De troporum in L. Annaei Senecae tragoediis generibus potioribus

121쪽

Sena semper tempora continere quae de sotadeis, qui omnibus locis ditrochaeos habent, apud metricos Latinos leguntur quin hi a Graecis acceperint dubitari non potest exposuit de hac re primus inter Latinos Bassus 25b, 2, deinde qui ab eo pendet Victorinus; nam quae hi tradidit 92, 10 isdem sero verbis x illo repetita sunt uterque Sotadeum, qui ex solis ditrochaeis constat, compositum ess statuit ex binis thy-phallicis et uno trochaeo quodsi Victorinus dicit sotadeum duo habere motra thyphallica inserto medio trochaeo, qui erit septimus, haec Verba ita intellegam, ut binis thyphallicis, qui senos trochaeos efficiunt, uno

trochaeo adiuncto iam trochaei septeni numerentur eadem quae legun

tu apud Victorinum 2, 1 brevius iam habes exposita 84, 20 vides

igitur eum non id egisse ut quae ex fontibus suis hausisset certo ordine constitueret, sed quae inde deprompsisset temere sino ullo iudicio om- posuisse eadem quae Bassus et Victorinus praebent proferuntur in fragm. Bob. 622, 1 ceterum si verba, quae apud Bassum et Victorinum initio posita sunt et quod magis mirum videri potest, totus otadeus numerus e trochaeis potest constare pedibus respexeris, intelleges his verbis talem sotadeum tamquam minus usitatum vel certo rariorem significari iam si contuleris locos Mar Vict. 84 o fragm. Bob. 622, 1 mecum

puto statues tetrametrum trochaicum brachyeat aloetum a metricis non eundem versum ae sotadeum, sed diversum ab eo habitum esse quam

ad rem confirmandam quaeso inspicias schol Heph A p. 1b7, 12 τ τοδε, τετραuετρον γίνεται καὶ χωλb τουτο στέον, τι II εἰ παραλήγει σπονδεῖος τοῖς καταληκτικοῖς, χωλb ἀποτελεῖ, uέτρον ῆ γαρ προ της καταληγουσης συλλαβῆς χωρα περιττη ἐστιν Ἀβδour γαρ ου ἐμειτε δεἐν τω τροχαῖκω κατα τα ἀνίσους ὁ σπονδεῖος εἰ γὰρ απεσεῖ, χωλον Lνεται et uέτρον ). quocum loco conseras Diom. VI 508, 1 . de teir metro olobo si dieam Socrates trahuntque ieeas machinae carinas', et hi reeipit trochaeos et eteros sui generis pedes et in imo spondeum eι trochaeum, dein do lot. 30 9, qui ut omnino multa x ipsis Graecis hausit, ita hoc loco scholiasta illius verba interpretatus est. vides ne

uno quidem verbo mentionem fieri metri sotadei, sed nominatur versus tetra metrum trochaicum brachycatalectum colurum vel colobum Graeci dicunt χωλον), quamquam expecte sotadeum cum eo eomparatum iri eis

nutem locis, quos supra p. 15, not. 5 adtuli, plane dicitur tetrametrum

commune sit vel transitum faciat undo elucet tetrametrum trochaicum brachycatalectum non eundem versum ab initio habitum esse ac sola- deum ex ternis ditrochaeis consorinatum atque certe tetrametrus trO-

CL Hoph. eneli. 36, 18, ehol. p. 190'. de tetrametro coluro brachycatalecto trochaico tetrametrum trochaicum Olurum brachycatalectum fit hoc modo eum septem pedes soli trochaici metri oriuntur, cum debeant soni octo 'hic superbum Tantalum eonvitam oris alti.'

