De troporum in L. Annaei Senecae tragoediis generibus potioribus

91쪽

et Zieglerus, qui expectari potius talo quid adfirmat: ἀεὶ δέ τοι υκ ἐπεοικεν ἀσχαλάαν, τε δή γε καὶ ευφροσυνης κορος ἐστίν. sed Vereor ne omnes hi viri docti non satis perspexerint, quid poeta his verbis dicere Voluerit sensus enim verborum hic mihi videtur esse 'divinitus haec sors nobis accidit, quam moderate ferro debemus quamquam ei qui ut tu perpetuis malis ἀτρυτοισιν ἄλγεσιν cruciatur, si quando indignatur, indulgendum est; omnibus enim rebus atque ipsi laetitia perpetuitas taedium adsert cf. Il. N 636 πάντων μὲν κύρος ἐστίν, καὶ πνου καὶ φιλύτητος, μολπῆς τε γλυκερῆς καὶ ἀμυμονος ρχηθμοῖο quem Verborum sensum cur viri illi docti non perspexerint, facile eo explicatur, quod is locus totus obscuratur nimia dictionis brevitate, quae poetae sino dubio non laudi ducenda est. Transeo ad alium locum, in quo item interpretes haeserunt, dico Versum 76 sqq. in quo vereor ut apte positum sit verbum δυσμενέων sententia enim ας κε μέγα βλαφθείς τις κων ἐπίορκον μοσσαι nulla alia de causa hic posita osse potest quam ut Alcmena confirmet hoc iusiurandum, quod ipsa et omnium esse gravissimum dicere igitur vult Alcmena 'iuro per Proserpinam et Cererem, quas deas nisi quis est maxima amentia, nemo sciens periurio laedet. Brunckii igitur et Moi-nelii coniectura ας τε μέγα βλαφθείς τις ἐκων ἐπίορκον μοσσαι reicienda est, cum sententia optativa locum hic non habeat, et legendum cum codicibus: ας κε μέγα βλαφθείς τις ἔκιον ἐπίορκον μύσσαι quae cum ita sint ἀνθρα πω si loco verbi δυσμενέων legeretur, nihil haberet miri cur δυσμενέω h. e. inimicorum suorum Alcmena montionem faciat, difficilius est dictu quare Hermannus δυσμενέων non genetivum esse adiectivi δυσμενής statuit, sed nominativum participii cf. d. 3 7 sq.). sed hac explication nihil nos iuvari dixit Meinekius, cum verbum δυσμενέων sive pro genetivo substantivi sive pro participio haberetur, ad sententiam perincommodum esset, denique Ahrensius sensisso videtur, cum olim ex coniectura parum probabili ederet: μη μὲν ἐγο μηδέν σε χερειύτερον πο ῖσιλ attamen cense nos Verbum δυσμενέων non librarii cuiusdam

errori, sed ipsius poetae consilio debere, si quidem hoc cum Hermanno participium esse et poetam periurii causam plerumque inimicitias esseratum verbo δυσμενέων 'seindlichen Hergens antecedentis sententiae ἐπιορκον μέσσαι causam adserre voluisse ponamus.

Deinde offendit Genthorus in verbis versus 96 δεδεγμένος tib ἐπὶμιοθ', quae recto dicit nihil aliud significare posse nisi 'goWArtig um Lolinis emplangen'. tum autem non apte consilium bis significatur; multo melius hoc verbum adhibitum est in c. XXV v. 22 δεδεγμένος ὁππον κοιτο cs. Il. Κ 62 δεδεγμένος εἰσοκεν ἔλθης aliam porro ossensionem viris doctis versus 117 habere videtur sermo hi est de Iphiclo,

92쪽

qui Alcmenae in somnis visus est corruisse neque se erigere potuisse,

id quod saepe somniantibus accidit; es Hom. Il. X 199:

