장음표시 사용
411쪽
Lib. i. e. z. 336 ANNOTATIONEs IN IUB. H. Gllottitur in universa Scriptura; tum, quia hoc et iam extenditur ad illud homicidium, quod non dolosum, imo ne culpo sum quidem, sed casuale tantum versiculo vigesimo secundo &sequentibus, cum Moyses dicit: Quod 'rtuito ct absque odio ct inimicitiis quicquant horum fecera ct intemestor extra fines bium, qua Exulibus deputatae sunt, Derit inventiu ct percussus ab eo, qui nitor est μηνinis : absque noxa erit, qui eum occiderit. Ad
Resp- d I primum tamen responderi potest judiciis lab E. helia hil decessis te: cum vindex sanguinis non sim- fuerit vin- pliciter jussus fuerit occidete homicidam, te molism sed praevia causae cognitione, quas Minister Mnrisidae, si1premae potestatis: hinc illud statim non a cipiendum de tempore immediate homicudium insequente, sed judicium, ut vult Augustinus q. 63. cui Chaldaeus favet, qui e pressὸ addit: Quando condemnaim fuerit in iudicio. Ad secundum reponi potest: vindici am cessare, ubi ministerium exhibetur
hibes'q a Magistratui: & posito, quod ante causae co-do judiciu gnitionem, ante judicis sententiam Vindex si 'ia. fmguinis occiderit homicidam, juxta hanc statuti legem licite vel juste occidisse citra afflixum peccaminosum vindictae, cum haec supponat non tam injuriam alteri illatam, quam sibi; nec prohibita sit iuxta Ebraeos vindicta nisi respectu propriae personae. Ita enim Rab. Levi. Res autem hac ita se habet, cum, exem-hὸ scidis ' lyraelita molestia aut dolore asylieiserorua, proximum quocunque modo, non cessant pleria
aue homines occasioni tam diu inhiare. donec male
412쪽
Dt Juna BAL Li ET PACI s. 337 Lib. I. e.2. male facienti sibi, paria reddiderint, eodems
modo tristitia illum assecarina: tque ab hoc mitio Deus benedictvi mandato hoc si or meusti ris pinos coerces. In Siphra legimus.
motuque vis vindicta se extendit λ Si quis a
teri dicat: Da mihi mutuo falcem tuam, neoque dat; Hic vero cras ab altero utendam petat securim, qui negaturus illam, dicat: Non imutuo do , quia neque tu mihi falcem tuam dedisti, propterea dictum est: Ne ulcis aris. Causam assignat Rab Levi: Ut noverit homo, ct ad animum revocet, quod, quicquid ei Asbonum, sise malum, acciderit, ipse ea si sit, cur a DEO benedicto illud immittatur. Unde nihil a quoquam, imo ne a fratre, ei continget , absque Voluntate DEI benedicti. Proinde, si quis ipsium molestia aut dolore assecerit, siciat, peccata siua causam esse, ct quod D u. hoc de isto decreterit. neque ulcisii aut prosequi cogitet illum, qui non est caussa istius calamit tis Deccatum enim causa illius existio quemadmodum dicit David: Sine usium, ut maledicat: quoniam sic ei Dem) praecepit. Ss η-dit ne totium hoc a peccato siuo, non a Simei, Alio Gera. Haber hoc praceptum aliam etiam insignem militatem, ut tollantur lites, ct abo-Dantur odia ex cordibus hominum, ct m pax si inter homiηει, is Devi benedictus inter illos eam componit. Ad tertium dici potest: ho- Ad ni cs. micidam involuntarium a Vindice sanguinii xemtus pri.
