De troporum in L. Annaei Senecae tragoediis generibus potioribus

101쪽

tentiam confirmandam comparat Brinhorus Herculis apud Augiam commorationem cum priore parte Hecalae Callimacheae, qua narratum est, quomodo Theseus usus sit hospitio Hecatae, descriptionem autem certaminis Horculis cum leone Nemeaeo opponit Thesei certamini cum tauro Marathonio atque re vera ex Crinagorae epigrammate, quod in Callimachi Hecalen consecit cf. Anth. Pal. VIIII 4b), intellegimus etiam Hecaton Callimachi in universum duas partes continuisso sic enim illo V. 3 Sq.: ἰείδει δ' ειάλης τε φιλουίνοιο καλιην καὶ Θησεῖ Μαραθων ους ἐπέθηκε πονους. quamquam certum mihi id quod Brinherus suspicatur non videtur nequo onim intogrum illud Callimachi carmen restituere possumus, neque eis, quae nuper reporta sunt, fragmentis a Th. Gomperetio editis comprobatur Nachii sententia, quae adhuc valuit apud viros doctos negabatonim illo Hecalon ει α ποίημα fuisse Mus Rhen. II p. 18), id quod mira cuidam in minutis rebus describendis accurationi, quae in Dagmentis illis observatur, repugnat; f. praeterea schol Call. ad hymn. ΙΙ 106 ἐγκαλεῖ δια τουτων του σκωπτοντας αυτον μὴ δυνασθαι ποιῆσαι αεγα ποίηuα, θεν ηναγκάοθη ποιῆσαι την μήλην sed hoc mihi certum videtur ipsa carminis de quo agimus compositione suaderi, ut Theo

critum auctorem statuamus.

Iam antequam me ad dictionem carminis percensendam converto, commemorabo etiam deseriptionem Herculis certaminis cum leono Nomoao habere aliquid, quod cum alio Theocriti carmine comparetur nam priorem partem, quae in Vita rustica describenda occupata est, Thoocriti esse posse elucet ex argumento in parte extrem Hercules cum leone more luctantium pugnans describitur cf. V. 266 sqq. eum Philostr.

Imagg. 1, 6 p. 303 8 . ed. Vind. 14. ) pugillationem quoque depictam habes in carminis XXII v. 75-l34, quorum nonnulli iure cum illa parte, qua certamen Herculi continetur, comparari possunt; os XXII98 εστη δὲ πληγαῖς εθυων et XXV 259 ἐπὶ τροuεροῖς ποοὶ εστη νευστὰζων κεφαλη, XXII 29 εἰ ἀλλοφρονέων et XXV 262 b μὲν γωνοδυνρσι παραφρονέοντα βαρείαις νωσάμενος XXI 106 πτιος ἐν φυλλοισι τεθηλύσιν ἐξετανυσθη et XXV 270 έχρι οἱ ἐξετάνυσσα βραχίονας ορθον ἀείρας . . . deind velim conseras XXV 148 sq. ὁ δέ οἱ περὶ νευρα τα--σθεὶς l μυιον ἐξ fπάτοιο βραχίονος ρθος ἀνέστη cum XXV 48 ἐν δὲ μυες

στερεοῖσι βραχίοσιν ψ ον υπ' Buον Ἀστασαν et υτε πέτροι ὁλοίτροχοι. . . nonno hi loci tamquam clamare videntur eundem hominem utriusque carminis fuisse auctorem 2 His absolutis vidoamus quid sit de dictione carminis statuendum. sermo, quo poeta in hoc carmine usus est, prorsus est picus; attamen nonnulla ab eo usurpata sunt, quas picis ignota ac solis fere bucolicis Digilias by Orale

102쪽

poetis concessa fuisse recto dixit Hermannus Ephem stud antiqv. 1840, p. 969), velut v. 53 θέλεις cs Theocr. XV 41 δάκρυ 5σσα θέλεις), v. 84 ποτὶ τωυλίον ses Theocr. XI 12 πολλάκι ταὶ διες ποτὶ τωυλίον αυταὶ ἀπῆνθον), v. 263 ωocluενος, v. 11 et 14 βδε, quod respondet latino

por totum carmen patet imitatio Homeri cuius rei exempla, cum iam Gentherus diligenter congesserit, adserre supersedeo atque Homerum Theocritus quoquo in carmino XXIIII secutus est, cuius rei haec adseram exempla v. 7 γλυκεob υπνον cf. I l. ς υπνος γλυκεούς. v. 10

carmen Theocrito adtribuamus.

