장음표시 사용
361쪽
Licet igitur tot tantique ponderis testes, ad obruendum mendacissimum Impostorem suffcerent, addatamen hunc Canonem Alius, receptum,&promulga
tum suum in Gallia, authoritate Regij Consilij diei .
Marti anno i 183 prout testatur Ioannes Coqueus in Censura aduersus Responsa auaronij, pag. 4'. uo. sed quoniam blactero iste fidem huic veritati abrogare conatur, quod scriptores de ea ab inuicem discrepantes,aStephano. II. non Zachariae authoritate Pipinum electum asserunt verba Tilleti, incompendio suae Chro. nicae, anno 33. 'sa referre haud e re duxi, ex quibus res omnis,ut vere se habet liquido deprehenditur,inquit igitur, edit Pepinenuosta Bon bard Euerique de Virta bouet deuersi Pape Zachariepour L faire donnertisentenc contret I s Childeric comme indigne du iure de Roggaἀministration Lavaume e Papeto accorda e qui demandost, oute seu elon aucuns, si morat deuant que lasentencssus executer e
Imo Abbas Vspergensis in Chronicon, ad annum resib. so contrarium omnino dicit Pliniu , inquit per authoritatem Zacharia apa , more Francorum electis, ad Regnumper manus S. Bonifacis eleuat s est in Regnisolio. Eutropius adducto libri 1 nihil noui dicit quo ab alijs inscrepet Historicis, sed Pipinum dumtaxata Stephano Pontifice in Regem prouectum scilicet Corona redimitum quod caeteri asserunt, defuncto namque
362쪽
3 8 Ariae Is IX. Zacharia cuius auctoritate mandato renunciatus inauguratusque est Rex a Stephano Corona donatur.
nus autemper authoritatem Romani Pontifico, ex Procto
Palati Rex con ituitu, nec plura habet. N. Secundo falsum eundem Canonem probat,quod Carolus Martellus Pipini pater, ante Zachariam . Stephanum II. Regnum in Gallia usurpaverat, prout scribere dicit Aimoin. lib. . cap. 1 .ess. 36 &38. QVamobrem Zacharias consultus, qui mereretur Regis nomen, pro Pipino respondit, sed responsili4 sio conlequia est quaestionem propositam, de Regno controuerse, non inter Pipinum chilpericum, sed inter Pipinum LGri nem eius fratrem Aimoin. eod. lib. cap. si . nam Grifo Regnum, quod pater usurpaverat, habere volebat, ut scribit Almoin. d. lib. cap. 18. At idem Aimoinus lib. . cap. 1 . Carolum Martellum Pipini Patrem, ita Principatum ab o adeptum, inter filios diuisisse refert, Carolo Magno Austra m. Loringiam; Uin, ero Burgundiam, Neustriamo r uinciampermisit. Cap. vero I. narrat uti Grifo aegre ferens Pipino subdi collecta manu in Saxoniam profugit, in quem Pipinus per Loringiam, cum exercitu in Saxoniam profectus est, unde Grifo Saxonum fidei dissidens, Baioariam petijt,in copijs, quae ad ipsume Francia conssuebant Ducatum illum in suam redegit potestatem,liis autem ad Pipinum perlatis, ipse magno cum exercitu, eo aduolans Grifonem omnesque Socios cepit Tassi lonem a Grisone expessum in Ducatum restituit, do-
363쪽
Comitatibus donauit, sed ipse hoc fratris beneficio contempto , eodem anno ad Vuaifariam Ducem Aquitaniae confugit, ubi sequenti anno decessit, ut ipse refert Aimoin cap. a. idem scripsit Author Annalium nomine Astronomus ad annum 7 8.
