De troporum in L. Annaei Senecae tragoediis generibus potioribus

81쪽

πενθεραν, in cod. 23 Μεγαρα γυνη Ηρακλέους quibus de titulis aio iudicat Hillerus p. 61 'nemo puto unam harum inscriptionum genuinum carminis titulum esse existimabit nihil aliud enim eae sunt quam adnotatiunculae, quibus lecturi do ea, cuius oratio versibus proxime sequentibus prosertur, edoceantur.' carmini XXV titulus in cod. m non stadiectus in archetypo u praescripta erant carmini verba Ηρακλης πρb ἀγροῖκον quae nisi in primam partem non quadrare unusquisque videt in archetypo II alteri parti adscriptus est titulus ineptus Ear τοι- λησις quem sumptum esse Hillerus dicit ex Iliadis libro quarto: γαμέμνονος ἐπιπιώλησις inscripto prima parti titulus non est inde Hillorus concludit huic quoque carmini aptum titulum in archetypo non fuisse. atque hoc quidem Hillero concedendum est ea qua in codicibus his

carminibus praescripta sunt verba aptos titulos non efficere neque tamen cum eo adfirmaverim carmina in archetypo sine titulis scripta fuisse comprobarique hac re quod antea suspicatus erat carmina imperfecta relicta esse. nam cum in uniuscuiusque codicis scriptura insit verbum

Μεγαρα, uno fuisse titulum carminis III suspicari possumus, cui adscriptum est in hoo codice: λέγει θ πενθερα κεχαρισμ ένη, in illo λέγει et ην πενθεραν, in alio: γυνὴ Πρακλέους qua re ipsa factum fortasse est, ut titulus genuinus in codicibus non legeretur idem de carmine XXV statuendum videtur, cuius titulum ' Ηρακλῆς suisse suspicor propterea, quod carmini XXIIII titulus est φακλίσκος huic verbo postea in o die aliquo rationis insequentis explicandae causa adscripta sunt: προς αγροῖκον nam cur in codice D sive archetypo II titulus carminis non cxtet, id a re explicari potest, quod librarius primum scripserat partem alteram, quo errore animadverso primat addidit verbis: ἐκλογε αυτηπρο τῆς ἐπιπωλησεως τετακται adiectis atque haec mihi causa fuisso videtur, cur titulus carminis omitteretur id unum addam, titulus illo' -πωDὶσις quin a librario aliquo additus sit dubium esse non posse. haec habui, quae do titulis dicerem sed Hillerus sententiam suam etiam eo sulciri existimavit quod utrumque carmen ex fabularum, quae de Hercule sunt, orbe ductum esset; deinde utrumque non eo consilio scriptum esse, ut pars cuiusdam maioris carminis videretur, quo de tota Horeulis vita ageretur in tali enim carmine Herculis cum leono pugnam aut liberorum necem poetam ipsum narrare debuisse porro neutrum carmen more epicorum ut Πρακλίσκος unius Herculis facti narrationem continere in hoc et in illo statum aliquem describi, erculis apud Augiam commorationem et maestitiam, in qua, cum Hercules procul esset a patria, mater eius uxorque orant ex longioribus orationibus constare alterum carmen totum, alterum maxima ex parte, et iis, quibus de herois sorte lactisque accuratius edoceamur denique in utroque carmine studium agnosci posse singulas res minutius describendi.

