De troporum in L. Annaei Senecae tragoediis generibus potioribus

71쪽

inter Theocritea XXV pro purio iam habuit Ruhnhenius praes ad hymn. Cer. p. 11J, Brunckius Anal. I 357J, L. C. Valchenarius in Theocr. ed. II 34J, Da osius Misc. crit. p. 102J, ichstadtius Adumbrat. quaest de carm. heocr. indole p. 42J, reverus f Zur urdigung, r-

Ahrensius Bucol graeo reliq.J, C. Hariungius Quaest Mosch. Bonnae MDCCCLXVJ. qui cum in eo consentirent carmen abiudicandum essΘa Theocrito, varias tamen de auctore eius sententias protulerunt veluti Ualchenarius huius et carminis XXIIII et Megarae eundem auctorem esse coniecit Moschum, id quod postea C. Hariungius quoque demonstraro studuit. Reishius Animadv. p. 309 adsentientibus eynio tWartono carmen XXV ad Pisandrum auctorem rettulit, alii, ut oep-

do Poesis do Griechen undἘdmer' p. 203 do anyaside cogitaverunt. quae eonte tura omnes sero indo fluxerunt, quod viri illi docti hoo carmen partem veteris cuiusdam Heracleae esse arbitrati sunt sed do Pisandro vel anyaside auctore cogitari posso recte negavit G. Her- mannus in ephemeride stud antiqv. 1840 nr. 119 p. 969 opuso. VIII 315 sqq.), quod carmen aliquanto recentioris aetatis colorem proderet, id quod postea ab omnibus concessum et nuper a Brinhero in dia-

fortation 'Do Theocriti vita carminibusque subditiei Rostochii MDCCCLXXXIIII p. 66 et i, quo loco plura ad tempus, quo edylium XXV ortum esset, definiendum diligenter congessit, comprobatum est ac re vera tam multa in eo carmine inveniuntur, quibus ante Alexandrinorum tempora id scriptum esse non posse declaratur, ut omnia adferro languidum sit. addam tantum ea, quae Brinherum fugerunt: verbum φυτοσκάφος v. 27 ante Theocriti tempora non inveniri es Apoll.

Rhod. I 1172, Anth. Pal. VI 102, VH 9 384, 7 Themist. 22, 22 423,

XXXXI 27, opp. Cyn. II 486, Agathias Anth. Pal. V 79, 1). itaque

carmen, quod a Theocrito abiudicandum ess sibi persuaserant, alii illius aetatis scriptori adtribuorunt veluti Dawesius I. c. id a Callimacho vela nebulone aliquo eiusdem aetatis scriptum esse censuit , alii ad rhapso- dum Alexandrinum rettulerunt, ut ichstadtius . , reverus . ,

Gentherus l. e. quorum sententiam, cum tale hominum genus omnino non extiterit, nullam habere probabilitatem recto Hermannua l. o. monuit. idem vir doctus opinionem eorum, qui hoc carmen partem Heracleae cuiusdam esse suspicati erant, tam gravibus argumentis resutavit, ut de hae ro verba sacere mihi supervacaneum esse videatur.

