Alciphronis rhetoris Epistolae

261쪽

EPISTOLAE. LIB. I. EP. XXXIX. a I

ἀπολυασθαι της Θρυαλλίδος. Eγένοντο δε καί περι άλλων συγκρίσεις, καὶ περὶ μασταρίων αγῶ-

262쪽

σίον τῆς Μενεφρονος οικίας. Γρα γὰρ αὐτοὐ Θαίς

Ἀλώοις δε ἐν Κολυττὴ ἐστιώμεθα παρὰ τψ Θετ- τάλης εραστῆ τον γὰρ τῆς Ἀφροδίτης ερωμενον ἡ Θετταλη στελλει 'Oπως δ' , ξεις φέρουσα

l. a.τε μηy άκαι η πως. Vulgata ieetio erat: το μηόε' ι ἀκριβως. Bergierus: haec mihi suspeeta. Artieulus τοindieat prouerbium aliquod . Proximum pro ακριβῶς esset ἁ χρι βωμων, ut dicat, eatnile adhaerere amasio, ut ne usque ad aras quidem i. e. ad rem saeram iaciendam, ab ' eo discedere possit, et festa negligat propter illum ac conis uiuia, sicut illi, quod modo celebrauerant reliquae meretrices, ipsa sola non intersuit. Hoc utcumque placiturum est, ego tamen verti, quasi esset

dem quod nee ipsum a vestigiis seripturae alienum. Aristophanes in Vespis v. Z I3.οσον σπιλην, quod idem aeoσον γρύ. Lucianus in Le. xiphane F. I9. T. V. Bis. P. I9T. ούσ οσον. του γρύκαὶ του φνεὶ φροντιουμεν αὐτου, ne ta=stillum quidem eius rationem habebimus. Nec obest, quod is hoe diei qui ibi ridetur: alias quaedem

263쪽

dicit. quae ratione nulla possunt improbari. Non autem tantum de voce dicitur γρυ, ut plerique putant, sed de re quavis minima. Antiphanes Comicus apud Athenaeum

Lib. VIII. p. 363. οψου δε μηδεν εἰςπλεῖν, μηδε γρύ- opsonii vero nihil aduehi, nego quidem. Aristaenetus Lib. I Ep. IT. ουσε γρυ της εμης συμβουλῆς ἐπαίειν δοκεῖ, ne tantulum quidem auscultare videtura ad con filium meum. Neque de posmposito ἴσον dubitandumrest, notissima sunt OMγον ὐσον,

Hactenus Bergierus et erudite quidem, quuin semel

prouerbii necessitatem h. l. animo concepisset, deceptus vocula το, quae plerumque prouerbia praecurrit. Non

agnoscit istud το Cod. Vind. - Α. habet tantum ωςτε μηδε, vulnus autem in ἀκριβως latens non tangit, eui nostra demum aetate medelam adhibuerunt viri Graece doetis. simi. Et primo quidem selieissimam emendationem inveni ab Cl. Herelio in Aetia Κloteti aias Uol. III. P. 92. propositam: φιλεῖς Ουτως, ωστε τοι δε α καρη πως ete. Postea temporis ineidi in Misc. Obs T. U. ubi Arnoldo p. 6 I. haee eadem in

mentem venisse animaduerti.

Hie igitur iisdem sere verbis legit 2 ως μη δε α καρη.

Vterque vir doctissimus. fun. dum suae emendationis ponunt in Aleiphrone ipse, quem voce αἰκαρης ter usum inueni: ακαρη μελλοντα

ἰέναι, qui statim ire vult Lib. III. Ep. 7. - D ρεῖ χρόνου Lib. III. Ep. 67.

et, quod ad nostrum loeum proxime accedit ου δ' ακαρη, nee ad momentum quidem Lib. III. Ep. as. Glossator Eielistad. adseripserat quidem:

an αχρι εἰς το βαρα ον, quod est apud Apostolium P.

s s. addit tamen ipse, aucto. rem hoe fortasse noluisti, ideo, que serius adleuit ακαρές. Dueente igitur partiis Codice Vind. partim felici doctorum virorum, quos laudaui, ingenio, teκtum ita refinxi, uti operas exprimere iussi: ωςτε

μηδ ἀκαρῆ vel si mauis ἐν

Ceterum de ipsa voce ακαρης vide inprimis Piersonum ad Moer. P. 63. et quos ibi Iau. dat , et Hoenium ad Grego.

