장음표시 사용
291쪽
DE PHILOS. VETERUM CHRISTIANO R. et ρ
necessario dissiciles philosophorum nugae, et phalerata verba, vacuique et sine mente soni contemnerentur. Quae vero apud eos splendebant, et seueritateni morum inculcabant, qualia erant porticus decreta, dudum hypocrisi suspecta fuerant. Quaecunque autem per innumeras stelain rum toto coelo diuersarum lites et controuersias disputabantur, ita vilem et contemtam fecerant philosophiam Graecanicam , ut paulo aciatiorum vel iocis et cachinnis, vel subsannationibus et exagitationibus obiicerentur. Testes volumus Lucianum et Sextum Empiricum facile doctis limos inter seculi secundi philosophos, quorum ille, omnium sectarum philosophos, solis Epicureis exceptis, salse traduxit, amamque risu contemsit, hic mutua sectarum tela in eorum conuertit viscera, et quam misera sit philosophia Graecanica, luculentis commentariis exposuit. Nec hic solus fuit, qui id faceret, Scepticique pauci, quos suo loco enumerauimus, sed ostensum quoque Tomo secundo, eiusmodi mutua hella et proelia inter philosophos incruenta hoc seculo maxime Alexandriae, inquam urbem primaria fere philosophiae sedes translata erat, obtinuisse. Quibus offensi animi, qui paulo cordatius de sapientia et eruditione erant solliciti, cum nauseare inciperent philosophiam Graecam, audientes doctrinam euangelii mira sanctitate et conoordia praestantissimas veritates commendantem avide arripuerunt, quod inani Graecorum loquacitati praeferendum esse probe viderent. Id quod mire promouebat humanae mentis natura atque indoles; quae cum in ranis inis et inanibus disputationibus non inueniret, quo ad veram traduceretur tranquillitatem, summoque bono, de quo ridiculis disputation thus inter se digladiabantur philosophi, potiretur, satiata augusta diuinae veritatis maiestate , viaque simplici et plana, qua et conscientiae morsus supprimi, et animus cum Deo reconciliari, et tranquillitas mentis obtineri posset, ipsos philos phos adigebat, ut ei se cohorti addicerent, quae inuenerat, quod Graeci philosophi δiu frustra quaesivissent. Apud quam cum illustriori splendore lucere videret eas veritates , quas sparsim per sectas disiectas colligebant, et tanquam insignes thesauros custodienant cordatiores, non potuere non animum religioni Christianae adiicere et manum dare veritati diuinae. Cuius si memorabile et nobilissimum exemplum cupit Lector, adeunda est S. I v s T i N r narratio elegans ', quomodo a phialos hia ad Christianam fidem transiuerit, quae haec Omnia luce mira illustrahit. Sed et aliae adhuc rationes suerunt, cur philosophi quoque sacri; Christianis se addixerint. Inter quas non postremo loco numeranda est vita philosophorum plerorumque pessima et sapientiae nomine prorsus indigna. Ex iis enim, quae suse de philosophia gentili post C. N. narrauimus, notum est, impost iram, hypocrisin, turpesque mores plerosque philosophos corrupisse. Cynici enim plerique mendicitate et impudentia sapientiae nomen et robur sectae ridendum ex libilanduinque . propN
U Dial. eum T rphene Iudaeo p. a 7 seqq.