82쪽

quamquam tenorem carminum diversum esse concedit vel ipse Hillorus, cum de hac quidem o sic iudicat 'ceterum in tanta argumenti diversitato utriusque carminis tenorem et colorem diversos esse debere, id per se intellegitur.' sed hae res omnes, quas utrique carmini tamquam proprias adtribuit nihil possunt valere ad persuadendum nobis, ut eundem hominem utriusque auctorem suisse statuamus, propterea quod eae propriae erant omnibus ore poetarum Alexandrinorum poematis exemplo sit Callimachi Hecate etenim in ea quoque non de uno Thesei laeto agebatur, sed de compluribus rebus non a poeta eae narrabantur, sed ab ipso Theseo apud Hecalen commorante; cf. Naehii

disputatiunculam do Callimachi Hecato inscriptam, qua inest in eius opusculorum Vol ait et u semilitium I 355 sq. deinde omnes illius aetati poetas paene nimios suisso in singulis rebus minute describendis non est cur pluribus exponam satis habeo Callimachum et qui eum secutus est, Catullum cs. c. LXIIII), Moschum cs. c. I v. 37 - 62),

ipsumque Theocritum commemorare, cuius poculi descriptio in carmine primo satis nota est tenorem vero carminum si spectamus, is sane est diversissimus Megara enim pressum ac flebile armen lyricum est, in quo actiones nullae describuntur longe alterius vero generis est μα- κλης λεοντοφονος, quod carmen Vere est epicum, quamquam partem

priorem, quippe quae tota occupata sit in vita rustica describenda,edylium dici posse non ignoro sed latius hoc, quod unusquisque primo obtutu sentiet, exponere opus non est nihil igitur aliud de hoc argumento dici potest quam quod de superioribus. Iam vero accedamus ad quintum Hilleri argumentum aestimandum. is enim etiam in sermone haud pauca Megarae et Herculis propria esse contendit, quae alibi nusquam in bucolicorum graecorum poematis legantur adtulit exempla haec ἀθέσφατος XXV 24 III 104, ἄμοτος XXV 202, 242, IIII 104, γονος XXV 159 IIII 27 utroque loco legitur accusativus γονον ante caesuram bucolicam sequente spondeo), δεδεγμένος

ante caesuram bucolicam XXV 228, IIII 6 ἐκπάγλως XXV 114 IIII 2, 3 in versuum initiis), IIII 72 ἔκπαγλον XXV 133, ἐμίπτειν εα-

IIII 111 utroque loco id verbum in fine versus positum est), πέλωρον πελωρου in versus clausula positum XXV 195, IIII 26. πειοέσιος nisi XXV 100, ἀπείριτος nisi III 4 in corpor carminum bucolicorum non invenitur idem sere valet de his vocabulis, quae apud poetas bucolicos rarissime leguntur ἀσχαλάαν, ἐκφυγεῖν, ἔμπλεος ερκος, σχατιή, λίην, νοσφι,δλοος, πέρην sed ne hoc quidem argumentum quicquam sacer ad hane quaestionem solvendam recte dixit Gontherus, quod verba illa in utroque Dissilia πιν Orale

83쪽

carmine aut hausta essent, eodem sonte Homero, cuius imitatio utriusque communis est, aut ex usu dicendi poetarum deprompta, qui ilia notato floruerunt veluti θέσφατος, ιμοτον, vocabula sunt Homerica;

γονον ante caesuram bucolicam legitur Il. E 635 Od. α 216 τ 166. quod in carmine XXV et IIII spondeus sequitur, locis Homericis adlatis non item, ex more poetarum Alexandrinorum explicatur, qui nimio paene studio in versus exitu spondeum adhibobant es Christi 'Motrihde Griochen an Rdmery p. 162). δεδεγμένος apud Homerum legitur Il. A 107, ω 296 K 62, ἐκπάγλως o ἔκπαγλον in vorsus initio d. λ 560 et saepius, ἔμπεσε apud Homerum quoque semper in quinto pede legitur; βίη Ηρακληείη ex Homero sumptum est cf. Il. B 658, Od. 1 601, ac saepius); κηδος verbum est Homericum, eadem verbi κλαζειν forma posita est B. II 429. λελιmiένος est Ιl. M 106, II 552, 1 405 E 690, λελίησαι saepius apud posteriores poetas epicos invenitur os Lehrsii Quaest. op. p. 290. deinde vocabula omerica sunt haec: μεμαώς cf. B. 818 permultosque alios locos, quos omnes adferre longum est), λισθε

νοσφι, λούς, πέοην apud posteriores poetas epicos est ἔμπλεος quae cum ita sint, ex dictione horum carminum nihil redundat ad eundem

auctorem statuendum.