264쪽

ALCI PHRONIS RHETORI s

fium Corinthium de Dialeetia P. 1 Ἀκαριαῖον χρόνον habet Dionys. H licam. Ant. Rom. Lib. VIII. e. TO. P. I 678. edit. Reiskillnae. z Lueiani Hermot. S. 6. T. V. Esp. P. 9 4. εἰς τοσουτον χρόνον. Melius εἰς abesset: videtur ab antecedente ας ortum. Berg-υr. -- Dorullius ad Chat, tonis Lib. VII. e a. p. q63. εἰς καιρον opportune) ηκεις, haee adseripsit: obuia forma.

Sed quid hoe ad nos 3 Nempe

ut Oeeasionem nanet seretur

Dorullius de nostro loeo disputandi, quod non ingratum nobis aceidit, hane obuiam formam praemisit. Sie deinde pergit: Apud Aleiphronem I, 39. κληθεῖσα ὐπο Γλυκέρας εἰς τοσουτον χρόνον,

quod positum pro πρό το ούτου χηόνου, quod offendit

Berglerum, quo iure nestio; Ioeus tamen laborat,

festum diem agendum Foca hant toto ante anno, ut testatur Athenaeus Lib. XII. p. sal. - Verba επὶ Θυσίαν in antigrapho suo inuenisse videtur, addit ei uitii: At recte

grato, quod denuo profiteamur, animo aeeipimus, quod Codieis sui lectionem nobis. eum communicare voluerit vir, dum viveret, praestantissimus, malim tamen etiam. nunc cum Bergiero, proprie tatis Graecae non minus Perito το εἰς abesse, ut quem lineus noser requirit, proueniat sensus. Nee mouet, quod Bernardus ad Theoph. Nonnum, qui nuper post fata doetissimi. Viri prodiit T. I.

p. 278. auetores dieat amare praepositionem addere: nam, quae ibi adsert exempla, hue non quadrant.

s. ημῖν. Vulgata: isis. Quod nune dedi, wis debeo Cod. A. Vind. quem tamen in επήγγελλε pro α πήγγειλε sequi nolui.

s. εἰ μη λ' ἐκείνην. Verti. quasi esset οἶμαι δι' εκεῖνον,

ait Bergierus, ut referatur ad amatorem. Liber Vindob. nil mutat, et mutari omnino vetat locum Censor ille foedi tingensis. qui Cl. Herelii vet. sionem politissimam sub exa. men vomuit Ephemer. liter.

265쪽

EPISTOLAE. LIB. I. E P. XXXIX. a s

quit, textus habet, nisi quod struetura verborum paullo sit negligentior. Nei tamen νe

nsi, non dieam illius Gly-

raeo inuitationi non pari. surus , sed hoc α. te impe reare poteras, ut nolles coe. i amitarum tuarum adessep . 8. καὶ πορναι. Καὶ abest a Codiee Vind. A.

. t. . Στασαι γαρ ημεν, Mallem πασαι παρημεν, nam mox ομως δε παρῆν. Berg r. Sestet . : a. o του καὶ Φιλουμ.οπου suspectum videtur:

Quid 3 si legas ὀψε, nam

eiusmodi repetitiones verbo. eum amat Noster. Sero, sero, isquam, venit, sed tamen

venit. ...

II. Φιλουμενη. Ediu. Φιλομενη, inserius tamen et illae recte. 'i 23 . τω καλόν. Quod supra Ep. 36. usurpauit Aleiis Phron το καλόν, Pro κα' c, etiam hic locum oecuispare iubent viri summi Ηem. stethusius et Vallienarius. Vide hune ad Theoeriti X. Idyllia L. B. IIT 3. p. 68. ubi prae ter Lueiani loea supra ad Ep. 36. adlata excitat etiam alium ex libro de Amoribus I. 26. T. V. Bip. p. 287. ζακώ- Θρις το καλeν ανθουσιν-οια πορφυραντες, et aleamdem normam Aeliani de Nat Anim. Lib. XV. e. Io. νεανίαι το ακμαιότατον ἄν- Θουντες. Nolui tamen mu

tare.

Cl. Wyttenbachium Bibl. Crit. Vol. III. P. a. P. o.