292쪽
PERIOD. IL PARS II. LIB. I. CAP. II.
propinabant, et ignauum pecus exprimebant; Stoici simulatione seueri- ltatis ambitionem prodentes salse traducebantur: Epicureorum voluptas lin turpissima scelera degenerare videbatur pestimque tanquam reipublicae pestis quaedam exterminabatur Urbibus et regionibus, Pyttaagorei autem et Platonici, cum diuinarum rerum notitiam supra vulgi captum sibi vindicarent , nefandis imposturis fraudibusque hominibus imponebant, fluae detectae contemtum et conuicia ipsis attraxerunt. Cuius rei exemplum ex hoc seculo esse potest Alexand er impostora Luci Aruo detectus salusitatisque et fraudis conuictus. Neque vero videtur valde dissimile artes Apollonii, quibus seculo primo hominibus innumeris imposuit, cum a viris acutis detegerentur, oculos aperuisse multis, vi relictis fraudulentorum hominum subselliis in Scholas Christianorum transirent. Viderunt id philosophi, et oecurrendum tanto malo rati, Cum calumniis nihil se proficere, contrarium euincente de Christianis αυrcllae cernerent,
splendida Christianorum praecepta sussurari et imitari, suisque dolose systematibus applicare coeperunt, rati ita sibi se vindicare posse Christianae
sapientiae gloriam. Verum et hoc viris cordatis acutisque tantum abest ut oculos occOecauerit, in potius aperuerit. . Cum enim viderent latrocinia, intelligerentque, ipsos philosophos ita probare Christianarum d ctrinarum veritatem et elegantiam, relictis dololis imitatoribus ad ipsos fontes, libros puta Christianorum, confugerunt, in quibus solidiora et pulchriora Deoque digniora multa cum vidissent, lubenter sacra Chriaitiana amplexi sunt. Sed et Orientalis philosophia, et Alexandrina m rologia, ita dirigente Deo, viam ἄκοιτις et nihil tale cogitantes multis ad Christianam disciplinam aperire coacta sunt. Vtraque enim cum stulte satis de diuinis emanationibus dissereret, ct nescio quae numina imagi- lnaria sibi fingeret magiae potissimum studio, quo se malorum angelorum potestati animum subtrahere posse credebat, bonis omnibus execrationi erat: qui cum miracula Christiana his opponerent, iacile intelleκerunt,
quid distent aera lupinis: id quod ipsi Simoni Mago, magno ex hac secta
philosopho accidisse acta Anostolorum narrant. His accedit, quod philosophorum horum nonnulli, dum de filio Dei e coelo in humanam carnem demisso praedicantes auisivere doctores Christianos, viderint multo verius elegantiusque illa enarrata, quac de ae ne ex pleromate ad liberationem humani generis progressa somniarunt illi sanatici: quibus compellebantur, ut saniori dogmati victrices manus darent. Quibus omnia hus cum facile ad spernendam philosophiam sucularem perinoueri potu rint animi praeiudicio non occupati, verique sitientes, et acumine iudicii pollentes, accedente animi sortitudine, qua contemtum populi insuper habere, odia humani generis, quibus insimulabantur Christiani, perferre, persecutiones pati, et inueteratas opiniones eiicere audebant, nec si xio Christiana illis religio , tanquam philosophia optima et praestantissima commendari, et ad eam profestione quoque amplectendam animus persuaderi
293쪽
DE PHILOS. VETERUM CHRISTIANO R. strat
suaderi debuit. Qui ubi semel coelestis veritatis vim admisi flant, se sissentque diuinam quae euangelio Iesu Christi inest, virtutem vertico diam, dulcedine mutatae in melius et ad tranquillitatem traductae mentis inescati, et tum intellectus conuictione et illuminatione, tum voluntatis emendatione emendati, factique doctores reipublicae Christianae doctissimi, de praestantia et veritate religionis Christianae sortiter prudenterque tum ad philosophos tum ad rectores prouinciarum, immo ipsos imperatores dirusputauerunt. Quibus frustra obnixi sunt philosophi gentiles, qualem creseentem suisse suo loco diximus, cum semper summa cum ignominia arenam deserere fuerint coacti, quod S. Iustini exemplum infra enarrandum mire illustrabit. Addimus hic speciminis loco Antonii philosoplu cuiusdam testimonium, ita de se canentis. Discussi fatear, sectas Antonius omne Plurima quaesiui, per singula quaeque cucurri, Sed nihil inueni melius, quam credere Chrso. Et post enarratos plutosophorum errores:
Haec ego euncta prius, clarum eum lumen ade urimque diu incertum, et tot tempestatibus actum Sanctu saliuari si epis eclesia porru, Postque vagos suctus tranquilia in sede locavit. D mιhi iam liceat detersa nube νωlorum Tempore premino lucem Iperare serenam .