Venimus ad ultimum Hillor argumentum qu neque metri neque prosodia discrepantias inter ea carmina inter odore demonstrat sed hoc id unum valet, nihil nos impedire, quominus cundem utriusque carminis

auctorem Statuamus nam quod vocem ποί ante vocalem produci monet

XXV 222 263 addo 258 o IIII 112, quod in bucolicorum Graecorum

carminibus nusquam, apud posteriores poetas epicos raro observetur, ea res non magni momenti est vocula πρίν enim vocalis antiquitus natura

longa fuit cf. Harioli Hom. Studio P . 09 et saepe apud Homerum anto vocalem et in ars et in thesi producitur haec igitur res Homeri imitation explicatur os cum c. XXV . 222 ποὶ ἰδέειν ἀλκῆς τε hymn. Hom. V v. 333 ποι ἴδοι, It Pi roὶν εἰδυῖα, d. ν 113 ποὶν εἰδοτες, cum c. XXV v. 258 ποὶ ἔμ ἱκέσθαι, d. o 10 1τοὶ ἐμ οἴκασIκέσθαι, eum c. XXV V 263 νωσάμενος πριν αυτις Il. Z 81 ἐποιχύμενοιποὶ αυτ' ἐν χεοσί, eum c. IIII v. 112 1roὶν ἐλθεῖν Il. I 403 ἐπ' lor νης πρὶν ἐλθεῖν υιας Αχαιῖν apud posteriores poetas eam vocem productam invenimus Tyri. D. XIIII Quint. Smyrn. I 110, Anth Pales 108 VIIII 169; fingachii commentationem 'Neue eitrago gur echni dos nach-hom Hexameters a MDCCCLXXXII editam, inprimis p. 375. interest Diqiligo b c Orale

84쪽

autem inter haec duo carmina id, quod productionis brevium syllabarum in consonas litteras cadentium, quae saepe observatur in Hercule, in Megara nullum est exemplum es p. 101. sed si idem amborum carminum auctor fuisset, qui in hac re adhibenda Homerum, quem sibi mitandum sumpserat, in hoo carmine secutus esset, nonne in altero quoque eandem imitationis viam iniisset hae iam Gentherus p. 12 recte exposuit.

Num igitur Hilleri argumentis cogimur, ut eundem carminum auetorem esse dicamus minimo puto id quidem ex paucis illis, quae de singulis eius argumentis disputavi, elucere censeo sed antequam ad aliam rem, qua mihimilieri sententia non solum non sulciri, sed plano refelli videtur, explicandam accedam, paucis Gentheri, qui Hilierum secutus est, sententiam adumbraro mihi liceat is igitur quamquam hoc recte vidit, intercedere inter carmina illa lias discrepantias, quod Megara non eandem imitandi Homeri artem atque Hercules proderet et pluribus compositionis vitiis laboraret, tamen ea re deterritus non est, qui cum talibus vitiis quamvis levioribus laboraret etiam Hercules, eundem horum carminum auctorem statueret, id unum addens Megaram utpoto carmen minus perfectum fortasse prius ab eo conditum esse. hae igitur carmina artificiosas rhapsodiarum Homericarum imitationes esse censet, quibus res quaedam memorabiles ex Herculis vita sumptao describantur, ita tamen, ut nullo artiore vinculo inter se coniungantur. quam sententiam comprobari inprimis dicit uberiore Homeri imitationsi, quae in utroque carmino observetur quam ad rem demonstrandam diligenter omnes confert locos Homericos, qui poetae anto oculos obversati osse videntur atque hane collationem totius Gentheri disputatiunculae dignissimam quae magni aestimetur, partem esse iuro in censura adfirmat Mertensius Gentherum autem neque solum neque primum do rhapsodis Alexandrinis cogitasse inde adparet, quod eandem sententiam iam protulorant Elchstadtius et reverus, refutaverat eam iam Her- mannus es qua de hae ro p. 68 scripsi de singulis autem amborum carminum locis quid Gentherus iudicaverit, postea videbimus. Hactenus demonstrasse mihi videor, illeri sontentiam rationibus prolatis non defendi nunc argumentum adseram, quod haud minimi momenti est ad eam plano improbandam condicionem enim amborum carminum tam diversam esse censeo, ut ea ab eodem poeta prosecta esse credibile non sit atque iam cum do carminum initiis quaestionem institueremus, Vidimus Megaram non eadem arte compositam esse atque Herculem, si quidem illud quoque carmen a poeta consilio iusto exordio