Pergit, eodem cap. 61. legationem Episcopi uiriCburgensis, MFullardi Capellant,qui ad Zachariam Pontificem missi sunt, ut ipsum de causa Regum, tunc in
Francia existentium consulerent, qui Regis dumtaxat, nudum omni potestate nomen retinentes,vix semel in anno, quadriga vecti,qua boues trahebant,ad aula accedere c5siueuerant,apud eos verὁ,quos Palatij Magistros appellabant, omnis erat auctoritas,quoru unus Pipinus, tunc dicebaturilegati igitur narrato Pontificis responso, ac mandato, Pipinum Regem eligendi, 'otinis,inquit, hoc anno fecundum Romani Pontificis banebonem, Pipinus Rex Francorum appellatus est, gy ad huius dignitatem honoris unctu Sacra unctione, manu Sanctae memoria Bonifacij Archi scopi, γ Maroris more Francorum eleuatus inflium Regni, Hildericus vero, quiself Regis nominefata batur, tonse capite, in Monasterium missus est. Ex quibus has constituo animaduersiones, Quarum prima est. Regnum Franciae, cui Chilperico amoto, Pi- pinus praeficitur, longe omnino diuersum esse a Principatu, quem Carolus Martellus adeptus est, Prouincias enim quas inter filios partitas Aimoinus scribit, Germaniae superioris essenenio est qui ignoret, Burgundia excepta, quae Francia dici nullatenus potest. Altera,quod inter Pipinum, Grifonem nulla de Regno Franciae
364쪽
controuersia extitit,quae ad Pontificem Zachariam delata fuerit icet ipse fratrem sibi superiorem non ferens ab eo secesserit, quaobrem legationem hanc ob causam
ad Pontificem amandatam non esse necessario sequitur. Tertia, quod mandato,&authocitat Zachariae Pi- pinus, post reditum legatorum e Rege Austrasiae, que; Carolo Manno Coenobitarum instituta pronta,eidem accesserat, Franciae Rex creatur,& Hildericus impello abdicatur, in Monasterium detrusus. Hinc tu mi homo, qui Canones nimium temere falsos dicis, plo Aimoino Iudice necessum est falsitatis indelebilem tibi notam inuri merito patiaris. Hinc digreditur&aduertus Franciscum Suare viruMenda sane prς stantissimum,& nostrae tempestatisScriptorum 'μ' eruditissimum quod contra serenissimum Regem Iacobum diuisionem Regni adduxeritanter Ludovicum,&Carolum,post fuga impiiLothari j iudicio Episcoporum factam, &C. Baron tu ab ipso Suareet teste inductu, nihil prorsus de hac diuisione, sed uti ducebant Franco-ru Reges in expeditione secu Episcopos o plures ou O. rum consilijs ac precibus iuuaretur dumtaxat scripsisse,
ME.a. , huic aliud non minus turpe connectit mendacium. M-- I. Et ipsa inquit extra uagans nam Sanctam Bonia lacu VIII .aMartino V.successore reuocataest,atque iussum, ut contra Regnum Fraciae ulterius non allegaretur.
P Rimum mendacium idem refellat C. Bar qui tom. i. ad ann 841. ex lib. 2. Nitardi huius diuisionis Historiam ita scripsit,omnibψ scopis unanimitermisium esse, Lotharium ira Dei lectum fratribu fle melioribus Regnumis' ad regendum tradidisse, veruntamen haudquaquam illis
365쪽
hanc licentiam Regni diuidendi dedisse, donec illipalam percunctati trum illud pro vestigio fratris eiecti,an secundum Dei voluntatem regere voluissent, restonderunt qμantum nosse, mposse Deus illis concederet, oe auctoritate Diuina. t illudflusi
piatis, Osecundum Dei voluntatem regatis , monemus, hortamur. atquepraecipimus. S ecundum cum ex eo detegitur esse comentum impudentissimum , quod nullum ipsius profert Autho
rem, tum etiam quoniam in dicta Extrauag. Bonifac. unam dumtaxat esse Ecclesiam,vnum eius caput, quae
