장음표시 사용
321쪽
is caussatus: is Neque succum, neque colorem dictionis Nilanae in hoe is enchiridio immutato, neque speciem eius deprehendi: Nec videri u serisimile, Nilum alias eloquentillimum, et Christianae philosophiae prosimum condum, a Stoica philosophia praesidia vitae Christianae einend ,,uisse. Neque id agere sustinere potuisse virum Christianae religionis is exemplar iplissimum, eo quod in alieno choro pedem posuisset, ii ex
se gentilium moribus et Stoica familia ascetis moduin imponere constiis tuisset, et ab iis praecepta vivendi petiisset, quorum nomina tam si studiose deleverit. Etiam in Cod. Μsc. Nili opuscula continente huic se soli praeter reliqua omnia non Nili sed Epicteti nomen praeponi ete Parum tamen ponderis habere hanc apologiam facile suboluerit illi, qui nasum habet.' Frustra enim ad unius codicis auctoritatem prouocat Αllatius, cum codices Nili scripta continentes Nilo hoc enchiridium tribuant ; neque Nili dictio succulenta potissimum requiri potest, qui ab Epicteto scriptum in paucis quibusdam tantummodo mutauit emen dauitque, eoque fine id ad normam doctrinae Christianae refinxisse vi detur, ut libellus ab aliquot iam seculis lectus, sublatis, quos rebatur, Stoicis erroribus, tuto et sine offensa ab ascetis euolui posset: ad quem obtinendum neque insigni mutatione Nili genium referente opus erat, neque praefixum requirebatur Nili nomen, qui ipse auctor libelli, licet a se immutati non fuisset. Neque vero mirabitur hanc ascetae Christiani curam, Stoicam philosophiam in Christianam rempublicam traducendi, qui, quae hactenus di neruimus, attente considerauerit, notaueritque magnum, quod huius aetatis homines Christiani fouerunt studium , ea
quae pulchre a philosophis gentilibus dicta videbantur, sibi vindicandi.
Quod eo magis accendi oportebat, cum tanta huius libelli esset evistim, tio, Vt, cum ipsum Epictetum auctorem non agnoscat, ab homine Christiano conscriptus quibusdam videretur, qua in opinione ipsum Nilum, suisse, valde verisimile est. Qui tamen ea in re nihil ferit a moribus Christianorum abhorrens. Ipse enim o Ri GENES refert, Platon
solis doctorum tantum teri manibus, Epictetum vulgo quoque lectorum admirabilem esse, utilitatis nomine, quod se praeceptis ibius admonitos princere sentiant. Talis cum fuerit communis de hoc libello persuasio, an verisimilitudinis migrat limites, Nilum seuerioris disciplinae moralis, qualem Stoici urgebant, patronum rigidum, sancto Zelo accensum, cum hunc librum ubique legi cerneret, emendatis eiectisque iis quae offendere doctrinam Christi videbantur, eum ascetis intuendum obtuli δεῖ Qua in re licet testes, quos poscit Allatius, desint, qui ipse tamen suae sententiae
adstipulantem adducit neminem, ita tamen haec sententia comparata est,
ut nihil Nilo tribuat, quod non soliti sint Christiani illorum temporum, praecipue Sec. V facere, quo simplicitas aeui apostolici valde ad assectatam philosophiae Graecae eruditionem desecit, vet vel unius Synesiliuri 3 exemplum
m) Coatra Cels. L VI. init. p. m.
322쪽
PERIOD. II. PARS II. LIB. I. CAP. II.