3 Anio Genthorum plurimos locos congessora G. Futhius in dissertation 'De Theo- erit postas bucolici studiis Homericis' Halis Sax. MDCCCLXXVI p. 8 sqq.

Disseristiones phil. Vindob. V.

85쪽

non instructum esse sumimus sunt autem alia permulta in Megara, quae eum qui hoc carmen composuit non hominem magni ingenii fuisse declarant nonnulli quidem loci ita sunt comparati, ut a criticis, qui plerumque ea quae non bene dicta sunt meliora reddere student, corrupti iudicati sint haec igitur causa fuit, cur coniecturas excogitarent et interpolationes lacunas vo statuerent. at si quis totum armen accurate examinaverit, studium agnose et in eo mali poetae res insolitas captantis, cui ipsi, cum veri poetae ingenio carens plerumque in sententiis exprimendis laboraret, culpa tribuenda est, quod saepius sensus minus aptus evadit aut sententiae non bene inter se cohaerent his igitur locis nostrum erit sensum, quem in verbis inesse poeta voluit elicere, ita tamen, ut simul lateamur hoc carmen non magni pretii esse.

Ad primum igitur locum, in quo ea quae modo dixi observari possunt, accedens moneo iam Genthorum de compluribus locis quibus sensus aptus desideraretur egisse etenim post versum 13 σχέτλιος, ο τοξοισιν, οἱ πορε αυτbes' Απόλλων legitur versus: η τινος Κηρον μινυος αἰνα βέλεμνα, qui hoc significare videtur sive hoc mortis genus liberis a Parcis ostinatum orat sivo Furia Herculem impulorunt, ut his telis liberos interficeret similiter haec verba contorta iam Mans explicaverat. Κηρες enim sunt deae quaedam mortis, ita tamen, ut proprio varia illa mortis enora significaro videantur. y apud Homerum quidem cuicumque per vim mori destinatum est, ei iam cum nasceretur, propriam quae dicitur Κηρα adtributam esse legimus Il. 78. videntur igitur Κηρες sorvae Parearum, quarum iussu neces ab his constitutas exsequuntur; itaque lacile fieri potuit, ut poetae Raηρας pro arcis ipsis substituerent, veluti Archias Mityi in Anth. Pal. IX 111: σου αἰονα raroντας προιδνὶς Κη- ρῖν λάτρις ἔμαρψε ορος. quae cum ita sint, ut redeamus undo profecti sumus, poeta huius carminis sagittas Herculis cum αἰνα λεμνά τινος Κηρων dicit, sato destinatas suisse neci liberorum significaturus est his deis opponuntur ' ινυες Furiae, quas poenam a deo quodam constitutam de hominibus exigere ex Homero notum est os Il. T 87 sqq. atque Herculis quoque mentem Furias iussu numinis alicuius, ortasse

tentiao' Hal. MDCCCVIII p. 20. f. Friodroichii Dio Realion in or Ilias und Odysseo 1851 p. 73, E. Buch-holgi Dio hom. Realien III 319 sqq. Naegoisbachii Hom. Theologio ed. III p. 40,