34. ἡμῖν μόνη. hise haee

habet Cod. Vind. A. Cl. Ηetelius in Aetia Κlotetianis T. III. p. 9 a. melius existi. m t η μων, quod et ego. Puto, quamquam et ημῖν

habeat, quo se tueatur. Foedisse eiusmodi mutatio locum

habere possit paullo post: οῖονημῖν cpro ημων πενετο τό συμπόσὰν, ubi articulum

ante συμποσ ignorat Aldina. a ιψ ὐποσκιος. Vulgatum: υποσκIοις. Ad quae Bergi. ita: Haee vox hue non congruiti sine dubio fuit συσκIοις. Aristaenetus Lib. I. Ep. 3. ενθα πλάτανος -

σύσκιας - επὶ τὸ πεδἱου κατεκλίθημεν, ubi platanus

fDiuiti eo by Cooste

266쪽

- umbrosa, - humi diseu-buimus. Voee παλίνσκιος utitur Lueianus in Amoribus,loeo adhue magis simili f. let.

σκιεις ἴλαις ἱλαραὶ κλισίαι

τοῖς οεστιασθαι θέλουσ v. Hic ἔν pro ησαν, ut alias. Sie igitur Bergierus. - Fae, Iiorem adhue vir doetus Iectionem orae exemplaris adscripserat illius, quod nune in manibus est amicissimi Kalt- masteri, nempe ὐπόσκιος, ut

reseratur ad κατάκλισις. UuIgata quum semel locum tueri vix queat, hane ut se Lliorem recepi. za. ελ ιπε, συ. Cod. ind. A. ελιαες mi, sine intereiso. Nec hoe male. Vulgata tamen praestat.

29- πιμελη ἡ πηκτον γαλα. Vulgata μελίπηκτον, in quo offendens Berg-lerus, vertit, quasi esset νεο- πηκτον. Haud recta tamen Bergierum intellexit Arnal

dus in Mise. Obs T. v. p. 63. non enim insolens illi .isum est verbum μελίπηκτον, quod

saepius oecurrit; vide omnino Thom. Mag. p. 6 6. et s33. et infra Commentari Vsurpatur inprimis de placentis, et aliis eiusmodi, qui bus mei ad miseetur j quamquam ignotam sibi vocem esse profitetur Arnaldus. Hoetantum voluit Bergierus, hane

vocem hue non congruem

ideo, quod flavus mellis c tot lumbis semoribusque m ni me laudem decusque adferre soleat, Cingaramque decere puellam, non Atticam potuerit : - hane igitur, similem ob causam maluit νεόπηκτον , recens eoagulatum. Eiusdam notionis vox est νεόθρνπτον, quod Hesychius exponit τω νεωστὶ πεπηγμα τυρόν, caseum Eecenter incoactum vocat Apuleius Metam. VIII. P. I 66. ubi vide Pricaeum P. Φη4. qui ex Nonno etiam τυρον νεοπηγέα adfert. v. Alberti ad Hesychium. - Etsi vero in reprehendendo Berg. i Iero consentire eum Arnaldo non potui, lubentissime tamen elegantissimae eoniecturae adplaudo, qua ita refingit antiqua :' Δἰ αυτου τρεμουσανολν πιμελη η πηκτον

γαλα, adeps eandidissimus et sere liquidus eui seli.

267쪽

EPISTOLAE. LIB. I. EP. XXXIX. a T

secto non inuidebit Critim liberalior. 29. ανεσαλευσεν. Cod.

Vind. A. ἐσάλευσεν. Recte Bergierus vertit, regitara coepit, quum actionis initium epissime se Aor. I. efferre soleant Graeci. Non aeque tamen perspiem suisse videri

possit paullo post ubi ὐποβλέ

πουσα εἰς τουπίσω inter pretatur respectans retro. Longe vero Latinius eamdem rem exposuit antiquarius ille Romanus, qui Veneri Catapygae in aedibus Fabii Bauexit subseripsit: Cytherea γο- serialem l) prospiciens, quam elegantiam. didici ex Heynio πω πρου, '. antiquarifche Asaiae Th. I. S. Is 3. et

hoc loco occupare raritatis causa volui, aliis ad Comme rarium reseruatis.

