장음표시 사용
421쪽
his, ut praecitatus Perrarie n. vocat eam omnem compoti tione ni, quae est exessentia,&ecie. Sed illud m-quirimus et an vere humanitas existat per existentiam Ue ibi, nullam creatam retinens existentiam , sique proinde in Christo compositio ex essentia creata, & increato esse, ut ex duobus extremis com ponentibus unum existens, sue coni poli tione cunia, his, siue ex his.
I. I. Proponuntur ar lumenta pro parte a matιua .PRobaturque primo, pars affirmativa, minime q.
infirmissuadetur argumentis humanitatem in Christo propriam retinere existentiam, ac proinde non esse locum coni positioni praedictis. Primum argumentum. Christi humani tas propriam habet singularitatem a verbi singulam tale ac istinctam, neque enim humanitas Christi per ideest singularis per quod diuinum Verbum est singulare, sed singularitate creata singularis est tergo ec habet propriam existentiam humanitas in Christo. Probatur consequentia: quoniam existentia in trinis sece pertinet ad singularitate, ita qd implicat intellige te te aliqua singulare absq; singulari existentia: in hoc enim consistit rem eiIe singularem, P singuiariter existat, atque adeo singulari existentia r eriago,&c. Contii matur primo . Humatistas Christi prius intelligitur singularis , quam attumpta a vertio: ergo S prius etiam Intelliginir existens, atque adeo existit per existentiam propriam , &non per existentiam verbi. Verbum enim inat homo, id est, singularem humanitatem attumpsit, ut dixit Dama.
Secundo confirmatur. Si verbum humanitatem
relinqueret, eadem numero perseueraret humanitas,quq antea erat in Verbo' ergo permaneret etiam eadem liat anitatis existeria: atque adeo humanitas in Christo propriam nunc existentiam retinet. Consequentia probatur, quoniam manifesta apparet implicatio, quod permaneret eadem humanitas, non cum eadem existentia: corrupta enim, vel subtracta existentia ab aliqua re , necesse e i , quod res ipsa, quae existebat per talem existentiam , desinat es . .
Secundum argumentum. Unio humanitatis cum Verbo est vera, de realis unio: de quidem duorum extremorum realium : ergo prius natura quam humanitas uniretur Verbo, vete intelligebatur esse aliquod ens reale. At i inpossibile est, quod res aliqua intelligaturin esse vero de reali , quin intelligatur existens: ergo prius natura quam humanitas uni r tur Verbo, extitit, NI cuin in illo piori naturae signo non existeret per existentiam Uerbi , necessum est dicamus, quod extitu perexi stellam propriam, qua Verbum Don destruxit humanitatem assumendo: eroo retinet illam in Christo. Confirmatur primo. Humanitas prius natura , qtiam uniretur Verbo pta intellecta fuit per modum actualis enutatis . etenim verbum aliquam actuale in entitatem si-hi assumpsit,& non purum nihil: sed nulla res potest intelligi per modum actualis entita is, quin intelligatur existens, & in ei us conleptu formali intrins
ce claudatur extiteritiar ergo in illo priori rationis
signo, quo humanitas prae intelligitiit unioni in ra tione actualis enti talis , praei melligitur etiam exrustens, &in eius conceptu clauditur existentia. Pr batur minor. Prima omnium rerum actualitas, est esse exi:tem lae, ergo illo ab aliqua re sublato, in io,&non lorina luer intellecto, talis res manet pure potentialis, de nullatenus est intelligibilis per modum actualis entitatis. Confirmatur secundo. Clit illi humanitas, sicut quaelibet te salia, quandiu ncm intelligitur extra suas causas, nequit intelligi in ration actuali sentitatis: nam eii putum nihil, si is perexi stentiam tanquam per fornia, seu actum sorinalem, res quaelibet primo extra suas causas contii tuitur, nec erum aliud formale principium fingi potest, quo res extra suas causas formaliter conii ituatur , praeter existentiam . Sed Christi humanitas prae intellecta fuit un)oni per modum actualis emitatis, id est, ut extremum actualitatem habens, qua posset terminare unitanem cum Verbo: eigo prae inici lecta fuit extra luas caulas posita. Rursus: ergo fuit praei tellecta existens . TLIuum argumentum. Humanitas prius natum fuit producta, quam Verbo uniretur, ergo priuS na
tura exiliat. Antecedens videtur a mimari S. Thom. .pa Ileql stlon. G. arti c. ad η. consequentia veto probatur. Nam productio rei ad rem ipsam existe Iem, nata ut existentem termina turri productio enim per se lutcndit Iemue potentia ad actum existendi deduc re
Confirmatur. Humanitas in Christo vere terminat realem conseruationem Dei, licui eam turminataliae creaturae, lino dum Chri lius Inortalem vitam
degit, aceIestibus instuentus, ct ab aliis naturalibus
causis conseruabatur: ergo terminat huius conserua tionem ratione propria exiitentiae . Nam existentia diurna Uerbi non conseruatur, neque ut Quod, neq. ut, Qu9,est. n. totaliter conseruationis incapax,.sicut
S depcndentiae ab aliqua causi. Quartum argumentum . In Cluasto secundum fidem tum duae naturς actuales,& secundum proprias actuali tates distinctas, iide enim credere tenemur, non esse in Christo, naiularum confusionem, sed quod utraque natura humana, dc drinna retinet in Christo suam propriam euentiam ,& formali are , α exequitur ea quae sibi propria sunt. Ut in Concit.
aliis Conci. de in grauiss. Patrum decretis definitum habemus, ergo quaelibet earum existit sua propria
existentia. Probatur consequentia, qtuoniam perexistentiam formaliter costituitur pruna rei actualuas,
ergo si quaelibet natura in Christo retinet suam primariam actualitatem , nece. Ium est retineat suam propriam exaltentiam.
Confirmatur. Posset Deus conseruare humanitatem cum illa actualitate per quam in Uerbo est entitas actualis, sed non eit entitas actualis nisi perexi item talia, ergo in Verbo retinet propriam existen in Ilam, alias en tu inseparabilis eiIet humanitas a verbo,secundum quod est actualis entitas. Quintum argumentum, Angelus naturaliter cognoiccbat existentiam humanitatis Christi, sed non cognoscebat exissent a diuina,& increata: ergo cre taua: acque adeo czat ibi' patet maior. Cognostebat
422쪽
Albertus Magnus eadem dist. q. t. r. 6 1. Riccariari. 2. q. 1. S. Bona uentura dist. s. art. 1. q. I. Gabriel
Almainus & l)alud. dist. s. Altili oren. lib. . sumismae traei. 1. cap. I. q. S. & ex nouioribus Theologis νilli omnes, quibus parum sunt grata S. Thom. p cita, & fere omnes huius sententiae auctores ob ad praecipue in hanc sementiam ducuntur, quia noria valciat intelligere, quo pacto res aliqua aliter exi stat, quam per existentiam sibi propriam, oc intrinsecam , & quasi inha tentem : Vnde tot existentias multiplicam, quod sum rerum essent Iae, siue totaiales, siue paruales. Itaque dicum,quod in homino alia est existentia materiae, &alla existentra sormae,& alia existentia totius suppositi, & alia existenti personalitatis terminantis naturam humanam, constituemis humanum suppositum, seu personam tneque illis restat aliud, quam dicere, quod existentia etiam suam propriam ha het ex sentiam. Dicuntque prater ea, quod sicut raries substantiales suppositi cuiuspiam imperfectae sunt in esse substantia Ii, essentiali, ita & earum existentiae imperfectae quoisque sunt. Et sicut partes substantialiter considerata perficiuntur,& complentur per formam substantia. Icm totius suppositi, de intra ipsam continentur, ab eaque aliqua ratione in for man tur: ita partiales exi
sientiae partium ea tundem lecundum rati nem ex iis
sientiae perficiuntur, & complemur per existentiam totius suppositi, ab ipsaqne pendent,secudum quod
exequuntur exivcmiae officium:atque adeo qua cum
humanitatem Christi exutentem: ergo Seius exi sentiam. Patet consequentia, quia non potest cognosci formalis effectus alicuius formae, quin cognoscatur ipsa forma, sed facete existentem est formalis
effectus existentiae: ergo,&c. Sextum argumentum. Si humanitas existit immediate perexi ilcntiam Verbi, sequitur quod unio est immediate facta non in per Ena,sea in natura. Consequiss aduersatur fidei . Definitum enim comta Emichetem habemus in persona,&non in natu a faciam esse hanc inessibilem unionem: ergo , &c. Probatur sequela. Existentia non est propria soletus Verbi, sed toti Trinitati communis : est enim essentiale, 6c quid ditatiuum Dei praedicam m. ergo si humanitas unita est diuinae existentiae, seu Verbo, ut existenti, ne testim est dicamus, quod humanitas fuit unita diuinitati, ut est communis tribus personis, adest, secundum quod habet existentiam tribus per-mnis communem . . Denique ultimo haec omnia confirmantur ex eo,
quod in Concit. 7. gentiali Aelio. 6. Epiphamus quidam , cuins seni clitia minime fuit a Concilio reproba a , dili inguit naturam ab hypostas, qvod
natuta dicit entitatem existentrem , hypostasis vero subsistentiam addit. Igitur humana natura 1 Christo existens os existentia propria . Confirmatur auctori rate Damascen . libr. .capit. s. vh l Ulli
mersonem Fabri dicit Verbum assumpsisse humanitatem non existentia pris alam . Excap. I. in.