3Ioeκemplum probat. Quicquid autem de auctore est, illud certum est, in hoc libello Stoica praecepta ad doctrinam Cluiltianorum moralem tran ferri, et ex hac illa emendari. Id quod susticit ad probandum, hoc quoque nomine philosophiae gentilis usum Christianos veteres adhibuisse. IX. Cum μι- XIII. IX. Neque tamen sine cautione hoc opus suscipiendum, sed huic se pelago provide neque sine cynosura committendum esse, viri co
iis , A i. dati piique, qui philosophiae gentilis usum aliquem in Ecclesia esse posse
ann trai dictabant, subinde monebant ingeminabantque. Eos enim non latebat, ς' quantam fidei iacturam secerint homines incauti, qui seducti a philos plua ad sensus peruersos doctrinasque minus sanas uiuerterunt. Vt it que suos caute agere docerent, t. non fidendum esse omnibus nec simpliciet incauto oculo intuenda omnia, sed distinguenda accurate mala a bonis, falsa a veris, et ab illis auertendum csse animum monebanti Quam in rem eleganter in ca ipsa oratione, qua utilitatem ex libris gentilium percipiendam delineauit, adolescentes ita monet B As Ius: Τοῖτο μὸν
ταυτ ξυνεπεσΘα . κ. x. λ. Moneo, ne scriptoribus illis mentes vestras omnino, quas nauis gubernacula tradatis, ita ut eos , quocunque ducunt, sequamini, sed quae tantum in his Nilia erunt, volo vos conse ctari, ae nosse pariter quae sint reiicienda rae. Cuius exemplum postea a poetis assert, et iis tanIum mentem adhibendam monet, quae bonorum hominum facta dictaque enarrauerunt, illaque imitanda, quando vero ad nefarios homines uenerint , haec omnino Pisauda, auresque obstruendas esse. 2. Ad finem, ob quem leguntur scripta philosophorum, identidem respiciendum este praecipiebant, hoc enim indice iudicandum esse, quid utile, quid non, ut hoc tanquam herbae Uenenatae fugiatur, illud ut succum largientes flores decerpatur. Pulcherrime ea de re praecipit GREGORIvs NAZIAN ZENVS , dignus qui ipse audiatur:
Haee cum tuaeque sint opes fidae et tibi. Serva bonisque disciplinis expoli, rasorica scripta perlegens vincta et meιris, Colensque studia sedida eloquentiae, Et tradiderunt quae Sophi δε tiliter. At ista, quaeso, cuncta fac eaurus legat, Prudenter ex his colligens, quid utile, Fugiensque quicquid noxium es et psilem. is aemulari cura fit sapientiam
quae flore in omni Iesitans, ex singulis Idonee carpis, esse quod videι utile.
323쪽
DE PHILOS. VETERUM CHRISTIANO R. au
a. Porro non ignorabant viri doctissimi, illa quoque, quae bona sunt in
philosophorum libris, innumera admixta habere mala, contaminataque esse erroribus intolerabilibus, multa non serenda paucis utilibus et con mendandis inspergi: haec itaque separanda, tollendasque paleas a tritico scoriasque a metallo puriore inculcabant. Quam viam se iniuisse exemplo Pauli. apostoli edoctum, qui didicerit a vero Davide extorquere de
manibus hostium gladium, et Goliathi superbissimi caput proprio mucrone Iruncare, et ita rem instituisse scribit HIERONYMus , G Ω-pientiam secularem propter eloquii venustatem et membrorum pulchriatudinem de ancilla atque captiua I Mistidem jaciat, et se quid in ea mortuum, re idololatriae, voluptatis, erroris, libidinum, vel praecia dat, vel radat, et mixtus purusmo corpori vernaculos ex ea generet Domino Sabaoth. 