non occilum iacite ex homicidio perpetrato, diei imsed neglectit voluntario privilegii: quia nonata conditione ei concessunt suerit Jus A
413쪽
Lib. i. e. i. 338 ANNOTATIONEs IN LIB. HGstorithli, quam ut Urbe Refugii non egrederestur, ut docet versiculus vigesimus quintus tio fia24. autem haec responderi pos iri.olun sint objectis, censemus tamen hanc legem
tarium ho- non tam praecipere, quam permittere. Ver- fuisse pei. generalia, neque videntur u
missivam mitanda cx judicio praevio, vindictam etiam rui. Omnem exulas se, quis demonstrabit timsissibiliter λ homicidam deni ine involunt rium occidere absque noxa in foro divino vix videtur admittendum, probabilius ergὰ statuitur permissionem hic obtinere, qua occisor sive vindex sanguinis non extrali tur omni culpae in foro divino & conscientiae, sed poenae tantum in foro humano. enim potuit homicida involuntarius, qui innoxius iam fuit habitus a judicibus sine cul- pq occidi Z qui potuit propinquo occisi homicidium imperari simpliciter, cum si statim debuisset occidere ejusdem judici' concessum suisset discernere, quis Occisor voluntiarius, quis involuntarius, quod tamen Iudicis. Nolupi iam Judaeos ruine populu durae ce yicis, quorum duritiei hoc Dgiis ut alia juxta quosdam Interpretes indulsi, nec promiscue quibusvis ut vult Eugubinus, sed tantum gnatis, quod B. Osander vidit & probavit, scribens in locum hunc: Lucebat alias apud Iudeos, cognatis recisi vindicare coerim ct M-micidam vicissim interficere, etiam non prac dente ordinaria causa cognitione. Quam violam nam Deis inpopuli dura cervicu non tam arprobavit,quam tiararit sicut etiam avortium
414쪽
Da Iulla BELLI ET PACI s. 3D Lirit. alia, quam adulteri' causa, u Natu magis assimulavit, quam instituit. Nisi itaque illam sententiam Augustini sequamur, posterior videtur esse amplectenda, sive autem illa, sive haec obtineat, Grotii nutabit. Si prima,
non consequens erit: natura non iniquum
esse ut insens sit, qui homicidam occidit; quia DEus non simpliciter illud permisit, sed
factis sectendis & praemissa cognitione causae, nec aliud vestigium in iure Vindieis; si altera; itidem non poterit dici naturam non iniquum esse dictare & DEuM ipsum permisisse, ut insons esset, qui homicidam occidisset: quod enim DEus tantum ita permittit, ut saltem impunitatem indulgeat in foro exteriori, illud nondum dici potest natura non iniquum esse; de cum haec constitutio a Moyse fuerit promulsata, illius indicium in anterioribus temporibus non appareat, lata fuerit, ut ipse Tostatus Abulensis conspiransΟ- sandro sit ad duritiam cordis Ebraeorum,nui, si ipsi manibus suis vindictam non expeterent, putarunt nihil esse factum, quapropter paulo audacius pronunciatur post diluvium hanc legem viguisse, quae demum emergente Republica Iudaeorum specialiter huic populo fuit promulgata. De AbrΡhamo autem & Mose quae annectit s pra excussa sunt.
415쪽
Non commodὰ dicitur, apud ipso. piae doctrinae alumnos, capitalia supplicia fuisse usurpata, quia conjecti .ra divinae Voluntatis ipsa naturai. ratione adjuvante similibus ad milia processerit.
pitalium tententia Iehudae in Tliamarein audacter Grotius ex. ponit Magis dex ue Iunius.
TAndem addit Author capitalia supplicia
non tantum in homicidas, sed & alics facinoiosos usurpata fuisse apparere Exemplo Tlaamaris, conjeictura divinar voluntatis, ipsa naturali ratione adjuvante, cum sint, quaevit. T aequipar ontuita Atqui hic iterum errat
Author, & i) quidem ponendo exemplum l
illud ex Icnes. XXXVIII., non obtinebit, quod i me tulit apud omnes: tum, quia Judase rit contra Thamarem vel ut accusator, vel ut judex. Si prius, arguitur nimiae crudelitatis ex supplicio desiderato tam horribili, &cum distinctae sint partes accusantis & judicantis, quoiDodo potuit tam severe decerne. re. Thamar cnim tantum fuit delata. fornicatione : μκciaverunt enim dicen-reu fornicata s Thamar Nurm tua; si posterius, ut iterum non dicam de crudelitate, dii.
