장음표시 사용
351쪽
terrogo nunc Morinum, unde ipse colligathas duas absolutiones usurpari solitas a Graecisὶ Certe non aliunde, quas ex praedistis sor. . mulis, aut saltem eX ipsiis praeserti tu , quas reperit in eorum Eucliologiis , quarum aliquae recitantur statim is per P nitentem consessum, aliae post satisfactionem, sed hoc idem fit in praedictis Ritualibus Ecclesae Latinae libris , ergo dicere debet, etiam in Ecclesia Latina usurpari consuevisse eas duas absolutiones, unam statim post consessionem,aut paulo post, alteram post satisfactionem . Consirmo isti uti heκ codice Remensis Ecclesiae,cujus ritus pq nitentiales eosque perantiquos recitat MO-rinus lib. 4. cap. I 8. In eo post impositam in capite jejunii penitentiam, agendam per solitos gradus, eX pulsoque ab Ecclesia ps nitente, immediate subjungitur is titulus Absolutio Poenitentis in capite jejunii, & inter varias sormulas deprecatorias , quς inde proponuntur, est una cum hoc titulo Absolutio ergo ea die, quae erat caput jejunii & imponebantur pe
nitentiae . Penitens absolvebatur , adeoque cum inchoabat penitentiam , non Uerb ea completa. Idem observare est in Sacramentario Romano asservato in Bibliotheca Ec. clesia
352쪽
clesiae Rhotomagensis . Idem in Pontificali manuscripto Ecclesiae Ballo vacens s , quod
idem Auctor allegat cap. Io. Tandem in Ordine perantiquo, quem decimo loco affert Edmundus Marte ne de antiq. Eccl. ritibus Part. 2. art. 7. cap. 6. post interrogationes factas Penitenti, ejusque consessitonem , sic mois
ne tui eonsessarius. Tunc da ei poenitentiam δε- cundum quodque peccatum , quod peccaverit, ut in Paenitentiali continetur, O post abfoseat eum Sacerdos, ne forte ei superveniatsubitanea mors, ct ligatus de hoc saeculo abscedat, postquam monitionem statim P nitens absolvitur . Nec eluditur argumentum , si dicatur, hic agi de iis, qui faciebant secretam penitentiam , pti md quia ritus quos sacer Minister docebatur per hos libros , pertinebant magis ad pnblicam penitentiam, quam ad secretam. Secundd. quia periculum mortis est aequale in utroque P nitente , publico & secreto , ergo si propter tale periculum absolvebantur statim iecretb penitentes. absolvebantur eX eadem ratione statim etiam publicd Peniteneto tes . Confirmc 4. ex eo ritu imponendi manus super P nitentes cum ad penitentiam admittebantur, ut habetur ex prsdictis Ru
353쪽
tualibus, multisque locis Patrum & Conciliorum . Cum autem Sacerdos imponebat manum super P nitentem , censebatur eum absolvere. Hinc absolutio a Patribus vocatur communiter manuum impositio. Duemadmodum Gentilem per lavacrum recipis sinquiunt Apostoli apud Clementem lib. 2. constit. cap. 4s.) ita peccatorem per manuum imposii. tionem, uti per paenitentiam purgatum, omnibus pro eo rogantibus, in pristinumstatum restitues, ct erit in locum lavacri impositio manuum. Alia hujusmodi loca apud Scriptores passim
occurrunt, possemque, si opus esset, innumera asserre. Huic confirmationi vis accedit ex Cardinati Bellarmino, qui lib. I. de sacr. confirm. cap. . docet, per omnem impositionem manuum Ministri sacramentorum dari Spiritum Sanctum. Igitur quandoquidem Pgnitenti statim post suarum culparum consessionem imis
ponebantur manur , statim eidem omnium culparum absolutio tribuebatur . Confir-gtInos .eX alio ritu, quem Edmundus Martene de antiq. Ecclesiae ritib. par. E. CAP. 6.art. 6. num. s. animadvertit in quibusdam ,
Ritualibus manuscriptis. quod nempe Presbyteri audirent quidem consessiones, sed peniten
354쪽
nitentiis imposuis transmitterent ad Episcoopuna Penitentes ab eo reconciliandos, quod fieri non potuisset, nisi ipsi auditis consessionibus absolvissent sacramentaliter Pgnitentem , quem postea Episcopus absolveret penis canonicis , & cum Altari reconcilia rete solus enim qui audit consessionem P nitentis , absolvere sacramentaliter cum potest r est au- tem prorsus incredibile , qudd omnes Pς nitentes obligarentur iterum Episcopis confiteri,quae Presbyteris consessi jam erant. His argumentis suadetur mea sententia nec, ut arbitror, ea tam facile solves. D. R Nec facile ipse solves argumenta sententiae oppositae. D. D. Experire .Propone illa, & si Morinum ut initio dicebas, non oscitanter legisti, non multum in eis proponendis defatigabe. ris . Quod si non statim occurrunt, dum ea inmemoriam revocare curas, solvam quae conistra meam sententiam affert Edmundus Maris 2 a tene . Is ergo par. a. cap.6. art. s. num. 2. sic