72쪽

Sed fuerunt etiam, qui huius carminis patroni existerent nihil nos impedire rati, quominus id ut Theocrito dignissimum principi illi octarum bucolicorum adtribueremus in quibus primus nominandus est War-lonus deinde ipse Hermannus, qui vituperatoribus illius carminis adeo non adsensus est, ut l. c. 'tanta in eo arte omnia ad vivum expressa osso adfirmaret, ut scriptor ille in praestantissimis Esset poetis numerandus'. quem postea secuti sunt cum alii tum Fritet schius in ed. maior. II 166 sqq.), empelius, y Brinhorus, Mortensius in Gentheri commoniationis censura, quae inest in ephemorido Berline philol. octon. soliris inseripta a MDCCCLXXXXII p. 103). et cum his etiam Hillorus fecerat in Frugachii Theocriti ed. ΙΙΙ, qui haec adnotavit 'argumenta ex ipso carmine petenda, quibus Theocritum id composuisse vincatur, non extant a Vero neque extant argumenta graviora, quibus eum id scripsisse negare cogamur.' quam sententiam paulo post in libello supra commemorato, p. 66 adn. 2, in eo positam fuisse assus, quod quomodo carmina illa libris manuscriptis tradita essent, non satis novisset, prorsuSaliud de hoc carmine iudicium protulit quod quibus argumontis stabilitum sit, infra ita exponam, ut singula quid ad sententiam eius confirmandum valeant simul inquiram. Ac primum quidem Hillerus nullam esse codicum auctoritatem demonstrat ad carmen XXV a Calliergo φακλης λεοντοφονος inscriptum Thoocrito adtribuendum. sed quo facilius argumentandi ratio, quam in hac re iniit, intellegatur necesse os paucis codices, quibus hoc carmen traditur, describero quorum in numero maioris momenti sunt codicesnr. 23, , , m. liberi, Parisinus r. 2726 chari saec. XIIII, in quarta et ultima parto ab antecedenti nonnullis paginis vacui separataliae habet armina Theocriti XXII indo a v. 69 titulus periit). XXVI inscr. Ληναι Βάκχαι Λωρίδιψ, XXVIII inscr. 'Aλακάτα), Mosch. IIII init. Μεγάο λέγει την πενθεράν , Theocr. XXV inde a v. 8b ac doindovv. 1 84 anto versum 8 legitur: roλησις, ante v I ἐκλογα αὐτη πρ τῆς ἐπιπωλῆσεως λακταί), Mosch. ΙΙΙ inscr. Θεοκρίτου μιτάφιος Βίωνος βουκόλου oωτικου). - liber nr. 23 Vaticani nr. 182b M ot 1824, chart. saec. XIlIIJ. Theocritea qua in extremo codice nr. 182b leguntur, olim cum iis, quae sunt in prima parte codici ais r. 1824, unum corpus offecerunt.' is codex, cuius haud parva pars interiit, nunc praeter carmina Theocritea I XVI continet haec Theocr. XXV vv. 1 - 6, 105-200, vv. inde a 47 inscr. 'Hρακλῆς ποι ἀγροῆκον), Mosch. IIII v. 1 - 13

ompelius in hoo libro Theocritum otioschum unum ouudemquo auctorem essΘstatuit, quam ob rem Megaram quoquct ad Theocritum reserendam osse consut cf. p. 32 Prasiora in hae ro explicanda Ahronsius Phil. XXXII 59 sqq. Isdem quibus Hillorus codicum sigiis utor descripsit codicos Ahrensius in Od.

73쪽

inscr. Μεγάρα γυνη ' Πρακλέους), III v. inde a 35 titulus perith, Theocr. XXII v. 92-18b titulus periit , Mosch. Ι v. indo a 18 titulus periit ,