eadem sententia colligitur e nam dis inguit existenis
tiam , assumptionem , deltica II nem, ubi cum
diit metuat existentiam ab assumptione, & deific sumcit 3psum extra suas causa reponere, sed clepe que existentia partialis modum quendam habet in existentiae . Nam sicut in existentia accidenus non tione , manifeste sentire videtur, quod existentia humanitatis non est ipsam et Verbi existentiaia,
alias qua ratione distinguenda esset a deificatione, di assumptione
IN oppositum est, quod S. Thom. a. par. qucst. II.
arti c. 1. docet in Chr. sto unicum tantum, esse, Ie- periri, est loquitur aperte deesse existen Mae. violenter enim aliqui de , esse,subsissentiae. S. Thom. explicant una ipse dicat ibi personarii subsistentem esse proximum susccptiuum ipsius esse. Quod non habere potest locum te spectu subsistentiae, perquam subsistens persona consta trs. 3. Referuntur duae eelebres Theologorum sententia.
Y N hoc dubio duae sunt Theologorum extremael sentent: ae. Alic ra est S. Thom. loco nunc citat.
asseremis Christi humanitatem existere diuina Verbi existentia. Sequutur S. Thom. uniuersis eius discipuli, sed praecipue videndi sunt Ferrarie n. lib. q. conistra gentes cap. q1. Capreos. in 3.dist.ε. ec Caletan. in commentario articuli secundi citati ex S. Tho. I cuit eandem sententia Hericus Gandauensis quodl.
3. quast. 2.Αltera sententia in alio extremo asserit Christi
humanitatim exisicie naturali, & sibi propria existenua. Docent hanc sententiam Scot. in s. dist. 6.denter . substantia , di ab eius existentia, ita paristialis existentia nequit ipsam substantialem partem In rerum natura statue te, nisi dependenter a toto composito,& tota It eius existentia. Itaque in leona ct marema, deforma suas habent existemias partia istes: sed ne q. materia potest existere nisi de pedentera fornia, S ah ex incntra eius neque materia, di sorma existere valent, nisi depend cniet alo loco II p sito, scilicet, leone.
Proportionabiliter ad ista quae incommuni dicut
auctor Sctiati, procedun t in particulam circa inca nationis mysterium . Dicuntque Irim an Hate propria existcntia existere in Christo: sed quemad-n udum ex inen Ha ipsa secundum natura ordinem complenda erat, determinanda per propriam,&naturalem personalitate in humana naturae deli iam, imo & per existentiam propriam ipsus humanae personalitatis, quae est existentia communis Ioarius humani suppositi, neque aliter imiraculis seci sis humanitas existere posset in rerum natura :
cum personalitas diuini Verbi in hoc profundissimo incarnationis sacramento suppleat perfectissime vi cem personalitatas humanς, existentia propria humanitatis per se pendet ab ipsa Vetbi personalitate, ab eiusque exisscnua et atque adeo modum quem dana in existentiae induit in Christo. Et ex hac do. et lina eius auctores sufficien ter, suo iudic io,explicat omnia, quae in Concitus, & Patribus reperiuntur. In quibus quandoque Astit mari videtur in Christo
humanam reperiri exis entiam , quandoque veIO
quod Christi humanitas existit per exissem iam Verba mam cum primum cicunt, aut saltum insinuant
423쪽
dorent te ipsa,id quod haec sententia allirmat. Cum
vero secundum asserunt , intelligendi sunt in hoc sensu quod existentia humanitatis completur , di terminatur per existentiam Uerbi tanquam per existentiam totius suppositi: atque adeo reuera huma. nitas existit exilientia verbi. Quod etiam in supposito hlimano contingi linam licet humanitas ex coriapore , & anima constans propriam habeat existen-llam, per quam extitit, ut per existentiam sibi propriam , & sibi intrinsecam, existit nihilominus per existentiam totius suppositi. Denique auctores praedicti, aut caltem eorum aliis qui arburantur, quod in re qualibet, existentia ita habet rationem primi actus, oc primae formae, quod est impossibile, ut res aliqua aut sit, aut intelligatur ut entitas actualis, nisi per existentiam: ita quod nec conceptu etiam praecisim intelligi potest, A concipi res aliqua in ratione actualis entitatis,quin in tali Conceptu intrinsecὰ, & formaliter claudatur existentia . Quoniam actualitas cuiuscumque en ἰλ- tis est effectus inrmalis existentiae t comparatur enim esse ad egentiam, sicut actus ad puram poteti. tiam in ratione entis. Haec & alia nonnulla dicunt pcaefati Theologi r & Omnia haec adeo vera esse sibi Persuadent, ut eorum opposita vix probabilia tepuistem. Imo & quadam eorum absque mimidine diis eunt, sententiam S. Tnomi parum obtinere proba. bilitatis. Cum tamen omnia, quae ex ipsis retulimus sint fallit,& nescio an deberent censeri probabili . Suntque huic sacro incarnationis mysterio parum cligna, neque admodum consentanea modo loquendi Conciliorum,di Patrum. Unde non satis queo mirari , quo pacto viris doctissimis, & excellenti ingenio praedius haec, quae retulimus, tantum potuerunt placere, ut grauis limam S. Tnom. doctrinam huic
tanto mysterio consentaneam, de eius excellentiae condignam , tauta cum libertate contempserint. Non vacat in praesentia immoratι in referendis omnibus, & explicandis in quibus ista sententia in gnam continet falsitatem . Advertam tamen non.
nulla . Et priusquam in particulari descendam ad Probandam S. Tn m. sententiam, quae docet humanitatem Christi non propria , sea existentia
Verbi tantum existere. In communi conabor breuia ter ostendere huius sententiae falsitatem . Neque . vero hoc censendum est a nostio instituto alienum , cum sit admodum necessarium, ad intelligendum id quod proposuimus in hac dubitatione
Sed tamen prius aduertere oportet, existentiam substantialem nullatenus esse cum subsistentia confundendam: distinguutur enim,uel, realiter,& inter sese, & 1 substantiali natura, ut placuit Caietan. 3. P. quaest. . art. 2. vel ut placet aliss quibusdam etiam grauillimis solis distinguuntiu rationibus mimali bus. Quae res quod ad praesens attinet, non eit magni Ponderis. Quamuis uiauiori modo explicari poisit incarnationis mylietium si cum Caletan . aliis Theologis noli paucis, qui ei adhaeserunt realem, ut res a re, distinctionem inter ista constituamus.
