장음표시 사용
341쪽
clesia & cum Altari . Tertib saepissime crina i-
nosis S in mortis periculo constitutis, veniamque culparum eX poscentibus, ea tribue batur , non tamen iidem reconciliabantur cum Ecclesia, nec poenis canonicis eX solve - hcntur ; quare si morbi vim superabant, tene. hantur solita Pςiratentium onera subire, ut reliqui omnes Pgniten res nondum reconciliati : unde Concilium Carthag. 4. can. 78. Poenitentes qui in infirmitate viaticum Eucharistiae acceperint, non se credant absolutos sine manus impositione , si supervixerint. Quartd 8Clerici , praesertim sacro ordine insigniti, in
graviora quaedam prolapsit, nunquam reconciliabantur cum Ecclesia, ac de suo gradu deisjiciebantur in perpetuum. Rursus relapsi post publicam penitentiam nunquam cum Ecclesia reconciliabantur , adhuc tamen saltein in morte suis culpis absolvebantur, ut praeteritis disputationibus probatum est . Igitur separabiles erant hae duae absolutiones , & frequenter etiam suere de facto disiunctae. Igitur Commentitia non est ea nostra distinctio in ter absolutionem a solis culpis , & absoluti nem a solis penis, vel ab utroque , fuitque utraque non raro distinctim impertita etiam
342쪽
In Ecclesia veteri, de qua loqueris ipse Sc ego hactenus loquutus sum et nam cer th praesens Ecclesia ab his vinculis subinde distin Elim absolvit. Probo nunc quod secundo loco probare
Constitui, nempe non consuevisse veterem Ecclesiam ad finem usque pimitentiae eam Ueniam differre, qua P nitens a culpis absolveretur. Id autem probo duplici decreto, altero Soteri Pontificis, qui Eccle fiam ann. IT s. re.
gebat, altero Sylverit, qui sedebat ann.sῖ6. Ille quidem jubet omnes sumere Altaris Sa-eramentum in Cgna Domini, additque, Cum etiam Paenitentes eodem die ad percipienda Corporis ct Sanguinis Domini Sacramenta re coactinlientur . .Quod ipsum decretum confirmavit circa finem quarti seculi Julius primus. Est autem indubitatum apud vos omnes, Pqnitentiu aerumnas , & publicam satisfactionem suisse plurium annorum , aut saltem unius anni spatium non raro excessisse . Igitur non omnes ea die Coenς Domini injunctam pini. tentia absolvebant inamb, ut vos dicitis, plerique no absolvebant,& tamen omnibus venia dabatur, ut possent de Altaris sacramento communicare: plerisque igitur non dum pe-
343쪽
racta penitentia remittebantur culpae . Hinc bene Soterus non ait, ea die absolute, & simpliciter reconciliari P nitentes , sed reconciliari ad percipienda Corporis G Sanguinis Domini sacramenta, nempe ad hunc praecise essectum , & pro ea die, penitentialem postea eursum prosecuturos. hi ter verb , nempe io Sylverius voluit, sin minus in rini versa Ecis etesia, saltem in Romana quinquies in anno Pinitentes communicare , quodque eX eoeonsequitur, quinquies absolvi, ergo absolvia peccatis voluit, antequam totam penitentiam absolverent. Decretum Sylverii est hujusmodi apud Juonem decreti pari. 2. c- p. 29.& Burchardum lib. s. cap. I9. Singulis diebus Dominicis in Puadragesima, praeter hos qui e communicati sunt, ει praeter illos, qui in publica paenitentia sunt, sacramenta Corporis, ct Sanguinis Chri H fumenda sunt. Et in e na vom vi , in Vigilia Paschae , G in die Vesarremonis Nomini, G in Pentecoste, ct in Natali Domixi
ab omnibus communicandum est. Tertiam jam Controversae propositae II Partem probare aggredior , nempe non solum non fuisse veniam culparum ad finem Pgnitentiae dilatam , sed illico post Consessionem T a aut
344쪽
aut paulo post, suilla concellam , dilatam ve dili tanditi fuisse solam poenarum relaXatio
Id autem probo primb ex eo,quod Confessor si ei constet, Poenitentem esse bene dispositum , regulariter loquendo tenetur sub gravi peccato illum absolvere. Ita docent omisnes Theologi apud Suarium de penit. disp. 3 2. sedi. s. & traditur expresse a S. Gregorio hom. 26. in Evang. Illum nos debemus per pa- soralem auctoritatem avolvere, quem noscimus Auictorem nostrum vivificare, quae nimirum vivificatio, ante operationem rectitudinis in ipsa jam dignoscitur confessione peccati . Haec autem sussicientissima dispositio Penitentis Ecclesiae constabat ex hoc ipso quod Pςnitens post confessionem eam durissimam , & publicam pς- nitentiam acceptabat inchoabatque de facio, submittens se publice in sacco, & cinere pedibus Episcopi. aut vicarii Sacerdotis * ut absque dubio constaret cuiquam etiam rigiis dissimo Sacerdoti dispositio illius Penitentis, qui jussus sumere habitum Capuccinorum ,
eamque aut aliam arctissimam Religionem ingredi, non recusaret, sed habitum indueret.
