장음표시 사용
71쪽
ἰlluminati, gustaverunt etiam donum caeleste, est prolapsi sunt, iterum renovari ad paenitentiam. Joannes tandem epist. I. cap. s. Upeccatum sinquit) ad mortem: non pro illo dico, oret quis. Est igitur aliquod peccatum irremissibile in hac providentia, pro cujus proinde remissione non est orandum ἔ ergo tuum argumentum petitum eX eo, quod Deus remittit omnia peccata , nullum est. Et si reliqua sunt hujusmodi, non est , cur ea affe
D. N. Resp. hujusmodi objectionibus
meum argumentum roborari, non e nerVari.
Est enim veritas Catholica , omne peccatum, quod unquam ab homine fiet, posse per poenitentiam remitti. Colligitur autem manifestὴ ex Scriptura invitante omnes peccato. res in universum ad poenitentiam . Undδ in Cap. firmiter de summa Trinit. universalhrhrdocemur, quod si post susceptionem Bapti Cmi, quisquam prolapsus fuerit in peccatum , per veram potest semper poenitentiam reparari , quod idem supponitur in Trident. se T6. ca P. I q. & can. 29. & go. Videri potest , Bellar m. lib. 2. de gr. & lib. arb. cap. s. & lib. a. de poenit. cap. IS. Suar. de poenit. disp. 8.sect.
72쪽
kEL 1. De Lugo de poenitent. disput. 8. sere I. aliique, qui allatos text. optimε explicant, & manibus omnium teruntur, adeoque videri ab omnibus possunt. Redeo igitur ad argumentum , Unde a sine divertisti, petitum ex auctoritate Apostolorum , qui quod verbis docuerunt, iactis confirmarunt, nam Paulus a. ad Corinth. in caestuosum hominem, utique in cho deteriorem , post non longam pro conditione criminis , ac eorum temporum, Poenitentiam , absolvi praecepit. Joannes autem Euangelista , ut refert Clemens Alexandrinus aqud Euseb. cap. I7. lib. I. Hist. Eccl. juvenem quendam a se ante aliquot annos saluistari lavacro tinctum , sed postea si num latronum , grassatorumque caput, ct principem, ipse quamvis senex, quaesivit in sylvis , inventumque ad Christum per blandis. sma ea verba revocavit, Ne formides fit,
adhue tibi salutis spes reliqua es , modo facti
poeniteat. Per eadem incessisse vestigia Patres, qui 6 Apostolis successere , testatur Concilium Nicaenum , dum Can. I a. mandat observari regulam intiqua legis , ut videlicet, se forte quis B a rece.
73쪽
recedat Θ corpore, necessario vitae suae viatico non defraudetur. Vult ergo, omnes, in morte saltem , absolvi, idque a temporibus Apostolorum factum fuisse satis innuit, quam enim aliam Nicaeni Patres vocare potuerunt regulam antiquam, quam regulam Aposto-Iorum P Non igitur cum ullo genere Poenitentium sese unquam vetus Ecclesia exhibuit implacabilem . Volentibus aulcm quibusdam aliam post Nicamum Concilium praxim statuere obstitit primb Julius I. qui ut hahetur Ia. cap. 26. quaest. 6. sic statuit. Si Presbyter morientibus paenitentiam abnegarit, reus erit animarum. Obstitit secundo CoelestinuS I. . qui e p. a. cap. a. Episcopos quosdain nimis rigidos sic redarguit. Agnovimus poenitentiam morientibus denegari. Horremus tantae
impietatis hominem reperiri. I uid hoc, rogo , aliud est , quam morienti mortem addere, ejusque animam sua crudelitate , ne abfolsi p4sit, ocridere. Cum 'Deus ad subveniendum sit paratissimus Ge. Cum autem crudelem , & impiam unquam suisse veterem Ecclesiam allarere nefas sit, illud proculdubio asserendum est nulli unquam, vel maximo crimini, veniam ab ea suisse penitus denegatam . Quod a