Sed et reliqua legenda sunt, pulchra sane, et his quae diximus lucem clarissimam accendere apta.
g. V. IV. Ex his facili calculo colligere quilibet rationesque subdu- IV. -- 'λcere potest, qualis viris lais sanctis, qui ex philosophorum gentilium se scholis ad castra Christianorum transierant, opinio de philosophia gen- 'tili insederit. Eius enim non summam tantum didicerant, sed vim quoque omnem, atque eκ contraria quoque parte, infirmitatem probe ii tellexerant, memoresque, quibus fluctibus animus in praeceptionibusi hilosophorum quietis portum frustra quaerens , iactatus suisset, imbecillitatem, naeuosque plurimos detexerant. Haec cum Christianae doctrinae robore et certitudine comparantes cum immane inter utramque disciplinam disertinen obseruauissent, apertis viderunt oculis, quantum diastarct luxa tenebris, et Christianae religionis veritas a gentilis philosophiae vanitate. Immo quam immensum quoque differret euangelii esti capiavirtusque,pὶ Paulino vindieat V. c. I. un. AN T. M v v ou i v s qui priirus T. I. thesaur. anecit t. hoe carmen edidit. sed Pauliri non esse. verum Antonii alleuius. ex gentilismo ad ecclesiam in .sgressi ipsum carmen loquitur, recteque v.
294쪽
PERIOD. II. PARS II. LIB. I. CAP. II.
opinionibus, quae nubes sine imbre, verbaque phalerata sine vi animum Commouente exhibebat, experientia propria edocti intelligebant. Noc dubium est, instituta eos Comparatione inter doctrinam Christi nam et gentilem de his veritatibus omnium primos conuicisse animum suum. Qua tamen ratione factum est, ut veritates nonnullas yer omnes sectas sparsas, nec abiiciendas, depresenderent, has vero et cohaerere cum sacrae fidei systemate, et maius lumen ac splendorem a Cimitiana religione accipere, quin eri parte in diuiniores verioresque sensus tran ferri pulchre obseruarent. Qua cognitione cum essent instructi viri
doctis limi ad diiudicandam gentilium religionem, et quae potistimam ii lius partem constituebat, philosophiam, defendendamque doctrinam Christi se accinxerunt, re, qui naeui inessent placitis gentilium, etiam philosophorum, quae veritates a Christianis docerentur, ipsis philosophis non reiiciendae, suse delinearunt. Et hoc quidem argumentum est, emuncommentationum, quas pro religionc Christiana scripserunt doctores e clesiae meritissimi, Iustinus, Tatianus, Athenagoras, Theophilus, Hemmias, Clemens Alexandrinus, Hippolytus, Origenes, Eusebius et Graeci alii : Tertullianus, Minucius Felix, Cyprianus, Arnobius, Laetaim tius, Iulius Firmicus Maternus, Ambrosius, Augustinus alii, Latini, ut
deperditorum nomina taceamus. Quorum apologias legenti mire plac bit acumen virorum doctorum, Graecos philosOpsos propriis telis aggredientium , et non sine pudore confundentium V. νε-a 3. VI. V. Εκ his vero sequebatur necessitas, varia ratione circumis νε - - stantiis temporiam hominumque sese attemperandi, si ue ecclesiae inse so. utendi, ut philolophorum telis se Opponerent viri cordati atque inter
rimi. Vehementissime enim offenderant gentiles philosophos Christianae religionis incrementa, cum Viderent, non illiteratam tantum hum
lemque turbam istius doetriicie suavitate capi, sed et philosophos ad e, stra Christi traduci: Ita enim probe videbant, non communem tantum euilescere religionem, sed et philosophiae honorem contemni atque u lipendi, aegreque serebant, suas ita partes imminui: id quod intolerabile illis visum, cum, quod turpe sibi ducerent ab ca secta se vinci, quae imperitos rusticosque atque plebeios quod clamabant, homines auctores