Theocr. XVIIII inscr. θριοκλέπτης), Bion I inscr. Ἀδῶνιδος τιτάφιος). carmen quod inscribitur is νεκοιν ωδωνιν, Theocr. XXII vv. 1-55 sine titulo). - codexi, aris. 2832 chari saec. XIIII praeter Theocritea Ι-XVI haec habet carmina Theocr. XXV inscr. Θεοκρίτου Ηρακλης πρb ἀγροῖκον χωρίδι διηγηματικέν), Mosch. IIII inscr. Θεοκρίτου Μεγάρα et γυνη Πρακλέους' Αωρίδι διηγηματικόν), Theocr. XVII insor. Θεοκρίτου ἐγκομιον εἰς Πτολεμαῖον ' Αωρίδι), Mosch. III inscr. Θεοκρίτου ἐπιτάφιος Βίωνος βουνύμου ἐρωτικου χωρίδι , Theocr. XXII inscr. Θεοκρίτου ιοσκουροι ' κοινῆ 'Dδι' ἐγκωμιαστικύν), XVIII inscr. Θεοκριτου ἐπιθαλάμιον πιενης ' Λωρίδι), XX inscr. Θεοκρίτου βουκολίσκος ' χωρίδι διηγηματικω), XXI inscr. Θεοκρίτου Lεῖς ' χωρίδι ' διηγηματικον , Bion. I inscr. Θεοκρίτου Ἀδῶνιδος ἐπιτάφιος Αωρίδι), Theocr. XXIII insor. Θεοκρίτου ἐραστὴς ' Αωρίδι ' διηγηματικύν), Bion II inser Θεοκρίτου ἐπιθαλάμιον Ἀχιλλέως καὶ Ληῖδαμίας , deinde carmina quae inscribuntur ριγξ et Βωμύς et iterum Συριγξ Triclinium hunc eo dicem recensuisso recte animadvertit Ahrensius. - in libro, apud Ahrensium Vaticano 1 saec. XIIII in carminibus Theocriteis I-XVΙΙ, quorum partes nonnulla interciderunt, hae sunt adiuncta Theocr. XXII inser. Θεοκρίτου Λιοσκουροι ' κοινθ 'Lάδι), XXV sin titulo). - codice r. 23 fluxerunt codices m et r. 11, id quod Hillerus demonstravit . . p. 10 et 11 codex , Laur. Conv. oppr. 15, Abb. Flor. 2823, 1 saec. XV praeter Theocritea carmina I-XV continet Theocr. XXV,

Mosch. IIII, Theocr. XVII, Mosch. III titulis non adiectis). in codice 11, Vaticano 131 saec. XV, quem e codice r. 23 descriptum esse supra diximus,' insunt Theocriti carmina I XV XVIII, deinde haec: Mosch. III inser 'Eπιτάφιος Βίωνος βουκολου ἐρωτικοθ), Theocr. XXVIII sin titulo), XXVIIII vv. 1 β, sine titulo), heocr. XVI infer 'Eγκῶ-μιον εἰς Πτολεμαῖον), XXV inscr. Πρακλῆς προ αγροῖκον), Mosch. IIII vv. 1-13 inscr. Μεγαρα γυνὴ υρακλέους), III vv. indo a 35, titulus periit), Theocr. XXII vv. 1-44, 2-185, inser. Θεοκρίτου σιόσκουροι 'κοινῆ 'Lάδ0, XVIII vv. 2-59, titulus periit , XX inscr. Θεοκρίτου βουκολίσκος), XXI inser Θεοκρίτου αλιεῖς), Mosch. II inscr. Moo δραπετης), heocr. XVIIII inscr. Κηριοκλέπτης), Bion. I inscr. Ἀδώνιδος ἐπιτάφιος), carmen Et νεκρον Αδωνιν, Theocr. XXIII inscr. 'Eραστης , carmen quod dicitur 'Eπιθαλάμιον Αχιλλέως καὶ Aqῖδαμείας Theocr. XXΙΙΙΙ vv. 1 - 87, sin titulo). - e codicem descriptus est codex 18, Vaticanus 1379 saec. XV, in quo desunt Theocriti carmina XVII ot XVIII

Ahrensium in Phil. XXXIII 591 o Hillorum in Aun phil. a. MDCCCLXXXVI p. 813 sqq.

74쪽

et semel scriptum est carmen Συοιγξ, deinde codex, Parisinus 2512 A saec. XV ex et codex , Ambrosianus G saec. XV, in quibus eadem carmina, quae liber II complectitur, ordine non mutato leguntur. Qui codices qua inter so coniuncti sint adfinitate rectissime Hillorus in libro saepo iam commemorato exposuit et in extrema huius disputationis parte codicum, quorum ad carmen XXV recensendum ratio habenda est, stemma confecit, quod hic mihi adumbrare liceat.

