장음표시 사용
321쪽
pugnet Quamobrem licet magna sit apud Iurisperitos Glossae aviboritas, non tamen adeo absoluta est,ut ei standum sit, nisi quatenus alicui innititur legi, sine qua erubescunt loqui, postquam igitur Glossa nedum lege,
Canone aliquo munitur, imo textus rationem violar, ordinemque peruertit, eius sententia flocci pendenda merito erit, veram esse C. Baroni j assertionem sacri Conciliitestimonio roboratam, omnino fateri opor
Ad tertium Ioannem triplici citatione vocatum fuisse, authoritate Sigiberti relpondet, imo S unicam Mend tantum peremptoriam sussicere probat,L.perempto- ' 'riam T. d. iudic. Sed Lustprandus, qui ut diximus tunc vivebat, semel tantum scribit citatum fuisse,nam qui secundo ad ipsum vocandum missi fuerant, nullibi repertum retulere, quod venatum ierit, testis igitur, qui videre potuit, ei praeferendus est, qui post annos fere centum audita narrat quod vero ius ciuile dehocsanciuit Canonicum Ius poenitus horrent, quod soli aequitati innititur, qua mon rem ut trina citatio praecedat, sententiam in quoscunque etiam facinorosos, impios ferendam, pra sertim absentes, sub poena nullitatis decreuit. Ultimo deniqueprimae partis respondere non er bescit, quod referre pudet, profecto initium sapientiae MEn u. est timor Domini, stultitiae ergo huius timoris actura, ''tu is sapientia namque prima vitium fugere, Momni stultiatia caruisse merito dicitur unde insipientes Refractari,& pervicaces in omnia ruunt dedecora Audi quo impia dementia hunc miserrimum perduxit, ut non reuere
322쪽
3o8 AprTrs VIII. tur mentiri electiones Pontificum omnes fieri contra praescriptum iuris Canonici, wPapalium constitutionum formam, nec tamen adeo impudens fuit, ut mendacia mendacijs addendo, vel exemplum, vel testem quidem unum adducere ausus sit, sed neque modestiae tribuendum erit, quod veritas impium os ipsi obstruxit. N. . Secundam veryduplici responso refellere cona-
Perperam tur, primum est, quod C. Baronius tom. IO. anno 'G3. Ioannem intrusum dixit, ergo anathemate innodatus, ex comunicatus autem , excomunicationis sententiam in alterum pronunciare non potest cap. audiuimus 2 . q. p. c.
V Erum Anathematis sententia, quae siue iuste siue iniuste inflicta fuerit, pertimescenda semper est,
duplici implicat vinculo interiori scilicet animam, coram Deo deuinciens exteriori,quo inhabilem ad quaecumque iuridice, riteque gerenda hominem reddit: ex. comunicatio igitur, quam Ioannes suis literis praetulit, licet in foro interiori, nulla fuisset, tanquam ab intruso lata,attamen quoniam Ecclesia de occultis non iudicat, valida, Lessica in foro exteriori omnino fuit, quamuis enim Ioannes non esset Canonice electus, sed vi,aut do. lo in Petri Sedem irrepsisset, attamen uti legitimus Pontifex semper erat habendus,donec iuris ordine intrusione cognita, ditfinitiva sententia motus eo gradu fuis
N. Alterum quia Ioannes,cum a Concilio authorita-MEudi tu Imperatoris coacto , Vocatus esset, ut causam suam ς;μ diceret, nomen ipsius inter reos receptum fuerat, quolibet igitur Catholico minor erat, quamobrem in eo-
323쪽
EXPvNCTIO. 3 sdem Concilio, congregatos excommunicare non po
DVas easdemque impias haereses paucis compI
xus,est primam quod Imperator facultatem habeat conuocandi Concilia, etiam contra Pontifices, Christi Vicarios, Linquit Athanasius aduersusConsta. tium Imperatorem epist.ad Solitar Iudicium Dissoporames quia cum eo communeimperarorhabet e vide C. Bellar. d.