conditoresque habuisset, tum, quod ita emolumentorum quoque suoruin iacturam se saeiuros timerent. Hinc arma arrepta, et non tantum
rationibus philosophicis pugnatum, sed cum hebetia illa tela contra aciemensis Christianorum egent, ad calumnias et opprobria progressuul , cumque et hae atrae pessimorum hominum artes parum proficerent, eo quod innocentia Christianorum publicis documentis probata apologiain procoetu Christiano faceret, magistratus summi, praesidesque et rectores
295쪽
DE PHILOS. CHRISTI ET APOSTOLO R. ela
prouinciarum, et tandem ipsi quoque imperatores accensi odio in Claristianos, praecipue in doctores eorum, sunt, ut, qui rationibus si perari refutarique non possent, tormentis gladioque compellerentur aci siler tium. Quam gentilium philosophorum inuidiam et furorem omnibus fere paginis loquitur historia reipublicae Christianae, et vel vilius Crescentis in S. Iustinum usque ad capitis supplicium saeuientis odium luculenter illustrat e ut alia exempla passim a viris doctis allata breuitatis caussa omittamus. Ligneas manus et inertia in hoc bello brachia non ha- huisse doctores Christianos monumenta ex parte nobis adhuc obvia, ex parte vero deperdita testantur, ex quibus discimus, et disputationibus eorum cum philosophis habitis eos rein ecclesiae iuvisse atque defendisse, et philosophiam Graecam quoque propriis telis iugulauisso, scriptis apologiis deinonstrantes , quam misere philosophi superstitioni vulgari ridet daeque et ab ipsis haud raro explosae succurrerint, quantis inter se conuiciis thetae digladiatae, se ipsas di issas in partes et dilaniatas omnium contemtui exposuerint; quam ineptae sint eae hypotheses, quaes plera que sectae ad explicandas res diuinas et humatias afferrent, quantos quamque perniciosos errores foueant, quidque potissimum bonis omnia hus detestabile in Dilosophia videri debeat. Ast his puritatem, sanctiatatem, veritatem fidei Chrillianae magna facundia opponebant, et quaosariae doctrinae esset praestantia, quae dogmatum omnium Connexio et consensus, quae vis animis illabens diuina, quae elegantia morum ab ea praecepta, et quam innumerae, prae philosophia gentili praerogatiuae, ululentis demonstrationibus docebant. Quae omniae ut exemplis iis stremus, eo minus necesse est, quo magis apologiae meritillimorum virorum ime legendae sunt ab eo, qui accuratam philosophieae historiae notitiam cupit, eo quod innumera viri doctissimi et in scriptis gentilium philosophorum veriatissimi attulerint, sine quibus in multis de veterum doctrina caligaremus. Ad haec vero omnia diligenter attendendum illis est . qui de veterum Christianorum sententia de plialosophia gentili solliciti sunt, ut pateat, quantum porti in Salomonis praetulerint porticui Zenonis. Eleganter Eucherius Lugdunensis ad Valerianum o Puin tu repudiatis illis philosophorum praeceptis qtiorum lectioni operam ae ingenium accommodas ad imbibenda Christiani dogmatis sudia, animum adiicis p illis quoque quo facundia tua atque ingenium exerceatur, inuenies e breuique tibi liquebit, quanto haec nostra, id est . pietatis veritatisque praecepta illis philosophorum pra ceptis praeferri debeant, in illis namque eorum praeceptit vel a dumis brata virtus vel falsa sapientia , in his vero consummata iustitia, δε-
ne alia mentem vis agit, maior Deus.