δε ὁ ο ου δυνατο μύος α ποσίν ουδ ος λυξαι, Verg. Aen. XII 08 sqq.: ac velut in somnis, oculos ubi languida pressit nocte quies, nequiquam avidos extendere cursus volt videmur et in mediis conatibus aegri

succidimus, non lingua valet, non corpore notae sufficiunt vires, nec vox aut verba sequuntur,

si Turn . . .

quare comparatur Iphicles cum sene infirmo, qui cum in via corruerit, se erigere non potest, dum unus ex praetereuntibus eum sublevet causa autem cur illo seni succurrat, adsertur his verbis: αἰδεσθεὶς πιδα προ- τέο ὶν πολιοῖο γενείου, quae Genthero significare videntur 'aus Scheu, die e vortier schon egio'. reverentiam hic dici prius habitam προτί- ρην explicaverat iam Hermannus; sed hoc adtributum Genthorus languidum et ieiunum censet quar nonnulli viri docti hoc verbum immutare studuerunt, sed eventu non prospero veluti coniecerunt alchenarius στυγερήν, Fr Iacobsius κρατερῆν, Ahrensius τρομερὴν mihi quidem οπις προτέρη reverentiam non prius habitam, sed praestantiorem significare videtur cuius verbi προτερος significationis conseras exempla haec: Platonis Lach. p. 183 B. οι καν αυτοὶ ὁμολογήσειαν πολλους σφον προτερους εινα πρb τα το πολέμου, Demosth. 32, 15 προτερον τῆ δυνάμει καὶ κρεῖττον ἐστίν. sensum verborum illustrant versus Tyrtaei hi sis. 10,

αἰσχρον γὰρ ori τουτο μετα προαάχοισι πεσοντακεῖσθαι προσθε νέων νορα παλαιοτερονα δη λευκb ἔχοντα καρη πολιον τε γένειον, θυι b ἀποπνεί τ ὰλκιμον ἐν κονίθ, αιματοεντ iδοῖα φίλρ ἐν χερων ἔχοντα - αἰσχρα τά γ' φθαλμοῖς καὶ νεμεσητον idεῖν . . . καὶ χροα γυμνωθέντα νέοισι δε πάντ' ἐπέοικεν,

in hac igitur re, quamquam poeta sortasse clarius sensum exprimere potuit, minus ostendo maioris momenti est, quod in V. 1 sermo est de uno somnio, quod in sequentibus describitur, in v. 122 autem numerus pluralis legitur: τοῖα μειρα qua de re Gentherus recto mihi iudicavisso videtur, cum dicit de compluribus somniis, non de unius somnii partibus cogitandum esse quam interpretationem eo quod Alcmena per totam Diuitias by Ooste

93쪽

noctem παννυχίη somniasse dicitur commendari tum autem vim somnii modo narrati non mediocriter imminui atque extenuari.

Ex his igitur, quae exposui, satis lucer censeo eum qui Megaram conscripsit hominem propter ingenium poeticum vix magni aestimandum fuisse multis enim maioribus minoribusve vitiis totum carmen laborat. γIam videamus num talia in carmine XXV quoque inveniantur. Gentherus quidem nonnulla sibi detexisse idotur, in quibus legentes offendant et gravissima eius offensio est in V. 27 ουρους μην ἴσασι φυτοσκαφοι οἱ πολυεογοι, ad quem haec adnotat contineri his imitationem proverbii ἐπιχωριο ουρον ἴσασι, sed ineptam; nam rusticum his verbis Herculem ad alios dologaro, qui eum de Augia agro doceant, quamquam ipse V. 1 t των ἐπωυρος esse dicatur male quoquo inter se cohaerere V 2 et 28, quorum sententiam Hermannum opusc. VIII 321 his explicare verbis: qui termini agrorum sint, nosse fossores, qui ad

