장음표시 사용
331쪽
16 Diuturnior ac tolerabilior fuit in EccIesia mos ille colligendi claudendique initio Quadragesimae Poenitentes , ut ex Rituali hus plurium taculorum libris palam fit, & ostenditur a Morino lib. s. cap. is. Colligebantur uatem non vi Satellitum , sed amore poenitentiae, non impellente minaci Principum simperio, sed invitantium Pastorum consilio. aut simplici praecepto. Huius retrusionis Pς
nitentium in capite jejunii Quadragesimalis
mentionem faciunt quam plures veteris Ecclesiae Sacramentarii, seti Poenitentiales libri, nec tamen quidquam habent, unde colligere possinus per vim fuisse delinquentes in eam custodiam collectos . Quin cuique spontaneum eum secessum fuisse satis docent, dum Fideles ad eam poenitentiam invitatos dicunt I non autem compulsos, aut coactos . At cui-nus Discipulus Echerti Ehoracensis Archiepiscopi, hominis doctissimi, & Ecclesiasticae disciplinae amantissimi, in libro de Divinis
Officiis eo longo capitc cui titulus In eapite jejunii docet primo loco de here tunc Sacerdotem ADMONERE omnes Chrianos, ut ad Consessionem, & poenitentiam eo tempore accedant, Sc in Coena Domini ad reconcilia.
332쪽
tionem . Idipsum monet ordo Romanus allatus a Morino lib. q. cap. I s. Sic enim ha
cerdos omnes Christianos , ex sacris Scripturarum testimoniis, quatenus in capite 'ejunii , ad veram Confessionem. eramque penitentiam fest-nantes accedant. Ut moniti & non coacti ad Ecclesiam pergebant ea die , qaotquot agere poenitentiam volebant, ita voluntarie,nullaisque vi coacti includebantur in loco ad eum secessum destinato, ut voluntaria est etianti, modb aliquorum Deo vacare cupientium,perliquot dies in domo religiosa clausura. Hinc i8
praedimam locum nunquam carcerem Vocant
praedicti Rituales libri,nec carcer erat sed tanquam carcer, ut optime Gregorius lI. pauid ante laudatus: erat enim locus secretior, quale erat irarium Templi,aut aula in qua causε sacrae tractabantur a Sacerdotibus,& negotia ad Ecclesiam spectantia a Diaconis,inde appellata secrctartu, qud etia amandabantur per aliquot dies ante Baptismum Cathecumeni, ut costuex historia sacra. & innuitur a praedicto Gregorio asserente consuevisseEeclesiam ablegare P nitentes in Diaconia,& Catechumena,qui
333쪽
Vapulabant,sed ea praestare jubebantur,quq recensentur ab eodem Gregorio,nempe jejunia, vigilias, precesque, quibus ipsis exercitationibus per decem dies vacant qui sacrae Militiae sunt nomen daturi, & vulgb dicuntur sace-a9 re eXercitia spiritualia . Quorum quia mentio
incidit, velim, expendas tecum , an prudens caleX esset, qua cogerentur Fideles secedere in locum secretum per decem dies, quoties pro commissis gravibus culpis Sacramcntum Poenitentiae si mere meditantur, ut quicunque sacri ordinis Sacramentum sumere cogitant , aut emittere professionem Religiosam , eo decem dierum secessu purgare prius animum , & eXcolere compelluntur . Quis non videt. hanc sere legem perniciosam, nec institutioni sacramenti Poenitentiae quod est long diversum a Sacramento Ordinis , cum sit cuique necessarium,St debeat esse frequens animae remedium, fore satis consentaneam Non igitur satis consulto in secretae Poenitentie disciplinam transferuntur ea, quae spectabant ad publicam poenitentiam , qualia sunt ea, quae ipse superilis produxisti, quam publicam poenitentiam fuisse olim veluti Professionem Religiosam , & Poenitemis conse-
334쪽
Crationem,norunt omnes.Fuerit ergo per vim olim imposita in aliquibus Regionibus publica penitentia,quq semel tantum toto vitς tem Pore agebatur, non inde tamen laudabile sit, quod Consessarius, secretae Poenitentiae minister, vim ullam inserat in hoc sacramento , easque Poenitentem cogat accipere, & exequi poenitentias, quae insuetae sunt, aut nimis ingratae, quae indigent studio nimis operoso, quae anxium , & dubitantem animum Perturbant magis, qua S
demum sibi nolit imponi qui eas imponit. CA
335쪽
menta quae proferam , audaciam meam eXCuis sabunt et cum praesertim non afferam certum
S indubitatum id esse, sed saltem non esse certum oppositum quod asseritis , nempe Ecclesiam tandiu distulisse supplicibus poenitentibus indulgere. D. R Ut video, Morinum non legisti:
tam enim certa veterum Scriptorum , Doctorumque testimonia profert, ut dubitationem omnem adimat. D. D. Morinum centies versavi totum ἔnon tamen in suam sententiam animum
in eum inclinavit, quin potius, audaciorem me secit exemplo suo. D. R. At ille sequitur communem sententiam .