Concit. lib. I. c. I 2. I . 49. Profecto ut C. Baron. hic animaduertit, omnes qui ad Concilium istud conuenerant, Ioannem verum legitimumque Pontificem fassi sunt, litteris ad eum datis, unde ergo Imperatori facultas cogendi Synodum comtra ipsum Papam nonne Theodorico quod aduersus Symmachum aduersarioru calumnijs fere obrutu,Con. cilium indixerit, Patres obliterunt,non licere contestates contra Pontificem, ab alio quam ab ipso Synodum Conuocari, neque Theodoricus negauit, sed literis ipsius Symmachi id fecisse respondit. N. Alteram,quod Ioannes sola accusatione Reus dig. Luthee nitatem, 'otestatem amiserit, at non ne blasphemia haec Donasti arum fuit, a Luthero, S: Caluino innova. ::-:ra,vt Papa propter vitia, ius clauium auferatur,quod suis literis, ad Ioannem scripsit eadem Synodus , quonam igitur pacto spiritus Dei assiatu coactam dixeris 3 Nulliter igitur conuocatam ab Othone qui nullam habebat potestatem,irritaque Mnulla quaecunque in ipsa sunt gesta relatis argumentis,C. Baronius Optime probauit . quem Goldastus impie procax , temereque impudens, iniustissime redarguit.
324쪽
3io CAPITI OCTAVI Ceteras autem praelevit ratiocinationes quibus C. Baronius nullitates hasce, adeo perspicue ob oculos poniti ut manibus ipsis tangi videantur, nimisscilicet pro . pere festinatam Ioannis depositionem, nullo penitus iuris ordine seruato prius peracta quam incaepta, nulla praecedente sententia, sed Imperatore dumtaxat sententias rogante , profecto nimis duram prouinciam sibi aggrediendam animaduerut consultius igitur silentio praeterhi. Denique ut obicem tolleret, quem suis mendacijs aduersum cognouerat, scilicet Henrici I U. Imperatoris iustam illam, ac debitam restitutionem iurium,inuesti- turei Episcopis,& Abbatibus conferendae quae tyrannica impietate sibi arrogauerat, & quoniam res in publico consensu tot Prauatorum,&Principum gesta,totq; scri torum monumentis consignata,in dubiu reuocari nul. itenuspoterat,ipsam tamen pret viribus,mbagibus,rugarum obuoluere , atque implicare conatur, authoritate suorumLeopuldi Bembemburgh.&MarsilijPat, uini, duo fulmina belli, quoschismatici imperatores, sanctam Dei Ecclesiam immanissime exagitarunt. N. Quorum primus in lib. d. Zelo veterum German. Principum eap.8. Re -,inqui ista rognaad inuestituωArchiepscvorum' Abbatum Germania estriusirim Henris deuotioni, quam erga Ecclesiam Romanam habuit,a cribenda neque ipsi Imperis elusique iuribus pruriud
ciu a cerepotuit: rationes vero plures ariducit.
N. Quia scilicet omnes praedecetares eius non tam virtute priuilegislisperatoribus a Leone VII l. in Concilio generali conCessi quam ex hoc quod ut plur
325쪽
Ex poNCTI 3Irmum erant patroni , seudotatores Ecclesiarum Ca. thedralium, maiorum Monasteriorum, inuestituras usque ad tempora Henrici facere consueuerant, patet ex nistoria Francorum, nec erat nouum apud ipsos tantum: nam Reges Hungariet usque ad temporaPascha.lis, ut refert Chronica Martini, Rege Burgundiae, ut historici Francorum sub gestis Henrici II id fecerunt,&Reges Anglia prout asserit Eduardus epist.ad Clemen. tem VI qui praebendas Ecclesiarum conferre solebant,
quia Rex est patronus,&magna habet Feuda ratione igitur Iuris patronatus, vel seudorum illa confert,not. Archidiac in c. Imperium dist. io.