Cod Patavinus deperditus

Codo a Musuro consocius eod. meod. 23 cod. M.

od Calliorgiana

a 1516ὶ littera I designat Hillerus archetypum codicum nr. 23 et M littera D archetypum codici I et , littera II archetypum codicis D et do-porditi codicis atavini, cuius lectiones ex editione Iuntina et Calliorgiana et codicem restituere possumus conseras quaeso quae dixit p. 4 adn. 3 littera II igitur significatur, si Ahrensius recto librum mox cod. at fluxisse statuit, hic codex, si vero cod. at et D ex communi sonte fluxerunt, hic sona indicatur.' quibus expositis iam tacito Hillori argumentationem perspiciemus in omnibus enim codicibus praeter codicem M eosque, qui ex eo descripti sunt, carmini XXV nomen Theocriti praescriptum non est in codicem autem Theocriti nomen omnibus carminibus pracscriptum est, etiam iis, quae sine dubio non sunt Thoocriti, volui επιταφιος Ἀδμιδος 'Eπιθαλάμιον Ἀχιλλέως καὶ ηῖδαμείας deindo addita est significatio dialecti et generis cuius quidquo carmen esse videbatur denique cum omnia carmina adnotationibus adstichometriam quae vocatur pertinentibus a Triclinio instructa omni.noque ab eo recensita sint, magnam habet probabilitatam quod Hillerus suspicatus est, titulos quoque carminum a Triclinio esse expletos quid multa cum nomen Theocriti in codice nr. 23 et eod. nr. 11 et codico ante carmen XXV non inveniatur, Hillero concedondum est illud

codicis M testimonium non magnae auctoritatis esse. Qua cum ita sint, in hoc carmino ad Theocritum auctorem referendo codicibus niti iam non possumus at ne quis temere hoc argumentum tam grave esse putet, ut carmen Theocrito adscribere non liceat,

In eod. m otis carmini titulus non os adloctus.

75쪽

pauca addam ad illa codicum testimonia recto aestimanda primum si codicis D rationem habemus, in ultima illa parte nomen Theocriti nulli carmini praescriptum legimus, ne ei quidem, quod quin heocriti sit dubium non est, dico carmen XXVIII. nam Moschi carmen III ex alio sonte, o codice arisin nr. 280 liti. I insignito fluxisso recte dixit Ahrensius i. c. y nihil igitur certi inde concludi potest, quod in cod. Dearmen XXV Theocriti nomen non prae se fert deinde codex 11 accurate, ut videtur, ex codice 2 descriptus est os titulos carminum Theocr. XXV et Mosch. IIII et Moschi carmen III, quod in utroque codice indo vorsura incipiq; continet is praoter alia etiam spurium carmen Theocr. XX nomine Theocriti insignitum, quod in cod. r. 23 nune quidem non extat, sed olim sine dubio eodem auctoris nomine addito ceteris carminibus insertum erat atqui hoc carmen Theocriteum non esse inter omnes viro doctos constat quid igitur valet in hoo codico Theocriti nomen adpositum, quid omissum denique animadvertas velim etiam carmen XXIIII ' Ποακλωκος inscriptum in nullo codice Theocrito adtribui. at auctor huius carminis diserte Theocritus dicitur a scholiasta

b70, p. 163, 3, ad Il. II 596 p. 99, 13, ad Il. XVIIII 387, p. 189,

46, ita ut nemo libros illos secutus carmen iuro a Theocrito abiudicare possit idem valet de carmine XXVIII 'Aλακάτα inscripto, quod intoromnia Theocriti poemata facile praestantissimum est; nam auctoris nomen in codicibus, qui hoc carmen continent, adscriptum non est sedis qui argumentum in codicibus Vat. 13 vel Vat. B. Ziegleri

servatum conscripsit, diserte Theocritum nominat tamquam lictorem.

his paucis id unum demonstrare volui, ex eo quod Theocriti nomen earmini XXV in libris adseriptum non sit non ossici, alium atque Thoocritum esse eius auctorem sed cum eum hoc carmen condidisse non diserto codicum testimonio confirmetur, iam philologorum est accurata quaestione diiudicare, utrum carmen Theocriti osso possit necne. illorus autem plane aliam huius quaestionis solvendae viam iniit postquam enim exposuit eo dicibus hoc carmen Theocrito non adtribui, statim argumenta gravissima esse adfirmat, quare carmen ad eundem auctorem, qui Megaram conscripsit, referatur Megaram autem, quod carmen nune in Moscheis legitur, neminem Theocrito adtributurum ess confisus iam demonstrat neque codicibus, in quibus Moschi nomen non legitur, neque