A. . Prima conclusa. FAlia est secunda sententia,quatenus docet in re bus Omnibus proprias, & particulares reperiri
existentias. Probatur haec conclusio. Primo. Per extinstentiam, ut authores contrarii fatentur, res consti tuitur formali ter in actu . ergo si incomposito su stantiali v. g. in Petro partes eius substantiales existunt proprii S existentus, omnes etiam seorsum consideratae sunt formaliter in actu consti tutae.Ita quod materia prima est formali ter in actu,& larma similiter est in actu. Hoc autem cousequens est omnino fallam tergo falsa est sententia ex qua infertur. Pr batur falsitas consequentis vulgatissimo illo argu mento ex Aristotelica doctrina aesumpto. Ex pluribus entibus in actu non potest estici unum ens simpliciter, sed unum duntaxat secudum quid,nimirum , per aggregationemr ergo si partes substantiales suppositi. v. g. Petri sunt formaliter in actu constitutae, prius natura quam intrent compositionem totius suppositi, Petrus non erit ens simpliciter unum, sed aggregatione duntaxat. Et idem argumentum fit de quocumque substantiali composito: at quod huius compositum non sit unum simpliciter, nullus phylosophorum nisi desipiat,dicere audebit. Contem nunc hoc argumentum quidam Theologi ex iuni ribus,diuersasque ei solutiones accomodant: sed i ta earum probabilitas, si hoc nomine digna est, reducitur ad doctrinam illam paulo superius comme moratam , videlicet, quod existentia partialis non est existentia completa in ratione existentiae , sed me rata ad exilientiam totius compositi, usu
stantialis suppositi potentialis est, & modum habet
inexistentiae: atque adeo omnes partes cum existen tiis partialibus ad unum concurrunt suppositum s& unico eius ei se existunt simpliciter, & ob id ipsum totum suppositum simpliciter est unum. Haec sol
uia vehementer placet suis authotibus, mihi tamen vehementet displicet, multisque illam impugno. Ptimo. Existentia ex propria sua ratione Ita est actualitas , quod nullam habet potentialitatem terminabilem, dc actuabilem per superiorem formam : nam esse ex proprio suo conceptu actuali. ta tem dicit , nihilque potentialitatis admittit, nisi
ratione essentiae,& naturae,cui adiungitur, aqua materialiter modificatur, & determinatur in qualibet re creata: sicut omnis forma determinatur , contrahitur materialiter a potentia,quam actuat,dcinsormat. Vnde esse exilientiae secundum sita rationem perfectior est simpliciter quacunque su
stantiali forma, ut docte S. Tho m. aduertit I. par. quaest. .ar. 2. ad 3. Et hinc est, quod essentialissima
perfectio Dei est ipsum esse. Quod non est in praesenta a probandum,sed ex multis, quae in lib. de orig. dc potestate gratiae trach. 1. diximus, praesupponendum:ergo irrationabiliter aduersarii dicunt existentias partiales actuari,fc in Mimati per communemis totius soppositi exiliemiam: dc quantum ego coni eiura ali equi possum, haec ratio a nobis facta potissi. mum fundametum est illius Peripatetici proloqui; . Ex duobus entibus in actu non potest fieri unum ens simpliciter. Nam duae entitates costitutae in proprijs
essendi actuali ta tibus, non possunt actuati per Hiud
424쪽
461 RELECTIO DE CHRISTI GRATIA.
esse eiusdem commune: quoniam repuῖnat existen- stantia quaecunque illa sit nullatenus existere valet tiam actuari, vel per aliam existentiam tu perio rem, Si vero est emitentia per se: ergo materia prima per vel per aliam quamcunque formam : eo quod exi- hanc solam substantialem existentiam separata in sentia ut sic summum tenet actualitatis apicem, nec omni larma poterit sine miracuIo existere: ita quod aliunde potest determinari, quam ex parte subie- miracuIum consistit tantum in separatione mat Godest,essentiae,quam terminat,& actuat. Itaque riae ab omnI Drma, non vero in eo, quod separat illa repugnantia, quam Aristo t.& qui eius sequuntur existat. doctrinam inuenerunt in hoc,quoci ex pluribus en- Urgeo amplius rem ista,&inquiro utrum in illotibus in actu fiat unum simpliciter, non ex alijssota priori,quo materiam praein elligimus formae,&c mis,&actualitatibus potissimum pensatur,sed ex ip posito,materia vere existat per hanc suam partialemia actualitate existendi : nam εertum est,'quod gra- ex: stentiam,ita quod vere praeintelligatur existens,dus formales inferiores actuantur , & perficiutatur &ut existens ad com p sitione confluat,ad eum m per superiores et mrporeum per vegetatiuum , dum quo Sol prius natura existit quam illuminet,&vegetatiuum per sensitiuum , sensitiuum denique i licet in eodem instanti quo existit, illuminet, prius per rationale: & quidem nullum ego reputarem, tamen intelligitur existens, eo quod sin quod existit inconueniens, quod in homine multae essent for- actu lucidus illuminat: sic quaerituri an materia co mae, ex quibus diuersi isti gradus desumerentur : de currat ad compositionem totius copositi. vi existes quod inferior forma se haberet potentialiter, & propriaexisteria, vereq. pe intelligatur actu existen
materialiter Iespectu superioris,nisi Obstare,actuallin vel nunquam intelligitur existens quandiu non mistas existendit volo dicere, quod lota repugnantiaci telliguut informata, Se intra totum composica conin huius rei inde sumi tur, quod iste formae tribuerent stituta.Si concedas eam prae; melligi existentem cum
diuersas existentias, de est impos Iibile, quod exse priurnon pendeat intrinsece a posteriora, mani Astastentia,quam tribuit in serior iarma, possit in rati sequitur,quod materia prima si per miraculii ab illane existentiae per superiorem Ormam, aut superi omnis separetur substantialis forma,absq; novom rem existentiam actuari,& sor maliter perfici. Un- raculo permanebit existens, de existet quandiu ab ea de si essent in uno supposito diuersae Brmae, essent non fuerit per aliud miraculum separata illa parti fimplici ter plura entia in actu, dc non esset unum lis existentia,sicut praerntelligitur existens per eandε simpliciter. existentiam, praus natura quam uniatur λrmae: sic Hee doctrina non est voluntaria, quia si gradus adeo vi sicut existeret Sol, etsi eius actualis totaliter substantialis inferior perfici potest, & actuari per impediretur illuminatio, ut impedita videtur i superiorem: quare non poterat forma inferior, cui Christi morte, de homo etsi per miraculum ab eo ille gradus respondet, actimi similiter , & perfi- risibilitas separare turrita existeret materia, etsi omisci per formam superiorem ' Vnde nisi obstat et a- nis substantialis forma excluderetur ab ipsa:&quidectualitas existentiae quam secum affert quaelibetis, mirum est, quod a materia prima no separetur existantialis larma, nulla esset ratio, propter quam stentia, per quam potuit praeexistere unioni ad for-
non multiplicarentur substanirales larmae in m- ma.& quod desinat esse. Si vero no prςetistit unionidem supposito. Scio aut hores quosdam ex his, qui- ad λrma: neq; conci irrit ut existens ad positioncthus secunda sententia placuit, libenter admitteretis totius eompositi, explicandum restat, quare natura hane multiplicationem λrmarum , sed alij multi talem partialem exii etiam materiae primae conces etiam ex eis, qui doctius loquuntur, eam nullatenus sit:quia videtur omni no im pertinens: nam si male ad inittunt. Da nequit extra silas causas actu existere nisi depania Sed iam secundo contra hanc solutionem sicar- denter a larma,lmo,&1 toto reposito,&actuata,&gumentor . Partiales illae existentiae non sufficiunt terminata per existentiam totius compositid quae naconstituere ipsas substantiales partes extra suas cau- erat neces itas talis existentiae partialis p Sufficiebatos: ergo improprie, imo falsissime appellantur exi- enim emitentia totius compoliti, perquam &mais stentiae, & sumina cum proprietate dicitur eas habe- eria,& Omnes eius partes existant. Nihil aure oti te modum inexistentiarum . Imo est inexplicabilis sum est,& frustraneum in naturali ordine statuedu. iste modus, quod sic ostendo, cum dicimus materia Si quidem praeexistentia partium necessaria esset, primam propria terminari existe tia,inquiro,an exi- hoc argumentum leues obtinere vires: verum Minstentia haec sufficiens sit,ut ninteria prima per ipsam posito quod partes non praeexistant tota composito solam existat extra suas causas constituta, vel non manifestarium argumentum apparet. Si dicas primum : quare ergo,dicis, quod existentia rit dices, partiale in existentiam in partibus esse materiae primae habet rationem Inexistentiae, cum necessariam,vt partes sint entitates actuales, quoniast sola sufficiat exequi proprium existentiae vim- sectu existentia nulla intelligitur actualitas. Maiscium Si dicas secundum: ergo non est existenti . gniticatur haec mlutio a suis auctoribus, sed ego ea Iinrobo euidenter consequenIIam , quoniam pro- iam non video: video potius magnam eius in lassicio prius effectus formalis cxiitentiae est existens , seu riam. Et primo quod ab istis Theologis dicitur, nuru existere. Itaque tarn proprium est formale exi- laesia aliam entitativa actualitate nisi existentiam, stentiae facere rem exulentem : atque est proprium quis non videt elle falsissimum,& verae phulosophi et albedini facere albuna: Sconmino, vel haec existen- contrarium gradus enim mimalis, quem λrnia tia materiae primae est existenua per se, vel existentia praestat v. g sensitiuum, rationale, &c. nonneso in alio . Si est existentia in alio: ergo non habet mo- malis actualitas est Fateor libenter,quod existentia dum inexistentiae , sed vera est inexistentia: atque is conditio est necessaria, ut lat malis quaecunq. actua-