122쪽

chaicus colurus per se iam extabat neque sumendum est eum secundum sotadeum demum constructum esse. Servius 459, 31 immerito huic versui nomen sotade tribuit certo hoc strametri genus iam apud Aristophanem Eq. 616 et 683 invenimus i ν γὰρ stud γε πῆσίν ἐστιν ἐπολολυ-

ξω - - - - quae Cum ita sint, eos tetrametros trochaicos brachycatalectos iuro sotadei nomine significari puto, qui diserto ad Sotadem ipsum referantur, quem hoc genus suis vorsibus simillimum

adoptasso ac sortasse secundum hos versus trochaieos suos conformasse

a veri specie alienum non est denique Bassus eo loco, quo de sotadeos tribus dipodiis trochaicis construet egit, versum adsert, in quo alterius longae di trochaei loco duae breves posita sint eaeque in tribus dipodiis Baeehe Bromie Baeche Bromie aethe Bromie Baeehehunc locum plane sere exscripsit Victorinus 2, 17 quibus si interposueris aliquot brachysyllabos . . . sed memorabilia sunt ea, quae Victorinus hoc loco adiunxit ex alio sonte deprompta l. e. e trissius brevibus eiusdem rationis et numeri licet adcrescentibus syllabis temporum tamen lege Servata versus efficietur mollior . . . ac paulo infra: 24 et quia fluit nummrus, ut rhythmus accisitur dehinc quia aptum saltantibus videtur hyporche=naticon a Graecis dicitur apud Bassum autem accuratius expositum invenimus, quod breviter indicaverunt ceteri, sotadeum omnibus locis di- trochaeum eiusque solutiones admittere sed is licentiam illam solutionum inde repetivit, quod in versu ithyphallico ex quo duplicato conformatum esse statuit tetrametrum sotadi eum saepius tribrachiis admitteretur. prorsus de hac re tacet Victorinus a veri simillimum est eum quod addidit si rhythmo et hyporchemate ex alio fonte hausisse. )Nune videamus quid do ditrochaei usu in versu sotadeo doceant metrici Graeci et Latini atque Hephaestio et scholiasta hunc Versum adnumerant ei generi, quod Graece vocatur ετρον μικτιν κατα συαπάθειαν, propterea quo dipodia trochaica locum habeat in sotadeo, i. e. quod ionicis immixti sint trochaei huius igitur coniunctionis causam adfert Choeroboscus . . , qui contendit rationem rhythmicam postulasse talem numeri varietatem, ne mollior et prolixior versus fieret. Latini metrici omni uecuratior observatione neglecta simpliciter ditrochaeum in sotadeo admitti dicunt eumque in difforenter in locis omnibus;

Non abhorret sano a sero sotadoum nonnumquam tamquam hyporchema usur-PRtum esso, o inmo non pro certo habemus ex tetrametro trochaico brachycatalocto versum hyporchemati similΘm confectum Ss cum ea qua Vietorinus exposuit Graecorum testimoniis non stabiliantur accedit, quod

123쪽

cf. Atil. Fort. 289, 2 et Serv. 464, 10 verum tamen et diiambum et di-

trochaeum non recusant Solutionemque patienter admi tunt quod ad di- iambi usum adtinet, vix credas Servium de sotadeo hic cogitasse, eum in universum tantum de metris ionicis disseruerit certe ubi do hoc metro κατ ὰ τιπάθειαν μικτω agit Victorinus 28, 12 sotadeum, qui intortio pede ditrochaeum habet, partitur in dimetrum ionicum a maiore et ithyphallicum: - ---- l- - - confer ea quae apud illum leguntur 154 4 versus es ionicus ἀπ μειωνος ita . . . qui constat et basi ionica et trochaeis tribus. ando igitur partitionem hoc loco invenimus unde iterum intellegi potest quo modo ros in messem suam compilaverit atque omnia, undecumque ea congessit, confuderit nam ceteris locis aliter statui do hoc ditrochao usu hic in universum dicit metrum ionicum itaque etiam sotadeum bases trochaicas admittere quae do trina prorsus est diversa ab ea, qua sotadeus dividitur in dipodiam ionicam et tripodiam trochaicam i. e. thyphallicum quae res ut intellegatur, iam mecum hos locos inspicias 90 10 reeipit hoc metrum trochaleas bases, i. e. duplicem trochaeum, qui totidem temporum est, 102, 17 adaeque et trochateae bases ionieis sari consensione sociantur, cum epiplocarum, quas a leaeiones metrorum diaeimus, mutua inter se successione variantur, 129 6 sane eadere nonnumquam in hanc speciem et trochaicam basin . . . quaecumque ergo et Graeci et Latini do usu dipodia trochaica in versu sotadeo statuerunt nos docent eos plane abstinuisse omni do hae ro diligentior observatione nequo quicquam in doctrina constituenda nisi syllabarum schema respexisso. undo patet do subtilioribus rationibus rhythmicis cogitandum non esse atque adfirmat Fortunatianus l. supra cit singulos pedes eorumque solutiones omnibus versus