296쪽
us4 PERIOD. II. PARS II. LIB. I. CAP. II.
Sibi repsens ab hom ne munus suum
Vittamur m vitae Patri. Vacare vanis elis aut negotio
H Dbulosis literis Vetat, fiuis νι pareamus legibus
Lucemque cernamus fluam. amuis Aborum callida ars rhetorum, et Figmenta vatum nubilent.
2ui corda falsis atque vanis imbuunt, Tantumque linguar instruunt, Nihil ferenter . in Dialem conferant Ouia veritatem detegat.
Alia innumera, quae inerri possent, in re nota, praeterimus. Ita vero demonstrata religionis Chri litanae prae philosophia gentili praestat tia, facile erat calumnias philosophorum resutare, odiumque humani generis , qua insimulabantur, repellere a coetu Christiano, et mendaciis tum dorinae tum morum innocentiam opponere, sicque in tuto collocare Christianam religionem. Id quod tanta fiducia susceperunt, o natusque laudatissimos tanta sortitudine animoque imperterrito contra insultus philosophiae gentilis exsecuti sunt doctores Christianae reipubliacae optimi, ut veritati diuinae caussaeque bonitati fisi non recusauerint, conscriptis hunc in inodum apologiis ad ipsorum imperatorum Roman rum aures ocultasque rei Christianae caussam deserre, freti innocentia sua, sperantesque fore, ut coelestis lucis radii facile calumniarum dispellantnehulas. Qua vero methodo usi fuerint, quibusque potissimuin rati nibus philosophiam gentilem oppugnaucrint, quo in hoc arduo Negotio successu gauiui fuerint, non hoc loco, sed in sacris rerum Christian rum annalibus exponendum est. Multa vero hanc in rem dabunt F a 4 N- Oscvs B A L r v s et H. Lu Do HVs BENTHEMIus .
- β. VII. VI. His principiis cum insisterent doctores Christiani, et
hac potissimum ratione gentili se philosophiae opponercnt, non potu re vili aliquid deserre seetae , quod mitiorem sententiam innueret, scd tota gentilis philosophia damnanda fuit. Omnem enim gentilis super stitionis apparatum eiurauerant, cumque nossent, fulcra eius a philosophorum stetis peti, et prudentiorum theologiam praeceptis philosopli rum de Deo diuinisque rebus absolui, odium quod in illam conceperant , ad philosophiam quoque transtulerunt. Quare mirum non est, nulli PP. veteris ecclesiae sectae pepercisse, et mox hanc moκ illam aggressos, principia omnium sectarum euertere studuisse. Id si opus esset, longa
u Desenti d. ss Perea aeeuser de Platonitae. R peetil. tractatu lingua vernacula. seriptores passim . praecipue L. I. c. a. 3 8. 9. 14. L. ii. veteres de V R. C. exponente, cuius epitoinens. s. 6. 7. exhibet I A i C r u s l. e. Q i. IC. p. 3a. 1qq.