103쪽

Contra sunt multa in hoc poemate, quae cum in aliis Theocriti carminibus similiter sint dicta, sortasse aliquid ad eundem auctorem statu sendum valent ac primum eadem singulorum verborum significatio aut conformatio observatur: V. 11, 14, 3b, 4 adverbium δεδε significatione loci usurpatum est; os exempla supra adlata. v. 22 ἱερον γνύν, 'nemus sanctum' ἱεob notione substantivi usurpatum est, os XXVIII 4

sine iusta causa diversam significationem statuit , v. 119 verbum ἀφνειές eum dativo μήλοισι coniunctum est, s XXIIII 0 μεγάλαις ἀφνειbς ἀρουραις v. 18 ου Ἐλίκηθὲν f. XXII 11 ἐκ πρηρηθεν v. 18 λυκων ὁλοφώιον ἔρνος ubi vide, quae adnotavit uestemannus: ἔονος proprio de plantis dicitur, sed eadem vox ad homines et animalia transfertur; os VII 44 ἐκ Λιις ονος v. 206 κέρας γρον f. I b γρδς κανθος. Deinde recurrunt in hoc carmine verba in Theocriti carminibus usitatissima, veluti v. 20 πλατάνιστοι cf. XVIII 44 XXII 76 v. 25 σπορος

vocabulum ignotum antiquioribus poetis picis legitur quoque X 14, XVI 4, cf. Brinhorum ad X 1M v. 21 ἀγριέλαιος os VII 18 ante Theocriti tempora hoc verbum non invenitur vido quae Brinhorus de eo dicat ocatur autem ἀγριέλαιος etiam κύτινος cf. V 32, 100, XXV 208. videtur autem Thoocritus solus ex poetis picis hoc vocabulo κοτινος usum esse'), v. 13 λάσιος cs uno Fritetschius ad hunc locum adnotavit: vocabulum λάσιος adamasse videtur Theocritus cs XXV 3,

Addo quod compluribus locis in utroque carmine eadem verba in eadem Versus sede leguntur, veluti v. 8 ουδ ενα χορον in sede ultima, cf. VI 1 εἰς να χορον v. 21 χλωρή in sede prima, cf. XI 13 v. 24 δέ- ωηνθ' in sodo prima, of XV 120. v. 135 vocabulum δουμοιο ante caeSuram legitur ut 72. v. 138 rarissima forma προφέρεσκε in eadem aede

legitur qua XXII 183 v. 145 of μεν ναξ in sed prima, os XXII 102 τιν ἐν ναξ, v. 172 ἔφασκεν in sede ultima, cf. VIII 3, V. 246 λαγόνος in adem sede qua XXI 121 v. 27 δέρμα λέοντος in eadem sed qua XXII 2.

Deinde in utroque carmine eaedem similesve locutiones inveniuntur, Voluti v. 17 βύεσσι κεραησι os XVI 37 κεραησιν . . . βύεσσι, V. 85υέλιος . . . ποτὶ ζύφον ἔτραπεν ππους f. ΙΙ 163 Σελάνα . . . ποτ' -εα- νιν τρέπε πίλους v. 104 τέκνα φίλαις π μητρασιν ει os IIII 4 ὁ γέρων

104쪽

ασσον ἰοῖσα, v. 234 λααυρους δὲ χανὴν α' δύντας φην cf. VI 38 λευκοτέoα αυγαν moίας πέφαινε λίθοιο, XXIV 24 ἀναιδέας εἶδεν δύντας, v. 246 π λαγύνας τε καὶ ξυν cf. XXII 109 ἐς στηθύς τε καὶ ἰξυν adde versum 19 φαίνεται ὁ μάλα πῆσι πέρην ποτααοῖο ρεοντος similem ess vorsu 92 carminis XXIIII ιη'άτω ὁ Ελα ὰσαν περ ποταuοῖο φέ

ρουσα.