quanta sit eius potestas generaliter explicatur, verbis ijsdem quibus de ea Bernardus differit lib. 3. d. cons. c. . quorsum igitur haec ad Francos vel quo pacto in eo. rum Regnum possunt referri, nullae profecto hac de re Martini V. extant literae nullus hoc dicit Historicus, mendacium ergo concludas frigidissimum. N. Idem obicit cap. Grandi d. supplem negi pradati in , Nam inquit, cum Magnates Regni Lusitante, Al- fonsum coadiutorem Regi Sancto II elegerint,vi subditi, qui Sancto eiusque filio iurauerant, valde dubitarent an si coadiutori obediuissent, periuri essent,Pontificem innocentium IV consuluerunt, sed quod per modum consulti, quibusdam literis scriptum est , ut Hieron Bardus in sua Chron olog anno. 247. f. de Regno Portugalliae, Bonifacius VIII iurisdictionis auidus, tanquam authoritate Pontificia factum in c. lib. decret.compilauit, quod si authoritate Pontificia factu
esset,neque Antoninus Florentinus, neq; caeteri Historici, qui Innocenti gesta annotarunt tacuissent, ipsa
verὁ Epistola Innocenth ad Alphonsum scripta suppi es
366쪽
3s CAPITI IX. sa est. Decretalis autem inde compilata, multa tacuit, multaque addidit, veritas unde colligi posset. SAncius siue Cestiugis Menice, captus amore,siuema. leficijs in amentiam iniectus e Rege in vilissimum Uxoris mancipium degenerans, ius omne imperi eius
libidini cesserat, apud quam ignauissimi quique, gratiauauthoritate plurimum valebant Quamobrem Proceres Regni, quoniam Regina infoecunda erat, coni gium diuellere frustra curabant, reque ad Pontificem delata, viri pietate, trudentia praestantes, ad Regis mentem reuocandam adhibiti sunt,4 cum nihil profici publicasque res unius feminat arbitrio pessundari, Ecclesiae bona diripi,disciplinam prolabi, klibertatem
omnem violari animaduertentes,ad Innocentium Pontificem Lugduni agentem, legationem decernunt, ac Sanctum veluti tantae moli imparem Regno moueri curant, lancius, inquit Vaseus in Chronic. cap. I. sed duobuspostremis rexit pro illo Portugalliamselfonfus Comes
Fononiensis rater sim iussu Innocenti IIII. Summi ontificis, apud quem Sanctus delatus fuit quod animo esse nimis omiso in administratione Regni Eadem scripsere Garibaius Hist. Hispan lib. 34. 4esert Vigner in Bibliotheca
Non igitur Consilium, sed facultatem ab Innocentio poposcere, eiusque authoritate Alphonsus Pro rex eligi- να-- tur, neque Bardus probat Pontificem ut Consultorem additum, imo verba ipsius cotrarium omnino praese fe- rut,inquit enim fons ratestodi Sancto raseno i tumultuari . necessiuato dat Papa praeste it ouerno de Regno fatere itaque rogo , totidem in hic mendacistimas te
367쪽
ExpvNCTIO. yycommentum imposturas, LBonifacium VIII. non ad iurisdictionem usurpandam , vertam ad Ecclesiae iura
seruanda inter caeteras Canonicas Sanctiones,Innocen.
th epistolam redegisse,quinon ad Sanctum,ut ipse consueto more oscitanter seripsisti, sed ad Lusitaniae Proceres data est, ut ex eodem cap. grandi, scriptoribus ad . ductis cognoscere poteris. At quis tibi suggessit eamdem epistolam suppressam esse, quo Authore didicisti nullum profecto edis, tuo igitur capite depromis &vnde nosti Decretalis illius compilatorem, multa huius epistolae reticuisse, plura addidisse si epistola non extat denique ea verba, Veritas unde collissiposset in ad ea quae praeterita, vel ad qus addi a sunt referre mauis ,eten, ma explices necessum est, si enim ad posteriora retueris, veritas ex ipsa epistola aliter deprehendi non potuisse dicis,quid igitur redarguis factum bene si ad priora, meminisse oportebat epistolam esse suppressam, ne
At de hoc forsan exempla desunt sub anno. 82o. mortuo Sancto, Garsia Principe Nauarrς quatuor annis interregnum fuit donec a Pontifice Romano decretum allatum est,quo Eunicus Arista primus NauarriRex appellatus,&vnctus est. Gregorius VII. Demetrium Regem Croatia instituit, sceptrumque, Coronam,& vexillum dono misit. C. Baron anno Io 7 F. tom. II. Stephanus ungariae Princeps anno. 98o legatos ad PontificemBenedictum VII. muit, ut ab eo Regium nomen acciperet, quod ei datum est Miecessa,Polonorum Duci flagitanti negatum Cromer lib. a. Polon C. Bar tom. io sub eodem
