장음표시 사용
81쪽
Deriectione absti alientem Unde Augu inus
lib. . de Trinitate cap. I. P. ali, bonitatem magnitudinem prefemon σ rnd u Inir , ο
H Pue , sed ad se diei. Et an quaestuinculis
de Trinit. in principio docet tres personas,ne tres personas, nec tres magnos, nec tres bonos
dici posse , Ouia magnus O bonus substanti ali a numis sunt, ct ad se dicuntur. Ex quibus duplex potest de lumi arhumentum in lalx rem nostrae sententiae. Primum est. Retiones ad essentiam nihil addunt absolutum , ratione ab illis distinctum : Scd ex Augustinoratio persectionis in Deo non relative ed absolute dicitur: Ergo relationes non addunt persectionem ad essentiam. ratione ab a*s-- iunctam . Secundum est , si bonitas maliter multiplicaretur in Personis Diuinis, illae pol piat dici tres boni, non solum adiectule , ted etiam substantiue , quia significatum tam materiale quam sol male huius nominis boni.S multiplicaretur : Sed ex Augustino relato tres Dei senae diuinae non possimi dici tres boni , li
ma nitudo non multiplicatur in Pei 1onis Diuin:s. ita nec bonitas nec persectio. Addo quod idem Augustimis lib. I s. TI init .cap. 3 ita docet periectionem in diuinis dici ad se, ut neget Patrem esse quid maius Flio,aut utrumque simul esse Quid malus Spir- tu Sancto , & tres personas esse quid ni auis MDerscctius , quam unam tantum . Verba Clusent i claia non selum Patrem itio nouessse maiorem , sed nec ambos sim κι πιι uid molius esse , qμ in sotηm Spiritum Sanctum , neeu uos libet duos in eadem Trinitase matus Uyae
82쪽
mi quia quam Pnum, nec omnes semul tres, mro
ius aliquid esse , quam si v lor. At si qui inbet illorum gauderet perfectione relatiua , diatieria a perfectione relativa alterius , se haberet respectu illius, ut excedens & excessum ;cum te ste Philosopho, species tat sicut num ri, inter quos cum essentiali differentia aequalitas numerica intercedere nequit: Ergo hoc ipso aequales esse non possent, nec summa Fili; cum Patre in persectione aequalitas sit,si- flere , & mi toma laus aequalitas Spiritus Sameti cuni Patre re Filior, cum enim in Patre MFilio sint duae relationes , & in Spiritu Sancto Vna tantum, plures essent perseetinnes relativae in Patre & Filio,quam in Spiritu Sancto. Item tres Personae Sanetitanae Trinitatis essent quid maius 3c persectius, saltem extensiue, quam una tantum : Ergo non sint admittendae in Personis diuinis perfecti:ones relativae , specie inter se diuersis' sicut ipsae relationes in rata acie relationis, specie inter se disterunt, cum respiciant terminos , in ratione termini &correlativi, specie inter se diuersos. Nec valet communis responsio Aduersa-τ Oruna,qui dicunt non sequi illa inconuenientia ex i psorum sen tenta a, quia etsi persectior latiua unius per nae non sit in alia formaliter, est tamen in illa em menter, ratione essentiar, A etiam aliquo modo lar maliter per circum- insessiznem , M reciprocam unius in alia exi-1t entiam . Non valet inquam: Tum quia ens filmi ne perfectum , debet continere persectissimo moao persectionem simpliciter simplicem, de cuius conceptu imperiectio non est: modus putem continendi formaliter eminenter , Per
83쪽
.fectior est , quam modus continendi lum
eminenter. Tum etiam, quia esto paternitas
si in Filio per circum insessionem , non tamen perficit illum formaliter , alioquin illum Patrem constitit et: Ergo uterque modus habendi persectionem relativam paternitatis non est suilaciens ut in Filio saluetur ratio summe persecti, & perfecta eius cum Patre
obiiciunt in primis aduersaria plura SS.