IIillorum p. 60 adnot. 1 'M. III in codico D quoquo Thooerito tribuitur. qua res num itom valeat do libro , undo in libro D id armen sepromptum si ignoramus, cum nihil do a se Ahrongius adnotaverit quod si ro ora in I id carmen ad Theocritum rosortur, id a re explicari potest, quod in iraotor M. ΙΙΙ armina tantum Thoocritea leguntur si ino Theocritus non commomoratur, oum qui librum D conscripsit suo arbitrio egisse statuendum est.'

76쪽

carmine ipso probari Moschum Megarae auctorem esse videri igitur duo illa carmina ab ignoto quodam poeta scripta esse aetati Alexandrinae adsignando haec igitur sero est, i paucis comprehenditur, ille ri

argumentatio.

Iam ero eo perveni, ut quid ipse sentiam domitiori sententiaeXponam ac primum quidem omnia argumenta, qua ad sententiam suam confirmandam protulit, non ea esse censeo, quibus cogamur, ut eundem carminum auctorem statuamus immo tam diversa arte poemata

mihi composita videntur, ut oredere vix possim ab eodem, qui Megaram, carmen tam mediocre, scripserit, profectum esse Herculem, quod poema haud indignum ess ingenio Theocriti rectissimo de mea sentcntia Her- mannus iudicavit sed quae sint inter carmina discrepantiae, tum mihi demonstrandum erit, cum nihil valere Hilleri rationes exposuero. Videamus igitur, cuius momenti sit primum eius argumentum,

quod his fero verbis protulit earmina Th. XXV et M. IIII cum in codico I sit in codicem quod idem de codico atavino statuendum erit inter se excipiant, in archetypo codicum II et Q coniuncta fuissoveri simile est.' mea quidem sontontia hoc argumentum nihil sero valot in codicibus enim r. 23 et M armen XXV ante Megaram, in codice D post hoc carmen legitur quid inde potest aliud concludi nisi carmina illa in codico archetypo iuxta se posita fuisse ob hanc causam, quod argumenta similia videbantur sed num quid hoc valet ad eundoin

carminum auctorem statuendum ipso Hillerus hoc concedit, cum dicit p. 60 'ea sane res non magni est in probando momenti. sed alia argumenta plus ei valere videntur; veniant igitur deinceps in medium atque do altero quidem ut recte iudicare possimus Opus est pauca de carminum compositione verba facere etenim in Megara ut ab hoc carmine ordiar, medias in res inducimur, cum neque a quo neque ad quem oratio proficiscatur ex primis carminis versibus eluceat primus enim Versus hoc tantummodo nos docet, adloqui aliquem matrem suam maerentem: Mikτερ ειη, τίφθ' ὁδε φίλον κατα θυυδν απτεις ἐκπάγλως ἀχέουσα . . . hane de filio maerere comperimus ex versu IIII ho λιαλγεα πήοχει πειοιτα φαίδιvος Iος quis igitur est illo, qui verba pronuntiat nam cum nulla re doceamur, utrum vir sit an semina, de fratre aut soror filii illius cogitare licet sed neque hoc neque illud rectum esse comperimus o versu octavo δυσuοοος, τ' ἐπεὶ ἀνδobgduυριονος ἐς λέχος ἐλθον . . iam videmus seminam loqui, uxorem eius viri, de quo sermo est ea igitur, quam adloquitur, non mater est, a qua

est genita, sed socrus. addo quod qua sint illa semina difficile est

i In codiesm m solum carnio XXV in codicemis Laur. 32, 16, saec. XIIII solum armon M. IIII receptum est.