86쪽

Iunonis, ut in suos ipsius liberos saeviret, occaecasse veri simile est. )poeta igitur cum Herculis sagittas Furiarum tela fingat, nihil aliud significaturus esse videtur nisi Herculem a Furiis impulsum Ese, ut his telis in suos liberos uteretur hic igitur, nisi fallor, sensus in verbis inest; sed velim animadvertas, quam mire sit expressus deinde in v. 24 verba πύτνια μήτηρ miro sunt dicta de avo subolem circumvolante quod comico quidem carmini, quale sui Βατραχομυομαχία, convenit, minimo huic quod flebile quiddam habere supra dixi iam vetus magni ingenii criticus, Aristoteles, hae de re ita iudicavit; os

δὲ μη, ωuωδία φαίνεται, οἱον ποιεῖ λεοφον ' ὁμοίως γα μια ελεγε καὶ εἰ εἴπειεν πύτνια συκῆ. in v. 30 offendit cum aliis Gentherus in eo, quod invocatio Dianae non bene cum sententia antecedenti cohaereat. sed haec quidem invocatio potest sortasse explicari primum enim omnium tenendum est Megaram verbis φαρμακοεντα ιν sine dubio Herculis sagittam veneno imbutam significare, quod hunc tales sagittas

possedisse notum est iisque liberos esse occisos in versibus antecedentibus narratum erat quod qui intellexerunt mirum tamen esse adfirmaverunt, cur Megara in versu subsequenti Dianam invocaret quam deam

mulieribus, ut Apollinem viris, repentinam mortem adserre saepe apud Homerum legimus; cf. Il. Z 428 πατobς δ' ἐν μεγάos ισι βάλ' Aoτεμιις ἰο-χεαιρα so την μητερα de Andromachae matre hoc dictum est), Z 205, ὀ 605, Od. λ 198, 324, ο 478. nec minus notum est nonnumquam mulieres repentinam mortem exoptantes invocare Dianam, ut sagittis se transfigat omnique miseria liberet conferas quaeso quae enelope precatur apud Iomerum Od. υ 1: Αρτεμι, ποτνα θεά, θυγατερ .sιύς, αἴθε μοι qδη id ἐνὶ στήθεσσι βαλο0σ' ἐκ θυμδ εχοιο,

αυτίκα νυν

87쪽

quare Waheseidus Dianae quoquo sagittas commemorari necesse esSeratus deesse versum post tricesimum talem foro suspicatus est: et πρὶν σοῖς ἀγανοῖσιν π βελάεσσι δαμῆναι melius hunc finxerunt Hermannus:

et καὶ σοῖς ἀγανοῖσιν παὶ βελέεσσι δαuηναι et Ahrensius 1 καὶ σοῖς ἀγανοῖσιν φα βελεεσσι δαμηναι alii nihil deesse, sed sagittam, qua ut

transfixa ceciderit Megara optat, Dianae ipsius telum esse censuerunt; cui cum nusquam sagittae veneno imbutae adtribuantur, multa temptarunt, ut Verbum φαρμακέεντα coniecturis tollerent, sed eventu non prospero. coniecerunt igitur Ahrensius κεῖσθαι φα πηχθεντα, einehius κεῖσθω φαρ μορύεντα Vel φαρ κοτύεντα I. A. Hariungius κεῖσθαι φαρπροεθέντα traditum verbum einehius ita defendero conatus est, ut poetam φαρμακοεντα ιν non sagittam dicero adfirmaret, sed venenum,

quod Megara in caede liberorum exoptavisset haec explicatio, qua nihil mihi absurdius excogitari potuisse videtur, digna non est quae resellatur. denique Ruhnhenii sententiam commemorem, qui quod est ultimum refugium Versum 1 aliunde huc illatum censuit. sed ut iam meam ipsius sententiam aperiam, locus mihi sanus et ita explicandus videtur, ut Megaram Dianam invocantem fingamus propterea quod si qua femina subita morte corripiebatur, numine Dianae μεγα ρειουσης γυναιξί hoc tactum esse putabatur Megara igitur hanc sere sententiam exprimore vult 'utinam tu, Diana, magna mulierum domina, me miseram repentina mort omnibus miseriis liberassos, unam ex Herculis sagittis in mea pectora derigensi saepius enim legimus deos mortalibus telis ita usos esse, veluti Apollinem Paridis sagittam derexisse in Achillem apud Verg. Aen. V 56:

Phoebe, gravis Troiae semper miserate labore8, Dardana qui Paridis dereaeti tela manusque eorpus in Aeacidae. versibus hoc modo explicatis non est, quod lacunam statuamus aut

coniecturi Verbum φαραακοεντα orieXtu removeamus aliam offensionem

inesse in verbis versuum 36 sqq. νυν δ' οἱ μὲν ω βην ἱππότροφον ἔνναίουσι . . . . Hariungius in Quaest Mosch. p. 37 statuit nimiam enim esse sententiae Velocitatem et inconcinnitatem loqui debuisse Megaram in hunc modum 'utinatu una cum liberis meis necata essem, quo uno sepulcro tegeremur a parentibus sed deus aliter vertit, qui non solum liberos mihi eripuit, sed a patro matreque etiam removit illi enim Thebis habitant, ego . . liberorum autem mentione nulla facta Megaram statim de parentibus agere sed equidem in hoc sententiarum contextu non offendo in ipsa enim sententia optativa ς φελον μετα παισὶν μα

Τνsσκουσα καὶ αυτη κεῖσθαι nos id quod Hariungius significavit verbi si 'sed deus aliter vortit' subsequentibus autem verbis opponit Megara Diqiligo by Orale

88쪽

iis quae animo sibi finxerat rem quomodo re vera se habeat iure autem desideret aliquis in v. 45 sententiam, quae clarius significet Alcmenam do Hercule maerentem non curaro Megarae dolorem neque solari studere os quae Megarae respondet Alcmena v. 1 φ μή ει' visi ς

πίτ' sib θάλος, ω σευ ἀκηδέω deinde in v. 48 non satis clara sunt verba ου γάρ σφε δύμων κατα τεῖχος ἐέογει Megara enim hoc versu nihil aliud dicere vult nisi 'propinqui enim o intra huius urbis moonia non sunt, sed omnes procul a nobis ultra Isthmum habitant quamquam omnes praeter Zieglerum editores codicum octionem corruptam esse rati singulis vorbis immutatis alium sensum adsecuti sunt veluti Hermannus opusc. V 45 τοιγάρ σφε δύμον κατα τοῖχος ἐέογει scribi voluit, quod Meine-kius recepit particula τοιγά in δὴ do mutata quam ironicam sententiam minime convenire Megarae animo tristissimam condicionem suam deplorantis iam C. Hariungius i. c. p. 39 intellexit; sed ob hanc causam verba ου γάρ σφε δομων κατα τοῖχος ἐέργει καὶ λίην interpolata iudicare non debuit postea Hermannus satis duxit δόμo scribere addito signo interrogationis ita ut statim sibi Megara responderet verbis καὶ urire πάντες γε πέρην ... I. A. Hariungius quoque hunc in verbis sensum inesse ratus 'dieselben gehen ni aus thren Ande heraus undaommennio te besuehen audacius coniecit τους γαρ κατα δῶματα τοuος έργει. sed hae coniectura omnes, quarum nulla speciem habet veritatis, superfluae sunt, si locum ita interpretamur, ut supra indicavi scit. neque enim os domorum moenia includunt, denn nichi solitiesset si ei die Hlluserschlligendo auer). tum etiam explicari possunt particulae καὶ λίην, quibus hae sententia eum subsequenti coniuncta est his enim voculis, quae vim adfirmationis augent, Homerus ita utebatur, ut semper in onuntiati initio positae ad sententiam aliquam mente supplendam referendae essent atque hic Megara postquam cognatos non Tirynthe habitare verbis: ου γαρ φε ομων κατα τειχος ἐέργει Significavit, sententia neque me visunt suppressa statim pergit his orbis καὶ νην πάντες γε πέρην πιτυωδεος Ἱσθιιο ναίουσ qua transferam in germani- eum sic Dellic si Wohnen a allo jensolis des clitenreichen Isthmus. loco ita explicato graviore quidem offensiones evanescunt, minores restant verbis enim traditia neque Tirynthis urbis moenia sat claro significantur neque omnino eliciter exprimitur sententia in hac urbs non habitant sed equidem hoc non librariis, sed poetae ipsi culpae