metendum quotannis veniant.' sano si hic esset sensus huius Versus, potest quisquam in eo tandere ego autem aliter eum interpretandum censeo, quamquam hane explicationem nescio cur nemo adhue temptaverit ad proverbium enim illud iam veteros adnotaverant: οἱ ἐν δοριον φασιν, οἱ δὲ τιν ἄνεμον cf. Paroem gr. I p. 24 ed. Gotting.). significat hic, ut mihi videtur, verbum οὐρους non terminos', sed prosperos ventos'; φυτοσκαφοι, qui commemorantur, sunt vinitores, id quod verba πολυβοτρυος in V. 11 et ἐς ληνους ἱκνευνται ... V. 29 indicant; antecedentem quoque Versum 26 τριπολοις σπορον ἐν νειοῖσιν ἐσF τε βάλλοντες καὶ τετραπολοισιν ὁμοίως spectare ad vitium culturam declaranthi Vergilii vorsus Georg. II 397 sqq. Est etiam ille labor eurandis sitibus alter,

eui numquam ethausti satis est namque omne quotannis terque quaterque solum Scindendum. quo in sententiarum contextu Versus 27 quoque ad eandem rem poetare debet et re vera in vitibus serendis ventorum etiam rationem

habendam esse idem nos docet scriptor leguntur enim in eiusdem Georg. libri v. 31 sqq. quibus de vitibus serendis agitur, haec praecepta: ne tibi tum prudens quisquam persuadeat auctor tellurem Borea rigidam spirante movere. rura gelu tum claudit hiemps, ne semine laetoeoneretum patitur radicem adligere terrae . . . tum aptissime cohaeret versus 2 et cum antecedenti et subsequenti, in quo Verbum ριον - ut hoc quoque commemorem nihil aliud

in Similiter iudicat ilamowitzius in Eur. IIorc. Ι 323, adn. 10.

94쪽

significare potest nisi quod nos dicimus passend geeignet'. verba igitur θέρος ριον respondent nostris de Thei de Sommers, de sich gur Ernte signet iam versibus illis 25-28, qui ad vinitoris operam spectant, apte adiunguntur sequentes πὰν γὰρ δὴ πεδίον τοδ' ἐπίφρονος

Aυγείαο . . ., quibus causa adsertur sententia antecedentis: ο βασιλ=ηι πολυν καὶ θεσφατον λβον ἐυομεν unde adparo versibus sic explicatis nihil omnino restare offensionis.

Doindo offendit Gentherus in versu b0, de quo his verbis disputat p. 3 'Hercules cum Augia colloqui cupit qui nisi ruri sit, agricolas ad custodem natu maiorem ducat, quocum res quasdam communicet, ut alias ex eo comperiat. V. 49 atque illis quidem Herculem rem significare, cuius causa ad Augiam venerit, his edoceri velle, ubinam Augias commoretur ae qua via ad eum pervenire possit, suspicari licet tum autem versus b0Ἀλλου ὁ Ελλον εθηκε θεω ἐπιδευέα φωτον, qui proverbii similis est, locum suum non habero videtur, quia custos illo Hercule omnino non eget.' sed hic versus referendus est ad verba v. 47 συ μοι φράσον ῆγεμονευσας nequo vituperari potest propterea, quod vinitor illo Herculis opera non egeat est enim in Herculis verbis sensus hic: 'alter alterius opera eget; nunc ego tua egeo modo tu sortasse egebis mea quare velim mihi viam monstres de eiusdem viri docti sententia porro in V. 63 verbum χειροπληνης tamquam adtributum Herculis clavae vix aptum est; sed de hac re plura verba non faciam, quia iustam causam non video, cur illud adtributum clavae non adiungatur cf. Theocr. XIII 57: όπαλον, το οἱ αἰὲν ἐχανδανε δεξιτερὴ χείρ. deinde Homeri imitationem non aptam inesso in versibus 78-83 conse Gentherus p. 12. 'quanta sunt inquit canes in hominem oboedientia ἐπιπειθες cum Ahrensio legendum censet, qua in re ei adsentior) qui si etiam saperent ac dignoscerent, quem debeant adlatrare, quem non debeant, inter omnes bestias tacito principatum obtinerent. - quidem canes quamquam rationis expertes sunt, ipsa oboedientia ceteras bestias superare Censeo tota sententia ex huius loci Homerici Il. Γ 223 imitations

orta esse videtur: φαίης κε ζάκοτόν τε τιν' uitavcra ἄφρονα τ' αὐτως.

