장음표시 사용
131쪽
vel praemissa Vel subiecta, quae forma pro accentus natura modo puri ionici modo trochaeorum solutionem contineant quae res ut intellegatur, animadvertas velim Hermannum in hac doctrina constituenda ab ea re proficisci, quod apud Graecos hae formae omnino potius ionicam mensuram admittant qua in re errorem ab eo commissum ess iam demonstravimus istenim hae duplicis mensurae libertas et apud Graecos et apud Latinos extat pendot-que a ratione, qua Verba in pedis syllabas divisa sunt, qua in re leges quasdam observabant et Graeci et Latini itaque verborum accentus non habebatur ratio atque eodem iure ea reicere possumus quae Hermannus his verbis adiunxit ob eandem causam inquit pedes sursari possunt zelus a Graecis propter ambiguitatem, quum habent, tibi accentus vocabulorum non respicitur, ut qui compositus est e spondeo et tribracho ve spondeo et napaeSto quam doctrinam eo tantum consilio excogitavit, ut defenderet illas pedum formas commenticias, alibi prorsus non usitatas. )Quamquam igitur vidimus G. Hermannum maior cum diligentia sotadeo Graecos tractasse Latinos autem vix tetigisso, tamen sacere non possumus, quin iustas ei laudes tribuamus, quod primus de horum Versuum genere antea fere ignoto quaestionem instituerit atque etsi non ubique prospere rem gessit, tamen nonnulla recto intellexit atque ad eam rem expediendam viam munivit. Hermannum secutus est C. Froeso, qui in libro de re metrica Graecorum et Romanorum, qui prodii Dresda et ipsiae a. 1842, dosotadeorum explicatione bene meruit sed mirum sano est eum in hoc metro perscrutando contrariam iniisse viam a Latini sotadeis orsum. id autem egit inprimis, ut multas mensurarum varietates, quas in Sota-dois inveniri sibi persuaserat Hermannus, tolerandas non esse demonstraret profectus igitur a Terentiani sotadeis in eis versibus duos priores pedes puros ionicos, tertium saepius ditrochaeum quam ionicum continor docuit deinde has ionici solutiones dΘSSe, certam autem caesuram non extare animadvertit atque has leges non solum in Terentiani, sed etiam in ceteris Latinorum sotadei observari statuit secundum has igitur leges Graecos quoquo sotadsos describere voluit nam in Graecis versibus in suspicionem vocavit illam ionici formam, cuius ultima brevis anceps est: - - : porro reiecit ditrochaeum prior thesi producta quod hae sermae ambae ), si analogiae artis metricae Graecorum rationem haberemus, prorsus admitti non possent quid quod ne ditrochaeum quidem altera brevi anci-
Ut intollegas, qua sotadsi podum monstra vindicet Plauto hos quaeso inspicias
132쪽
Pi te coneessit ita quoque molossum e numero pedum usitatorum
removet, quod Graeci palimbacchium, cuius accentum molossus accipere debeat, non usurpaverint qua de re observes velim molossum in sotadeo non accipere ictum palimbacchii, sed ionici, ex quo syllabis brevibus contractis fluxit haec forma: quas formas, ut e sotadeis eiceret, Omnes Versus, inprimis eos quos a Stobaeo traditos habemus, in quibus eae
metricas constituendas nihil valere pro certo habuit ad quam rationem, quae minime probanda est, defendendam haec adnotavit eodem modo in maior Sotadia fragmentorum parte ionici soli et di trochaei eorumque solutiones conspiciuntur de ceterorum integritate dubito quid enim quaeso magis ad verum accedit quam Stobaeum artis metricae vix bene gnarum partim iam corruptis Sotadis libris manu scriptis usum esse, partim, dum ut erat mos veterum memoriter locos adfert, haud raro erravisse, ut taceam Stobae codices a librariis corruptos esse. haec igitur Freese, qui quod discrimen intercederet inter sotadeo genuinos et eos, in quibus merito offendit, bene intellexit, sed erravit in eius rei causa explicanda nimirum einelae domum agnovit locis ex Sotadis carminibus excerptis postea aliorum poetarum, qui in carminibus componendis non eadem elegantia uterentur, locos adiectos esse. Ante Freesium, quem propterea priore loco nominavi, quod inprimis Hermannum respexit, . Mun in libro suo de re metrica Glogavi et Lipsiae 1834 edito p. 173 sq. do hoc metro egit ac de lauti