vertendum censeo mirum deinde in modum adloquitur Alcmena Megaram versibus 2 sqq. ne lacrimis conficiatur admonens modo enim ipsam Alcmenam dies noctesque lacrimare audivimus et tum ipsum, cum Megaram adloqueretur, sudisse lacrimas antecedunt enim versus:

ῶς ρ' ἔφη Megara), τα δέ οἱ θαλερώτερα δάκρυα μήλων

89쪽

ως δ' υτως δακρυοισι παρήια λευκ ἐδίαινεν

Iam vero ad eam carminis partem venimus, quae longe difficillima est ad explicandum, dico versus 69-71, in quibus interpretandis sive restituendis multi viri docti desperaverunt leguntur enim hi versus in codicibus sic scripti: V. 66 . . . μάλα μέν γε φιλοθρηνής κέ τις εἴη γοστις ἀριθμησειεν ἐφ ημετέροις ἀχέεσσι. θάρσει o τοιησδ' ἐκυρήσαμεν' ἐκ λου αἴσης. καὶ δ αυτην ὁρόω σε φίλον τέκος ἀτρυτοισιν 70 λγεσι μοχθίζουσαν ἐπιγνωμω δέ τοί εἰιιι ἀσχαλάαν, τε δή γε καὶ ευφροσυνης κορος ἐστί. a primum in modium veniant versus 6 68. lectio tradita φιλοθρηνῆς ab omnibus editoribus praeter Ahrensium recepta est, qui propter lectionem odicis D coniecit φιλοφληνης, quod explicavit verbis nugarum amans sed hoc verbum praeterquam quod alibi nusquam legitur neque eius origo satis explicatur orbis ab Ahrensio comparatis φληναφος, φληναφάαλ, in hoc sententiarum contextu mihi minus aptum

videtur quam id quod in codicibus omnibus reliquis legitur φιλοθoηνῆς. sed haeserunt viri docti in his Verbis primum quod obiectum verbi ἀριθμησειεν desiderabant, deinde quod particula o in V. 68 contraria

sententia efficitur atque ea quam expectamus hanc difficultatem Her- mannus ita tollers studuit, ut pro θαρσει υ scriberet θαρσοί- tum necesse erat pro ἀριθμησειεν infinitivum restituere, qui ex verbo mxρσοίη dependeat scripsit igitur Hermannus ἀριθμησειν ν qua coniectura etiam obiectum verbi nancisci sibi videbatur haec coniectura postea recepta est ab Ahrensio, probata a Meinehio sed recte I A. Har-tungius in adn. d. p. 0 verbum εν quid significaret vel quo reserendum esset intellegi posse negavit ipse pro ἀριθμήσειε scripsit αρω- μησειν ν - θαρσοίη τοιῆσδ'), quod recepit Zieglerus offendit Har iungius etiam in verbis μάλα μέν γε φιλοθρηνής κέ τις εἴη quae quaerat audacia mutavit in μάλα κεν φιλομοχθ'hρύς γέ τις εἴη hane coniecturam nullam probabilitatem habere non est cur pluribus exponam . nam si quid sanum est in his versibus, haec sunt verba difficiliora quidem sunt ad explicandum subsequentia Ahrensius denique causam totius offensionis positam esse censebat in verbo ἀριθμήσειεν, quare locum ita sanare voluit, ut coniceret αλις θρηνησαι. sed mihi quidem viri docti locum sanum sanare studuisse videntur in verbis enim explicandis pro-