77쪽

ex vorsibus intellegere ex eo tantummodo, quod semina loquens que ritu maritum multis laboribus ab homino multo in seriore vexari esu. 5 omniumque esse hominum infelicissimum, qui suos ipsius liberos trucidaverit os uv. 11 - 28), concludero possumus sermonem esse de Hercule, loqui eius uxorem Megaram ad Alcmenam socrum id in sequentibus domum clarius perspici potest ex V. 38 Aυταρ ἐγω ίρυνθα κατακραναὴν τύλιν Hoης . . . ἰάπτομαι ἄλγεσιν ητο et . 2 sqq. νοσφι γεδη Iυρρης συνομαίμονος Η καὶ αυτη ἀμφὶ ποσει σφετερφ πλέον χνυται, 'Iφικλῆι. in versu 60 demum nomen Alcmenae legitur, Megarae ipsius nusquam videmus itaque cum tam diu quis ad quem de quo loquatur ignoremus, ut carmen intellegi dissicito possit, initium quod communi conveniat usui valde desiderari nam quae est huius exordii ratio is qui hos versus legit, quotienscumque novi aliquid ex iis comperit, repetere cogitur memoria ea quae antea dicta sunt et cogitationo id adsequi quod paucis versibus praemissis apertum fuisso ad intellegendum sed quanam re tactum si, ut exordium carminis hoc modo consormatum legatur cuius rei possunt oxcogitari causa tres initium carminis aut neglegentia librariorum periit aut consilio a poeta additum non est aut carmen imperfectum est relictum ad hanc igitur rem expediendam Hillorus usus est carmino XXV, quod cum ito initium iustum non habere videretur, ab eodem poeta profectum esse conclusit,

qui Megaram scripsit; cumque inter carminis XXV versus 84 et bquoque aliquid desideretur, quo prima pars artius coniungatur cum

altera, iam conclusionem formavit in hunc modum 'cum ter aliquid desideretur, casu . . neglegentia librariorum id actum esse non potest; neque enim veri simile est casu carmina ita osse mutilata, ut Singulae eorum partes nobis servatae a versibus inciperent, quibus initium aperte designatur carmini XXV iustum initium fortasso poetae consilio additum non esse, id quidem Hillerus concodit, magis autem probabile esse adfirmat carmina a poeta imperfecta relicta esse. nam ter complures versus a librario quodam consilio tam mirum in modum omissos esse recte illerus probabile esse negat sed Hilleri ipsius explicatio nihil valet ad sententiam eius comprobandam; nam quis est quin videat ex eo quod duo carmina imperfecta relicta sunt concludi non debere ea ab eodem octa prosecta esse quae res si probaretur, sequeretur etiam Theocriti carmen XVIII impersectum relictum ab odem

auctore Scriptum Sse.

Sed n recta quidem mihi illor explicatio videtur; ipse enim

concedit, ut Supra commemoravi, carmen XXV fortasse consilio poetae eo, quod expectamus, initio carere equidem hoc maximam probabilitatem habere censeo totius enim carminis compositionem mihi spectanti

78쪽

perspiciatur, iam quomodo carmen compositum sit exponamus vides carmen totum divisum esse in partes tres in parte prima vv. 1 - 84)agricola quidam senex edocet Herculem do Augia gregibus et pascuis uv. 1-4l eique quaerenti, ubinam rex ipso, cuius causa huc venerat, esset, respondet eum pridie ad armenta inspicienda prosectum osso cia stabula commorari ipseque o ducem itineris pollicetur in itinere miratur pellem leonis et clavam, quibus peregrinus ornatus est, sed quo genere natus sit, eum interrogare veretur Herculem ad stabulum ad-Venientem canes latrantes petunt, agricola autem, quem blande adulantur, eos proterret clauditur haec pars hoc versu: ῆα, καὶ ἐσσυμένως ποτὶ τωυλιον -- όντες.