bitari potest; num potestate judicieta fuerit instruscus peregrinus in terra peregrina, &ut omnia ibadent, sub alio Regimine. Audia inus hic Franciscςm Junium, qui ita pronun-
416쪽
DE Ju RE BELLI ET PACI s. 26I I ciat: me incidit quaestio. Primum utrum Iuda haec verba : ejicite illam ut comburatur , t inquam judex enuntiet, aut tanquam accusator. um judicis verbη esse putant, sic interpretantur : Educite istam in locum seunuicii in comburatur. Qui accusatoris verba esse putant, interpretantur hoc modo: Educite il- Iam in locum judi , , ut quaestione habita st
i re comperta comburatur me irrogante, M
accusatore, ct judicibus ex lige decernentibus. Priorem interpretationem non possum admittere. Cum enim thsius iμterfuerit, ut de cria, mine Thamarae cognosceretur, non potuit idem
l cujm interfuit , ct judex ct accusator esse: quin etiamsi sibin totas Schela Thamarem a- , Aulieri' insimulosit, non potuisset Juda huic, judicio proici: cum juris naturalis sit, ut i necestudinibus st propinquite tibm ejusmodii judicia allu permittantur. Statu mus itaque ista Juda verba accusatoris irrogantis esse: At- que in eam sententiam accipimus ilia Φerba: Q vers. o. ista educebatur, puta ad judicium o, de crimine ipsim cognosceretur legitime : atque hac ratione factum est, ut Juda recipiens indi-- cia, qua pro arrhabone in manus Thamarae dederat, ea commode agnoverit, ct ex iis crimen
suum senserit, Thamaramque purgaverit, cumjse auctorem ct caput huic malafuisse animad verteret: Nam propterea dicebat Juda: justior est me, quandoquidem non dedi illam u- . xorem Schela silio meo. Negat itaque Juniusi haec Iudam dixisse ut judicem. Sed & si pol stremo accipiantur sensu. Verba, premunim
417쪽
Lib.I. c.2 ANNOTATIONEs IN Lia. H. GR Or dissicultate supra tacta; tum quia, s statuat ipsum jus vitae & necis habuisse tanquam Pa tremfamilias in stos, etiam hoc non vide sua carere dissicultate, quiaThamar tum terris poris non habitabat apud Socerum sium, non erat in familia ludae, sed habitabat pones Patrem suum Virum Cananaeum; tum, , quia pronunciatio illa Sententiae videtur esse proselii ex assectu nimio, cum cumbustiqnimis atrox supplicium , praesertim, scesset fabula illa, quod puella ista non rit filia Melchisedechi, quem semum exi, stimant, quia illo 38. annis anto natum Judam diem suum obiit; nondum lata fuerit illa lex de filia Sacerdotis fornicante, quapCinnei u, y. ubjunfimus in coimh Liride. firmationem sententiae, quae hic h bet Co nelius 4 Opide, ita pronuncians; Dia ex
ira hic praecipitat sententiam ς damnat enim Thamar inauditam; rursum da mnat non tam tu Thamar, ρd ct fetumVm innocentem. lusist enim Thamar navidam eum sartu trim strijam animato comburi; itaque 'tum tam corpore quam ausima intersici, quod est μηtra omne jus natura ct gentium θη caserienim aliqui sic exponunt: producite eam M cet, inquiunt, non proxime a rogum sed cam rem. ut illic asservetur, Anec pepereri , ct p 'a comburatur, non satis eo et eum texturquisis habet: Producite eam non, ut incare retur, sed ut comburatur. Unde ct mox ad ignem protracta est Thamar. Subdit enim
418쪽
Da Iulls Batti ET PACIO. 363 Iadii. c.2. himam, mim post hac Thamar demum v. a . parit. i) Errat, dum ad conjecturam sese confert, quasi liceat a similibus a d similia pro- P. ' ἡ ' ' cedere lege divina constituta circa aliquod non negotium. Processus enim i iis, ubi ex vu- - μIuntate legislatoris omnia pendent, non putest admitti, sed ad illam unice est respiciendum, quicquid sit de processu ratiocinativo. Demonstrat Grotius ipse factu quomo- Groiluangdo & quam facile hic erret , dum se. addit: quaedam vitae c*mparari, ut existimationem, milibus. pudorem virginalem &c. Atqui nunquam
rata concludi potest: lege divina occidendus est homicida, qui vitam alicui eripuit, E. cum de similibus simile sit judicium, etiam, qui existimationem laesit proximi sui, vel sustulit, extremo M it assiciendus supplicio.