sotadeis, quos Hermannus sibi invenisse visus est, eadem quae ille statuit quibus easdem licentias tribuit, solutionem ultimae arsis l--- l----l- talesque sormas, Veluti: praeterea censuit
podis ionici syllaba breves non contrahi nisi in altera sede, porro pro altora tonio brevi interdum longam positam esse maxime in altera sede, raro in ceteris locis, denique in omnibus versus sotade locis ditrochasum substitui posse, saepissimo in tertia sede, quem solutionem quoque admittere prioris arsis ae pro eo epitritum etiam quem vocant quartum poni in diaeresim post sedem alteram plerumque observari recte sensit neque denique eum fugit primum pedem praecipuum
A. Boecis in libro do metris Pindaricis p. 154 pauca tantum quae ad hunc Versum spectant tetigit praeter alios versus, inquit, si inde sola-dicus, . . . . qui est tetrametrus catalectieus in dissyllabum is omnem admitti mensurae lieentiam, in tertia tamen et quarta sede ut plurimum habet puros trochaeos memorabile tamen est eum Pindaro sotadeum tribuisso Pyth. VIII p. 6 is versus sane aliam etiam mensuram admittit neque, si re vera ad sotadeo accedit, o rei multum tribuendum est cur enim Pindaro non licuit talia cola confingere γ
133쪽
Priusquam autem ad recentiorum, Christit et Westphalii studia veniamus, paucis mentionem faciamus Apelii, qui primus veterum rhythmicorum disciplina neglecta nostrae aetatis iudicio a musica rhythmis repetito usus est secutus est eum C. Lehrs, hune Henricus Schmidi in volumino IIII libri, qui inscribitur T io Κunsvormen deriri echischenioesie . Apsi autem non proprie de versibus ionicis atque sola deis disputavit, sed in capite s. 683, p. 245), cui inscripsit Von dem gemiscliten Metrum', occasione data versus quosdam adlatos illustravit sed quo facilius intollegatur, quo modo metrum ionicum derivarit, liceat mihi ipsa eius verba, quae in initio capitis illius posita sunt, adferro 'mixtum inquit nominamus id metrum, quia, utrumque genus formae primaria rhythmicaocontinetur momenta quae sunt primaria existunt ex periodo in partos aequales divisa, momenta quae sunt alterius ordinis ex primariis in partes inaequales divisis. quam ad rem illustrandam sigiis usus est nunc in arte musica adhibitis ita, ut haec componeret:
metrum autem ipsum nihil aliud esse putavit quam id, quod nostri' Talit vocant utroque autem periodi momento primario soluto ex utroque pedem particularem evadere docet trochaeum, tribrachum voldactylum cyclicum), quod explicavit hac tabula adiecta:
hoo igitur modo adfirmat periodum fieri dipodiam unum autem momentum si non solvatur, non solutam syllabam non pedem nominari, sed totam periodi formam unum pedem aequare itaque ex schemate, quod constituit, has formas efficit:
simplices forma ex momontis iusdem ordinis constantBS. mixtas forma ex momentis prioris altoriusque ordinis conis stant .
simplicium ergo formarum has in versibus soladeis extars contendit:
sotadeorum schemata probabilia atque in usu suisse ei videntur:
Apol cyclicum hoc nomino significat 'fisschtigor actylus'.