ILuribus sane ijsdemque maximis argumentis obse-1 quium, propensionem animi sui in Ecclesiam
manamHenricus patefecit,dum eam longo admodum, diroque Schismate conflictauit, in ipsum Christi vitarium impias iniecit manus, quo militum phalangibus
undique stipato , priuilegium illud summa vi, armatus
Audi pietatis eius praeconia, ex Krantio lib. s. Saxon. cap. 33 ubi narrata Pontificis Paschalis captiuitate,& con, stantia,qua Theutonicis Episcopis tantam lanctitati su illatama Henrico iniuria dolentibus, rogantibus su dentibusque,vi temporis necessitati inseruiret,atque tot captiuorum Sacerdotum incolumitati costuleret, magnorquidem animo res odii; Abst hoc a nobis, citat corinpora animas auferre non potest,pergit,eacumrenuncia ta essentRegi iussin captiuos inhospectisontificis decob lari,unde,emollita sunt viscera ij Patris euocatis notatijs
scripsit, quae Rex voluit c. scilicet priuilegium istud
326쪽
312 C pQTI VIII. inuestiturae cui tandem cessit non sponte sed Apostolicis Censuris toties perculsus: quoniam, ut inquitide
Author, cap. 3 4. ad 3. statim ut in Germaniam reuersus est, nonnulli propter iniuriam in vim quam intulerat Pontifici, conspirauerunt in eum execrantes impietatem, quam ipse in patre suo vindicabat, imo quam maiori scelere cumulabat&c caput autem rebellionis Albertus Archiepiscopus Moguntinus habebatur, quamobrem omnes ab eius communione se retrahere an, maduertens, in Italiam cum uxore concedere cogitur,
interim Concilia per Legatum Apostolicum, in se cogi, eiusque de depositione agi cognoscens reuertitur, sed omnibus execrabilis, ade quod uniuerto Regno obstrepenteac Moguntino Archiepiscopo Saxonum auxilijs vires comparante, imprum animum ad pacem imflectere compulsus est.
Neque iustissima illa usurpati iuris abdicatione praeiudicium ullum Imperio eiusque successoribus intulit, nisi praeiudicium existimes male ablatarum restitutionem, imo beneficium contulit maximum, exemplum
carieris praebendo, ut ab ipso eius periculo ediicerent, quam perniciosum sit Principis in Ecclesia Dei sua abuti potestate, quam illi acceptam referre debent, aduersus cuius Ecclesiam nulla est praescriptio, quae male fidei polsessorem, quouis interuallo temporis tueri possit audi Krantium eod. lib. s. cap. 38. quod de eo priuilegio Brunonem Signinum Episcopum in Cocilio Roman dicentem recenseat,gratim nlait, altissimo Deo, quod issam audiuimus proprio ore damnantem priuilegium, Huoderauitatem, flarem cotinebat di ut nimirum non
327쪽
sit, si idem Henricus perpetratae inuasionis sibi ipsi con. stius , posthabui commentiths illis concessionibus
Adriani, leonis, apud Κrantium eod. lib. cap. a Jnusιturam omnem pro remedio animastu remitteressu, nouumque a Callisto priuilegium impetrarit,ut electiones Episcoporum & Abbatum Theutonici dumtaxat Regni, quiad Regnum pertinerent, in eius praesentia fierent, atque regalia per sceptium ab eo reciperent. Neque exempla illa Regum, Hungariae, Burgundiae, de Angliae quod contra statuta sanctorumPatrum,sacrorumque Conciliorum sanctiones, tyrannica violentia gestum fuerat, iustum unquam, aequum essicere potuerunt, ut Henrico quasi praescripta consuetudine pallium obtenderent. Equidem RomaniPontifices, ut temporum necessi tali inseruirent, consulerentque erroneis Principum co- scienti js,ex duobus malis maximum euitantes, permiserunt ipsis aliquando, sed dissimulando,& tacendo in is uestituras Episcopatuum, Abbatiarum conferre per annulum, Dacullam mos autem huiusimodi ex Gallia, Germania, qtalia, quae tunc Latinus Orbis censebatur, exemplo deterrimo, surpari caepit ab Hispaniae, Francorum,&Hungariae Regibus, inolevitque pessima consuetudo,donec Simoniaca nundinatione Ecclesiastica beneficia, veluti auctione distrahere Princi pes caeperunt, adeo quod indignum facinus haud amplius tolerandum ipsi summi Pontifices duxere. Quamobrem Leo IX. inuestituras hasce Principi bus interdicere primus caepit, Adrianus postmodum in nodo VIII can. aa improhauit, vetuitque,acrius,
328쪽
CAPITI VIII. ro Gregorius VI l. qui Adriani exemplo ius omne indulgentia Pontificum clanculum subreptum, ipsis penitus
ademit, in Synodo Romae habita, anno Io 78.Leo Hostiens . lib. 3. Chron. Cassin cap. r. deinceps Vicstor. II Linconcilio Beneuentano, urbanus II in Malfitano, Paschalis denique in Conuentu Gaastallensi, S: Callistus II in Comitijs Remensibus, eas omnino damnarunt,& prohibuerunt, quorum decreta Innocentius II M
Quod si Martini Poloni verba, ea fide retulisset, qua
scriptorem ingenuum decet,non utique haec reticuisset. Hoc tempore Rex Hungariae admonitiones plurimas e literas suas Domino apasicribens, renuntiauit inuestituro Epistoporum, aliorum CPraelatorum, quas 'vique ad ista tempora Aeges ungariaefacere consiueuerunt.