Evangelium non complectitur peculiaria praecepta, nec strictius obligat, nec plenius peccatum denudat. IN hac ibesi nihil sani, imo talia occurrunt,
quae ipsam Orthodoxiam maximὸ concutiunt. 0 autem Author statuit, extra pra cepta credendi & Sacramentorum in Evangelio quoque alia occurrere, quae non sint juris naturalis,& ulterius obligari nos legibus Christi, quod deinde exemplis de concubi-Z c natu
419쪽
Lib. I. e.2. Credendieracepta, Pomptain Eva 'gelio
quoniodo a cantur Iuris Natuis talis.
extra praeccpta credendi & Sacramento in
nihil es e in Evangelio, quod non sit juras
naturalis, quali scit. praecepta darentur cindendi & Sacramcntorum, procul dubio hiicia su Arminianorum, cui sectae addictus fui ut evinceret, fidem justificare tanquam obodientiam praecepto praestitam, iamvis e nim actus sidci sit mandatus, mandatus ismen est in ipsa lcge, & quidem in prima praeccpto : neque justificat in quantum est actus aliquis nobis mandatus, sed ratione objecti sui, quod Evangelium ostendit. Ut
auicin statu cndo praecepta credendi, & Si cramentorum ambiguitate sese involvit ita quoque eadem utitur, quando dicit: in Evam gelio praeter praecepta credendi & sacramentorum, caetera, nobis scit. mandata, non esse juris naturalis. Aut enim per jus naturale
intelligit jus illud naturale primaevum in sta tu integritatis, cujus repetitio est Decal gus; aut intelligit jus naturale post lapsum. Si primum, ut jus naturale ipsi sit jus morale, falsum est praeter mandatum credendi & S cramentis utendi, dari alia mandata de vi tutibus & bonis operibus in Evangelio, ciba hoc militarct contra persectionem legis in ratis sive Decalogi. Sin vero secundum, ce tum est; quod in Evansclio praeter praecepi, credendi & Sacramentis utendi dentur alia praecepta, sed hoc non fit contradistinctὸ ad libros V. T. quia eadem in illis occurrunt. Ambb
420쪽
Da Juns BEL Li ET PACI s. 36S Lib. t e.2. mbiguum denique est, quod dicit in Evan An LVangelio ext praecepta credendi & Sacramentorum dari alia, quae non sint juris naturalis . non est Iu pilam Evangelium dupliciter accipitur , at tpro libris N. T. & sic in illis repetuntur passim praecepta Decalogi, nec alia praeter haec, aut accipitur in sensu Theologico & pro Evangelii
Prio, prout contradistinguitur li gi & ita pland praeter praecepta credendi nihil in illo ha. Betur vel juris naturalis vel praeter illud. r Errat Author, quando dicit nihil nobis in Evangelio praecipi, quod non naturalem habeat honestatem, interim tamen ulterius nos
obligari legibus Christi; tum quia, quae in E Leges M-vangelio proprie sic dicto occurrunt, nihil 'habent commune cum naturali honestate
quae intra terminos societatis civilis subsistit stinctuatum, quia frustra leges Christi finguntur, cum Christus nec Legislator fuerit, nec Ostendi possit sex aliqua in N. I cst., quae non ad Mosen referri debeat; tum, quia ulterior aliqua obligatio non datur, quam ad ea, qua jus naturae requirit, sive Decalogus: Resp. ad enim fecerit illa vivet in cis, juxta Scripturae x Vmpi
testimonium: 3 Quod exempla conce nit, in quibus existimat desudare Theologos, illa nos non premunt: partim, quia si Concubinatus, Divortium & Polygamia in Evangelio prohibentur : non in quantum Evangelium proprie accipitur, & dicit doctrinam de Christo , ejusque merito &ossiciis, sed in quantum libri N. T. ea continent, praecipiunt & urgent, quae Decalo