in parte altera vv. b-1b2 Hercules Augias eiusque filius Phyleus

in stabulis greges praestantissimos de pastu rodeuntes spectant, qui admirationem Herculis movent duodecim tauri albi inter ceteros insignos sunt robore, quorum princeps Phaethon appellatus ut pellem leonis aspicit, Herculem violenter adgreditur, sed facili negotio ab eo vincitur, quae res Augiam et Phyleum summa admiratione imbuit hic oratio subito abrumpitur ac parte tertia vv. inde a 153 narratur Herculem et Phyleum relictis agris ire ad urbem, cuius nomen non adfertur in hoc itinere Phyleus admiratus pellem leonis Herculis umeris iniectam hunc interrogat 'an tu is es, quem prodigium Nemeaeum interemisse perhibent γ' adnuit Hercules et quo pacto certamen cum horrida illa belua inierit eamque oppresserit accurate exponit. )Iam si alteram carminis partem spectamus, narratum non esse

videmus, quomodo Hercules pervenerit ad Augiam et M leum, quomodo

sese salutaverint, quomodo rex inVitaverit hospitem, ut secum greges contemplaretur cf. G. Hermannum l. c. p. Π4 desideraverunt igitur inter partem primam et alteram versus nonnullos, quibus hoc expositum esset, Hermannus, FritZAchius, Hillerus deinde quid inter partem alteram et tertiam expectemus, exponit Hillerus in praelatione huius carminis in ed. Fritgschianae ΙΙΙ. p. 24b his verbis 'praeterea, id quod in eadem parte fieri potuit, narrari debebat Herculem gregibus inspectis a Phylo in oppidum, cuius nomen adserendum erat, deductum atque ibi benigno hospitio exceptum esse denique Brinherus etiam iustam

clausulam periisse censet; nam verba: ουτος τοι Νεμου sqq. iustam clausulam esse tura esse, si poeta solum certamen Herculis cum leone Nemeaeo uno carmine narrare Voluisset at vero quamquam hoc armen

non ita decurrit, ut cetera quidem carmina opica respicientes X pectamus, tamen singula eius partes, quod Gentherus recto vidit, ita sunt compositae, ut altera alteram respiciat; nam interrogatione agricolae in

Huius argumenti verba extrema ex Fritzschii odition maior deprompsi.

79쪽

prima parte uv. 64 67 repressa praetexitur ea, qua re Vera hyleus adgreditur Horculem in parte tertia vv. 177-l88), deinde description o armentorum, quae in prima parto legitur uv. 3-26), et agricolae verbis θμαοι, πολλοῖς κτησιν ἐποψόμανο ε οἱ νήριθμος ἐά αγοῖν praetexitur id quod in parte altera narratur, Augiam greges perlustrare. adde quod impetus, quem in Herculem faciunt canos in parte prima; cf. v. 70-77), respondet tauri impetu in parto altera descripto osvv. 142-144). denique quonam omnia tendunt nisi ad descriptionem

pugna cum Nemeae leone, quacum cetera tam scito contexta sunt, ut a descriptio neque quaesita neque casu oblata, sed per ipsarum rerum narratarum ordinem necessaria esse videatur 2 quare non recte Brin- herus do iusta carminis clausula dubitavit; s. praetore adnotationem Fritzschii o. XXIIII v. 132 adiectam. Quam compositionis arto mihi respicienti probabilius videtur carmen a poeta consilio ita esse compositum, ut quae legentes facito cogitation addere possent, illo inutilia atquo superflua esse ratus partes eius laxius inter se coniungeret certe poeta, qui tot versus scripsit, quos unum ess cere carmen voluit - id, quod ex eis quae supra scripsi adparet in dubio iacili negotio addidisset etiam perpaucos illos versus, quibus pars prima et altera artius inter se conecterentur, si id facere voluisset id unum addam necessarium non esse nominari in v. 153 urbem, in quam Hercules et Phyleus proficiscebantur est nini etiam in parte prima in v. 6 nudo positum verbum στυ. χθιζις δ' iλήλουθεν στεος ηυασι πολλοις κτέ. cf. etiam . 45 H δ' ὁ ἐν κατα ἄστυ μένει παρα is πολίταις. Facio igitur cum ouatio, qui poetum ea quae nos desideramus, cum inutilia illa existimaret, de industria non commemorasse censet in libri La oosio Alexandrino' p. 404, addens superfluum suisse longiore in ea re uti narratione vel, ut ipsius utar verbis, de prolonge uno narration 6j longue par de delatis, qui nouo uvalent rion Mouter at' esset do onsemblo.' ac possumus ortasso aliam quoquo huius brevitatis causam adferre, qua mihi haud indigna videtur quae commemoretur eo enim tempore, quo hoc carmen conscriptum est, magnum valuit