ἀλλ' o τε δὴ πα τε μεγάλην ἐκ στήθεος ιη

καὶ πεα νιφάδεσσιν ἐοικοτα χειμερίἴσιν,

ου δν μεντ 'Oδυση γ ἐρίσσειε βροτbς λλος.' sed cum hi locus illi Homerico non tam similis sit, ut imitatio iure

statui possit, cur quaeso ineptam imitationem poetae obtrudamus immo sententia illa cur hie posita sit, ea causa est, quod canes Herculem adlatrasse narratum erat in versibus antecedentibus atque senex hoc tamquam excusans hanc proseri sententiam id unum dolendum est, quod canes non dignoscunt, quem debeant adlatrare, quem non debeant Disiligo by Ooste

95쪽

significat Herculem ipsum); sane si haec quoque iis indoles esset,

omnium bestiarum essent principes.

De versibus 89-94:αυτὰρ επειτα βύες μάλα ιυρια ἄλλαι , ἄλλαις ἐρχύμεναι φαίνο- ωσε νέφη δατοεντα,ασσα τ' ἐν οὐραν εἶσιν ἐλαυνύμενα προτερωσε

των μέν τ' ουτις αριθμb ἐν ηέρι γίνετ' ἰοντων, ουδ' νυσις 'τύσα γάρ τε μετα προτέροισι κυλίνδειῖς νέμου, τα δέ τ' λλα κορυσσεται υτις ἐπ' λλοις' τοσσ' αἰεὶ μετοπισθε βοων ἐπὶ βουκολι fει Gentherus ita disputat 'comparantur hoc loco numerosi Augiae boum eges, qui in stabula revertuntur, cum nubibus imbriferis, quae austro et aquilone agitantur. aptior sane esset eorum cum undis comparatio, qualis legitur apud Homerum It is 422 426 fortasso recurrit eius loci recordatio in verbo κορυσσεται atque in ineptissimo illo δατοεντα nam nubes imbre graves non solent ita coartata per caelum transtro at equidem comparationem sat aptam censeo cum gravibus enim nubibus, quae innumerabiles consociatae se premunt ita, ut modo praecedant ceteras modo ab iis superentur, perbene comparatur ingens grex boum opimorum de pastu redeuntium. atque ut boves a pastoribus ita nubes austro aquiloneVe propelluntur en habes comparationem aptissimam. Neque magis ea, quae Gentherus de versibus 269 sqq. exposuit domonstrandi causa verba μον ἀείρας πνευστον non satis clara esse probanda sunt res enim, quae hic describitur, sic explicari debet Hercules leonem a tergo adortus ita arreptum tenet, ut emoribus suis bestiae latera, bracchiis fauces constringat iam cum eo animam agens omnium virium contentione manibus Herculis se extricare studeat Hercules etiam, id quod consentaneum est, quam maxime dat operam, ut fauces o elidat qua re factum est, ut leonem collem summa Vi constringens arrigeret et seram arrectam δοθμ αείρας πνευστον strangularet. Iam vero series offensionum, quarum nullam iustam cauSam esse vidimus, exhausta est a contra multae insunt in hoo carmine res,

quae eum qui id composuit hominem magni ingenii fuisse declarant. cuius rei iam Hermannus, reverus, Gentherus nonnulla exempla adtulerunt veluti ex eo ipso, quod poeta magnam corporis dignitatem Herculis non ipso describit, sed quantum ea agricola motus sit exponit, concludere possumus eum sano poetico ingenio valuisse conseras quaeso vv. 62 sqq.:ως εἰπο- ῆγεῖτο, νοο c ετ πολλ' ἐμενοίνα δέρμα τε θηρος ἰδιον χειροπληθη τε κορυνην,

96쪽

οππόθεν ὁ ξεῖνος ' μέμονεν δέ μιν αἰὲν ἔρεσθαι O ων ' ποτὶ χεῖλος ἐλάμβανε μυθον ἰόντα,