D. D. Verilis jam dicam de te, Morinum non legisti ; vel ut plerique faciunt, solos titulos percurristi. Siquidem, nec is com- Imunem sententiam sequituri postquam enim cap. I. lib. 9. citavit Osium Cardinalem , Joannem Maldonatum , Petavium, Albaspinaeum Episcopum Aurelianense in Maria innum Vistorium aliosque, simpliciter & in. definite asserentes, olim non dari solitam ab solutionem ante peractam integram poenisentiam,
336쪽
nisi in mortis articulo, ab ipsis recedit, docetisque , non posse id asseri sic universaliter . Ueprehendimus enim, inquit, plerisque peccatorum generibus absolutionem eo more , qui nunc ει ab aliquot feculis observatur, ab ipsis Ecclesiae in unabulis concessam ese . In iis ver) , quibus abfo- Iuliopos actorm pa nitentiam lege ordinaria diste Febatur, multis variisque modis exceptam fuisse. Εκ his probh intelligis, eum non sequi communem sententiam , quamvis nec mihi consentiat.
Tres igitur hac super re sententiae sunt rPrima est praedictyrum Dodiorum , quamvis
forte non omnium, docentium absolute , Ecclesiam veterem . nempe priorum sex aut septem seculorum , solum post actam poenitentiam absolvere consuevisse unico eXcepto mortis articulo . Secunda Morini docentis
cum solis publicis poenitentibus hanc disciplinam fuisse custoditam, nec id semper , sed
de lege ordinaria . Tertia ea est quam tueor , docens, lege ordinaria fuisse omnes ante impletam , & forte etiam ante inceptam poenia tentiam , aut paulo post, absolutos, non quidem ab omni vinculo, sed saltem a vinculis Peccatorum: Non enim diffiteor, eam plenam
337쪽
absolutionem , qua quis non solum a peccatis absolvebatur, sed etiam a poenis, quaS Ecclesia agentibus publicam poenitentiam inflige-hat , ut erat privatio communionis , aliaeque hujusmodi, solum post: exactam paenitentiam fuisse plene concessam . D. R. Hanc enim verb distinctionem sunt us absolutionis ab altera exsibilat Morinus cap. a. & ante ipsu in Estius non tantum explosit, sed indignam resutatione vocavit Recitabo verba Morini, ut inde colligas, ausolos ejus titulos Oscitanter percurrerim. MAhi, inquit, hanc dimisionem cum antiqua disciplina comparanti, quantum ejus ideam mente
os qui possum , visus est Gulielmus Esius recte
pronunciase, eam nullum habere ab autiquitate
tesimonium: quod velfolum mihi satis superque .
es, ut eam imaginariam censeam. N. D. Gratulor qudd eum legerimus ambo. Habebis ipse quod opponas mihi. Habebo ego, jam paratus, quid respondeam tibi.