adeo, est actus quadam accidentalis, per quem sub- luas suum liabeat complementum, α aci Iitatis
425쪽
modum: unde existentia seclusa,omnia sum potentialia, sed nihilominus ipsa existentia non confert rei creatae actualitatem eius substantialem . Sed hoc ad formam pertinet, concurrente simul ipsa existentiae actualitate per modum necessariae conditionis, existentia enim non est larma rei, in rigore loquendo,sed quidam terminus substantialis,sicut de subsistentia dici solet. Sed hoc praetermisso, de quo statim , assignatain solutionem sic impugno secundo:
materia prima priusquam sit unita formae non eget actualitate essendi, neque oportet,quod praeinteIligatur per modum existentis, quia ut antecedit comis Positionem actualem cum toto composito, & ut naturae Ordine praecedit totius compositi formam,non raeextitit, neque praeintelligitur ut existens : nam ac suppositione facta procedit haec argumentatio quia alias, ut dicebam, sine miraculo posset existere ab omni forma separata: at praeintellecta forma i lius, eiusque existentia,per ipsam mei existentia i lius constituetur materia,& quaelibet alia pars compos ti in ratione actualis en II tatis. Haec argumentatio non potest non esse euidens, ni ii dicatur, id, quod aduersamj contendunt verum esse, di nos falsimmum arbitramur, videlicet, quod existentia sit forma essentialiter, de intrinsece constituens actualitatem cuiuscunque rel. Quam sentenis
etiam ego vix possum intelligere: neque scio quid discat. Unde sic argumentor, essentia,& λrmalis rationaturae humanae non est existere, hoc enim comm
ne est homini,equo,& lapidi: sed est esse animal rationale, noc autem homo non habet ab existentia, sed a sua forma rationali et non ergo existetia est forma coniti tuens essentialem rei actualitatem, sed, ut dudum dicebam , est terminus quidam estentiae, Zc formae necessario requisitus, ut forma actu conferat suam entitatium actualitate: neque sufficit dicere,uod existentia est actus luasenus cuiuslibet se nisum rationem entitatis:1 forma vero sum itur actua itas specifica, quae sub formalitate entitatis debet contineri, quia alias neque actualitas erit,neque aliquid extra nihil: non sufficit, inquam, hoc asserere ruoniam forma,quae dat actualitatem specifica conis: rt etiam omnem actualitatem essentialem,quam is Iibet generi cani,dc communem. Non enim gemina
formam,sed unicam duntaxat in re qualibet periti res Philosophi consti tuunt, ex qua tota rei sormalitas,& actualitas prouenit: de ob id in homine omnis ratio quantum libet communis perfectior est, quam in equo, quia a perfectiore specifica forma prouenitabanima nempe rationali , oc in equo propter eandem causam omnis actualitas per tectior est , quam in formica Praeterea Inquiro, an actualitas, quae ab existentia desumitur essentialis sit homi minecne Si egentialis est: ergo homini essentialiter competit existero
se ut Deo atque adeo cum essentiae rerum invariabiistes sint secundum essentiales rationes, cocedendum est, hominem ab aeterno extitisse, imo est concedendum, quod a se ipso existit,sicuti Deus: quoniam mises et e est ei essentiale, sicut Deo, nec vero Deus alia ratione ex se ipso existit, nisi quia ex sua essentia exi-ssit. Si vero non est essentialis ac iuIitas p raedicta,ergo aliam debemus comentari actuali tatem in ratione entis homini essen lem, ab existentia vel req
liter,uel formaliter saltem distinctam res enim certa est,& ab omni Ermidabili opinione segregata,quod
homo,&quaelibet res alia actualitatem habet aliqua
sibi propriam,& essentialem intra genus entis, de in ratione entis: nam si hanc non habet actualitatem, nullam sane habere poterit, siue in ratione substantiae, siue in ratione animalis, siue in quavis aIia, vel generica, vel specifica ratione. Nam sicut id, quodena non est,nihil est: ita quod actualitatem entis es.sentialiter non continet, ullam habet actualitatem.
Neque hoc maiori probatione indiget, cum sit ex is
manifestissimum. Sed iam ulterius nostram primam conclusionem, tertium,& id quidem non debile,argumentum confirmat etsi praecipua eius vis ad praecedens argumentum debeat reuocari) sequi tui ex contraria sentetia, quod equus, leo, &alia omnes inferiores creaturae formas habeam tua natura i m mortales ,& incorruptibiles, sicut homo formam habet sua natura, SCabsque speciali dono Dei incorruptibile . & immo talem, quod in Conc. 3. Lateran . definitu habemus. Consequens manifestam hahet absarditatem, nulli, vel mediocriter sapienti incognitam:ergo,&c. Pr hatur sequela. Leonis λrmae propria,& particularIs competit existentia, sicut competit sormae hominis sanimae videlicet rationaluergo eodem modo λrma leonis incorruptibilis est, sicut anima rationalis. Et idem argumentum fit de formis aliarum rerum. Dices , non eodem modo competere existentiam formae leonis,atque rationaIi animae,quia existentia sermae leonis est imperfecta existentia autem animet
rationalis simpliciter est perfecta, per quam subindorationalis anima a corpore separata potest realiter existere. Contra et mel imperfectio existentiae, quae propria est leoninae Brmae, cosistit in hoc, quod partialis est,& sua natura ordinata ad totu com positum τvel quia non potest per se constitue te formam leonis existentem nisi dependenter ab alia existentia,nimiarum ab existentia totius. Prior imperfectio nihil ad
rem attinet , quia communis est etiam animae rationali, quae sua natura pars est totius hominis,&cum ' omnibus,quae ad ipsam pertinent ad totum nomin. essentialiter ordinatur: sic adeo,ut quida ex docti tibus modernis etsi mea sente ita falsissime dixerint, in sui productione per se 1 toro pendere composito. Secunda vero imperfectio, ut praecedenti argumen. to probaui, est fere inintelligibilis, tum quia est comtra rationem existentiae, quod non possit lacere per se existentem formam, cui adiungitur et tum etiam quia authores contrari, hactenus non explicuerunt, an prius natura, quam intelliga in exist elui 1 totius compositi, v.g. leonis, substantialis eius λrma praeis existat per suam existentiam partialem,nec ne I nam si non praeexistit,impertinens est partialis illa existetiar si vero praeexistit,sequitur inconueniens illarum, videlicet, quod forma leonis possit sua natura exist
rea corpore separata,sicut existit rationalis animais. Item sequitur inconueniens aliud non minoris conis
siderationis, ni miri, quod Brma leonis incipiat esse per creatione, sicut rationalis anima. Quod sic probo r forma leonis no pendet in sui productione a toto composito, ergo verὰ producitur per se, ipsaquo immediat esuam terminat productionem: & producitur secundum se totam , dc secundum Omnem sui
426쪽
entitatem,ergo creatur. Prior consequentia est euidens, quia id, quod independenter ab alio producitur, per se producitur. Et consequentia posterior cunctis vere coctis est in propatulo: productio enim qua producitur totum aliquod ens, siue partiale sit, uueto tale, creatio est: nam creatio quid aliud est, quam totius entis productio 2 Antecedens vero probatur. Non pendet a toto composito in suo esse: quia prius
natura esse habet,ut dicunt authorcsc6trarii, qilam totum compositum esse habeat. Res autem quςlibet
scut se habet ad esse, ita se habet ad produci,& fieri,& quo non pendet in esse, non potest per se pendere in fieri, nisi ut plurimum tanquam a dispo sitione quadam, Sc quidem remota, quod non est ad propo
Forsan recurres ad operationem, quam habet rationalis anima a corporeo organo,& instrumento inde pendetem,quam Operationem in leonis anima minime reperimus. Sed hoc impertinenter ad pr politum adducitur,vb causam Inquirimus ob quam cum leonis anima propriam sortiatur existentiam , sicut anima hominis, non competat ei similis operatio. Et scut ex operatioue,qua habet rationalis auima a corpore inde pendentem, a posteriori colligiis mus,eam propria pollere existentia,in qua non pendet a corpore, neque a toto coniuncto: Ita ex eo quod in leone nullam huiusmodi experimur actionem , emcaci consequutione deducimus, eius animam non actuari propria,& partiali existentia,qua prius nat ra existat,quani totus leo,sed quod existit potius per existentiam comunem totius compositi,& no aliter. Quarto tandem , dc ultimo probo conclusionem statutam , de specialuerargumetum procedit in homine. Si in homine praeter existentia animae rati natis aliam existentia totae humanitati communem comentamur, vel illa ex: stentia corporea est, vel incorporea, sed neutru horum dici potest: ergo,&c. Propositio maior apparet euides,nisi dicamus,quod illa existentia est composita, sicut & ipsa humanitas, cuius altera pars est corporea, & altera incorporea:& ita iam ab intento recedimus, quia non constitutiamus aliquam existentiam communem,sed duas paristiales, atque adeo tota contraria doctrina rueret: omnes enim existentiae in homine essent partiales,&nci responderer toti composito sua specialis existen
tra,vt aduersaris contendunt. Probatur aut e minor.