74쪽
Tridentinis Patrihus disertissimδ confirmatur . Capite enim . sess. ia. agentes de ca-fuum reservatione sic habent. Veruntamen
pie admodum,ne hac ipsa occasione aliquis pereat, in eadem Ecclesia Mei custoditam SEMPER fuit, ut nulla sit reservatio in articulo mortis, atque adeδ omnes Sacerdotes, quosluet Paen tentes a quibusvis peccatis, ει censuris absolvore possint. Si custoditum id semper fuit in Ecclesia Dei . jam falsum est, tribus prioribus iaculis, Ecclesiam Apostatis, Homicidis , Ac Adulteris veniam abnegasse. v. ' Ego quidem etiam hac in re,qui ad historiam pertinet, plurimi sacio auctoritatem Concilii: at ei videtur adversari Te tullianus qui libro de Pudicitia cap. s. Zephirinum Papam redarguit , qubd , cum
homicidas nunquam absolveret , mezchos tamen reconciliaret; ergo tempore Tertulliani in Ecclesia Aphricana neutri absolvehantur , in Romana solus adulter, non autem homicida , & mul th minus apostata et quam praxim , aut aliam ea rigidiorem Hispanis Patribus sequenti saeculo, nemph ter- tib , placuisse Eleberitani Canones demonstrant a
75쪽
8 D. D. Resp. Tertullianum salsa circa Romanae Ecclesiae praXim opinione deceptum fuisse, ut suse probat Morinus lib. 9. cap. 2 o. Ea verb sortasse fuit erroris occasio . quod Ecclesia Romana severius ageret cum Homicidis, quam cum Adulteris, hosque longe citius absolveret, quam illos, quos proindὴ putavit, venia nulla , quia valdh sera , donatos. Quod autem attinet ad Aphricanam Ecclesiam , fateor, ab ea per aliquot saecula . nec Apostatas, nec Adulteros, nec H micidas fuisse reconciliatos , ut refert Cyprianus in epist. sa. ad Antonianum . Et quidem sinquit apud Antecesores nostros quidam de Episcopis ishic in Provincia nostra dandam pacem Maechis, non putaverunt, G in to tum Paenitentiae locum , contra adulteria classerunt. Sed haec universae Ecclesiae praxis non fuit, aut Romanae, sed Aphricanorum quorundam Praesulum , qui non semel nimio rigore peccarunt , uti etiam sortasse Eliherini Patres, de quibus ita Baronius scribit adan. s7. Austeriori quodam spiritu Hdem, quiis eandem Θnodum convenere , Patres Sanctissimi propemodum visi sunt Novatianorum limites attigisse . Eandem ipsis notam inu-
76쪽
rit, aut notae suspicionem eruditissimus Dionysius Petavius in suis ad Epiphanium a notis : quamvis utrique postea eos excusa re conati sint, ille quidem ad an. 3os. hic verb in suis ad Syuesium notis squod etiam facit Cabassutius in notitia Conciliorum ad Concit. Illiberit .n.6.) putantes in hujus Concilii Canonibus privatione communicationis in sine vitae interdici solam Eucharistiam .non vero absolutionem peccatorum, quibus libenter assentior . Cum verb nihil supersit aliud , quod contra nos afferatur,certum,firmumque fit, decipi eos, & Calumniari, qui asserunt, a veteri Ecclesia tribus illis criminibus initio recensitis fuisse veniam
77쪽
Hi qui sudiosὸ risulerant ad extremum vita paenitentiam , negata penitus
absolutio fuit. DISPUTATIO III.
strat. Sacram. Pin. ni t. lib. IO. cap. I.