illud Callimaelii μέγα βιβλίον έγα κακον Ath. II 72, a) qua re tactum

cst, ut omnes poetae, qui Callimachum sequebantur, magnum carminum ambitum devitare studerent quod auctor huius carminis ita adsequo-batur, ut quae ei supervacanea videbantur silentio praetermitteret. quod si de carminis compositione statuimus, possumus etiam explicare

Hoc recto monuit Hermannus . . Hunc librum inspicor mihi non licuit; orba supra adlata ex Hillor libro potii.

80쪽

cur iustum initium non habeat videtur enim poeta initium quoque consilio non ex more aliorum consecisse, sed in media nos res inducere voluisse prorsus omissis omnibus rebus, qua legentes ipsi facillime exprimis carminis versibus intellegere possent et prosecto possumus iam primo versu omnia perbene intellegere, cum recto ordine primum quis loquatur, indicent versus primus et secundus: Thν δ' ὁ γέρων προσδεur φυτον ἐπίουρος ἀροτρευς παυσάμενος εργοιο, το οἱ ροτα χερσὶν ἔκειτος quem adloquatur, Versus tertius: ἔκ τοι ξεῖνε, προφρων μυθησομαι; deinde eodem versu docemur, cur agricola viatorem adloquatur: μυθησομαι, σσ' ἐρεείνεις; erat enim ab eo interrogatus atque etiam quid quaesiverit viator possumus concludere ex eis ipsis quae respondet agricola in vorsu septimo ποῖμναι μὲν βασιλῆος ἐπίφρονος Λυγείαο . . . primi igitur septem versus omnia qua necessaria sunt ad intellegendum rectissimo ordine exponunt a dicet aliquis quis autem ille viator sit concludere possumus demum ex versu 2:τιν , ἀπαμειβόμενος προσέφη ιις ἄλκιμος υἱος. cui equidem respondeam haec quis ille sit viator eos qui versus usque ad Versum quadragesimum alterum legunt ad hos ipsos intellegendos scire opus non est nihil enim illis aliud continetur nisi latior regionis

descriptio gravissima praeterea causa, cur Hercules primo Versu non nominetur, ea est, quod legentium animi non mediocriter tenentur, si

nomen illius viatoris, qui do Augiae pascuis et gregibus ex agricola quodam requirit eumque corporis sui dignitate magna admiratione imbuit, non statim legunt quotus enim quisque est, qui cum haec legat, non

coniciat Herculem osse illum viatorem quod non salso se suspicatos esse suo loco legentos comperiunt ex versu 2 elucet igitur, ut mihi videtur, aliud initium necessarium non esse, cum carmen ita ut traditum os facillimo intellegi possit contra de Megara propter causa supra expositas idem adfirmaro non licet cui carmini utrum item initium dosito auctoris consilio an propterea quod impersectum relictum est, postea diiudicare conabimur haec autem iam nunc iure statuere possumuS: etsi ob hanc solam causam, quod carmen XXV alio initio carer tacito potest, Megara non item adfirmare non licet diversos esse auctores, hoc certe negandum est eam quae inter carmina intercedere videtur similitudinem quicquam ad eundem auctorem statuendum Valere.

Qua ro absoluta videamus, quid de carminum titulis statuendum sit. Hillerus enim hoc quoque carminum proprium esse dicit, quod utrique titulus desit legitur enim ante primum versum carminis, quod

Megara in editionibus inscribitur, in codice s Laur. 32, 16 saec. XIIII):ε Μεγάρα λέγει θ πενθερα κεχαρισμένη, in cod. D Mεγαρα λέγει την Dissilia πιν Orale