368쪽
314 A viris X. anno Alexander III. Alphon a Lusitaniae Regi Coronam indulsit C. Bar tom. .anno II 44.
H Eustachius Stephani Angliae Regis filius a Corona
arcetur iustu Eugenij III. Card Baron. Om. IM anno
Et ne plura commemorem Imperatorum Irinciapum, iure suo in his utitur Papa,cum a Deo tuendae pietati accepto, tum ab ipsis Imperatoribus & Regibus iam seculis tam diuturno usu probato, ut in controuersiam illud vocare ubi salus Ecclesiae agitur, nefas sit. Modo eadem ipsa recudit, quae Serenissimus Magnae Britaniae Rex pro tuo novo, khactenus inaudito iureiurando adduxit, reticet autem quae C. Bellarminus, SuareEN Beccanus, quam plures abigrauissimi Authores eruditissime in ipsum scripsere,quibus adeo perspicue Regis argumenta refellunt, ut ipse caeterique sectarij causa iam cecidisse animaduertentes, silentio dissimulare, quam noua ex disceptatione, nouum maius referre dedecus satius duxerint quoniam vero haec ab impijs veteratoribus dedita opera, semper refrican-trer, ut Sanctissimum Christi Vicarium, non Principem Pastorem fidelium, sed Lupum immanem, dirumque Tyrannum esse omnibus persuadeant,populique odium, praecipue vero Principum prouocent,& veritas una est tot diuinae scripturae locis munita, tot Conciliorum Sanctionibus afferta,tot Patriam sententijs explicata,tot Theologorum, Canonistarumque raciocinationibus probata, tot denique Historicorum testimonijs confirmata, Vt neque tergiuersiari, neque falsitatibus praetendi, aut commentis vellicari amplius possit, silentio
369쪽
ExpvNCTIO. 11 praeterire operaepretium esse duxi quae mendacissimus in hoc capite callide, sed inepte retulit at olim dictis olim responsa lassicianti Neque tamen pauca haec praetermittam crassae imperitiae noua commenta, quorum altero fatetur.
N. Pontifices inquit aliquando Imperatores Regno priuarunt, sed quatenus priuatum homagium fidelitatis
Pontifici fecerant, Anton Roseli. in tracst. d.potest. Imperat. Papis Decimae rationi respondetur,4 c.
AT quis unquam audivit Imperatorem aliquem
priuatum fidelitatis homagium praestitisse Pontufici, homagium profecto est veneratio, quam vasallus propter beneficium acceptum tribuit, cum se eo nomine hominem idest Clientem ipsius profitetur, Hotto-
man.d. Feud cap. 24. at iurisiurandi romula,qua Imperator se se deuincit, cum initiatur, huiusmodi hom ij nec verbum continet, sed dumtaxat Pontificis Maximi Maiestatem comiter obseruaturum, Romanam Reliis gionem Summa Pietate defensurum, c. extat apud Bodin lib. i. reipubl. cap. 9. Constantinum VI & Hirenem Occidentis Imperio abdicauit eoque Carolum Magnum inauguratum donauit Leo IIII. alij Imperatores, quos a Romanis Pontificibus depositos supra recensui, apud quem legitur, eodem ho magisvinculo fuisse obstrica os: undetergo fabulam hausit, cuius authoritate eam obtrudere vult Neque Antonius de Rosellis loco adducto p p. Monarch. cap. 8. aliquid de hoc poenitus dicit. N. Pergit equo exemplum Gregorij VII. Henricum mperatorem priuare attentantis, neque aliud boa-
370쪽
316 CAPITIs IX. nis XXII. excomunicantis Lotharium, ipsim veritatem impugnare possisnt Nam quoad Henricum, omnia
per Baron pro Gregorio scripta, to mori. anno Io 77.
talsa esse probat Melchior Hainmiusfeldius Goldastus in Constitui imperia par p. fol. 3. seq.Quamuis impia turpissimaque Henrici IV facinora ob quae ipsum a Gregorio VII diris Ecclesia eieratum,
Imperioque motum, tot tantique Historici literis consignarint, quos C. Bellarm. d. Rom. Pontific. lib. . c. 13. d. transs. Imper lib. p. cap. a. Occius p. p.Thesau. lib. . art i . Greis in Apologia pro eodem regor. congessere, ut absque turpissima impudentiae nota, tritissimam Historiam in controuersiam vocari non pos sit, Sectari tamen nouis semper mendacijs impo- sturis ea obnubere contendunt. Quorum unus Goldastus, qui Summi viri C. Baron. magnitudinem adlatrans, scriptaque eius canino dente temere lacerans, magna inimicitia tamam adsciscere sibi
persuadet, quam aliter comparare posse diffidit tot paginis, quas tam facile quotidie illinit primo iustissima illa, licet subdola poenitentiae argumenta, ab Henrico IV. exhibita, ubi Canisium ad Gregorij VII pedesv N. iam rogans supplex occidit, extortain coacta dicit,
Authoretamen uno Bennone schismatico,&Gregorij VII hoste acerrimo, pro quo in Cardinalem Baron. impudentissime inuehit, quod Bennonem mendacem, impostorem appellarit. Sed Historici omnes, qui re hanc scripsere de exto sione,&coactione ista nil prorsus dicut,imoLambertus, qui tunc vixit, factum ita narrat anno vo 7 7. Sed aes an-