Patrum testimonia, quibus aflerunt mystermio Trinitatis, quod per relationes constituitur , dicere summam & infinitam perfectionem in Deo: Ex quo inserunt, relationes specialem afferre persectionem in Deo. Verum haec illatio & consequentia non valet: Mysteitum enim Trinitatis infinitam persectionem importat ex duplici capite , nempe ex essentia di- .uina, quae ratione tuae infinitae persectionis &ioecunditatis , petit se communicare ad intra tribus personis ; & ex parte relatioinyn , nsia quod illae perfectionem relaturam addant es sentiae, stat quia petunt imbibere estentiain di-inam per modum transcendentis , a qlla incinitam perfectionem recipiunt. Sicut ergo ex desectu possibilitatis creaturarum , insertura posteriori,& per locum extrinsecum, destructio diuinae omnipotentiae ; ita pariter SS. Patres, ex negatiove processionum & relationum .
in Deo,recte colligunt arguitiue , &a pDite' iriori, Deum non fore pei sectum, si in eo non esset processio Verbi & amoris , & sperinis possibile paternitate dc siliatione careret. Ex quo iacile iiatelliges, quod quando Sanctus Thomas quaest. s. de potentia art. I. ad 1. ait:
84쪽
De I ster o Sy Trinἰtatis. 7 DIuina essentia , suta compraebendit omnium generum perfectiones , nihil prohibet relaιionem in ea inueniri , non intendit relationem specialem secum afferre periectionem , virtualiter distinctam a rlectione essentiae, ted tantum diuinam essentiam , ratione su ar infinitor perfectionis, non excitidere a se relationeς, sed pati κs eas exigere,ut terminos suae linocvn-
ditatis, illamque non sore perfectam . si caro xet relationibus & personis, ovibus se dissu deret , & infinitam suam perfectionem coinmunicaret.
Obiiciunt secundo a subsistentia Verbi, ut virtual iter ab essentia distincta , terminat naturam humanam, eamque infinite amatur a Deo , & adorari debet adoratione latriae: Ergo ut sic dicit perfectionem . Resipandeo, concesso Antecedente , distit puendo consequens: Ergo ut sic dicit periectionem relativam , & virtuali ter dili inctam a pei lectione essentiae nego: absolutam, & indistinctam a perseel:one essentiae, Concedo, Non negamus ergo relationes diuinas, Ut vi tua liter ab ostentia distinctas,dicere periectionem,cum enim distinctio virtualis relationum ab estentia , non sit distinctio rationis per mo- cum excludentis & exclusi , ut Paragrapho praecedenti ostendimus , relationes diuinar, et tam ut virtualiter distinctae ab essentia, illam implicite includunt, subinde tie infinita iri eius perfectionem imbibunt, ratione cuius possintea omnia praestare quae in obiectione recei
85쪽
6 Tra Aatus VI. Persectionem. Consequentia videriir manifesta, quia bonitas & persectio consequunturenti talem.
Respondeo, dato antecedente , de quo infra dicemus,negando conseq uent iam,& ad probationeiri,disti laguo Antecedens: Bonitas & per fectio consequutatur rationem entis, Ut in aeti, existentem , vel dicentem ordinem ad existentiam,concedo Antecedens: sub praecisa ratione ciuitatis, nesto Antecedens. Mathematica lia
cnim,prout subsunt abstractioni a materia iei sibili & singulari, sunt vera entia realia, re tamen quia abstrahunt ab ordine ad existentiam, prout sic, non sunt bona, ut docet Diu
diter, licet relationes diuinae sint vera entia realia & increata, quia tamen , Ut sunt puri respectus ad terminum , non exprimunt nec con notant ordinem ad esse , sed salum ratione essentiae quain includunt, sub hac formalitate , nullam habent bonitatem aut perfectionem relativam, sed gaudent duntaxat existentia &bonitate absisluta essentiae, in eis transcende taliter inclusae.