297쪽
DE PHILOS. VETERUM CHRISTIANO R. ras
longa inductione probari posset, sed in re ubivis ariente scripta doctorum ecclesiasticorum legentibus obuia uno exemplo illustrari satis potest. Id a S. Ivs Tr No petimus, qui ut antiquitate reliquos sere omnes vincit, ita philosophiae Graecae, quam ante conuersonem habitu quoque et destrina prosessus erat, notitia alios antecelluit. Is autem Graecos ad ampleetenda religionis Christianae dogmata exhortaturus I, nulli sectae parcit, et non ine logos tantum siue poetas adoritur, eκ-
iue Homero innumeras absurditates theologiae gentilis eruit, sed phil ophis quoque omnibus bellum indicit, eo quod superilitionis gentilis alumni ad eos tanquam ad murum firmissimum confugere soleant, si quis
ipsis de Diis poetarum opiniones memoret, demonstraturumque se pollicetur, multo eorum doetrinam de Deo ridiculosiorem esse, quam poetarum theologiam. Quod ut efficiat, rerum omnium principia cn merat, ex philosophorum mente diuersissima, Thaletis aquam, Anaκ mandri infinitum, Anaximenis aerem, Heracliti ignem, Anaxagorae homoeomerias , Archelai aerem infinitum, eiusque densitatem et raritatem, Pythagorae numeros eorumque symmetrias, siue accommodatas proportiones, atque harmonias, monadem et dyadem, Epicuri atomos. immutabiles, Empedoclis elementa quatuor, et duas primarias virtutes
amicitiam et dissidium, Quae inter se sententiariam dissidia de principio naturali eo applicat, ut inferat, tutum non esse, illos, qui se saluos esse cupiunt, existimare ab illis se religionem veram addiscere posse, qui permagere sibi nequeunt, ne inter se dissideant, neue alius sententia sua ab alio diuersus esse appareat. Sed ne virtutis et doctrinae opinione magis illustres maximeque habiti inter philosophos Plato et Aristoteles o
liciantur, nec hos vera a magistris tuis discere potuisse monet, nec dixisse alia probat, quam quae sibi inuicem contradicant, seque mutuo euertant. Platonem enim diuinam scientiam assectantem , summum Deum in ignea essentia esse diκisse: Aristotelem autem Clare et diserte Platonis abrogare opinionem, Et quintum quoddam aethereum et immutabile corpus fingentem, ibi Deum esse dicere, et Platonem erroris retiarguere. Sed et ipsum Aristotelem in ruborem dare connititur, eo quod ad Homeri testimonium prouocet, cuius tamen sententias multas salsi arguat, et opinionem reiiciat Thaleti quoque probatam, Oceanum siue aquam rerum omni tam parentem esse. Eundem philosophorum inter sedissensum et mutua bella in aliis quoque capitibus probat, maxime Platonem et Aristotelem inter se committens, immo ipsius Platonis inconstantiam in principiis accusat, et plurimis eiusmodi dissensionum sectarum Graecarum allatis concludit tandem , consulam quandam et discordem apud eos esse opinionem, quae uno saltem nomine viris recto iudicio praediatis laudanda videatur, quod eis illud sit propositum studium, ut se inutiacem hallucinari minimeque vera inerre armant et euincant; cumque Ve-
298쪽
stis PERIOD. IL PARS R LIB. L CAP. II.ri nihil de religione a gentilibus philosophis percipi phila constet, et ido
neum satis argumentum ignorantiae ipsi suae per dissidentes inter se fa-hiones exhibeant, reliquum esse . ut ad maiores Christianorum reuertantur, qui et ante istos fuerint, et in lectas non diuisi, traditionem diauinitus acceptam illibatam ad haec tempora transmiserint. Haec Iustianus, cuius an Vbique legitime conclud t disputatio, annon pugnas viderrit, ubi non sunt, principiumque materiale cum eis ciente confuderit λvirum recte ubique opiniones philosophorum exposuerit λ hoc loco non disputabitnus , nec morose eius dissertationem examinabimus , sussicit enim ex hoc loco intellexisse, nulli veteris ecclesiae doctores sectae pepercisse, inque Omnes bellum mouisse, exagitauisse principia omnium et inter se ita commisisse, ut Omnibus sectis veritatem dera arent, totam-rue ex hoc nutuo conssinu theologiam gentilem euerterent. Quod mili proasus modo Scepticos quoque feci ne cκ SEXTO EM p IRI codistili ius. Eadem fere ratione disputauit cum Tryphone Iudaeo, nec alii ex patribus ali xer, ut exemplis TERTULLIANI , LACTANTII , CYPRIANI - , AUGUSTINI , aliorumque multorum, qui in philosophos gentiles insurrexerunt, coivitat. Eleganter P R v D E N. T I v s - :onsile barbati deliramenta rivionis, Confide et hircosor Conteor, quot somniat, σι quον