μή τί οἱ Ου κατα καιρον ἔπος προτιμυθήσαιτο,

σπερχομένου . . .

deinde velim animadvertas quam vere Vita moresque pastorum describantur,. 85 sqq. rectissime de hae descriptione Brinherus p. 6 dixit: omnia ex natura ipsa sunt expressa nostris aeno oculis videmus armenta pulverem moventia et magno mugitu ad stabula redeuntia; videmus boves introduci a pastoribus in stabula, ut mulgeantur.' a revera unusquisque Versus indicat poetam, qui non solum delectatus sit vita rustica, sed etiam eam dignis quoque verbis describere potuerit. neque vero nos fugiat quam scite a poeta causa excogitata sit, quare taurus impetum in Herculem fecerit; cf. v. 142 sqq.:ὼς δή τοι σκυλος αὐ- δων χαροποῖο λέοντος αυτ ἔπει ἐπόρουσεν ἐυσκύπφ Ηρακλῆι . . . laudandus porro est versus 16 ηκα παρακλίνας κεφαλην κατὰ δεξιδνῶμον, optima sane est descriptio leonis ira flagrantis in V. 24 sqq. etiam extrema carminis pars, dico V. 27 sqq. quibus quomodo Hercules pellem leonis corpori detraxerit, describitur ingeniosum poetam ho carmen scripsisse declarat quid quod vel in re metrica eum satis versatum fuisse lucet ex v. 145-14i: το μὲν ναξ προσιοντος ἐδράξατο χειοὶ παχείη σκαιου δεφαρ κέραος, κατα δ' αυχένα νέρ ἐπὶ γαίης κλάσσε βαρυν περ ἐοντα, πάλιν δέ μιν Ασεν ὀπίσσω . . . videmus tres versus meris dactylia constantos aptissime adhibitos esse ad celeritatem, qua Hercules taurum adgredientem oppressit, depingendam eadem res observatur in v. 256-258:

τη δ ετέρη οπαλον κύρσης περ αυον ἀείρας)ῆλασα κὰκ κεφαλῆς, δια δ' ἄνδιχα τρηχυν ἔαξα

αυτου ἐπὶ λασίοιο καρήατος ἀγριέλαιον θηρος ἀμαιμακέτοιο ' πέσεν δ' γε ποὶ ha ἱκέσθαι . . . quorum metro ipso significatur, quanta eleritate lava per aera striderit quae res quamquam accuratius ortasse exponi potuerunt, ex eis tamen, quae adtuli, elucere censeo multo praestantiorem Herculis auctorem esse eo qui Megaram conscripsit cur igitur cum ΙIilloro tactamus aut cum Genthero eo decurramus, ut Megaram prius opus eiusdem poetae esse putemus, cum nihil sit, quo hae sententia comprobetur γQuibus expositis sorsitan quaeras, a quonam Herculem, a quo Megaram conscripta esse statuamus ac primum quidem in medium veniat φακλῆς λεοντοφονος. quod carmen, si codice respicimus, in

97쪽

Omnibus statim post carmina Theocritea I-XVI collocatum videmus. in qua cum ita sint carmen iam in Vetere quodam libro una cum ceteris Theocriti carminibus scriptum fuisse videtur atque hoc ipso illorus

concedit, cum ex eo quoque elucere dicat carmen in vetustissimo carminum heocriteorum exemplari suisse, quod in Hesychii exico eius rationem habitam esse videmus, id quod verba nonnulla ius explicata