locis indisserenter admitti hoc unum autem tenendum esse omnes scriptores tamquam una Voce monent, ne singula coniugationes sonorum tomporum numerum excedant, ita ut totus versus non plus XXII tempora habeat conspiciuntur sane quaedam rationis rhythmicae in versibus perlustrandis vestigia in Heph schol locis iam citatis schol. oph. 157'. et apud Victorinum 2, 10. sed diligentiorem in ea res inquisitionem

desideramus certe ne uni quidem ex his scriptoribus in montem Venit, ut doctrinam do an acta si ad ionicos a maiore atque sotadeum transferret, immo de hac re eo capit exposuerunt, ubi de ionicis a minore agitur quae res inprimis in scriptores Latinos cadit.

Vidimus quod ad doctrinam de singulis pedibus eorumque solutionibus in sotadeo adhibitis pertinet, Latinos haud multum differro a

Cf. Atil. Fort. I. supra c. ionicum metrum . . . constat spondeo et pyrrhichio et trochaeo et praeterea solutionibus pondei, i. e. uapaesto vel dactylo adde Mar. Viet. 92, 10. his locis prorsus schematis tantum ratio habotur.

124쪽

Graecis copiosius quidem de eis disputavit Victorinus, sed ea quae compilavit ex variis sentibus, in primis ex Basso et Fortunatiano, exhibet temere consociata ita, ut et certo consilio et acriore iudicio sum destitutum fuisse intellegatur. Nun nos convertamus ad eos locos, quibus complura nomina et genera versus solade proseruntur cuius rei in Graecis sontibus nullum potuimus invenire vestigium hoc igitur proprium est Latinorum ac primum duae huius versus nominis sorma porvulgatae erant Sotadeus et Sotadicus, qua respondent Graeci Σωτάδειον et Σωταδικόν quae forma apud Graecos sine certo discrimine usurpatae esse videntur, quamquam multo magis in usu erat forma Σωταδειον certe ad duo sola-

de genera discernenda minime pertinebat haec duplex significati apud Graecos eodem modo Latini his duabus formis promiscue utuntur, )sed unus extat locus Victorini 128, 133, quo is exposuit, quod iam

supra commemoravimus, sotade nomine signifieari eos tetrametros qui contineant tertio loco dipodiam trochaicam, sotadici Vero, eos qui omnibus locis ionicum habeant. itaque sotadeus hi consormatur numeris:

Victorinus . . dicit: nam quidam volunt ipsumque haud multum tribuero huic distinctioni e verbis sotadeus sit e sotadicus elucere videtur. adde quod hae verba, quasi nullius momenti essent, in interclusione posuit quodsi re vera his duabus formis duo diversa genera versus Eoinde discernuntur, fortasse disserentia in eo posita est, ut sotadei nomine in universum magis significetur is versus, qui ad exemplum Sotadis versuum vel secundum rationem Sotadis compositus sit, otadici autem nomine is, qui aut a Sotade ipso factus aut saltem Sotadis habitus sit. Dunde colligatur eos versus magis Sotadis rationi respondero, qui toti numeris ionicis decurrant simulque concludas hos versus primarios esse sotadeos a purissimam Sotadis Versuum speciem praebere, postea demum versum ita conformatum esse a Sotade ipso, ut dipodiae trochaica in eum reciperentur. profecto valde dolendum est nos non certiores fieri unde Victorinus haec hauserit itaque ignoramus quanti facienda sit ea distinctio, quae tamen nullo pacto contemnenda esse videtur sed quid dicam de eo, quod Servius cent. 459, 3 non solum tetrametro trochaico et ionico, sed etiam trimetro trochaico

Locos XV roppori, ubi vorsus vocatur sotadeus, XIII oro locis sotadicus legitur. Mar. Viet. 131, 1 scripsit ionicum eundem et sotadicum, paulo post dixit sotadeum.