Gaspar Iven in . in Comment. Historico , & Dogmat. de sacram. Edmundus Martene de antiquis Ecclesiae Ritibus cap. 6.art. a. aliique docent, tribus circi thr prioribus saeculis negatam ab Ecclesia fuisse absolutionem in morte iis omnibus , qui post pessimam vitam , ad mortem usque poenitere distulerant. Tanta fuit sinquit in loco citato Mori
78쪽
Morinus) eo tempore elementissimorum Patrum severitas, melius dixisset clementissimorum P
trum inesementia. Id autem tam certum esse autumant, ut nequeat ullo modo negari.
Sua igitur proserant argumenta, ut, si ine-lumhilia sint, manus demus. Quid rogo habetis tam sorte tam validum ξωοΠ. U D. Habemus multa . Habe- amus primb clarissimum Cypriani suffragium scribentis nomine aliorum quoque Episcoporum ad Antonianum . Idcirc) frater carissime, Paenitentiam non agentes, nec dolorem delictorum suorum toto corde , O manifesta lamentationis suae professione restantes, prohibem dos omninὸ , censuimus a spe communicationis , G pacis , si in infirmitate, atque in periculo coeperint deprecari, quia rogare illos non delicti penitentia , sed mortis urgentis admonitio compeia sit , nec dignus est in morte recipere solatium , quise non cogitavit ese moriturum. Quid clatilis dici poterat. N. D. Esto ita senserint aliquot Pre. 3sules Aphricani, non indὲ sequitur, hunc fuisse Ecclesiae sensum. R Hunc fuisse demonstrat is ultimus Canon Arelatensis primi Concilii. De hir s
79쪽
his, qui apsatant, G nunquam se ad Ecclesiam repraesentant, nec quidem paenitentiam agere petunt, ct poseis infirmitate correpti petunt Communionem , placuit eis non dandam Communionem , nisi revaluerint, ct egerint fructus
dignos Paenitentiae . Hic autem negari cum communione etiam absolutionem, constat ex usu illorum temporum . clim autem in hanc Synodum ex tota sere occidentali Ecclesia , convenerint Patres , nempe eX uni inversa Gallia, Italia, Hispania , Aphri cara , ipsaque Anglia , & Sicilia, ut ostendit Ba- Ton. ad ann. 3 I4., cumque ei praefuerint Syla vestri Papae legati, ad quem etiam missos suisi se hujus Concilii Canones, idem testatur, sequitur manifesth, hunc fuisse universae,ipsius.
que Romanae Ecclesiae sensum. D. M. Manisellam hanc consecuti nem nego, primb quia certum non est, consuevisse veterem Ecclesiam non absolvere quos communione privabat, quin oppositum fuisse ab ea factitatum . pluribus suo loco probabo. Nec solus hanc sententiania tueor, sed alii apud Cabassutium . qui agens de hac ipsa poena sublatae etiam in morte communionis tam frequenter ab Eliberinis
80쪽
hus inflicta, sic habet in Concit.Idiber.n. . ILD Communionis in ipso exitu vitae saluta privatio nullatenus reconciliationis, seu absolutionis, sed Eucharisiae Sacramentum adimere censenda est . Rationes autem quibus hanc suam sinterpretationem firmat, omnes, quotquot affert, probant, hunc etiam Arelatensis Concilii Canonem de la Eucharistiae privatione , non autem de privatione veniae esse intelligendum, ut eum legenti, expendentique ea, quae mOX dicentur , patebit. Secun-
db refert quidem Baronius, missos ad Sylvestrum Pontificem hujus Concilii Canones ,
ab eo autem confirmatos suisse non refert nec si reserret labantem animum confirma
ret , cum in Epistola scripta ab eadem Synodo ad Sylvestrum , pro confirmatione Cano. num, qui in eadem recitantur, praecitatus Canon non reperiatur , sed alter oppositus , in quo sine ulla exceptione absolvi jubentur ij, qui sunt in mortis periculo constituti, nempe is . De his, qui in infirmitate sunt consit ut i , recedere volunt, placuit eis manus
imponi. Idem , autem erat ut alibi dicam , Poenitenti manus imponere , ac eum absolvere et communio autem iisdem non