134쪽
quae cum ita essent, pel Hormanni in re critica lactitanda rationes acerrime impugnavit et singulos versus, quales in libris nobis traditi sunt, integro esse opinatus est atque hoc modo sotadeorum schemata adsecutus est summa licentia abundantia, qualia Veterum metricorum doctrinae omnino repugnant unde versus solade explicationem eius opera nullo pacto adiutam esse primo quisque obtutu intelleget. Iam ad Wostphali et Christi sententias examinandas transeamus. qua in re commodissimum est primum in universum quaestiones, quae ad rationem rhythmicam ionicorum pertinent, explicare. estpha igitur sibi persuasit ionicum a maiore quod ad numeri ordinem adtinet plane
poribus formari, thesim binis atque eam rationem intercedere inter arsim et thesim quae umoris 4 indicetur, ut in trocheo eam quam numeriacies significent ictus autem ita disponendos esse statuit, ut prior arsis ionici accipiat gravissimum ictum principalem), altera arsis secundarium obtineat, veluti a Mota rectissime sane p. 23 do a s dixit 'quodsi qui dicuntur apud Aristidem p. 35 συμπλέκοντες ionicum dividunt in pyrrhichium et spondeum, id eatenus recte se habet, quatenus ambo χρονοι ποδικοὶ inter se disiunguntur, dummodo ne ea re quomodo rhythmus ortus sit explicare velis. Operae pretium non est errores omnes inde a G. Hormanno in ionicis expli- eandis commissos refutare, qui partim veterum doctrina neglecta orti sunt, partim ex prava eius interpretatione antiquioribus et recentioribus et omentis non distinctis quae estphal hoc loco dixit, inprimis cadunt in eos qui ionicorum a maior arsim alteram principali ictu instrui volunt, ut is pes ita legatur talem accentum princeps postulavit Iulius Caesar in libro, cui inscripsit: Grundgligo doririochi schen Rhythmi , cui permulti viri docti adsenserunt conferas quaeso Buchholigit opusculum de Varronis motri ionici constituondi ratione mus Rhen. XXXIII 09 sqq.), quo loco ille demonstraro studuit ionicum a maiore in ars altera ictum habere necesse esse deniquo Butger in libello, cuius iam mentionem secimus, huius accentus patrocinium suscepit a permulti ad eam rem id reserunt, quod prior arsis saepius solvatur quam altera, quamobrem in permultis versibus, ubi prior longa soluta sit, si arsim priorem ictu instruamus ), impeditum procedere numerum. deinde dicunt veteres quaedam metra, velut hendecasyllabum sapphicum, Diqiligo by Orale
135쪽
quorum veras mensura non agnoVissent, salso ad ionicorum mensuram
accommodasse in iisque alteri arsi ionici ictum principalem tribuisse. nequo fieri potuisse, ut illi hendecasyllabum etiam Alcaicum tamquam ionicum legerent, si ionici a maiore in prior ars ictum principalem haberent hoc igitur modo illi ostendere studuerunt ionicum in ars altera ictum primarium habere denique fuerunt, qui sententiam illam eo stabiliro vellent, quod prior longa ionici anceps 8SB Osset: -- . quR propter hunc accentum postulari adfirmant: Sed ut a novissimo quod adtulerunt argumento initium faciamus,
animadvertendum est moro errore metricorum actum esse, ut Versus
inde a syllabis et incipientes pro ionicis haberentur, veluti δεδυκε μεν α σελάνα Vel ποας τερεν ἄνθος μαλακον ματευσαι quos mensuram horiambicam anaerus praemissa habere probabile est neque quicquam valet argumentum, quod protulerunt ii qui ex eo, quod prior longa saepius
solveretur quam altera, lucere censuerunt alteram totum tenere primarium α - . nam Cur non legatur hoc modo si non offendimur tali totus disponendi ratione: sive nonne in versu, quem Buchholt p. 517 adfert τίνα iam παλαιον ἱστοoιον θελετεσακουσαι commodius aptiusque legitur τινα τον quam τινα των gravissimum certe accentum per se habet hoc loco pronomen interrogativum eodem modo in V. υγιαίνειν εὐχου rhythmicus eius et vocabuli accentus aptissime distrahuntur ergo e solutione crebriore arsis prioris nihil omnino concludi potest de ictu iam argumentum, quo Buteter quasi gravissimo confidit, reiciamus, dico falsas illas aliorum metrorum mensuras ad ionicorum morem constitutas, unde nonnulli viridqcti ictum altera arsi ionici a maiore contineri concluserunt quia enim quaeso istis hominibus aliquam tribuet auctoritatem, quorum ars ratione rhythmica prorsus neglecta in solis syllabarum schematis describendis versetur non aliter sano recitare poterant hendecasyllabum Alcaicum