Et primo, quod non sit corporea,videtur manifestu: nam anima rationalis, quae spiritualis est,&incorporca, nequit existere per corpoream, & materialem existentiam. Quod praecipue est manifestum in horuΤheologorum doctrina, quae docet,existentiam esse
erutri actum, vcramque formam , vereque actuare, & informare illam ementiam, cui dat exister . Praeterea secundo, quod non sit spiritualis illa communis existentia,sic probo, Primo totum compositum ex corpore,& anima resultans,non est pure spirituale : non ergo actuabile est per existentiam pure spiritualem , qua per se primo proportionata sit ipsi toti composito. Hoc vltimum addiderim propter
existetiam animae rationalis,quae toti composito humano communicatur, cum sit spiritualis, sed hoc nomitum, quoniam eius spiritualitas non ex toto comis
polito, sed ex ipsa rationali anima, ad quam per se Pruno pertinet, pensati debet. Deinde secundo. Si illa esset spiritualis, sua natura
incorruptibilis esset, atque adeo redderet totummis positum incorruptibile,& immortale. Uel, ut minimum, infertur magnu absurdum,nempe,quod quoties corrupitur homo, deliruatur aliqua eatitas Q,
statialis,oc spiritualis, magnamqi videtur praesieferre absurditatem,dicere, quod substantialis entitas spiritualis,& immaterialis per se pendeat in sui conseruatione ab entitate corporali,ita quod destructo corpore humano necessum sit, ut ipsa quoque destruatur,& quod sua pioinde natura sit corruptibilis: nam carotum corruptibilitatis fundamentum materia sit, quiet ob sua vagum,& insatiabilem appetitum, veluti
adullera viro,sormae,& composito machinatur malum, ut Arist. t. Phys dixit, res spiritualis,quae omnis
est materiae expers, nequit non esse sua natura incorruptibilis,&immortalis. Ex his omnibus, quae diximus, infero veram esse conclusionem primam, v
ramque proinde S.Th. sentetiam,quae docet, totum composivum, & omnes eius partes, ac Omnia quς ad ipsum intrinsece pertinent, unica,&eadem extiteresibstantiali exi stetia. Et praeter mitto innum ra,quae fieri possent pro hac conclusione argumenta: nam quae proposui videntur esse praecipua , continereque
capita aliorum argumentorum omnium a
Humanitas in Christo non propria , sed Uemi
existentia existit, nulla tenus de subsistentia i quor in hac conclusione, sed de existentia duntaxat, prout a subsistentia distinguitur, nam si de subsi sten tia praesens intelligeretur conclusio, no probabilem opinionem, sed certam fidei contineret veritatem . Probatur haec conci. Primo ex Concit. 6. generali Achio. t I. in Epist. Sophromi Hierosolymitant valis de grata,& probata uniuersis S.Concit. Patrihus. In qua haec habentur : In illo itaque, scilicet in Verbo, non Da semetipsa, habrut exissentιam Unam . Loque baturque grauissimus hic Pater de Cliri sti humanitate,ut legenti constabit, ergono propria, sed Verbi existentia substati ii humanitas Christi existit. Non satisfacit quorundam solutio dicentium , existentiae nomine subsistentiam intelligi,nam Iieet negare nodebeamus, quod potissimum intendebatur ab illo Concilio, & ab uniuersis eius Patribus definire ad uersus Nestorium, de alios haereticos duas naturas verῆ,& realiter una, & eadem subsistetia Verbi pe
sonaliter subsistere,voluntarie tamen asseritur,quod
non aliquando saltem incidenter Patres illius Concilii de ipsa loquerentur exi stentia, & cum verbum , existetla,habeatur expressu, irrationabiliter ad subsistentiam c6fugitur: praesertim eum Nestori j error multo apertius,& euicemius con futetur, si dicamus Christi humanitatem non solum subsistere diuina verbi subsistentia, sed &increata quoque eius existentia existere ἶ nam hac ratione maiorem, & strictiorem, magisq. substantialem unionem inter verbum ,& humanitatem constituimus, ac proinde magis a Nestoriano errore avocamur. Neque vero fatis
explicat Sophronij rnentem,qui dicit,nihil aliud ibi
intendi , quam quod humanitas non prius tempore extitit, quam verbo stetit unita : nam licet ipse nota
negauerim ,hanc veritatem fuisse ibide per se primo
427쪽
intentam, assero tamen Sophicinium inde hanc vera ratem maximὰ confirmasse. Quoniam, inquit, humanitas nul Ia propriam unquit exstientia in habuit , sed per Verbi existentia semper extitat, unamqὴ communem c u Verbo existentiam sortitur. Sed dicunt tandem auth res nonnulli,quod Christi humanitas, etiam si propriam habeat existetitiam, existit nihil minus per ex. stentiam verbi, qua tenus Verbi pers Dalitas, per quam terminatur,pecilliarem habet exinentiam, quam ipsi humanitati communicat quae doctrina lupe tuis iam fuit a nobis insinuat .veruntamen hanc solutibnem expugnant omnia illa, quibus ostendimus circa conclusione praeceden- em no e si e multiplicandas partia Ies e Tluentias, neque unam existem iam compIeri poste,&actuari per aliam. Sed specialiter hanc mi utionem ampugno,&inquiro ab aui horibus huius solutionis, num huna nitas per propria existentiam prius natura extiterit, quam fuerit verbo unita, cu qua extiterat per Verbi existentiam, vel non. Si primum dicant, mana feste Ioquuntur cotra Sophronii sententiam , grauissimo
Concilio probatam, quoniam fatentur re ipsa, quod humanitas propria ex ille tia existi, cum no pondeat ala existentia vel , in hoc quod actu extra sua Sca fas existat. Nam si in primo unionis initanti fuit verudicere, humanitatem existere propria existetia prius natura,quam Verbi personalita te ter minaretur, necessiim est c5cedamus, qilod humanitas, ri' hoc quod est actu extra suas canias existere, minime pendet a Verbo, nam si penderet,non prius cxilleret, quam ei esset communicata propria verbi existcntra, atque adeo si tunc no pendebat, neqtre modo pendet. Et ex consequenti non vete dixit Sophronius, Christi h manitatem non in seipsa , se a m verbo exiitcntia mahabere: hic enim dicendi modus manifeste designa edependentiam humanitatis a Ue ibo in hoc, quod est actu existere. Si veto respondeant, non prius natura humanitate ex tuisse, qua Iuerat a verbo assumpta,& quod existentia humanitatis non fuit suiliciens ea costituere in actu extra suas causas, nisi ut comuncta personalitati,&ex lietia diuina verbi. Si haec, inqua, dixerint, ruit prFipuum eoru sententiet fundamentum et ob id enim contendunt humanitatem propria existentia existere, ut tueantur humanitatem prius natura, quam assumeretur . verbo, fuisse vera, rea- Iem,&actualem entitatem, ut posset habere ration εextremi assumendi, Verbo: at si dicant, humanitalem non prius natura extitisse, quini Uerbo fuerit unita, ruit hoc iundamentum, funclitusq; eorum sententia subuertitur; non enim saluant, quod intendui, videlicet humanitatem, prius qua allu meretur, tuisse actualem entitate in . Item sic urgeo, si doctisIimus Sophronius dixisset duntaxat humanitatem unania
habere existentia in verbo, aliquid apparentne solutioni praefatae tribui posset, at non solum hoc dixit, sed quod non in semetipsa, sed in illo unam existenis iam habet: excludit his verbis omne aliam existentiam ab humanitate, praeter illam, quae ipsi est communis cum Verbo, & in Verbo: ergo non e it ratio isnabilis i Ila λlutio. In latius adhuc pressius,& urgentius ex hoc testimonio collaria sentenua confutabo.