At Leopoldus, allyricus, post eum, in Catalogo pag. os . qui epistolam Eduardi Regis Angliae aduersus
Pontificem adeo extollunt, haec silentio praeterierunt, ela cur sanctionem ilIam reticuerui, qua Henricus I Angliae Rex in Synodo Londini habita anno 11oc inuestituras, quas praedecetaribus eius sibi arrogauerant inter dixit, suaq; ditione Eliminauit,postquam tot excitauent turbas inter ipsum&S. Anselmum Cantuariae Archiepiscopum, totque in suo Regno mala peperisse ammaduerterat,' cur tandem epistolam responsiuam ipsius Clementis ad Eduardum, quae est 622 non recensuit,ut altera etiam parte audita, aequum esset de eis cuiusque iudicium.
Perperam denique prohibitionem inuestiturae, ad
329쪽
ExpvNCTIO. 37sau patronatus trahit, quae toto, ut aiunt,distant Caelo, profecto tua huiusmodi iura nedum Imperatoribus, Regibus,caeterisque Principibus,sed cuique etiam e plebecula minimo iuxta prς scriptum, tamen sacrorum C nonum Pontifices Romani seruant illaesa. N. Claudit tandem hanc suam mendaciorum cosarcinationem, conclusione Marsilh Patauini p. a. cap. 26.
defensori pacis inscriptio sane rebus undique consona si Gallico idiomate,defensoriu interpreteris, nempe prohibitionem Fg inquiens, HenricussuccesoribMpωudicare non potuit, undepora renunciationem hanc ex causa le- Itima reuocare Poluerunt stupotius reuocarunt, Otho IV Frideri II.
AT falsis ex assertionibus, non poterat nisi falsa elici
coclusio praeiudiciu nullum ex hoc succetaribus ab Henrico illatum supra probauimus, in reliquis Marsilius temere quidem mentitur. QiIoniam transeamus quod inepte Othonem IV. recenset, cum tamen ultra tertium nullus illius stemmatis Imperator numeretur, quamuis Othonem primum respectu Othonis eius aui, secundum male appellarint, sed apud quem reperit authorem tribus hisce Othonibus controuersiam cum Romano aliquo Pontifice de inuestituris aliquando fuisse Otho IV.inuestituram co-
cessit Herberto agunti Archiepiscopo designato, sed Feudorum quae ex fisco Regio Ecclesia illa possidebat, testis est Rupertus Abbas in vita Huberti apud C.
Baron. to m. I .anno 998.nunquam tamen inuestituras,
de quibus agimus sibi vindicare tentauit inendacium
330쪽
De Friderico satis est dictum ad cap. 4 neque tamen praetereundum est, ut Marsilius silentio obuoluit, edictum illud, quo Fridericus anno et aty. Pontifici Innocentio Ucius illud iniurium, ac violentum, his verbis remisit,flum abusum abolere volentes, quem quidem praedeincessorum nostrorum exercuisse dignoscunmr n electionibasi inlato vi concedimus relictiones liber ant, oe canonice &c. quod autem neque legitimam, neque iustam aduersus tot Pontifices causam unquam fouerit, exitus re ipsa probauit,profecto Marsilium Reipublicet Venetae in diatione ortum.haud quidem latere potuerat,vt ipseFridericus ad pedes Alexandri III. Venetijs occidens tot f cinorum suorum veniam rumillime rogaueris. Impium sane exultare, at non fetare Deus sinit.