quam his ictibus adhibitis: ides ut ita stet niue cindidum
sed si in singulis huius vorsus pedibus ordinandis monsura ionica usi Sunt zά. 4s a. o l---, haud facile credas eos rhythmica quadam ratione ductos esse neque eam mensuram ideo quod ionici a maiore hoe ictu instruet essent, sed potius propterea tantum elegisse, quod syllabarum schema non obstabat, quominus hondecasyllabus ad ionici exemplum conformaretur quodsi re vera numerorum rationem habuissent in versibus derivandis et ordinandis neque tantum syllabarum schematum, non debebant profecto e sotadeo derivare hendeca-
136쪽
modo versus his ictibus instructus carmen Pierides dabunt sorores eva
dere potuit e sotadeo, cuius ionici totum habent in altera longa carmen
lepidae Pierides dabunt sorores corto in hendecasyllabo carmen accentum habet in syllaba priore atque ita si re vera ictus respiciebatur, hendecasyllabus proficisci debobat o sotadeo his ictibus praedito earmen lepidae Pierides novem sorores cur igitur in ea ro diiudicanda potius vanis metricorum commentis fido tribuamus quam rhythmico iudicio ac sensui, optimis sane auctoribus quos si sequemur, dubitare non poterimus quin ictus principalis in ionico a maiore tribuendus sit priori longa syllabae aeque atque in ionico a minore, qui ita recitatur:
ua.. nam i in hac ionicorum a minore serio:
duas breves tamquam anacrusim resecamus, ionicos a maiore efficimuEisdem ictibua remanentibus: tal αα - αα tanta quodsi ictus Oni in maiore hic esset responderet sine dubio hic in ionico a minore
ain hac ictuum division probata sotadeum ita recitaremus: Velanactas Recedente: l- lin G, nostro iudicio Re Sensu rhythmico doceremur versum omni numero carere atque hae durities multo minus toleranda esset in iis sotadeis, in quibus anactas is est, qua numerus subito molestissime frangi videretur, si ictum in altera ionicorum a maiore longa retineremus huc accedit quod, si constanter numerum Servare Vellemus, ultimum pedem, quippe qui ionicus catalecticus esset, ictu instruero deberemus item in altera long l-- . praeterea quam impeditus quaeso languidusque fieret versus, si talem letum: α praeserremus, cum prior longa syllaba quas anacrusis claudicaret post duas breves syllaba - - -l- - , -- l--).
quae difficultas plane tollitur, si sumimus priorem longam ictum principalem tenere, quam altera longa levior ictu instructa, quod estphalvult, sequatur. Caput illud libri de re metrica, quo estphal de versu sotadeo disputavit ed. III p. 56-36M, maiore ex parte continetur quaestione de natura rhythmica ionici a maior vel potius versus soladei etenim dicit ionicum a maiore numerum mollem ae languidum esse, id quod etiam proprium esse ionico a minore, sed si anacrusis absit, in ionico a maiore videri non inesse hanc contentionem lationemque, qua excellat ionicusa minore quod vitium compensari requentibus solutionibus, quibus quaedam mollitia agilitasque rhythmi efficiatur, contra anactas ei volu-Diuitiae by Ooste
137쪽
bilitatem quandam adiungi ita, ut maiore cum velocitato incedat recte Wesiphal monuit hunc numerum aptissimum fuisse lascivis cinaedorum carminibus, quae et mollem numerum flagitarent neque, cum carerent omni latione anaorusim, qua numerus quasi commoveretur, reSPuerent. sotade quidem hac aetato permultis duri esse atque ad prosam orationem accedere videntur, quippe quibus verus numerus desit sed hanc sententiam, quae posita est in prava de rationibus rhythmicis sententia, optime resutasse mihi videtur estpha p. 358 adn. intellexit enim duritatem illam, quam ionicis a maiore exprobrant, non ad anactasim referendam esse, sed hac potius ionicos a maiore molliores etiam fieri quam ionicosa minore, neque ero solutiones duriorem reddere numerum, sed id m-cere, ut commodius et cum grata quadam inertia incedat, ' neque epitriti formis numerum turbari, sed potius variari simul sine causa quosdam in eo offendisso ostendit, quod binas in ionico