Sed iam secundo probatur eadem sententia ex S. Leone Epist. il . ita dicente: Natura qui pe m a non
i amet assumptione crearetis. Quid clarius pro h a
vetitate uici potuit Nam ex his verbis constat, quod creatio. i. productio humanitatis Christi, a Gmpti
nem praesupposuit: ergo Christi humanitas nullum
accipia esse, nisi depend-r ab assimplione. Ex quo tui sus colligitur, quod non propria, sed existentia Verbi existit: nam totum esse, quod ex vias Iumpti nis humanitati competit,est ipsum esse verbi. Dices S. Leonem nihil aliud intendere praedictis merbis, qua quod humanitas non prius tempore extitit cre ta, quam fuerit a Verbo adumpia: admitto libenter,
hanc fuisse praecipuam S. Leonis mentem , sed quod de Sophronao dicebam , nunc de Leone doctissimo
dico, ne pe, quod ad intentum praecipuum probandum, assumpsit doctrinam,& rationem communi rem,& magis generalem, nimirum quod creatio h manitatis m suo termino, de in facto esse ab assumptione de pedentiam habuit, quod nos supra q. s. a. 3. oub. . in solui. aes a. adhibito quodam exemplo uberius exposuimus: hoc enim manifeste denotant illa Leonis vel ba, nisi a proprio sensu dist rahatur,scilicetit assumptione crearetur, puta humanitas: non dixit,mauumptione, sed assumptione, ut denotaret creationis dependentia ab ipsa assumptione. Expendantur etiam illa verba,it prius creata: sensum enim formalem reddunt istum, scilicet, quod non fuit assumpta ut prae exist ins secundum existentiam propriam per creationem acceptam. Ego plane nescio, quibus verbis potuit S. L . sententiam istam aperitus exprimere. Easdem fere verbis usus fuit Fulgentius lib. de Incarn.c. s. quae paulo pos referemus. Hanc d nique sententiam docuit expresiod Damascen . lib. 3.
Sed iam rationibus agamus, sitque prima ratio: Si humanitas Chtisti propria existentia . 6c si hic on naturali extitit, sequitur, quod B. Virgo non est so maliter appellada Dei serui rix, dc Mater. Consequeseit haeresis in Concis. Ephest. n. . oecan. 3. de in Conc. 2.& I. Constan. que s.& 6. generalia dicuntur, dein Conc. La Ieran. I. De qua re lcgatur S. Th. . p. q. F. a 4 dc F ergo contraria sententia non tam conissentu fidei , di facto Incarnationis mysterio, atque S. Tho m. doci tanae . quam in nostra conclusione proposuimus
1 iobatur sequela. Tota Christi humanitas secum
dum animan secundum corpus praeextitit assumptioni, ita quod anima prius natura fuit creata,& t ta humanitas prius natura fuit concepta, qtiam assu meretur a Veibo:& hoc totum concedunt autho rescotrariae sententia, ut tueantur humanitate priusquaassumereti ira Vel , veram,& actuale fuisse emit tem, actuale', assumptionis extremum οῦ ergo prius natura, qua Deus esset horrio,& homo Deus, peractu fuit, de ..bsolutum totu officium, & uel creantis an mam,& B. Virginis totam humanitatem concipiemiis,& ganeralis. PrCbatur euidenter hςc consequeri lia, quoniam totu officium maternum a B. Virgine in Ciuisti generatione exhibitu non ailingit assumptioitem humanitatis cum Verbo,.hocen in non ad
Virginem generantem, sed ad Deum mirabi Ita operantem attinuit, leo totum eius officium substitit in productione humanitatis, quae vera idcirco ruit g Deratio,quia ipsam humanitatem produxit tali pi ductione, quae nisi diuina praeue uiretur actionO ,hum
428쪽
humanum etiam emceret suppositum: sed tota productio humanitatis fuit absoluta , & consumi nata , a me assumptionem, eo quod humanitas habuit totuesse, de essentiae, de existentiae sibi debitum in ratione humanitatis, priusquam aut aeretur a verbo: ergo antequam hi manitas assumere iura Verbo , cessauit rota humanet generationis actio: sed tunc neque erat Deus, neque Christus, sed humanitas: ergo beatissima Virgo humanitate genuit,non Christum, neque sua a ctione ipsum Christum attigit . Contirmatur, si fingamus per aliquod temporis instans humanitatem a B. virgine productam extitisse absque aliquo sep posito, sed propria humanitatis existentia Ierminatam, nullatenus dici posset Beatissima vi Ninem genu ille Christum,& Deum, sed eius duraxatum anitatem e sed idem prorsus est,quod pracedat
mel duratione temporis, vel ordine naturae: ergo ex
illa seni etia praedictum sequHur m conuenien S. PI ho minorem . Supposito, quod prius naturae ordine fuit contum mala hum nitatis generatio, quam ipsa humanitas alsumeretur a Verbo, per accidens fuit eiusdem humanitatis generationi, quori humanitas in eodem initanti, vel in tempore postea sequentia Uerba astu meretur. Eigo non magis Beata virgo potest nunc Dei Mater appellari, quani vocaretur 4n illo casu conficto, videlicet, si non in eodem instanti , sed in tempore sequenti verbum humanitate
Si dixeris, quod si in illo met instanti, Verbum noassumpsisset humanitatem , actio Beatiss. Uirginis, qua concurrit ad generationem Christi terminatur ad proprium suppositum eiusdem humanitatis, ab assumptione autem quasi impedita fuit eius actio, de humanitas non proprium , sed altius suppositum fuit ad cpta , ni nurum ipsu in Uerbi suppositum bene haec se habent: sed quid obsecro ad algumenti facti solutionem conferunt Ex his enim nihil habemus
aliud, quam quod impedita fuit actio generarii a B. Virginis, ne proprium terminum ultimu, humanum scilicet suppositum attingeret, non vero quod ipsa sua actione, quid amplius effecerit, quam huma nitalem pratexistentem assumptioni, dc in illo conticho casa etiam supponamus, quod impeuiretur vi ima actione ad suppositum humanum perueniret: oc ergo impertinens est ad veram generationis Christi La Iuandam, neque vero quidquam te fert anserere, quod Uirgo sanctiss. non aetiuitatem alia habuit in Christi generatione, qua inanistrare, & praeparare materiam . De qua re alibi est tractandum. N m inquam, hoc refert inam siue hanc solam, siue alia me iam activitatem tribuerit, necessu est,quod circa Verbum, imo dc in Verbo, habuerit eam, nam si circa solam humanitatem virgo Beat. Officium g nitricis exercuit, qaa proprietate potest cocedi, quod
Christus conceptus est ex Maria Virgine, ει quod Maria Virgo concepit Christum , dc ipsum Deum senuit Expendat Theologus hoc argumentum, de
solutionem eius probabilem qu erat . Ego enim non inuenio , sed euasiones quasdam friuolas, qua I consulto propter grandem earum insufficientiam praeis ter inuto,dc absq; vlla dubi latione existi ino, Sophr.& Fulgent. Ioc. t. intellexisse hoc esse necessarium ad saluandum hanc veritatem, quod B. Virgo, vere, proprie,de sormaluer genuit Deum . Legantur attente verba Sophronii, Se eorum c6sequentia, dc apparebit quam sit verum id quod diximus. Inter alia haec dici t Sophronius. Simul quippe
caro, simkl Dei Verbι caro. simul caro animata rauot a. Iis, simul Dei Verbo caro animata rationalis ,simni Dei Verbo caro animata rationalis. In illo itaque, G non in Ametipsa habuit ex flentiam et iam. Er paucis Interiectis, quae a proposito non diuertunt, subiunxit. Ex
mulatabιti namqke, s virginali sanguise Ianciae atque immuιιLIa Vicinis Mariae Verbum veri fatium est
didit. Nasi inr Deus homo humana corpore simila is habitu animam rationalem,s incorpoream habens, quod irae in semetipso, G nequaquam aliter rationatiam πιι orruu, G Vισι nem generantem conservault, O theolo con, idest μι entirici m eam ρrπrιe, G veriracuer demonstraui ι . Omnia haec verba sunt ponderanda, leo hac ultima praecipue, scilicet quod ipse in semetipso ra ιonalι ammaurthir. tu, dco quibus verbis contiat, sacru Christi corpus m 1 ploua et verbo fuisse