Denique eodem modo verbum aliquod repetitum invenies et in hoo carmine et in eis quae qui Theocriti sint dubitari non potest, veluti πας V. 96 post caesuram hephthemimerem πει δ' ἄρ ἐνεπλήσθη πεδίον πῆσαι δε κέλευθοι et Ι 83 πάσας ἀνα κράνας πάν ἄλσεα ποσσὶ φορεῖται post caesuram penthemimerem), αἰεί, 123 post caesuram bucolicam αἰεὶ δὲ πλέονες κερααὶ βύες αἰεν ἀυείνους et XVII αἰεὶ τουτοAιδ κουραις ἐλλει αἰεν ἀοιδοῖς simul eadem verba eadem ratione ollocata habes v. 12 ζωοτύκοι τ ησαν περιῶσι θηλυτύκοι τε et XXVI 32 ευσεβεων παίδεσσι τὰ λιθια, δυσσε α ν δ ου V. 277 αυτοῖς δέρμα λέοντος ἀνασχίζειν νυχεσσιν et XXII 52 ἄκρων δέρα λέοντος ἀφηuuένον ἐκ ποδεῶνων vidos in dictione quoquo hoc carmen cum ceteris Theocriteis

congruere.

Restat, ut paucis in rem metricam carminis XX inquiramus. atque hanc quoque rem ad Homeri exemplum tractatam esse Ox his exemplis elucebit. )Breves syllabae in consona cadentes producuntur in ars altera:

Brevos vocales finales producuntur in ars altera γε v. 73 πε

105쪽

Hiatus, quem vocant grammatici, ut apud Homerum saep est admissus cf. unatium do Theocriti versu heroico diss phil. Vindob. Ι188 p. 97 sqq. sed correptiones, quae dicuntur Atticae, ab omero summa cum cura Vitatae ut in ceteris heocriti carminibus ita in hoo quoque multo plures inveniuntur os ea quae unatiua p. 6 do hacro exposuit 'correptiones enim Atticae magis magisque increbrescunt acisuo iuro G. Hermannua vix ullum certius recentioris aetati esso iudicium adfirmat quam quod e crebro harum correptionum usu depromatur. neque tamen hunc frequentiorem correptioni Attica usum cum Hormanno barbariem equidem adpellem nam praeterquam quod ipsa linguae natura procedente tempore non eadem mansit, reputes quaeso inde Callimacho poetas, qui versu heroico utebantur, numerorum volubilitatem magna cum diligentia adsectasse atque cum hac re etiam orreptionis Atticae frequentiam auctam arte cohaerere vix poterit negari inveniuntur autem in carmino XX hae correptiones cf. ostium

p. b): in primae thesis parto altera v. 232 αυτα ὁ κρῆτα in alterius thesis parto priore v. 3 ξεω στ φρων v. 130 Ηελίοιο χρoram in parteoiusdem thesis altera v. 47 δῆ τινα-oέσβυ, v. 60,άλα προς μιν V. 144 ποτὶ πλευρα, v. 249 ἐν πυρὶ προτον - in prior brevi syllaba pedis tertii v. 52 ξεῖνε φραδη v. 69 σμη τε χροός V. 149 πήτοιο βραχίονος, V. 156 καρπαλίμοισι τρίβον v. 223 σηραγγα προδείελος v. 270 ἐξετά-σσα βραχίονας in eiusdem podis altera brevi syllaba V. 174 τοδε τλήμεναι. in quarta thesis parte altera v. 176 περὶ πλευρά, v. 180 ἐγω δεσε φράζομαι, v. 183 Aπίδα κνίδαλον v. 193 ττι α πρωτον v. 23 5θι πνευμον , V 2b ἄνδιχα τρηχυν v. 258 γε πριν, V 269 μηροῖσί τε πλευρ' ἐφυλασσον. - in quinta thesis parte priore v. 13 λευσσον τε

προσαλπω, V. 225 χαροπον τε προσωπom, in parte eiusdem thosis altera:

V. 44 ἐνθάδε χρειῶ v. 264 ἔφλασα προφθάς ex hac igitur re nihil redundat ad quaestionem nostram solvendam id unum videatur ortasse alicui maioris momenti, quod vocabulum κορυνη producta vocali et legitur in v. 63, cum brevis inveniatur apud Homerum It w141, 143,

coli. II 4, 138 et in Theocrit o. VII, 19 ε 43. sed hoo nihil habet

offensionis, cum haec Fllaba longa sit ex consuetudine Atticorum poetarumque recentiorum os. ur. Suppl. 71b Nic. lex. 409 es Fritκ- schii adn. ad . VII 433. deinde Theocritum easdem syllabas modo breves modo longas, prout metrum postulabat, adhibuisso ex his exemplis adparet VI 19 πολλάκις A IIολυφαμε, τὰ μη καλα καλα πέφανται, VIII 19 λευκμ κηρο ἔχοισαν, - κάτω, ἶσον ἄνωθεν denique ex eo, quod Theocritus in pomulti vocabulis quamquam ab una eademque stirpe derivatis vocales ante mutam cum liquid positas modo produxit, modo corripuit, in universum quidem sat libere eum hac in re versatum esse intellegitur cf. quas Κunstius de hac re disputavit pp. 94 - 96. Disiligo by Ooste

106쪽

Sed iam res in eo est, ut summam o singulis his quaestionibus faciamus videmus nullam esse causam, qua prohibeamur carmen ad Theocritum auctorem reserre immo tam multa sunt, quae ano sententiam comprobare videantur, ut sacere non possim, quin carmen XXV Theocriti esse veri simile eas existimem.

His expositis deinceps dicendum est de auctore Megarae quod carmen cum in nullo codice Moscho adtribuatur, iniuria nunc inter Moschea legi recto dieit illorus p. 66. in uno codico M Theocritus tamquam auctor eius nominatur; sed quid huius codicis testimonium Valeat, supra vidimus. )Moscho carmen adtribuit primus A. an Metherke quem quid moVerit, ut hoc saceret, recto intellexit Ahrensius Phil. XXXIII 605. in codice enim, qui littera a insignitur, Megara legitur inter carmen de Europa, cui nomen Moschi praescriptum est, et Nicandri heriaca atque cum huic carmini Moscho praecedat in eodem codico aliud carmen Moschi nomine insignitum, quod inscribitur Ἐρως δραπέτης, Metherke Megaram quoque Moschi opus esse coniecit sed recte dicit Hillorus ipso codicem improbari Metherhi sontentiam, cum duo illa carmina in eo Moschi nomen prae se serant, Megara non item accedit quod coloret sermo Megarae plane diversi sunt a ceteris Moschi carminibus qua de re conseras velim inprimis hilaro illud de Europa carmen, cui cum Megara id unum commune est, quod in hoc quoque somnium locum habet, dico versus 1 - 27, quorum nonnulli consorri possunt cum Versibus quibusdam Megarae, qua de re doceberis his locis enumeratis: Eur. V. 1 υρωπη ποτε Κυπρις ἐπὶ γλυκυ α κεν μειρον et v. 23 ήδυμάλα κνῶσσουσαν ἀνεπτοίησα, νειροι Meg. v. 91 πως δ' ἔτι α ἐπτοίησε δια γλυκυν ἐνδ ονειρος πνον. - ur. v. 1 ε δ' ἀπ μὲν στρωτων λεχέων θόρε δειμαίνουσα παλλομένη κραδίην Meg. V. 92 δειμαίνω δὲ παλίγκοτου ψιν ἰδουσα ἐκπάγλως - ur. v. 2 νυκτις ει τρίτατον λάχος ιοταται ἐγγυθι- ηως Meg. v. 121 ηως δὲ παραυτίκα φαινολ- ῆλθε. Εur. v. 27 ἀλλά μοι εἰς ἀγαθb μάκαρες κρηνειαν νειρον Meg. V. 123 τὰ δὲ πάντα πρbς υρυσθῆα τρέποιτο οἴκου ἀφ' ῆμετέροιο . . . μηδ' λλο