Texu Arsoteter torra vertigine nemon Hos o es quamuis anceps labyrinthus et error
Circumsexus rivi, quamuis premittere et ipsi Gallinam soleant, aut gallum. Clinicus est se Dignetur praesura mur moriemibus aequum
Outim veruum tamen ad normam rationis et grais,
Turbitatis sensius ti litigiosa fragosis
Argumema modis concludunt numen in unum,
Cuius ad acturium sphaera mobilis atque rotunda
Tantus vero piorum Uirorum in hoc argumento Zelus exarsiit, Ut ne Pl toni quidem pepercerint, quamuis credi serint, omnium philosophorum illum optimam de Deo doctrinam fouisse, et melius magisque sobrie, quam teros de diuinis fuisse philosophatum. Multa enim eorum loca oc- rrunt, quibus graui accusatione in Platonem inuecti sunt, quae cum diligenter ad refutandum, qui patribus obiicitur, Platoni sinum collegerit B L Tvs , hic breuitatis caussa omittimus, unumque ali prohar dam assertionem locum addimus ANTONII 6 a Balto non adductum, qui, quam parum Platoni tribuerit, ita prodit:
299쪽
DE PHILOS. VETERUM CHRISTIANO R. es
Sunt et sectanter incerti dogma Platonis, Bos quaesita diu animae substantia turbat, Tractanter simper, me definire valenter, de Platanis amant de anima defribere librum qui praeter titulum nil certi continet imur.
Ad quem locum apposte verba haec Tirgo nostr TIr attulit erua..
ἔπεισε τον δε-τον ἴρον. At Plato quidem sapientissimus, qui coi .plures fer mones de immortalitate animae disseruit, ne. Aristoteli quiadem auditori suo persuasit eam positionem. Ex quibus locis intelligitur, ne QDλοσρίφου ενα quidem Platonis de immortalitate, quae in Phaedone proposuit, licet facile reliquis omnibus pyinam praeripiant, et impenso veteribus laudentur, patiqbus fecisse satis nec magnopere placuisse. . VIII. VII. His accessit aliud malum, quod philosophiam tantum m. mos,
non omnem reipublicae Christianae antistitibus exosam reddidit atque in- φημ' --μυisam. Nempe in morae , quae cum ipsa nascente ciuitatu Christi surrexere, haereses, matrem agnoscebant si non omnes vulgares enim PP.rri re. quaedam erant et illiteratae pleraeque tamen aut philosophiam orientalem et Aegyptiacam, quae se et Platonicae et Iudaicae siue Cabbalisticae miscuerat, aut philosophiam Graecanicam. Prius de Gnosticorum potissimum sectis intelligendum est , quae cum plurium somniis in diuersas propagines abiissent, deque Aeonibus et emanationibus in pleromate diuino, de Aeone mediatore, deque modo liberandi animam a materiae comtagio malorumque angelorum potestate uniendique eam cum abdito et recondito rerum omnium sonte plurima garrirent, hisque nugis dissicillimis et impiis incrustandis diuina Christianae religionis mysteria applicarent, sicque magnam praestantissimis fidei Christianae capitibus rutianam minarentur, eκstimularunt doctorum orthodoxorum pietatem Zelumque pro causa Christi, ut eκemplo diui Pauli, ab hac philosophia seductrice caueri sibi sollicite iubentis, magno hanc philosophiam odio Prosequerentur, eiusque errores in istis haeresibus late grassantes resut turi pestim acerbe in philosophiam inueherentur. Cuius exempla dabunt
qui memorabili loco: Ipsa illorum Graecorum placita, quae consistere nequeunt, pro credibitibus habenda propter immanem haereticorum mouiam, qui quoniam silent, et indicenda m eria sua abscondunt, amestis iudicati fuerunt Deum colere, quorum iam olim exposivimus opianiones, non eas demonstrantes subtiliter, sed pinguius crassiusque redarguentes , nequaquam indignum censentes illorum arcana in lucem protrahere,
300쪽
egg PERIOD. II. PARS II. LIB. I. CAP. II.