anima rationali animatum. Hanceimia vian habent
illa verba, in semetist b, lucit, non priusqua tu assum re tui, sed in et si uni pcione humanam edecit carnem, di rationali sp: ritu ammauit. Et hinc mox Sophro isnuis in t ait B. virginem proprie, de veraciter Dei genitricem fuisse vocatam. Intelligens plane improprie Dei gcns ἰricem appellandam fore, si humanitatis gcncra io, dc productio, no in ipsio verbo facta fuisset. At sine dubio non calo Christi in verbo animata , si verum est, quod sicunt auctores contra j, scilicet humanitalcm priusql Iam assumeretur creatam, seu pioductam propria existentia substantiali
extitisse, nam tunc infla verbum , de extra verbum animatio fieri debuit: siue prius tempore, siue prius natura iiDc comingeret, nam hoc cit per accidens, de
illud per se,& nccellario est te qui si tu , quod Christi
caro non nisi in verbo lucrit animara, neque extra Uerbum fuerit caro animata rationa Iis: ina , neque
luerit caro simpliciter, nasmul, inquit Sophionius, caro, S. simul, lnvim, μι caro, ela non de sola temporis simultate, sed de simu Itale iam uimoda, etiam se cundum naturae' ordine loqui Sophronium ex verbis citatis,& pon clerat: scit imuia scitum, neque aliud intellcxit Fulgentius iam cisalus cum dixit μή cceptis carnis mi conceptro virginalis . Acceptib carnis, id εpollet, quod assumptio carius, ut ex contextu liquer,
de in eodem sor malissimo, sic punctualissimo sensu loquutus fuit S. Leo cum ci xit, Chrιβι humanitatem assumptione sitisse creatam , creationis nomine comprehendi , oc animae creationem , de totius humanitatis generatIonem .
Non possum non fateri, hoc argumentum apud me adeo esse magni poderis, ut nisi aut horitas Theologorum, qui contrarium dixerunt , quae magna est, de grauis, me in debito modestia ossicio contineret rcoiit ratiam nostra conclusionis sententia, ec improbabilem, de parum fidei cosentaneam censerem, sed neque licet, neque libet tu to rigore uti, unde sat fuerit dixisse noIiram sentem iam seu ut dicam verius S. Th. esse valde probabilem,& quam plurimum H- dei Catholicae consentaneam, an vero maiori digna
sit certi ludinis quali tale,& contraria sententia aceta biorem mereatur censuram: aliorum esto iudicium.
Secunda ratio. Fieri potuit secundum absolutari Del
429쪽
Dei potentia mi, quod humanitas existeret non propria , sed Verbi tantum existentia: ergo credendum est ita de facto contingisse. Patet consequentia , quia ex hoc quod humanitas existat per existentia Uerbi, quam plurimum ipsa humanitas digni ficatur:ac proinde Christus inquantum homo, imo & tota ipsa natura humana per Christum reparabilis in suo capite Christo praeclaram indueret excellentiam ,ergo valde rationabile est credere, ita factum esse, si fieri Potuit,nam credibi Ie eit,Imo Oppo situ nulla ratione est credendum,voluisse Deum in hocmysterionat xam humanam miris modis dignificare,&extollere
Ec quod in ipsa summo modo polIibili habitaret
omnis plenitudo ominitatis corporaliter. Antecede vero probatur, existetia non est essentialis perfectionaturae creatae. sed terminus quidam comples,dc terminans ipsam naturam, sicut personalitas, seu subsi- sentia:ergo sicut potuit Verbum vicem subsistentiae creatae suppi e re per suam increatam subsistentiam , potuit etiam supplere vicem existentiae humanae pediti creatam,& infinitam existent lana. Tertia ratio. Ex contraria sentemia sequuntur ali quot inconsententia, quae non videntur bene cosm-ta re cum doctrina sana, & cum modo loquedi Conciliorum,& Patrum: ergo falsa sentetula est, &lsige probabilior est S. Tla.doctrina. Probo antecedens. Sequitur ex illa sententia debere concedi, quod in tristo est duplex esse,creatum scilicet,&it creatu τatque adeo quod Christus non sit unus simpliciter.
sed duo, ut optime deducit S. Th. s. p. q. I. ar. 1. iurato articulo,sed prςsertim in argumento. Sed conis arao hoc autem uti inlu,qui assereret, erraret infideresset enim hςreticum dicere,Christum non esse unusimpliciter. Ad huius primi in couenientis exactam comprobationem recurrat diligens lector ad illam rationem pro conclusione priana informatam, quae innititur illi vulgato principio, ni mirum , quod ex duobus entibus in adiu no potest fieri unum ens per se. Et ex omnibus,quae in huius principii corrobora tionem ibidem diximus, inferat Christum non esse sinpliciter unum, si in eo conItituatur duplex es Ie existentiae. Sequitur secundo ex eadem sententia conceden ἀduim esst, Christi humanitatem non existere in ver- , sed in semetipsa. Theologus qui cosequens istud
ncederet,audacissimus haberetur ab his,qui de s na doctrina pro dignitate censent qua enim ratione co ncedi debet, hominem simpliciter esse Deum, ac Deum simpliciter esse hominem, si absolute conce-drimus humanitatem non in Deo, sed in seipsa existere ergo,&c. Ruthores contrarij cum sint vere disti,& sinae doctrinae valde affecti, illud cosequenx non admittunt . Sed ego illud manifeste probo, humanitas non existit existentia verbi, ergo non existit
in Verbo; nam quid est existere in aliquo,quam existere per existentia eius,& dependenter ab eius esse Dicunt praedicti Theologi,quod existentia humani tatis habet modum inexistentiae in Christo,& ita subordinatur existentiae diuinae,ab i piaque quodammodo actuatur: S ita humanit M taudem existit per ipsam verbi existentiania . ,
Sed haec solutio i m pugnatur efficacissim8 ex his,
quae diximus circaPruna conclusionern,quibuSpr
bauimus existentiam minime posse me istentia ra-
tionem subire: unde omnia,quae ad hoc propositus ibi diximus, huic loco sunt accommodanda, ad probandum quod contraria sententia supposita conse
quenter debeat concedi , Christi humanitatem non in verbo, sed in semetipsa existere .
Denique pro ista conclusione legatur S. Thom. Ioco proxime citato, & expendatur ratio ab ipso ibiadem exposita,quet huic innititur pt incipio,vidclicet, esse existentiae non ad naturam immediate, sed alsuppositum pertinere. Quae propositio magnum habet in philosophia fundamentum i concedunt enim peritiores Philosophi, & Theologi stabitantialem
naturam neque esse, neque operari posIe,nisi in lapposito terminatam,& completam: ergo consequenter dicere tenentur,quod natura si vi iaculis seclusis non est capax existentiae, nisi praeintelligatur term nata, completa in supposita . Et confirmo. Sequitur ex contraria sentemia i , quod natura priusquam sit in supposito terminata, ct completa polIit operari, imo α de facto operetur operationes Instantaneas, quae sequuntur necessari ad ipsas formas naturales . Probatur. Subiectum quod est capax existetiae,potest esse operationὲS principium , secundum quod est existentiae capax, quia sicut res se habet ad esse,ita se habet ad operari: ergo
cum nullus mediocriter doctus dixerit unquam, nais turam prout anteuerti suppositatem terminatione, esse principium operandi et fatendum est consequenter naturam non esse immediatum existentiae sust
ptiuum,sed existentiam ad suppositum,ut ad immediatum,ac proximum subiectum sole referendania Aduertat Theologus Thomisticae doctrinae bene a Lfectus, quod Doctor Saoctus in hoc a. ar. q. II. .p. retractasse sementiam , quam docuerau in quaeli. de union. Uerb.art.4. ihi enim sementiam secundo I a nobis propositam docuisse videtur, sed in hoc 2.art.adeo aperte contrariam docuit, ut coecus sit qui non videat, & imponit S. Thom.crimen magnum , qui cum facit oppositae opinationi. authoreuia .