incipit. Udconciliationem Poenitentis, non nispost multos a confessione peccatorum facta annos , eoncessam fuisse , hoc es tota , ω integra, quae imposita fuerat, poenitentia completa, norunt viri
355쪽
eruditi omnes, imo qui vel levem antiquae disciplinae Ecclesiasticae notitiam habent. Igitur in eis ruditus penitus, ac veteris disciplinae notitiane leviter quidem tinctus dicen dus erit Morinus, qui id ita universaliter, & sine multis exceptionibus dici posse negavit , ut supra ostendi, Morinus inquam, cujus vastissi inam
hac super re eruditionem dure mirantur etiam eruditissimi antiquitatis scrutatores.
Et quoniam incipit ab Ecclesia Roma- ag na , manifesto Ulsitatis redarguitur ab allegatis decretis Soteri. Julii. & Sylverit . Aes inquit) Tertullianus in lib. de pudic. inducit
Zephyri num Pontificem Romanum dicentem. Ego cst maechiae, ct fornicationis delicta paenitentia functis dimitto, ergo is erat usus Ecclesiae Romanae, dimittere solis iis , qui piniis tentia perfuncti essent. Respondetur ex diqctis supra, Tertullianum loqui de secunda dimissione plena & canonica , non solius peccati , sed etiam penae . Affert secundo loco S. Leonem Papam , a qui Epist. 8a . novae editionis ad Theodorum Foroiuliensem Ep. ita scribit. Mediator enim
Dei, ct homiuis homo Christus yesus, hane Praepositis Ecclesiae tradidit potastatem, ut o
356쪽
constentibus actionem poenitentia darent, e dem salubri satisfactione purgatos , ad communionem Sacramentorum, per januam reconciliatiueris admitterent. Resp. I. hoc teXtu non probari, quod absolutio non daretur nisi poenitentia completa, ut ipse asserit, sed ad summum nisi paenitentia saltem ex parte,jam peram , & per eam purgato Poenitente . Et certξ primum asserere nequiit Leo, cum vi deret in Ecclesiia Romana , juxta praedictorum Pontificum Soteri, & Julii decreta, quo tannis in Coena Domini PoenitenteS commuis ni care , nempe ea die, qua certe non Omnes persolverant in jundiam paenitentiam. Res p. 2. nec probari eo teXtu, quod absolutio non daretur nisi peracta saltem parte paenitentiae, nam S. Doctor dicit praecise , Communionem dari reconciliatis , & purgatis . Ultro. autem concedimu S, non consuevisse veterem Ecclesiam dare Communionem publice Poeanitentibus, inad forte etiam secreto Poenitentibus, nisi post peractam totam , aut saIS tem partem poenitentiae . Et quidem communio dabatur , ut modo dicebamus ex Sotero, & Iulio , etiam iis, qui solam partempta nitentiae pa egerant . Libera autem facultas
357쪽
cultas communicandi, veluti jure tuo, &non ex indulgentia dabatur sollim peracta tota poenitentia, & penittis cum Ecclesia, reconciliatis . Qua re , cum in Conis ciliis indicitur aliquibus , ne Communicent usque ad exitum , debet intelligi negata illis per totam vitam libera facultas
Communicandi, non autem quod nunquam Communicarent, cum constet ex didiis Pontificibus , aliquando per annum omnes Poenio tentes ex indulgentia communicasse ZAffert tertio loco Sozomenum, qui lib. 26 . hist. Eccl. cap. i6. antiquam Ecclesiae Romanae consuetudinem in poenitentiae administratione describens, ita descriptionem conis
eludit . Ubi merὸ praestitutus dies scompletarp nitentisadvenit, tanquam debito quodam pedi soluto a poena commissi sceleris liberatin, ct rei
quo Ecclesiae populosectatur. Sed Sozomenus mihi savet non solum in verbis praMedentiis hus a me allegatis num . is. sed etiam in his ipsis modb allatis r non enim dicit, ea die fuisse Poenitentem peccatis absolutum, sed
liberatum poena commissi sceleris r ultro autem concedo, poenas non fuisse condonatas
358쪽
27 Affert quariti loco Ambrosium qui lib. 2. de Poenit. cap. 3.iait Quotiescunque peccata douautur, corporis ejus Sacramentum fumimus, ut per sanguinem ejus sat remissio peccatorum . At Poenitens non poterat statim post Consessionem sumere Sacramentum , ergo non sta.