trahere, eo consilio, ut cum nos per aenigmata exposuistemus placita ipsis, erubescentes, ne fortassis etiam i brum arcana es ali demonstra
remus .e atheos a contraria rationi sententia profanoque paulum δε- Asterent instituto. Cum autem solius Graecanicae philosophiae periti essent doctores ecclesiae, nec orientalem intelligerent, factum inde est, et, videntes inesse philosophiae Orientali et Aegyptiacae quaedam animia Pythagorico-Platonicis dogmatibus, immo admixta quaedam esse placitis in Aegypto luxuriantibus indeque per Asiam Syriamque et vicina loca dissu sis, vehemens inde in Platonicam quoque philosophiam concipe-3ent odium. Cui cum Ariani quoque errores adscriberentur , accida
inde, ut secum quarto, quo tantum non extinctae erant haereses Gn
sticae, et philosophia Orientalis sub Alexandrinae vel Eclecticae philos
phiae habitu tecta eκ parte tantum supererat, propter ista Ariana dogmata philosi,phia gentilis maxime Platonica pessiine audiret, ut ex GR EG o R I I NAZIAN ZENIL HIERONYMI aliorumque locis , quos recentiores nonnulli illis ομο νη pei collegerunt , disci potest. Sed et Aristotelica philosophia eo nomine vehementer patribus inuisa fuit,
quod dialecticis subtilitatibus ad deprauanda Christiana dogmata haereticos abuti, idque praeceptore Aristotele didicisse crederent. Id de Aetio
conqueritur EpI PHANIus , et de aliis SOCRATEs . Multo vero magis accensa sunt virorum optimorum animi in hane pseudo- philos
phiam haereticorum strophis incrustatam cum artibus pellimis insidias inde strui rebus Christianotum viderent. Homines enim istos, qui huius philosophiae mysticae secreta se pemouisse gloriabantur, non pindebat, libros multos ineptiis suis fanaticis plenos vetustis philosophis summam nominis celebritatem Consecutis supponere, hacque auctoritate sibi fidem conciliare, et sanctis quoque viris eiusmodi Metus adulterinos tribuere Qui cum pseudo - philosophiae istius decretis turgerent,
e 8 p. 68. C L E v s ep. crit. IX. p. as7. et poli hos innumeri alii. Intereessit autem. quod ad Arium eiusque Platonismi m C. DMox Ttivssvl εm. intell. L 3s p. 67s. qui negat. Atianam c. nam de tilio Dei Platonis ex sacra pros Oam esse, eo quod valda differat a dogniste de Platonieo. sed hare sustia opponi .eterum teaimoniis. et Arhi adueario et disciplina . qMain Arriandriae e lute. ει domata alia l
dunt. Neque haec euincunt aliu4. nis Atium inhee quidem doctrinae rapite a Platonis sebola di scintile. longiusque progressum esse . in Chriltianis placitis inseri irat. quod Platonieis auoque doctrinis imbutus Deere potuit: aliud entin est. Alium Platonicos habuisse praeeeptores . aliud . errorem esse Platonieum. Prius veterestes antur omnes, posterius viv dhs niti potest. eumreeenitores platoniel ipsi da asiti varia rario edissentirent. Cons. Cel. M tis Η x M. ad h. L
dialectieae AristDielieae abusuin respiciunt . Nnde praeter veri speciein Arianos errores ex philos Aristo elis detiuat P. Favisi T. apolog. de syst das p. sut la trinite p. 24 Eleganter de hae eatissa sippos omiis libroiarum inter Christianos see. I. et i disserie veri. M o ε M K N i v s pee disi. Vol. diis id H. E. pera.