χερές v. 83 hoc vocabulum nisi hoc loco non invenituri; μοδιος - μης Πάρω ἐν Iuρωγ V. 4 κ μαργος ' κνημῶδης, ταχυκνημος v. 127 hoo vocabulum alibi nusquam extat aliaque de quibus videas M. Selimi diliedit. V 171 neque opus est multis verbis vincor quod item Hillerus

concedit, numquam futurum fuisse, ut Pamphilus sive ad quem auctorem Hesychii exico reserendum est, o carmen respiceret, si libro, qui id contineret, nullum auctoris aut poetae cuiusdam minus noti nomen inscriptum fuisset inde concludere possumus Pamphilum hoc carmen in suo exemplari inter Theocriti carmina invenisse sed iam ante Pamphili tempora carmen XXV Theocriti esse habitum aliares demonstrat initium enim carminis heocrite VIIII, die versus 1-6, non a Theocrito scriptum esse hodie inter omnes constat quos versus ab interpolatore quodam artis poeticae imperito consarcinatos osse veri simile est qua in re perficienda consentaneum est hominem illum quam maximo operam dedisse, ut additamentum suum Theocriti esse videretur quod ita adsequi studuit, ut verba locutionesvo, quae in aliis Theocriti carminibus invenit, in suum usum converteret cuius rei conseras exempla haec: v. 1 βουκολιά ο Λάφνι s. V 60 -oθε βουκολιάσδευ v. 1 τυ ' δδας ρχεο πρῆτος s. V 5 πρῆτο δ' ρξατο αφνις, V. 3 μοσχως βουσιν φέντες, π στείραισι δε ταυρως f. IIII 4 ἀλλ' ὁ γέρων φίητι τα κύοχια V. 4 μ βοσκοιντο s. X 39 1ac . . . ἀείδων.quid quod in his versibus legitur etiam verbum ἀτιμαγελευντες nonne igitur probabile est auctorem nulla alia de causa hoc verbo usum osso quam quod in carmine XXV Vocabulum rarissimum ἀτιμαγέλης )legerit quae cum ita sint iam interpolator iste carmen XXV Thooeriti duxisse videtur sed possumus etiam tempus, quo initium carminis VIIII consectum est, definire neque nim dubium est quin Vergilio media huius carminis pars nota fuerit; s. ecl. VII 49 sqq.:

hi focus et taedae pingues, hic plurimus ignis semper et adsidua postes fuligine nigri:

In cod. D anto carmen XXV Mogara legitur.' 'Minooriario legitur pu loristot Hist. An V 18 VIII 31, postea apud Lu-eianum.

98쪽

hi tantum Boreae curamus frigora, quantum aut numerum Iupus aut torrentia flumina ripas.

et heocr. VIII 19 sqq.: ἐν πυρὶ δὲ δρυίνω χορια γει, ἐν πυρὶ δ' αὐαιφαγοὶ χειμαίνοντος εχω δέ τοι υδ οσον Δραν χείματος α νωδος καρυων μυλοι παροντος. sod Vergilius etiam initium huius carminis ante oculos habuisse videtur, si versum quartum et sequentem: ἐμὶν δὲ τυ βουκολιάζευ ἔκποθεν, ἄλλοθεν αυτις υποκρίνοιτο Μενάλκας comparamus cum ol. III 8 incipe, Damoeta, tu deinde sequere, Menalca idem censet Hillorus in adn. d.

Fritet schiana p. 143. quod si probatur, sequitur iam Vergilii temporibus hoc additamentum carminis VIIII in Theocriti editionibus scriptum suisse atque hae sententia alia quoque re sulcitur videntur enim primi carminis versus ab eodem interpolata esse, qui extremam partem consecit; nam hanc quoquo interpolatam osse constat qui versus 28-36)nulla alia de causa additi esso possunt quam ut eis Bucolicorum libere lauderetur; quare id carmen in votero quodam exemplari ultimum locum obtinuisso veri simile est. iam vero velim compares cum V 28: βουκολικαὶ Μοῖσαι, μάλα χαίρετε . . . epigrammatis illius ab Artemidoro grammatico confecti versum priorOm: βουκολικαὶ Μοῖσαι σποράδες ποκα, νυν , αμα πῆσαι . . . nonne tibi Artemidorus versum 28 respexisse videtur qui cum primo ante Chr. n. saeculo floruerit, iam eius aetate inter. polatas illius carminis partes notas fuisse edocemur, id quod optime congruit cum eis quae supra X posuimus.