tim absolvebatur. Resp. quod si S. Ambr. loquitur de Poeni tentibus publicis , dum dicit eos suinere Sacramentum dum absolvuntur , Ioquitur de ultima absolutione , quae a Patrihus vocatur absolute condonatio, & absolutio, quia ea erat plena, & totalis, & post ipsam non agebatur amplius cum poenitente tanquam cum reo . Si loquitur de Poenitentibus secretis . hi certe statim post absolutionem secretam communicabant. Addo eam propositionem veram esse , etiam sic absoluth prolatam, & loquendo de quibuslibet Poenitentibus : non enim dicit absolutos satira communicare, sed communicare, quod Verum est , quia id faciebant aut statim , si non . erant publici Poenitentes , aut peracta poenitentia, vel saltem incepta,si erant publici Poe
28 Affert quinto loco S. Pacianum , qui Ep. I. ad sim pronianum , ita scribit. Scio frater
359쪽
fruter , fune ipsam poenitestiae veniam noupossim Omnibus dari , nec autequam, aut interpreta tio Nivinae τοluntatis . aut forsitan visitatio fuerit, relaxari. Magno pondere, magnoque
libramine post multos gemitus effusionemque is
ς moram , post totius Ecclesiae preces , -- poenitentiae non negari. Res p. nos hic agere de venia culpae, non de venia pse nitentiae ina politae, illam dicimus statim imperti tam , non autem hanc non enim Poenitens absolvebatur vinculo poenitentiae, nisi post ingentis contritionis indicia : haec si apparuissent, poenitentia relaxabatur, si non apparuissent, poenitentia protrahebatur, ut
alibi ego ipse monui . Allegat inde Canonem Concilii Toletani 3. quo redarguuntur aliqui. quod quoties eis peccare libebat, totier a Pres, teris je reconciliari expostulabant statuiturque , ut fecundum formam antiquorum Canonum.detur poenitentia, qua expletis, sicut S cerdotalis contemplatio prohaeterit , Paenitens communioni resiluatur. Resp. aliud esse quoanod debemus quemlibet absolvere, aliud quod non debemus statim absolverc Vere poenitentem. Primum concedo , non alterum.
Et rursus aliud est qudd publich pqnitenti de-
360쪽
heretur solum post expletam pqnitentia misconcedi libera sumendae Eucharistiae facultas aliud quod tunc solum ei deberetur impendi ahsolutio peccatorum. Primum est verum ,
29 Affert sexto loco Cyprianum dolentem Ep. s9. ad Fidum, quod Therapius suus Collega pacem cuidam Victori Presbytero dedisset, antequam paenitemiam plenam egisset . Sed nomine pacis, ut constat ex aliis multis locis eiusdem Doctoris, non significatur absolutio quaevis , sed plena , totalis , & canoniis
ca , qua non solum Deus reconciliabatur cum Poenitente , sed etiam Ecclesia , & Altare , quam pacem non fuisse statim concessam ul.
3o Affert septimo loco Gennadium, quIIib. de Dogm. Ecclasiasticis cap. s3. sic habet..em mortalia crimina, post Baptismum conmmissa premunt, hortor , priὴs publica Paenitentii satisfacere , G ita Sacerdotis iudicio reconciliatum, Communione sociari, si vult non ad judiciam, est tandemvationem sui Eucoarsiam per-eipere. Sed is similiter vult praemitti debere satisfactionem ultimae , & canonicae reconciliationi , qui solvebatur Penitens praecepto