Constat ni torminations '-ius adloctivorum a substantivis derivatoruni significari relationem magis univorsam ad substantivum, a quo diecti rim dorivatum os terminatione oro '-icus relationem ut ita dicam pocialem indicari, ertam quandam proprietatem.

qua h. l. loguntur integri sotadiei.

125쪽

acatalecto, quem Vocat, nomen indidit sotadici l- -I-- γρceterum Servium magno in error versari, cum trimetrum hunc versum nuncupet, non est quod pluribus exponam eum enim in duo ithyphalliea dividendum esse - - sl- -- α unicuique patet neque Vero quicquam huic versu commune est cum hexapodia trochaica, cuius non extat sorma acatalecta, sed tantum atalectiea a ). unde non miraberis Servium hoc metrum cum sotadeo propter similitudinem quandam, quam se invenisse putabat confudisse plane simili errorodeceptus contendit ille sotadeum modo trochaicum tetrametrum esse, modo ionicum, cum non reputasset dipodias trochaicas pro tonicis in sotadeo

poni posse similis confusio obviam fit apud Plotium b41, 15, ubi agitur dotetrametro ionico maiore brachycatalecto, quem fieri illo adfirmat ionico maiore ditrochaeo, ionico maiore, spondeo vel trochaeo hic igitur, si Plotio fidem haberemus, tandem esso Verus sotadeus, sed Plotius hoc loco nomen, quo Versus significatur, non adiecit idem v m agit de tetrametro acatalecto sotadeo, quem tribus ionicis a maiore et ditrochaeo aut dispondeo fieri dicit l---- et Paulo infria sed pertinet hoc ad eundem titulum de tetrametro acataloet sotadeo'

ita pergit aut solvitur primi ionici prima longa, secundus ionicus maior sonitur integer, tertii ionici maioris secunda longa solvitur, quartus sestrochaseus sonitur, ut faciat tetrametrum brachycatalectum 'gracilis puer fulget tuus Hyla sub Arethusa'. ex his locis adlatis nemo est qui non

possit concludere Plotium vorsum sotadeum non satia cognorisse. nam ita solum explicari potest, cur tetrametrum cataleetum nuncupaverit sotadeum, deinde cur tam singulari forma sotadet hanc dic ll- l tamquam exemplo usus sit certe id quod voluit molius adsecutus esset, si formam Vulgarem

tamquam exemplum protulisset sed illam quam modo significavimus proponere maluit, quasi ea omnino primaria atque communis esset huius Versus. eodem modo alia eius satis mira animadversio explicari potest, quae 40, 6 legitur quo loco primum non satia clarum est, utrum Ota- deum etiam molossicum nominari posse dicat an omnino metrum Onicum, quod ex solis molossis constet sed talis doctrinae nullum alibi invenitur vestigium deindo sotade nomen ita adhibitum frustra quaeras apud ceteros Graecos et Latinos denique molossi rarissimus est usus inversibus sotadeis, id quod infra demonstrabimus certe etiam L . lotius in colis non intellectis adhibuit mensuram molossicam l l l l de molosso autem adhibendo plane conspirant metricorum

126쪽

doctrina et usus, cum in sotadeo molossus in altera tantummodo odo itaque in pari loco reperiatur. Iam in eis quae antecedunt tetigimus complures metricorum Latinorum rationes, quibus usi sunt in metro, de quo agitur, derivando quas

iam accuratius examinemus necesse est atque ex versu sotadeo hendecasyllabum derivatum esse iam supra commemoraVimus cf. Caes. BRS8. 261, 16, quem locum excripsit Mar Vict. 1M. 12 . maioris autem momenti osso videtur id, quod Bassus 255, 2 cognationem quandam intercedere statuit inter metrum sotadicum et galliambum, ex quo translationibus evadero sotadeum et rursus ex hoc galliambum composuit igitur

tetrametrum ionicum catalecticum a minore eum tetrametro ionico brachyoatalecto a maiore atquo his transpositionibus adsecutus est hoc versus sotadici schema:

relicto ergo spondeo vel anapaesto primo loco indo syllabarum usque

ad alteram coniugationem pertinentium loco posuit syllabas, quibus formantur binae novissimae sygygiao haec Bassi ratio odem iure ad Varronem referri potest a derivati hendecasyllabi supra prolata. quamquam hoc quoque loco potius agitur de derivation galliambi ex sotadeo quam de contrario sed dubium est, num Varro, a quo eterimetrici Latini pendent, inprimis quod ad illa metrorum derivandorum rationes adtinet, quae fiunt translatione detractione, compositione aliisque modis, sotadeum derivaverit ex galliambo tradit enim Victorinus 128, 17 sotadeum derivari posse ex versu heroico hexametro dactylico)idque ita, ut hexametri, qui caesura semiseptenaria utitur, altera pars duplicetur mediusque inseratur pyrrhichius hoc modo: habes igitur illam derivandi rationem ex metro principali, quod Varro statuit neque Victorinum ab alio hanc dorivandi rationem petiisse probabile est quam a Varrone, de cuius doctrina motrica, quae apud ceteros metricos Latinos, inprimis apud Bassum et Fortunatianum summa fuit auctoritatis, maxime celebrata erat illa metrorum derivandorum ratio a duobus metris principalibus hexametro dactylico et trimetro iambico, quae quattuor fiebat modis adiectione detractione concinnatione permutatione.

127쪽

Restat altor Victorini locus 131, 27), quo itidem de versus sola-do derivatione agitur sed haec verba multo obscuriora sunt quam ea quae apud ceteros leguntur atque hoc loco rursus edocemur, quo modo fontibus suis usus sit Victorinus nam ea verba, quibus eadem dicturus erat ac priore loco 128, 17), intellegi non possunt, cum omni sensu careant quae cum ita sint, Victorinum hoc loco suo iudicio usum esse suspicer eamque ob causam monstrum illud procreavisse etenim inde, quod dactylus in ionicis syllabarum schematis inesset hoc modo: -- - l Vel ia, conclusit sotadeum derivari posse ab hexametro dactylico, prorsus oblitus eius rationis, quam ipse demonstraverat priore loco, quo presse

Varronem Secutus erat quam autem auctoritatem huic Varronis doctrinae

de metris derivandis poetae Latini in sotadeis componendis tribuerint, in altera huius opusculi parte explicabimus.

Iam ut breviter complectar, quae de metricorum doctrina supra diximus, repetam omnes metricos versum recte quidem deseripsisse, sed leges subtiliores de singulorum pedum formarum usu eo non Statuisse. nam de solutionibus ita disputant, quasi promiscuo in omnibus versus sedibus adhiberi possint nequo omnino in logibus constituendis aliud quicquam nisi syllabarum schema respexerunt, quod compluribus exemplis illustravimus arte igitur tenent non licor temporum XXII numerum in Versu Otadeo supergredi, quotcumquo is solutionibus Varietur. quod sotadeum μέτρον κατα συμπάθειαν μικτον Ocant, animadvertas velim metricos putavisse sygygias trochaicas et ionicas quadam necessitudino inter o coniunctas esse atque ita harum dipodiarum mixtionem fieri posse sed hae doctrina e scholis metricorum et grammaticorum prosecta nihil omnino confert ad numeri leges cognoscendas atque illustrandas quae apud Bassum leguntur, deinde apud Fortunatianum et Terentianum, qui toti pendent o Basso, iis maiorem auctoritatem tribuimus quam aliorum metricorum doctrinae, velut Servii Diomedis Plotii atque inprimis Victorini, qui copiosam quidem doctrinae metricae explicationem proposuit, sed multis erroribus turbatam et confusam. Varronis autem doctrinam maxime rodolent a quas illo do sotade ex hexametro dactylico derivatione tradidit. Hac igitur ro absoluta exponamus qua via a ratione recentiores

viri docti inde amodo edo Hermanno usque ad Christium et est-phalium in disputationibus do motri sotade vi ac natura usi sint ac primum quidem proficiscendum est a Godo redi Hermanni tractatu de ionicis a maiore inprimi de versibus sotadeis, qui continetur elementis doctrinae metricae p. 444 sqq. in hoc capite congestas habes poesis Diqiligo by Orale