Sed ut ad id quod institui revertar, si interpolatorem illum primo a Chr. n. saeculo adsignandum esse statuimus, sequitur eadem aetate carmen XXV, e quo interpolator hausit, Theocriti esse habitum idem mihi declararo videtur pigramma III falso Theocrito adscriptum est autem hoc epigramma ab homine conscriptum in Theocriteis bene Versato, qui complures loco Theocriteos imitatione expressit os exempla a Brinher p. 7 congesta quid quod in V. 3 legitur rarissimum verbum αυτοφλοιον,' quod in eadem sed reperitur in carminis XXV, 208 3 ex his rebus omnibus cum aliqua probabilitato concludero licet nam quis pro certo adfirmet iam veteres carmen XXV Theocriti opus esse duxisse cur igitur nos non idem censeamus, si quidem nihil impedit quominus carmen ad heocritum auctorem reseramus γ

Ahronsius quidem Phil. XXXIII 393 interpolatorem Vorgilii versus imitatum osse coniecit, quod mihi nequaquam probabito osso videtur. CL Brinhorum l. c. p. 32-35 Susemihlium I. c. I p. 220. Hoc verbum nisi locis supra adlatis non invenitur.

99쪽

Quod ut demonstremus, iam in carminis argumentum, compositionem, dictionem, rem metricam accuratius inquiramus. ae dignum

quidem carmen lieocriti ingenio mihi videri supra exposui quod vero Hillerus id exilitato quadam orationis ot languore narrationis a lieocriti poematis disserre iudicat, hoc iudicium in opinion eius positum est varia enim do hac re sententia est o pro suo quisque animo iudicabit equidem, qui aliter de carmine iudico, contra IIilierum Hermanni,

ingenios critici, auctoritate uti possum argumentum si spectamus, Herculem apud Augiam commorantem et postea certamen illud cum leone Nemeaeo narrantem videmus; sed singularis atque unica os condicio huius carminis qua de re conseras quaeso quae rini erus exposuit p. 4: tantum nim abest, ut aliorum poetarum exemplum secutus auctor voluerit describere, quomodo Hercules stabula Augiae purgaverit, ut Herculem introduxerit armenta Augia inspicientem tantum quasi atque admirantem. in parto autem altera, quo omnia tendunt, Herculem ipsum facit narrantem, quomodo leonem Nemeaeum interfecerit'. ob hanc causam solam vix alium posse excogitari ense Brinhorus nisi Thoocritum, amatorem illum bucolicarum inprimis rerum, qui ne in carmino

XVI cf. v. 90 sqq. quidem ut hoc suum studium atque delicias abiceret

animum potuerit inducoro, tamquam huius carminis auctorem atque is

duobus etiam aliis carminibus de Hercule egit, carmine XIII, quo quomodo Hercules Hylam, puerum sibi carissimum, amiserit narrat, et carmino XIIII, quo Herculis infantis gloriosam cum sei pontibus pugnam puerique educationem describit iam si descriptionem habitus Horculis in carmino XIII et XX comparamus, nulla disserentia observatur Hercules XIII 5 est Διι ιτρυωνος ὁ χαλκεοκάροιο υἱος XXV 112 sq. do eo dicuntur haec: ρρηκτόν περ ἔχων ν στήθεσι θυμbν Ἀμ- αγιτρυωνιάδης καὶ ρηροτα νωλεuἐς αἰεί. armatus est clava et sagittis XIII 56 χετο, μαιωτιστὶ λαβων ευκαuπέα τοξα καὶ ὐπαλον, το οἱ αἰεν

ἐχάνδανε δεξιτερὶ χειρ, cf. XXV 206 sqq. αυτα ἐγι κερας γρον λῶν κοίλην τε φαρέτρην ων iuπλεδεὶν νεοuην, ἐτέρηφι δὲ βάκτρον ευπαγές,