Dices, ratio boni Se persecti nihil est aliud,
quam ratio entis , ut conueniens est & consona
xui quae bona & perfecta dicitur: Sed relationes diuinae , ut sunt puri respectus ad terminum , sunt quid conueniens & consonum personis per illas constitutis, cum nihil po sit esse rei magis consonum & conueniens, quam sumum proprium constitutivum & distine iuuine Ergo relationes diuinae, ut sunt puri respectus ad terminum, sunt bonae & persectae. Respondeo , concessa maiore , negando
86쪽
De Mastinio sS. Tr nitatis. 7 minorem , etsi enim relationes diuinae reipsa sint consonae & conuenientes persenae, quam constitutini , ut sitiat tamen puri respectus ad termitium , pyaestindunt a ratione conuenientiae & consonantiae cum illa ; tum quia sub tali formalitate & conceptu praescindunt ab existentia , 8c ab ordine aci illam, ut sil pra Vidimus ; intantum vero aliquid est conlieniens , inquantum est in actu existentiae, vel dicit ordinem ad illam . Tum etiam, quia aliquid dicitur contieniens , ex ordine ad subiectum cui con num dicitur, ita ut in eo sistat: relationex Vero,ut sent puri respectus, non respiciunt subiectu in in eo sistendo, sed duntaxat term unum & correlativum.
arta difficultas est , an relationes diurnae secum asterant existentias relativas sibi proprias , & virtualiter abexistentia ab luta es.sintiae distinctas. Affirmant plerique ex R centioribus, qui cum existentiam non distis gnantabentitate actuali, ex eo quod in Deo
dentur tres entitates actuales relativae, inserunt in illo quoque admittendas esse tres existentias relativas. Oppositium docet D. Thomas varijs in locis, praesertim quaest. 2. de potentiae ait. 6. ubi haec scribit : Π n es concedendum quod aliquid obsolutum in diu in multiplice ur, sicut quidam dicunt quod in Di Dinii est dμplex esse , sentiale personet e , omne enim esse in Diurnis e sentitae est, nee per
87쪽
sna es nisi per esse es enitae. Unde sic licet
guere: Quae absoluta sunt, non multiplicantur in Diuinis : Sed existentia relati'nis ab-, soluta est : Ergo non multiplicatur in Pers nis Diuinis. Maior est certa , Minor vero constat ex di et is Paragrapho praecedenti; ibi enim ostendimus existentiam non conueniri relationi per ordinem ad terminum quem respicit, sed desumi a sub lecto in quo recipitur subindeque relationes diuinas ut sunt puri res pectus, non exprimere ordinem ad esse, sed si tum ratione e sientiar quam includunt, & peccilius existentiam existunt. Quare supernuunt
existentiae relativae, ad hoc ut reddant relationes existentes, imo implicare Videntur , cuna. repugnet eamdem rem habere duas ultimas achialitates, duos ultimos terminos.
Addo quod, cum duratio nihil aliud sit ,
quam con inuatio rei in esse, non possunt dari in Persenis Diuinis plures existentiae , nisi etiam dentur plures durationes , & consequenter plures aeternitates 2 quia aeternitas nihi haliud est quam duratio rei omnino immutabilis: Si autem admittantur in perseuis Diuinis tres.aeternitates relatulae . Poterunt Pe , sonae Diti inae dici tres aeterni, non sol una adiecti': e N secundum quid, sed etiam substantiu i& simpliciter;quod est contra symbolumAtha-ina fit dicentis, tres Personas Diuinas non esse tres aeternos , sed Vialma, aeternum sicut nec tres increatos,alit tres istimensos, sed unum in-i creatum & unum immensum. Nec temeritate vacat a liquorum responsio , qui dicunt At lia' nasium negare solum in.Diuinis tres aeternosi soluce& simpliciter , non tamen cum addImi
88쪽
De Masserio SS. TriuisatIr . 79M , scilicet in genere relativo. Cum enim Athanasius eisdem verbis nos et tres Deos &