90쪽

ficiscendum est a versu 68, in quo recto se omnia habent, si scripseris:

θύρσει οὐ τοιηςσ ἐκυρήσαμεν ἐκ θεου αἴσης signo interrogationis posito. diei igitur Alcmena haec ero: Nur Muth Haben tristetit vo dor Gotthoi sole Gesehic boschi eden rhalten γ' iam fieri non potest, ut optativus Οιθμήσειεν in infinitivum mutetur immo plane hoc superfluum est, quia optativus sine particula ἄν positus hi locum suum habet cf. Xen Comm. II 9, 2 οὐκ ἄν θρέψαι ανδοα οστις ἐθέλοι τε

καὶ δυναιτό σου ἀπερυκειν του ἐπιχειρουντας ἀδικεῖν σε; s. ruegeri gr.

gr. I g 54, 14, 3. deinde verbum ἀμφιθσων sine obiecto positum cense Opropterea quod hoc inest in antecedenti Verbo γλοθοηνω supplendum

igitur est θρήνους et totus locus sic in sermonem nostrum convertendus:

Wio ills d uns eido auspichte duret dio ErWllhnun ni et ver-schmergende Leiden Dio in nichi olet gum orstenmalo bowe intwordon Oder haben i nichi an done genu g die uns ei ne Taium de ander orstelion und dioisi trage mlissen Walirlich, in gargrosior reundison lagen mussi de sein, de iste bet uusere Loiden galiten olite. Doch nur Muth Habo wi nichi vo de Gotthei soleti Geschieli eschiedon rhalten γ' o loco si Oxplicato coniectura mihi Supervacaneae identur, quamquam concedo poeta id quod sine dubio Qxprimere voluit 'tot malis laboramus, ut querellas nostras vix quisquam

numerare possit non prospere sueeessisse insequentes quoque Versus

καὶ δ αυτην ρύω σε, φίλον τέκος, τρυτοισιν ἄλγεσι μοχθίζουσαν prosecto habent, in quo quis offendat quomodo enim, quaeso, haec sententia: 'atque te ipsam video maerentem cum antecedenti cohaeret neque

enim antea Alcmena quemquam maerentem commemoraverat adde quod

hemistichium φίλον τέκος ἀτρυτοισιν proxime accedit ad omericum Αιδ τέκος, 'Aτρυτίνη φίλον τέκος Il. A 37 alibi); talis imitatio do-

monstrare potest, qualis poeta carminis auctor suerit sed ne ea quidem, quae subsequitur, sententia aperta est ad intellegendum sunt enim verba haec ἐπιγνωμων δέ τοι εἰμι ἀσχαλίαν τε δή γε καὶ ευφροσυνης κορος ἐστίν, quae sic vertit Ameisius 'ignosco vero tibi, quod doles, quoniam sane etiam laetitia satietas est. vehementissimo in hac sententia offendites A. Hariungius, quod in hoo sententiarum contextu nullo modo sermo esse posset de laetitia quem ipse desideravit sensum restituit coniectura minime probabili, ad quam intellegendam necesse est ipsa explicationis eius verba adferro 'vix dubitari potest' inquit 'quin poeta dixori etiam luctui finem imponendum esse, cum no laetitia quidem in aeternum maneat et hae et illo satiari homines qui cum lacrimis et risui satis indulserint, tum rursus eos quieto frui quam ob rem Seribendum erit ἐπὶ νάγμην δέ τοι ἔστιν ἀσχαλάαν, hoc est non decet homines luctum ultra eos fines, qui ratione constituti sunt, extendere

inesso in hoc loco quandam difficultatem vidit etiam Gentherus cf. p. 12)Disiligo by Ooste