128쪽

sotadea apud Graecos et Romanos reliquias atque ut erant ea aetatere criticae factitanda subsidia emendatas sed ut ea quae Hermannus de versu sotadeo docuit facilius intellegantur, paucis exponendum esse mihi videtur quid illo in universum de metro ionico a maior statuerit. primum igitur metricos veteres secutus ambos ionicos, si rhythmum spectes, simillimos esse censuit choriambis atque adeo utrumque metrum par esse huic rhythmo cum utrumque ter binis temporibus constet qua in re se adplicavit ad metricorum doctrinam de complexione, quam Graeci ἐπιπλοκην Vocant, itaque ionicum a minore in maius, hoc autem in choriambum abire per complexionem voluit deinde ionicum a maiore ex binis ordinibus compositum esse adfirmavit, ars nuda et dactylo Aristidis et Victorini disponendi ratione repudiata ii enim hune ordinem: lota in ionicis statuerant quod ad mutationem numeri ionici perditrochaeos substitutos adtinet, ad hanc mixtionem explicandam ea quae Veteres de anactas tradiderant, qua ab illis in ionicis a minoro constituta est, comprobavit persuasit igitur sibi placuisso metrum ionicum, o saepius repetitum molestum fieret, ita temperare, ut ex binis quibus constaret ordinibus unum tempus priori adderetur detractum de posteriore qua in re id statim observandum est nos, si veram rhythmicam rationem huius mixtionis desideramus, in hac explicatione adquiescere non posse tota enim illa de ana-olas doctrina nihil aliud est quam inania quaedam metricorum fictio, qua nihil confert ad hanc rem ratione rhythmica diiudicandam porro

Hermannus animum advertit ad eam rem, quam a metricis in Versu

sotadeo explicando prorsus neglectam esse vidimus, dic syllabam ancipitem in fine ionici ). qua posita evitari putavit Hermannus,

ne numeri ionici abirent in choriambum, si numero continuato coniungerentur, itaque singulos ionico suo numero absolvendos esse existimavit quae res ut facilius intellegatur, mecum quaeso ipsius verba

inspicias, quae p. 40 leguntur atque hoc re vera factum esse ut ionicorum alter cum altero non cohaereat receptio syllabae ancipitis in fine cuiusque ionici monstrat, quae si uno ordine duo pedes eae essent, non esset locum habitura, nune autem nito numero in ne redis cuiusque legitima est eodem modo duobus trothaeis ionico substitutis uterque, umniam neque inter Se neque cum sequente ionico per ordinem periodinum cohaerent, ultima est ancipite: L a talal - Σ - - Σ χ). sed hae explicatione Hermannum rem tetigisse nego. etenim syllaba ancipitis observatio nos fortasse iuvabit in discernendo metro ionico et choriambico: - - - l a Q. G Σ). sed quod syllaba anceps et in ionicis et trochaicis syzygiis invenitur, prorsus alia causa

est rhythmica enim potius quaedam ratio subest nam syllaba longa ---- Vel ---Σ in fine FZygiarum posita significatur retardatio Dissilia πιν Orale

129쪽

in metro ultimo hae ergo ut Verbo sollemni metricorum utar, sunt metra irrationalia. p. 44 deinde Hormannus iuro impugnavit Aristidis opinionem, qui dipodiam trochaicam in paribus locis

puram esse docuit quod commentum sotadeorum reliquiis inspectis statim exploditur paulo infra exposuit mensurarum varietates, quas pes ionicus a maiore, quae est eius natura, recipit, simulque his verbis prolatia itaque etsi plurimas harum formarum admissas videmus, tamen aliquod in hae re temperamentum adhi bitum est dilucido indicavit qua in ropotissimum versetur quaestio de versibus ionicis polyschematistis atque etiam de versibus sotadeis plurimum igitur roserre in hac quaestione, ut fines huius temperamenti', quod poeta in versibus polyschematistis sibi imposuerint, describamus. Iam p. 444 Hermannus ad versum sotadeum ipsum se convertit. cuius naturam poetarum Graecorum fragmontis adhibitis explanat. deindo pedum descriptionem exhibet, et primum quidem eorum in quibus purus est numerus ionicus, deinde earum pedum formarum, quae duplici trochaeo recepto nascuntur his rebus per tabulas illustratis adiunxit adnotationes, in quibus distincte usum singulorum pedum explanavit, ut uno obtutu qui quaque in sede magis minusve usitati pedes essent conspiceretur.

