actualem fidem pertinet, quis te discernito Quid autem habes ouod non accepisti Unde etiam patet Augustinuim non de gratia loqui concomitante, quae se habere dicatur ad modum concursus generalis, sed de ea de quasstruxum est.
Diaeparatur voluntas a Domino. Hanc coinmunem esse negat credenti & non credenti, sed per eam docet credentem a non credem te discerni. Ex quoin illud verum non esseCAEnoscitur, praeter excitantem gratiam,qiram Professores ponunt esse comamnem credentibus de noncredentibit si hon requi rere Augustinum in gratiam prae venien 'tem, 'q- faciat credere cis hic aper
tissime doceat, per gratiam praevenientem voluntatem, fieri, ut quis credat, eaque