Ρ Ossibile fuit secudum absolutam Dei polentiam,
quod diuinum Verbum assumeret humanitate existentem per pi opria m, & sibi connaturalein exi stemiam. Hanc conci usionem intelligo in hoc sensu, quod humanitas assumpta retineret hu uatural in existentiam, ita quod subsistentiam tantum a Verbo susciperet. Negant hanc conclusionem nonnulli S. Thomae interpretes, qtiam uis non Omnes propter eandem rationem, quIdam enir dcirco negam hac
conclusionem, quia existimant non esse poisibilo, quod humanitas existat misi prius sit completa, terminata aliqua personalitate, & subsistentia, suo creata,& propria, siue increata, dc diuina: arbitrantur enim ni Theologi, quod sicut inter po thmiam, vi suam, & visionein es intrinseca,&esientialis habitudo, sic adeo quod visio in nulla potentia alia re cipi potest, ita inter suppostum, & existentiam intrinseca,& essentialis est habitudo: unde censeti t suppositum eae unicum,&solum existentiae suscepti
430쪽
tia in humanitati, non communicando ei suam divi.
Alij vero alia ratione mouentur, videlicet quia noest fatii bile , ut verbum communicet subsistentiam
humanitati, non communicando ei suam duit nam existentiam.
Alii denique Theologi eo mouentur, qaea existe
tia est ultimus terminus, ultimumque naturae coplementum, praesertim secundum S. Th. doctrinam, naScot.& alii quos pro seclida opinione superius circa prin ci pili huius dubitationis citauimus, non existentiam, sed subsistentiam dicunt ultimum esse naturaeterminum , unde colligitur, quod si humanitas petabsolutam Dei potentiam ab omni supposito separata existeret: existentia constiti eret Illam ultimo complemento terminatam: atque adeo redderetinis
commimicabilem, interminabilem, & inassumptibilem,&confirmant: subsilientia idcirco reddit naturam omnino incommunicabilem ,& in assumpti-hilem, quia est terminus totaliter, complens, & terminans ipsam naturam,ergo si postentia est ultimus
naturae terminus, ultimumque eius complemetum , formaliter constituit naturam plene terminatama ,
atque adeo interminabilem , & in assumptibilem a
Sed his omnibus non obstantibus, nostra tertia e6clusio nobis probabilior apparet. Et pruno, quod
humanitas capax sit immediate existentiae, necne, ad velificandam nostram conclusionem non admodum refert, quoniam in conclusione conditionatim loq ui mu r, si daretur humanitas i ta existens.
Sed praeterea existimo satis esse probabile, noriatam intrinsecam habitudinem inter suppositum, de existentiam reperiri, atque est inter potentiam visi-uam,& visionein: visio enim cum sit actus vitalis, formalem importat habitudinem ad visivam potentia, a qua vitaliter elicitur: quae ratio inter suppositum, S existentiam locum non habet: est quidem habit do secundum ordinem naturae proportionata, & ne incedario seruanda : eo quod natura quandiu non est per subsistentiam terminata, incompleta est, & imperfectum habet statum. Et ex consequenti non satis est proportionata ad suscipiendum existentiς a cluna, qui est omnium actu mi perfectii simus, postulatque proinde susceptruum perfectum, re completum; sed tamen infinita Dei omnipotentia fieri potest , ut hic ordo mutetur,quia solum sumitur ex ratione debitae proportionis, ex parte subiecti presupponendi,pot ritque diuina omni potentia fieri, ut existentia immed tale in ipsa suscipiatur substantiali natura. Et quidem si anima rationalis, quae neque suppositum est, neque completa natura, sed substatialis naturae pars, absque mi iaculo, imo secundum ipsias naturae leges capax est existentiae suscipiendae: qua re in tegra,& totalis natura, humanitas scilicet a supposito separata
non poterit miraculoso per existentiam terminari, re actu exti assas causas constitui Hae ergo supposito, probatur conclusio. Humanitas sic existens, terminabilis manet,&complebitis
per subsisteni iam persionalem: ergo quid impedit quominus terminetur, & compleatur per diuinam Verbi subsistentiam. Si quidem existentia austriet ab humanitate dependentia,quam linet a propria personalitate, suppleretque vice personalitatis, coplendo
illam naturae dependetiam, quam habet a suppositor libentissime ego faterer, quori redderet humanitate vlterius interminabile, atque adeo ina stuptibilem; cum tame relinquat in humanitate dependentia naturalem, quam habet a suppost to. necessum est illam ulterius terminabilem,& complebile esse fateamurroc ex consequenti cum ex parte diuinae subsistentiae nihil desit,quo minus possit illam naturet dependentia complere,& terminare, rationabile est oleamus,
illud c sse possibile ι vel quod ostendamus repugnantiam, quae ex parte ipsius creatae naturae reperitur.
Sectindo probatur ista semen tia. Bene intelligitur posse Deum comm icare subsistentiam,& no existentiam: ergo intelligi quoque valet comunicatio subsistentiae personalis in humanitate perexistenti ere ta in prae existente. Antecedens probatur, comunt c tio subsistentiae praecedit naturae ordine existentiae communicationem, secundum S. Th. doctrina incit. q. 17. ergo cum prius non pendeat necessario a posteriora, saltem secundum absoluta Dei potentiam commode possumus intelligere, quod diuinum verbum suam illi praeexilieti humanitati communicaret sumsistentiam , non communicando ei existentiam . Ex his mortua coni rariae opinionis absque difficultate manent soluta, si legantur haec altente. Ad te trium otiuum specialiter dicimus, quod existentia est virimus terminus. vltimumqι complementum natum
secundum S. Th. in hoc sensu, quod ex naturet ordinaprς supponit naturam completam,&terminatam ira suppositor non a me quod ipsa existentia substantiale natura compleat,& terminet; hoc enim ossicium est subsistentiae, Jcnon existentiς,nam existentia nullum aliud complemetum praestat, qliam ipsam naturam,& omnia quae ad eam pertinent, constituere simpliciter in actu extra sitas causas. Unde si fingamus h manitatem existere ab omni separata supposito, dicere consequenter debemus, eam non es Ie plene te minatam, A con pleram: atque adeo permanere te minabilem per subsistentiam diuinamia.
Posset haec solutio, de doctrina iuuari ex eo quod existere diuinum, quod participatur in existentia
creata, non reddit diuinam naturam incommunicabilem, communicatu r enim existens deitas tribus diuinis personis: ergo creata existentia ex propria existent is ratione, nequit rcddere na turam creatam in eo municabilem suppositalitere nam si hoc non comis petit existentiae diurnae, quae est perfectissima in mistione existentiae, non est cur competat existenti creatae, secundum propriam existentiae rationem, sed ne cessum est illi coueniat, prout coniungitur cum pe sonali, seu supposi tali existentia-, .
Sed obseruandum est. quod assumptio humanitatis ad Verbum in tali casu alterius estet rationis, ab assumptione,quae de facto contigit: quod est manifestum, cum illa assumptio in sola subsistentiae comis municatione sisteret, ea autem quam de facto veneramur,& credimus, ad comunicationem etiam exi.
stenti et pertingit. Et praeterea illa data hypothesi, ego
nullatenus concederem , quod humanitas existeret
per existentiam verbi:& quod propria humanitatis
existentia, haberet in existentiae modum, ut concedulsecundae sementiae aut hores de tacto coringere. nam talis in existentiae modus non est explicabilis, neque intelligibilis, neque vero subitati alis existentia capax