2 δ Religionem ingrederetur. Addit Suarius ibi.
345쪽
ibidem . hanc absolvendi obligationem satis urgere, adeoque sine rationabili causa differri absolutionem non posse . Rationabilem autem causam non habebat Ecclesia eam disserendi omnibus publice P nitentibus , imo sorte nec ulli, cum praesertim sic absolvens a culispis, non absol veret ab omnibus pqnis, pergeretque Penitentem tot aerumnis affligere , &arcere ab Altari, quibus satis continebatur in ossicio , dabaturque Fidelibus plusquam sussiciens severitatis exemplum sine tam gravidamno Pqnitentis, quale erat manere tanditi expositum periculo suae aeternae damnationis,& sorte privatum facultate promerendi persuas actiones de condigno augmentum gratiae & gloriae, & pariter satisfaciendi pro suis
culpis. Et confirmatur ex S. Leone , qui intextu quem allegavimus disp. 9. num. 2s. damnat eos Episcopos , qui nimis facile Eucharisticam communionem praebere dissere. hanti ratio enim quam S. Pontifex affert, prO-hat Omnino, non debuisse tam universaliter, imo vix unquam differri culparum absolutionem , qua dilatione anima Paenitentis inermis quodammodo , est exuta omni munimine, diabolicis incor as, ut facile capiatur, objicitur.
346쪽
Quare , si eam communionis dilationem vocat irrogationem lavi supplicii , a sortioritatem esse putavit dilationem , eamque sic diuturnam , absolutionis sacramentalis . Igitur vetus Ecclesia non consuevit ea rina communiter mulctare publicos Pinitentes, alioquin in re gravissima errasset. Probo a. ex ipso Morino,qui lib. cap.6. num. a. dicit, quod onm urgebat periculum mortis , aut reformidabatur salutis aeterna pernicies, Celuti cum periculum eras, ne capitalium peccatorum rei, ad Haereticos, aut etiam Gentiles transfugerent, aut grave aliquod incommodum
Ecclesiue crearetur , absolutio satim post confessonem peccati, ct verae resipiscentiae demonstrationem , aut brevi exactis paenitentia concedebatur. Et quidem loquitur de absolutione ultima , Sc plenaria peccati, Sc pqnarum Ecclesiasticarum, ergo semper, aut sere semper, concede-hatur statim , aut paulo post consessionem , absolutio saltem a culpis, cum semper , a Ut siepe esset formidandum , ne grave aliquod malum ex ea dilatione redundares in Penitentem Si hinc in Ecclesiam. Hinc idem Morinus cap.7. Sc sequentibus, infinitos casus excipit a regula generali differendi in longia tempus eam reconciljationem . Pro
347쪽
Probo 3. ex eodem Morino qui lib. 9. i Cap. Iq. num. 8. loquens de veteri Ecclesia hanc statuit propositionem. Crimina omnia,
peccata, quae illis saeculit non expiabantur per publicam paenitentiam, statim aut paulo post e Atam Sacerdoti confessionem remittebantur, pauculis exceptis, qua cὰm publica erant, communionis Eucharisticae privatione nonnunquam ὰ Canonibus castigabant r. Igitur quae non eXpiabantur per publicam pqnitentiam , sed per secretam , de lege ordinaria , statim , aut paulo post condonabantur , ergo etiam quae e X pia bantur per publicam pqnitentiam, cum nemo ullus s quod sciam ) hoc discrimen agnoverit inter P nitentiam secretam, & publicam , quod in una absolutio disserretur, non differretur in alia; sed in hoc, quod una erat secreta, altera publica. Probo g. ex Sozomeno , qui cap. I 6. Is lib. 7. agens de prima institutione Plesbyteri P nitentiarii, ac de P nitentia publica, quam Nectarius sustulit, resert praedictum Presbyterum consuevisse statim absolvere eos qui ad ipsum accedebant , ut ejus consilio vel praecepto publicam p nitentiam peragerent. Presb terum itaque aliquem, vitae integritatσ
348쪽
quam maxime spectabilem, secretorum etiam te. nucem, ac sapientem huic oscio praefecerunt, eam accedentes qui peccarant, acia vitae suae confitebantur . Ille ver), pro cujusque delicio, quid aut facere gulos, aut licere oporteret, intermi
abfohebat, at a se ipsi commisorum poenas
exigerent. Eo autem tempore, quod Nectarium praecellit, de quo agit ibi Sozomenias, erat mirus consensus inter Ecclesiam Latinam & Graecam, in ritibus publicae poenitentiae; & si quod inter utramque discrimen fuit, fuit solius majoris severitatis, quae viguit in Ecclesia Graeca , ergo si cum tota ca majori severitate, adhuc in ea statim absolvebantur
publici Poenitentes , idem pro sediti factum fuis e in Ecclesia Latina dicendum est .