Caeterum incerta sortasse erit haec mea distin. Etio & opinio, imaginaria tamen Certe non est , ut quae proseram argumenta demonstrant. D. Proser quaeso ea statim . Ingens enim
338쪽
enim me cupiditas incessit audiendi a te, quod nemo ab erudito homine audivit unquam . Asseram perlibenter, utque ea quae sunt minus certa a certioribus secernam,
ostendam primo quod certius est) Ecclesiam
veterem , non semper absolvisse simul a culpis, & a poenis quibusdam canonicis, adeoque eas duas, ac distinctas absolutiones, vere fuisse ab ea usurpatas . Ostendam secundb, quod etiam certum videtur, eos quoque qui publi. cam poenitentiam subibant, fuisse ex lege ordinaria , antequam eam totam percurrerent, hpeccatis absolutos. Ostendam tertib saltem probabiliter, fuisse eosdem statim post confessionem, aut paulo post, culparum absoluistione donat S. Et quidem consuevisse veterem Ecclesiam praebere distinctim duas illas absolutio. nes , & aliquando unam post alteram , aliquando unam sine altera, pluribus argumenistis ostenditur. Et primb,quamvis reconciliare publicos Paenitentes spectaret ad Episcopum, S eo absente, vel vices suas committente , ad Presbyterum * id tamen muneris, urgente necessitate , implebat etiam Diaconus . Nam
Cyprianus sic scribit ad Presbyteros & Dia-
339쪽
conos sua: Diecaesis epis. 13. agens de Lapsis. Occurrendum puto nostris , ut qui libellos is Mart 'ribus acceperunt, ct praerogativa eorum apud Deum adjuvari poseunt, si incommodo aliquo, G infirmitatis periculo occupati fuerint , non expectata praesentia nostra apud Presbditerum quemcumque praesentem, et eis Presbyter repertas non fuerit, oe' urgere exitus caeperit, apud Diaconum quoque exοωologesim facere dem sui possint, ut manu eis in podiuitentiam imposit2, veniant ad Dominum cum pace, quam dari Mar. res, litteris ad vos fastis desideraterunt. Nequis autem id permissum putet a solo Cypriano , S praeter Ecclesiae morem, Concilium Eliberinum id ipsum permittit can. 32. di quis graui lapsu in ruinam mortis inciderit, placuit agere poenitentiam non debere sine Episcopi confulis , sed potius apud Episcopum agat,
cogente tamen infirmitate necesse est PresbIterum communionem praesare debere , O Diaconum , si ei iusserit Sacerdos. Concilium Toletanum primum, id ipsum innuit, sed clarissime Flaccus Alcvinus de divinis officiis in capite jejunii . Non enim omnes Clerici, aut ullus Laicus, hanc scripturam usurpare aut legere debent, nis
foli illi, quibus necesse es : bi fuat Episcopi, vel
340쪽
Presbteri, quibus claves regni celsis tradiγfmrt. Si autem necessitas evenerit, G Presbyter non fuerit proeus, Diaconus suscipiat Poeniten.
tem, ac det sauciam communiovem. Norunt autem omnes, non posse Diaconos a peccatis
- absolvere , hinc bene hic Alcvinus dicit, Episcopis , & presbyteris traditas claves regni
coelestis , non autem dicit eas traditas Diaconis . Non igitur ea ultima pamitentium reconciliatio erat semper cum peccatorum abG solutione conjuncta . Secundo , etiam cum Episcopus aut Presbyter eo munere fungehatur , non uno subinde eodemque actu , a peccatis absolvebat, & a poenis peccatorum ,
quarum potissima erat privatio Eucharisticae Communionis; sed a culpis prius absolvebat, inde absolutum , Ecclesiae & altari reconciliabat , ut patet ex ordine Tolosano an liquisti. mo , quem saepe allegat, & prae reliquis cele-hrat idem Morinus. In eo siquidem, praemis a. forma absolvendi cum praefixo titulo Absolatio subjungitur , Post haec erecti Paenitentes asserantur a Presbyteris Episcopo, ut ipse eos econciliet Ecclesiae . Prima est absolutio a peccatis , secunda est absolutio a poenis quibus. dam, quae dicebatur reconciliatio cum Ecclesia