tres omnipotentes , quibus etiam negat treRaeternos ; si liceat illum interpretari de tribus aeternis,non relative, sed absolute, licebit quoque eodem modo illum exponero tribus Dij;& tribus omnipotentibus : subindeque asserere tres Personas Diuinas posse dici tres Deos aut tres Omnipotentes, non absolute, s d relatiae. Obiicies primo ,: De ratione prodiictionis est caiisa re vel producere existentiam in re quae producitur: Sed per actionem producti-uam Fili j,vel Spiritus Sancti, non producitur existentia ab luta essentiar, quae improducibilis est , sicut ipsa essentia : Ergo producitur existentia persen alis N relativa, virtualiter distincta ab existentia absiluta essentiae Respondeo negando Maiorem , licet enim productio debeat ad existentiam terminari non tamen semper debet illam producere, sed sufficit quod illam mmmunicet enti ali prodi Oae. Nam rem producere est illam existentem constituere , quod cum possit fieri, vel Producendo existentiam vel existentiam alias productam vel improductam communicando, non est de ratione productionis existentiam Producere. Vnde per actionem productitiam Filii vel Sseritus Sancti, non producitur existentia, sed diuataxat communicatur . Et certe principalius tendit productio ad terminum formalem, quam ad existentiam rei, quae non est terminus sol malis, sed conditio termini: &tamen diuina essentia, quae modificata per relationem , est terminus formalis diuinarum processionum, Ut cap. 3. ostendiadis, non pro - .i D ε duci
89쪽
ducitur, sed tantum communicatur : Ergo i cet terminetur ad extitentiam, non recte colli - gitur eam debere produci. Obiicies secundo : Existentia nihil aliud est quam entitas actitat is: Sed dantur in Deo tres entitates aettiales, nimirum tres relationes, quae sunt entia in actu, & extra nihil: Ergo ita, Deo sunt tres existentiae. Respondeo primo inegando maiorem , existentia enim non est ipsa entitas actualis, sed potius ipsa actualitas, qua sistitur extra calisas , unde exiitentia dicitur quasi extra causias sistendia. Respondeo secundo , distinguendo minorem : Dantur in Deo tres entitates actuales , per diuerse in actitalitatem , nego: Per Can-d zm actuali atem , conce8o. Sicut enim PC
senae Diui nae dicuntur tres sapientes, &omn potemes adiective ab eadem sapientia & omnipotentia , ita possunt dici tres entitatex actuales, seu habentes actualitatem , ab eadem actualitate & existentia in illis inclusi . Ex quo intelliges , quod licet in Diuinis dei tur tres. modi ex i stendi, ut ait Diuus Thomax quaest y. de potentia art. s. ad 2 s. non tameα tres existentiae ; quia ad diuersos modos existendi, sitificit quod existentia essentialis Mabsoluta , diuarso modo conueniat Diui nigPeri uiri, sicut i iis conuenit essentia , & quoatia Patre sit ut a se habita, in Filio ut communicata a Patre per generationem , & in Spiritin Sancto , ut ab v roque per spirationem coin-
Obijcies tertio: Si existentia Diumarum ursonariun , non esset rel.titia, sed absoluta.
90쪽
. De Μώσιο ςS.Trἰnhath sequeretur , quod Pater aeternus esset ad se & non ad alium, quod est contra rationem rela' liuorum 4Betpondeo distinguendo Antecedens: P ter aeternus esset ad te , quoad ex stentiam , concedo Quoad quiddidatem, sea rationem relatIuam, nego. Obiacies quarto: Existentia debet propo tronari cum em itale cuius est existentia : Ε go existentia diuinariun relationum debet este
Responden existentiam debet proportionari cnm entitate cuius est existentia , quoad rationem communem sitbstantiae & accidentis ideoque entitatem substantialem, non posse, per existentiam accidentalem existere , nequo entitarem accidentalem , per existentiam sitib- stantialem non autem quoad alias peculiarem rationeς 3. nam in homine corpus existit per existentiam animae, quae est spiritualis , sicu: eius essentia.
ΡRisisquam de Persenis Diuinis in particis.
laxi disseramus. , de illis in communiragendum est , & difficultates aliquae scholasticae , quae hic agitari solent , breioteciunt diseintiendae- i