παρὲκ τελέσειέ τι δαίμων neque deinde dicti carminis neque ara metrica quicquam iacit ad Moschum auctorem statuendum, eum in utraque re poeta Homerum presse secutus sit huius imitationis exempla congessit Gentherus p. 8-10, ex quibus cetoris omissis hio ea tantum adseram quae ad rem metricam pertinent breves igitur vocales finale in arsipositae in Megara non producuntur nisi anto liquidas in pede altero:

107쪽

104os Il. I 303 μάλα μέγα, Γ 214 μάλα λιγέως in pede tertio), d. φ 6

in pede altero). hiatus ut apud Homerum saepe admissus est correptionum Atticarum hae inveniuntur exempla v. 2 χέουσα, τι πρίν, v. 12 ἐγε ατο φροντισι, V. 34 στέα κρωσσον v. 55 ἀνέρι θνητῶ v. 59δακρυοισι, V. 82 πυκινῶτερα κλαίω, V. 93 μοί τι τέκνοις, V. 120 ἐμους, μέχρι δή, v. 123 υρυοθη τρεποιτο quae cum ita sint, plane a vero abhorret Moschum Megaram scripsisse de Theocrito autem ut auctore cogitar non licet, quod tale carmen eo plane indignum esse patet. quid igitur aliud restat, cum do hac re nihil certi statui possit quam ut Megaram poetae cuiusdam minus noti opus esse dicamus Alexandrina autem aetati eum adsignandum esse et o nonnullis verbis locutionibusque, quae antea nusquam, postea saepius inVeniuntur, et ex argumento ipso elucet poeta enim veteres de Hercule fabulas omnibus notas non uberius narrare voluit verebatur enim, ne hoc legentibus taedium adferret sed animos eorum ita movere conatus est, ut somnium

obscurum lcmenae fingeret, quo quid significaretur coniectura colligendum erat talibus carminibus, quorum quo quid erat obscurius, eo putabatur elegantius, delectabantur qui tum erant homunciones quare ne nune quidem viri docti de re quae o somno significetur consentiunt. Hillorus nimis. 67 adn. 1, si Alcmena somniet Herculem Eurystheo servientem vatillo fossam fodere, deinde ingenti vexari flamma, phiclemque fratri opem laturum exanimum corruere, significari censet lassam, qua Augia stabula purgata sunt, deinde proelium postea commissum, primo quidem Herculi adversum, in quo phicles cecidit; LPaus. VIII 14 9. Wilamowitgius autem in od Eur Hero II 323 adn. 10do vi illius somnii dicit poetam eos respexisse lectores, quos hanc imaginem x tabulis notissimis explicaturos esse sibi persuaserat, sed eos, qui imaginem cum sententia ei subiecta permutantes de ossa, quam Hercules fecerat, quaestionem instituturi essent, certe non respexisse id tantum imagine illa indicari Herculem, si opus susceptum ad finem perduxerit, non quiete usurum esse sed subito in calamitatem, quam effugere non possit, incursurum nam quos in terris habeat cognatos vel adfines, hos auxilium ei praebere non posse, quippe quibus non eadem quae ipsi via pateat atque id ei evenisso notum esse Sophoclis tabula, quae Trachiniae inscribitur, eandem sententiam explicari flamma autem, quam Alcmena somnians sibi conspicere videatur, non illam rogi in Oeta monte flammam diserto designari, sed herois interitum in Iphiclem autem illud, quod somniantes saepissime sentiunt, translatum esse, ut qui somniant etsi quam maxime Velint atque summis premantur rerum angustiis, tamen de loco quem obtinent progredi non possint. quam rem iam Homerum Ιl. X 199 in usum suum convertisse poetam,

qui res ad homines solos rettulerit, ita instituisse somnium illud, ut Digilia πιν Orat