Egregio sino dubio meruit Hermannus eo, quod observavit primus, quae res Veteres fugerat, ditrochaeum frequentius in tertia quam in duabus reliquis sedibus inveniri simul bono intellexit rariores versus esse, qui in omnibus locis trochaeos habeant tum primus nos docuit de quibusdam pedum formis, quae utrumque numerum admittunt, dico

autem iudicavit vir clarissimus, cum diceret magis consentaneum videripedis ionici eas quam ditrochaei solutiones esse quam rem si cum aliqua probabilitato diiudicare volumus, respiciendum est nobis quomodo singula verba in syllabas pedum distributa sint sed Hormanni sententiao

accuratius redarguendae in eis quae secuntur occasio nobis data erit. Rectissime porro metricorum commentum repudiavit, qui paeonem secundum versibus ionicis a maior vindicare voluerunt denique s. ex pedum usu observato de structura versus solade colligit eum ex duabus partibus constare, quarum prior secundo pede ionico finiatur: quod argui molossi usu, qui aptus sit finiondo numero, et frequenti admissione syllaba ancipitis nec fugit Hermannum etiam caesuram esse debere in fine secundi pedis, sed recte negavit mirum esse eam in tam fracto numero minus diligenter observari non tamen o concedam dimidiam sero partem Versuum caesuram non habere nam etiamsi non adparot caesura illa legitima in multis versibus, haud recte tamen negare licet caesuram in talibus vorsibus

130쪽

extare immo veri simillimum est eam si non hunc tamen certe alium locum obtinere, id quod postea nobis demonstrandum erit. Postremo s. 11 mermannus haec constituit versus sotadei schemata:

censuit igitur singulos pedes ionicos suo proprio numero constare quodsi dicit pleraque exempla non repugnare continuationi per horiambum vel dipodiam iambicam, Velut:

obicias talem continuationem, si rationem rhythmicam spectes, prorsus non tolerandam esse quis enim quaeso defenderet talem continuationem, qualis extat in altero schemate a --s aeoli huc accedit, quod, si quis talia schemata adsequi volit, longas recipere cogitur singulares, velut: -l- -l--l-l- - - - , a quo omni numeri rationi repugnat. Restat, ut pauca verba faciamus de forma ditrochaei, in qua prior thesis anceps est talem licentiam prioris syllaba brevis producendae in dipodia trochaica invenimus tantum apud comicos Latinos. quaeras igitur, num poetae Alexandrini in dipodiis liberiori usui indulserint sed videbis hanc formam in compluribus soladeis a Stobaeo traditis conspici neque removeri posse, nisi quis scripturis traditis vim inferre velit quamobrem, eum Versus, quos Stobaeus tradiderit, liberiore modo compositi sint, de ea sorma dubitandum esse nego. Iam inde a p. Minermannus ad poetarum Latinorum sotadeos transit in quos tam accurate inquirere quam in praecos supersedit. veluti Terentiani sotadeo elegantissimos, ex quibus ad hanc quaestionem absolvendam uberrimum fructum capere potuit, prorsus praeteriit omnino sotadeis nonnullis ex Ennii saturis adlatis ceteros poetas non respexit praeter lautum cuius in tabulis metri sotadici indicia inesse censuit. quamquam in Aulul. II 1, 30 sqq. III 2 et Stich. I 1 rem non tam certam esse concessit quam in Amph. II, 14-18, quos aperto sotadeos esse contendit, sed uno pede breviores qua de re hoe loco accuratius agere supersedeo id quidem nunc certum est Amphitruonis tantum Versus in censum venire posse, in quibus tractandis nonnulli viri docti Hermanni vestigia secuti sunt patet autem Hermannum, ut sotadeos restitueret, magnas in his versibus licentias probare coaetum esse, veluti ultimi pedis arsis solutionem l l l . quae res in omnibus versibus, qui hodie tamquam sotade agnoscuntur, plane inaudita est. Maximo autem differre adfirmat Hermannus Latinorum sotadeum a Graeco eo quod, cum Latini accentus verborum observent, saepe eaedem pedum formae diverso numero utantur, veluti longa quattuor brevibus

Disseristiones nil. Vindob. V.

라틴어 텍스트