6 Probo s. ex veteribus libris Poenitentialibus, seu Sacramentariis, in quibus distinctissim h docetur Consessarius ritus omnes tunc adhiberi solitos, in admittendi S, probandis, absolvendisque Poenitentibus e & quam ovis non sint forte antiquiores S. Gregorio primo , aut Beda , ea tamen continent, quae jam ex longo usu fiebant, ut omnes fatentur, Sca colligitur ex mirabili omnium in praedictis ritibus consen sit cum omnibus, quae Patres iadocent.
349쪽
. docent. Argumentum autem vim majorem habet in sententia vestrorum Doctorum, ipsiusque Morini circa formam absol vendi deprecatoriam . Is enim auctor cap. f. lib. 8.num. I. sic habet. Formulam ordinariam abfo-
Iutionis, sive reconciliationis Paenitentisim fuisse deprecativam, testantur quotquot hactenus legi, aut relata audivi antiquitatis Ecclesiasticae monumenta , ad annum usque salutis ducentesimum 'pr millesimum . Quod susc probare nititur eo cap. & sequentibus. Capiti autem decimo hunc titulum praefigit. Antiqui Rituales libri editi formulas omnes absolutionis, tam publicas quam privatas , tam de sanis, quam de morientibus, nohis exhibent deprecatorias. Igitur censetis Auctor, Ecclesiam veterem vere absol visse per praedictas sormulas , quod an verum sit, modb non quaero, sed in sero id quod debet inferre Morinus, ergo vetus Ecclesia , statim post consessionem absolvit . nam statim post consessionem recitabat super Poenitente im , praedictas sermas de precati vas , ut videre est in praedictis libris Ritualibus , allatis a Morino de Poenit. & a Martene de antiq. Ecclesiae ritibus. Confirmo argumentum primb sic .
Ex Morino in praedictis libris Poenitens
350쪽
Coena Domini absoluta paenitentia absolvitura peccatis , ergo sic absolvitur etiam in die cinerum , cum poenitentiam sibi impositam inchoabat, nam utrobique recitantur super Poenitentem non aliae quam praedictae formulae , ut habent omnes, aut sere omnes praedicti Rituales libri ; solumque adduntur in coena Domini aliquot sormulae, quibus significa hatur. Poenitentem absolvi etiam a pgnis canonicis , & reconciliari cum Ecelesia , & cum 8 Altari. Confirmo secundb, nam idem Morinus allatis in sine sui operis Graecorum P nitentialibus libris, haec notat. Si quis attenta
legat praecedentes Absolutionis formulas perspicae mihi videtur animadversurus id quod multis probavimus lib. 6. cap. a s. duplicem scilicet in stadio Poenitentiae absolutionem apud Graecorconcedi solitam , primam satim pos confessonem, secundam pos satisfactionem praesitam, primam
d peccatis, secundam a poenis canonicis. Primam reconciliare Poenitentem Neo, G Ecclesiae, fecundam Altari. Primam ese viaticum maximunecessariam, ut loquitur Concilium Nicaenum,
fecundam esse viaticum, fine quo salus ese potest Primam dare salutem, secundam salutis perfe- ilionem , ut loquuntur Graecorum formula. Ita