108쪽

revelatione divina indigere non videatur id certe matri ex suo ipsius corde, quo toto filium amplectatur, licere hauriro oraculum de filio, quem in maius in dies periculum incurrere videat non posse eum nancisci quietem, nequo laboribus, quos iam finem habituros esse speret, perfectis eam inventurum esse haec igitur vir doctissimus sed quaecumque est eius somnii significatio, hoc mihi certum videtur poetam id intendisse, ut legentes coniectura adsequi cogerentur, quid hoc somnio significaretur qua re adducor, ut eam quaestionem absolvam, quam adhuc in medio reliquimus neque enim pro certo statuimus cs. p. 77), utrum carmen casu an poeta consilio iusto initio careat nunc propter ea, quae modo exposui, veri simile mihi videtur, initium quoque carminis do industria ita osse compositum, ut legentes primis Versibus cogerentur conicere, quis ad quem loqueretur, aperte autem de ea re sequentibus demum versibus edocerentur quam coniciendi dissicultatem poeta legentibus sensim progrediendo levare studuit, qua de re fusius disputavimus p. 73 sqq. Quae cum ita sint, quod Theocritus novavit, ut carminibus picis bravitas illa tum celebrata ita adferretur, ut egentes in medias res

inducerentur, eos qui tum erant poetas non fugisso, sed causa iis imitationis fuisse videtur ae tale imitationis conamen est carmen, de quomodo disputavimus poetae autem rem non prospero successisse et

magnopere differre opus quod condidit a carmine, quod sibi imitandum proposuit, supra diximus atque haec similitudo, quae inter illa carmina intercedit, ipsa causa mihi fuisse videtur, cur in vetere quodam Exemplari Megara iuxta carmen XXV poneretur, praesertim eum argumenta quoquo similia viderentur haec igitur habui, quae de Megara dicerom. Sed ut iam finem imponam huic quaestioni, paucis complectar, quae mihi ea demonstrasso videor primum Hilleri de duobus illis arminibus sententiam non tantam, quantam videbatur, habere probabilitatem, deinde carmen XXV Theocriti esse non a veri specie abhorrere, denique Megaram ab incerto quodam poeta aetatis Alexandrinae esse

Huic disputatiuncula eo temporo, quo amplissimo philosophorum ordini eam optuli, adiunctus orat commontarius perpetuus, quo carmen quod Nogara vocatur illustra-um erat hunc nune recidi eosque locos, qui ad hoc armon Oxplicandum mihi aliquid conforro vidobantur, huic opusculo occasione data intexui.

109쪽

DE VERSU OTADEO

SCRIPSIT

110쪽

De versu sotadeo disputaturus necesso non esse existimo pluribus QSponere me non opus superfluum adgressum esse, cum omnes puto

mecum consentiant hanc quaestionem nondum ad eum finem, qui ei quae est nunc artis metrica condicioni conveniat, perductam esso etenim quamquam inde ab ea aetate, qua Godo redus Hermannus prima eius rei damenta iocit, multi homines docti in hac quaestione explicanda versati sunt, restant tamen non pauca, quae utpote incerta ac dubia iterum diligentius tractanda osso videantur nam ut omittam eos qui in libris, quibus do arte metrica Graecorum in universum egerunt, in quibus

inprimis honorificentissimo R. estpha et G. Christ nominandi sunt, nequo ii qui eam rem peculiaribus libellis illustravorunt, G. Vellae in dissertation do metrorum polyschematistorum natura atque legibus primariis Gottingae a. MDCCCLXXVII in lucem edita et II. Bulgor in libello, qui inest programmati scholae oohlerianae Francolarii ad Moenum a. MDCCCLXXXVIIII omisso, hanc quaestionem arduam sane ac difficultatis plenam iuste expediverunt id quod is quae mox

disputaturus sum comprobaturum me esse omnibus confido quae cum ita sint, uirium mearum periculum iacturus ipso ad eam rem adgressus sum iam si hunc libellum censorum benivolorum aestimationi committo, reputetur velim me utpote tironem summa in sententiis praeserendis modestia usum esse certe non is sum, qui mo in omnibus rebus quae ad hanc quaestionem portinent verum Vidisse putem, sed naviter me elaboravisse in ea explicanda atque haud exiguam operam in eam rem impendisse eos qui haec legerint concessuros Sse Spero. instituturi igitur quaestionem, quamquam in metro tantum perscrutando quaestio nostra versabitur, non incommodum esse putamus pauca praemittere de ipso poesis genere, cui poetae hoe metrum adaptaverunt etenim ex Bacchi cultu praeter tragoediam et comoediam

alia quoque genera poesis orta sunt, quae vulgari populi usu celebrata Dissilia πιν Orale

라틴어 텍스트