33. απειμέ γε. Cod. Vind. A. γε non habet. 35. παραπιτασμάτων. Possit aliquis melius habere Στ ε ριπετάσματα, sed auterna in his eonfusio, teste Doruilio ad Chariton. p. 628. 39. ακριεις. Cod. Vind. A. ἀκριβως. male. 4O. πορφυρα. Idem liber παραπορφυρα. Hoe melius. 4I . Lectionem editionum ἰσχύων vitiosam

iam Bergierus eiecerat. a. αὐτων pro vulgato αὐτω olim adseripseram maris

gini meo, et ad μηροῖς retulermn. Idein sensisse deinde animaduerti Arnaldum Misc. Obs. T. V. p. . 63. 43. αλλ' ου τρέμει, νηΔ- - Mυρ ίνη, Haec videntur transposita; putem ita collocanda et Iegenda: αλλ' ου τρέμει, ra1 Δία, ωςπερ

consentit Cod. Vind. A.J αλκύπομειδιωσI. pro quo tamen mallem υπομειδια, quod inversione expressi. Haec auditem adhue a Thryallide diei intelligendum est, et sub οὐ τρεμει subaudiendum τα

Στυγη, quam supra τρέμουσαν dicebat, ύπομειλαν autem suas nates dicit, quia ge- Iasinas eis tribuerat. Haec igitur Bergierus. - Scru pulum facile remouendum alia interpunctione existimat

Lennepius ad Coluthum p 92. hae nempe: αλλ' οὐ τρέμει νη Δια ' αλλ' υπομειδιωσαωςχυρ η Mυρρίνη, καὶ τοσου. τον ete. nimirum ζοτομειδι- σα referri ad Thryallidem

268쪽

ilebere, et sensum hue sere tedire: Leviter Uero subri. dens Thryallis aeque ae Myrrhina nates agitando inpiam vibrationem excitauit

etc. -- Nee hoe omni ex parte placet, saltem το καὶ non suo tum loeo stare putem. Cardo rei omnino in eo verti mihi videtur, ut definiamus, quousque loquenlindueatur Thryallis, et eatenus a partibus malim stare Bergieri, qui Codieem Vind. quodammodo consentientem habet, quemque iuuare sertasse

etiam possis, si loeo καὶ Ie-gas: καν τούτω τοσοῖτον. etc. - Nec his eontentus

Lennepius sequentia etiam sbi eorrigenda sumit. Miror, inquit , Bergierum non offendisse καὶ α πασαν αυτηνυπερ τρο o υν τι δε καιτῆδε ωςπερ ρεουσαν περι εδίνησεν, ubi duplex mendae indicium sese offert, tum ingrata του Ισπερ, quod modo praeeesserat, repetitio, tum praeterea illud ρέουσαν : videtur enim verbum vel parti eipium aliquod motum longe sortiorem exprimens desiderari. Non inelegans lectio

proinde euaderet, si pro binisvoeibus ωσχir ρρουσαν sub stituas ασπα ρουσαν. Hesy

chius: en ἱρει. αλλεται. σκιρτω, πησα. - Ingeniose, et si quid video, vere. Nee silentio praetereundu

Glossator Eiehstad. qui primum quidem in verbis αυτρεμει νη Δία obiectionem

inuenisse sibi visus est: fAt

vero non tremunt, stit. τἀ

vero post καὶ participium ἔπιστρεφομενη respiciens exei.

disse existimat. 47. ἀνακροτησαι. Mynime spernendum, quod onsert Cod. Uind. A. ανασκιρ τῆσαν. melius tamen, quod vulgatum est.

O. τῆς μεν γαρ Φιλου

στενωπον ώς επιτον αγνον. Libro III. Ep. g. iterum Ο eurrit haee topographia, sed ibi ώe in Ma. deest, non in men propter ea hie elieieti. dum. Aristophanes in Equit. v. Penuit. κακεῖνον εκφερέτω τις ως επὶ την τεχνην, at

que illum aliquis prodiunt udartem suam. Sic ante προς Lueianus in Contemplanti.