αυτοφλοιον, ἐπηρεφέος κοτίνοιο, Durητρον, τ ut αυτbς π ζαθέω 'Eλικωνι l ευρων συν πυκινθοι ὁλοσχερῖς ε σπασα pίζαις et v. 63 1εou τε θηρος ἰδων χειροπληθῆ τε κορυνθν magni dein do momenti ost, quod Theocritus XII 6 diserto Herculem praedicat tamquam victorum leonis Nemeaei: ος-b λῖν πέαεινε b ἄγριον. porro notum etiam est Theocritum epigramma est vicesimum in Pisandrum, Heracleae cuiusdam poetam, consecisse, cuius primi versus hi sunt: ὁν τω Ζανδ οδ' uιν Ibν νηρτb λεοντοuάχαν, δν ὁξυχειρα, Ἀρῆτο των ἐπάνωθε voυσοποιον Ἀωσανδρος συνέγραφεν κ Κααίρου χῶσους ἐξεπονασεν εἶπ' ἀέθλους scite Brin- herus p. 65 hoc epigramma Theocritum nulla alia do causa scripsisse coniecit quam quod descriptionem illam expressit ad xemplum i Disiligo by Ooste

100쪽

sandri. quid enim' inquit 'quod lieocritus cum in universum in v. commemorat labores Herculis tum praecipuo in V. 2 το λεοντομάχου facit mentionem γ' Postquam igitur expositum est Theocritum argumento carminis aue torem eius esse comprobari transeo ad compositionem pauci verbis illustrandam totum carmen divisum esse in partes tres, v. 1-84, 8 152, 153-181, supra dictum est similis compositio observatur in carmine XXIIII nam in eo quoquo tres partes distinguuntur, pars prima v v I G2), qua Herculis insantis factum narratur, pars altera vv. 62-100 , quae Tiresiae vaticinationem continet, pars tertia vv. 1 - 138), quibus versibus quomodo Hercules educatus sit, describitur es inprimis partis alterius versum primum v. 63 6ρνιθες τρίτον ἄρτι τον ἔσχατον ορθρον ὰειδον 2 ειρεσίαν τοκα μάντιν cum carminis XXV alterius partis versu

'Hέλιος με ἔπειτα ποτὶ γφον πραπεν ιππους δείελον ημαρ γων ' τὰ δ' ἐπηλυθε πίονα si λα . . . quanam autem de causa singula carminis XXV partes laxius inter se coniunctae sint, iam cum de initio eius verba secimus, significavimus. Videtur enim carmen ex praeceptis Callimachi ortum esse, quem maiora carmina pica respuisse notum est cuius cum praecepta observare tu-deret Theocritus, sine dubio primo ei venit in mentem carmen ita in brevius contrahere, ut quae taciti negotio cogitatione suppleri possent

exponere omnino supersederet a re vera Theocritum tum, cum magna

illa lis esset inter Callimachum sit Apollonium Rhodium, ab illius partibus stetisse adparet o versibus arminia VII 45 sqq.:ῶς - καὶ τέκτων μέγ' απέχθεται στις ἐρευνηIσον ρευς κορυφα τελέσω δομο ευρυμέδοντος, καὶ μισαν ρνιχες σοι ποτὶ πιον ἀοιδοναντία κοκκυγντες ἐτωσι μοχθίωντι,

quibus in dubio scriptores maiorum carminum epicorum, qualis est Apollonius, notantur.' atque habemus otiam aliud exemplum, quo idem demonstrare possumus, dico carmen XIII. eadem enim fabula, quae hoc carmine tractatur, multo fusius ab Apollonio Rhodio Ι 1207 sqq. narrata est iam vero velim animadvertas quam breviter et eleganter Theocritus rem absolverit nonne ex hoc camine ipso perspicuum fit Theocritum a carminibus picis maioris ambitus abhorruisse 2 atquo Brin- herus quidem etiam designari posse armen Callimachi, quo Theocritus ad carmen XXV scribendum excitatus sit, contendit haud enim sibi errare Videtur, si suspicetur Theocritum Callimachi carmino Hoealo'

inseripto ad Herculem componendum commotum esse. quam ad SBn-

Dissertatione phil. Vindob. V.