a maiore arses colliderent binas enim syllabas longas eadem vi ac natura instructas esse atque in ionico a minore, cum in utroque binae longae unam arsim eiu-ciant velut bina tribrachi breves, bina breves contra thesim quam analogiam etsi in dubium vocavit Buchholis, quod tribrachi thesis non responderet binis ionici brevibus, cum eae non iam in tempora dissolvi poSsent, tamen tenendam eam esse puto, cum nihil nos impediat, quominus talem rationem, qualem estpha statuit: tu, fieri posse existimemus etenim in ionico a maiore tempora quidem duplicata esse Videntur, sed eadem ratio et proportio certe est in tribracho et inioni eo a maiore quamobrem uehholigi dubitationi nihil tribuendum esse puto denique estpha optime reiecit opinionem, qua ionicus a maiore numero carere putabatur comparat enim puram ionici formam cum eo metro arti musicas proprio, quod 'r Tahi'Vocamus, eaque eius specie, in qua tertia pars metri iterum divisa est
in binas, quas Achiel nominamus unde pater ionicum a
maiore id metrum esse, quod ad nostrae artis musicae rhythmos proximo accedat neque vero deesse in nostrae artis musicae uineris, quod anactas respondeat. Rectissime denique estpha tamquam conclusionem addit ea aetate, qua ars poetica apud Graecos floruit, iam ionicum cum anacrufi coniunctum mollem atque inertem visum atque propterea ionicum a maiore pretum esse tum demum, cum poesis ex fastigio illo, quod Occupaverat, descenderet, id metrum placuisse, cuius o numeris leviusculis tamquam ex speculo temporis illius, quod priscam illam σεμνοτητα
138쪽
non curabat, indoles resplenderet certum igitur est optimos poetas superioris aetatis ionicum a maiore vitasse, quod ei anaerusis deesset quae cum ita essent, mirandum sane esset eos non frequenter adhibuisse ionicum a maiore, si talis in eo fuisset ictus ubi certe syllaba longa ars principali antecedens tamquam anaorusis locum teneret. Iam accedamus ad ea, quae estpha de versu sotadeo disputavit.
cuius has formas in usu suisso dicit purum ionicum, formarum solutarum has molossum , denique formas, in quibus solutio et contractio coniunctae Sunt ). formam: in in primo tantum pede, molossum in secundo solo
usitatum fuisso, ionici a minore formam in secundo tantum, choriambicam apud Romanos demum inveniri observavit memorabile deindo est estphalium novam viam iniisse in his formis explicandis. Persuasit enim sibi in versu sotadeo pro binis syllabis brevibus ionici substitui posse trochaeum, quam licentiam etiam pertinere adfirmat ad unam longam, sed ita, ut simul thesis contrahatur trochaeo ergo disem quem vocat substituto tros sermas evadere: is l--), - - - -- la). hanc autem rationem trochaei substituendi inde intellegi adfirmat, quod ionici a maior primo compositi sint, qui cantu proserantur quem Sum repetivit a metro paeonio, in quo trochaeum pro una longa vel duabus brevibus ita substitui contendit, ut paeon ditrochaeo in antistropha respondere possit sed vereor, ne audacius estpha licentiam fortasse in genere paeonico admissam ad metrum ionicum transtulerit certe haec substituendi ratio in ionicis ullo veterum confirmari nequit testimonio. adde quod artificiosior esse videtur haec explicatio cum tanto tandem circumitu usi adsequamur has formas duabus brevibus contractis nonne quaeso simplicius eas formas possumus explicare constat enim poetas Graecos liberius ionicos et ditrochaeos tractavisse, ita ut ultimam brevem ionici et ditrochaei ancipitem facerent, qua re aeque a producta priore
brevi ditrochaei retardationem quandam numeri conse uti sunt. haec syllaba anceps in priore trochae dipodiae usitata fortasse
haud aliter potest intellegi quam si proficiscimur ab ionico a minore, qui
hoc ergo loco numerus ita retardatus est, ut anapaestum alacrem sequatur
primum iambus ancipiti irrationali thesi relicta, deinde purus iambus. atque ita Christ eas formas explicare conatus est sed is ne ipso quidem huic sententiae tribuisse videtur, cum p. 488 addiderit fortasse syllabam
ancipitem cohaerere eum maiore temporis ambitu, qui in priore ambarum longarum est ionici constat utique hane formam ditrochaei: tamediam esse inter ionicum et puria in ditrochaeum:
139쪽
deiandi sano videtur haec Christi ratio eo quod adeo in priore trochaeo dipodia longa admittitur in quamquam in numero tam libere composito num omnino opus sit eiusmodi defensione syllabae ancipitis dubitari potest. Denique estpha de anactas in versibus sotadeis disputavit, non hoo ipso capite, sed in sectione 37, quo de origine numeri ionici egit. contendit enim ex metro trochaico demum ionicum extitisse, cum thy-phallicus praemissa anacrus dissyllaba usurparetur in carminibus baochicis - ---zl - α in quo thyphallico repetito effici num0rum ionicum cum anaelagi:
ionico autem pro ditrochaeo, qui totidem temporum esset, substituto ionicos a minore puros extitisse atque ita anaelasim priorem esse, posteriorem numerum ionicum equidem non id ago, ut estphalium impugnem, qui trochaicum numerum aetate antecedere ionicum existimet, sed id reprehendo, quod, cum anactasia tantum speciem, non rem ipsam respexisset, hae explicatione, quae schema solum spectaret, ad anaclasis naturam artis rhythmicae ope cognoscendam nihil contulit adde quod, ut ionici maioris originem explicaret, coactus est longa uti substitutione: accedit quod illa de anaclusi doctrina probabilis non est, nisi anactas is alterna tantum vice in versu inVenitur a promiscue anactasim in versibus ionicis conspici notum est non igitur adsentiendum est,estphalio, immo in anactas subest haec ratio in numero posita et in ditrochaeo et in ionico insunt sex tempora illa autem numeri permutatio hoc modo fit, ut alio modo disponantur tempora singulorum pedum ambitu ipso non mutato subest ergo re vera non μεταβολή, ut verbo Graeco utar, sed διαφορα κατα σχῆμα, vel ut sigiis usitatis quid sentiam indicem, non se quam ad rem illustrandam sufficia proserre analogiam ex arto musica repetitam, qua ea metra, quae t et i akt nominamus, temporibus quidem paria sunt, sed temporum divisione inter se disserunt. Ab anaclasis usu prosectus estpha haec septem schemata rhythmica versus sotade constituit:
140쪽
Sotadis reliquiis, sed apud Moschionem conspicitur de caesura,esiphal ne verbum quidem iacit. Christ non sane multa nova protulit, nisi quod Sotadem versum ab ipso nominatum finxisse statuit imitatum tetrametrum trochaicum catalecticum in duas syllabas. tum Luciani sotadeos diligentius compositos esse observavit, cum in iis exclusae sint has ionici et ditrochaei formas: - , - - . denique intellexit sotadeum, cum tetramotrus sit, plus quam unum colum complecti necesse esse caesuram autem propterea saepius neglectam esse censet, quod poetae colum in binis brevioribus terminatum repudiaverint. Habes virorum doctorum de versu sotadeo sententias breviter expositas, qua in re occasione data quid ipse sentirem hic illi indicavi. iam priusquam poesis sotadeae reliquias tibi proponam, de origine versus sotade quemne versum Sotades tamquam exemplar imitandum sibi proposuerit, inquirendum mihi esse videtur ac memorabile sane os ante Sotadem tetrametros ionicos a maiore non inveniri omnino quin optimorum scriptorum aetate ionici a maiore rarissimo adhibiti sint, dubitari non potest sunt adeo qui prorsus ionicum a maiore tum in usu fuisse negent. Verum utut est, sane mirum esset, si Veteres hunc versum Sotadi aut inventori aut frequentatori tribuissent, si re vera tetrametrus ionicus anto eum veluti apud lysiodos et simodo in usu fuisset sed inter versus ex Sotadis carminibus servatos reperiuntur trochaici tetrametri catalectici in duas syllabas, qui si eos quod ad compositionem adtinet cum sotadeis comparamus, his sunt simillimi constant enim x quaternis dipodiis, quarum ultima catalectica ost
eiusmodi tetrametrorum nonnulla etiam ante Sotadem extant exempla, velut in Aristoph. q. 16-683. is tetrametrus trochaicus compositus esse videtur x duabus dimetria, quorum alter est catalecticus in duas Syllaba -------- ' - - - atque eadem ratio est tetrametri ionici a maiore vel sotadei:
'ostphal contra sotadeum maximo respondere voluit ionico strametro acatalecto
ur Phoen. 638 sqq. ubi compluros dimotri trochaici concluduntur dimetro trochaico ainlectices ,