269쪽

hus 6. 7. I. III. Bip. p. 4 3. labimur, haee enim Adonis

τυφλος α λυγκευς ως προς adornat, venias igitur, et eois

hia, eoetur es sene ut ad mite quidem Adoni nune

me eomparatus. Haec Berg- tuo. t . : Ierus. l. 62. Κολυττω. Editt. Κολ- Aliud suadet, nee tamen λυττω. Male, ut iam uio-

persuadet Cod. Vind. Α, qui nuit Meursius in libro da habet ως δε επὶ - et deinde populis Atticis, hune loeum κατιμεν. Iam, s ως D adop- eirans. Rergier. qui sibi ta. tare velis, habebis in sequen- men non satis constat. v. inistibus apodosin nullam; et ad fra Lib. IIL Εp. 34. Gemi. νοστιμεν quod attinet, gau- nato λ. in marmoribes set ibi debam initio, quod molestum testatur etiam Sponius in IIud Bergieri κατιόντι amo- Volage T. II. P. ψ26. iuvere possem. Sed nee hoe Gronouit Thesauro T. IV. p. eoncoquere Possum: ego i 733. eum retineri posse Bergieri 6s. κέτιον. Cod. Vind. textum . putauerim, si pro A. praesert γητειον. Bergis. στιον legas κατοικουντι. rus adnotauit haec: Atheo Videant aeutiores. et naeus Lib. XI. p. 47T. κν62. 'Aλωοις. Piersonus Θίον το κόπιον, το χωρουν in Verisimit. p. 9 - mauult τους αστραγαλους. . Ve 'Ἀδωνέοις, nam sequentia hoc tit Daleeampius: arcula, in postulare, et ipsum Nostrum qua tali reconduntur. Eius

habere Ἀδωνια suprst Ep. 3 T. dem ibi nota: vel πύργος, L e. Prouoeat quidem Cel. Schnei- fritillus seu alueolas; in quo

derus notis in Ansereontem ante laetum tali et tess rae p. II 8. ad Luciani Dial. Me- iactantur. Nec de ea voce retrie. ubi Alois etiam iam ibi dubitandum videtur, nam Ieseentes eum puellis eomissari et apud Hesyehium in suo o solitos narretur: nee nego, fa- dine oecurrit, et simile quia teor tamen, me malle mersoni signifieat, nempe infundibu- sententiae aeeedere. Omnia lum, per quod caleuIi in udi enim melius cohaerent, si ita nam demittebantur. Hacte. uertns: Festo Asiniorum nus Bergis r. Plura vide apud Thessalae amatorem epu- infra in Commentario.

270쪽

fis. κοραλλιον. Cod.Vind. posse hariolarer, ut, praeser. A. κοράλλειον. Desertum tim si sequens και ante 'Ἀδο hic me video ab ope aliorum. νιν deleas, id ainafium resera. Bergierus ici versione maiori tur iri: venias comitem halitera retinuit Corallium, nihil bens pupulam tuam Pupst tamen in notis attulit. Me- ehen Adonin. Neutrum pi mineram apud Lueianum cet. Iam vero video, Glosi Apol. pro mercede eond. T. tori Eiehstad. simile quid in IILBip. p. s64- 57O. pro- mentem venisse, quamquam

Iixam satia notam - memi. in alio verbo, nempe ad κτneram Eet. Spanhemium de πιον adseripsit vi rτιον fano. V. et P. Numismatum T. I. tuti, quod an in blanditiis P. 242. legere, denuo tamen 'amatoriis in usu fuerit, saeuolutis nihilo sapientior sa- teor me ignorarri vel κηριον, eius sum. Fortasse. aliquando Waehsbild Euthydemum eogitabam, curaliis usi sunt nempe. ii pro tessellis lusoriis; Spleb M. σον, quam voculam reo mar en) sed, tum Pluralis sine stituli Aleiphroni Domitius ad dubio stare debebat: Erat Charitonein P. ΦT3. nec eoru

etiam, ubi κο Τράλιον legi mode potest abesse.

3. τῆς αηδίας. Exelamatio, ut apud Aristophanem in 'Eccles. v. 782. τῆς μωρἰας, hem stultitiam J Aehilles Tatius Lib. V. p. 329. εἴπας γαρ,-oτι εγημα ; απολώλε- κοις με. τῆς ευηΘειας. Etiamne igitur, inquam. me illam

xii e narrasti y perdidisi me, hem sultitiam J Addit Ge

nitivo particulam οἴμοι Aristophanes in Nub. v. 9aS. οἴμοι σοφίας, ης εμήσεις. Bergier.' 9. υπῆρξε καὶ Φίλωνι συκίνη βακτηρία. Videtur

prouerbium esse, quod tamen nullibi, quod sciam, oecurrit. Simile, ε γενετο καὶ Mανδρωνι συίνη ναυς , cuius Suidas meminit in ἐγενετο, et Zenobius Cent. III. 44. et ex his sinedia bio Erasmus. Exponitur autem de iis, qui praeter meri-