4. Sed hoc quoque iubebant cauere, ne ancillae adhaerentes dominam obliuiscerentur vel contemnerent, sed philosophia in seruitium fidei redacta Scripturae lacrae toti se traderent, neque illius diligenti studio ab hac auocari se paterentur. Vnde cum grauiter obiurgasset CLEMENf ALEXANDRIN vs eos, qui ancillarum inescati philtris contemserunt dominam philosophiam, et consenuerint alii quidem in musica, alii vero in geometria, alii durem in Grammatica , plurimi autem in rhetorica, eos quoque Corrigit, apud quos fecularis philosophia in maiore est existimatione, quam domina, ut Agar olim apud Abrahamum, hunc que imitandum esse monet dicentem: ecce aniseida in manibus tuis, utere ea ut libet, quos diceret, secularem quidem amplector doctrinam, et ut iuniorem, et ut conseruam, suenIiam autem tuam, ut perfectam dominam honoro et colo. Eadem inculcauit Didymus Alexandrinus apud IOAN. DAMASCENvM qui videndus. s. His tandem, ut cuncta sepe quasi munirent, addebant, examinandas esse philosophorum opiniones ad fidei normam, diligenterque attende dum, quid Conueniat, quid dissonet: nihil autein pro salutari ad vitam dogmate recipiendum este, quod non cum doctrina Christiana conueniat. Quem in finem A vG UsTIN vs recte, latetur, viderisse, studioses et ingeniosis adolescentibus, et timentibus Deum beatamque vitam quaerentibus, salubriter praecipi, ut nullas doctrinas, quae praeter Ecelsam Chrisi exercentur, Ianquam ad beatam Diram capessendam secure sequi audeant, sed eas Iobrie diligenterque diiudicent,
in ceteris cutem doctrinis, quae apud gentes inueniuntur, omnibus tenendum esse, ne quid nimis diligatur. Qui alio loco candide aperit, quod ipsi damnum huius rei negleetus attulerit, fatendo: Cum aces et
ad Scripturam sacram, visam Mi fuisse indignam, quam Tullianae
dignitati compararet; rumorem enim Τbum refugisse modum eius, et aciem suam non penetrasse interiora eius 2 et quamuis ea esset, quae cres
Q Ep. ad Magn. eon . ep. 346. o De doctrina christ. L. II. ε 39. H i. e. p. 284. Q Conseas L. III. s. vi Sacri parall. T. II. vpp. p. 63s.
324쪽
PERIOD. II. PARS II. LIB. I. CAP. II.ereficeret cum paruulis , dedignatum tamen se fuisse , esse paruvlum,
et mimidum fastu sibi grandem visum fuisse Idem pluribus contigisse
L Ac AN Tivs refert: Nutant enim, ita scribit, plurimi, ac mox
me, qui liIerarum aliquid attigerunt. Nam et in hoc philoVophi, et
oratores et poetae pernicios Iunt, quod incautos animos faciti irretire possisnt suavitate sermonis. In sequentibus autem multos ex hac caussa taedium cepisse Scripturae sacrae obseruat. Talia innumera fere apud patres Eecletiae veteris occurrunt, quae hele adducere omnino locus non patitur. Videndus autem , qui diligenter in eo argumento versatus est FRAN Is Cus BAL Tvs ' Pulchre recteque haec omnia moneri,
aequus iudex latebitur quilibet: ast addendum erat, non amplectendam osse nebulam pro Iunone, nec carbones pro thesauris, et suspecta atque noxia philosophorum dogmata pro Veritatis particulis habenda, sicque comparationem philosophiae gentilis cum Christiana religione et scriptura
sacra caute instituendam, nec obtorto collo in commoda R. C. trahenda esse, quaecunque externa see te Concordiam mentiuntur. Hoc enim cuin negligerent viri ceterasti doctique, omnes illae cautelae impedire non P tuerunt, quominus frequenter laberentur, ut alibi iam monuimus.
Perplacet κPHOTII γ iudicium, de Anonymi testimoniis de Christo ex gentilium scriptis : Us laborem viri ac Icopum cur intus nemo meriIo reprehendat, ipsum tamen opus non perinde se habet. Non soluin enim dissentanea saepe in multis dicta diuinae nostrae mei accommodare nititur, verum etiam fabulas ac somnia, quae vel ab ipsimet, qui prodiderunt scriptoribus, s quid Iaperent, Irrideantur, quae I men ille Christianae Mei nostrae conducere adeo a mare non vereIur, ut studiose quoque fabularum et somniorum alienum sensum tu veros, pios , purosque ac Anceros diuini dogmatis sensus traducat, unde vi
emolumentum omnino nullum Perae religioni attulis , ita eriminandi occasonem caviliantibus praebui e non reiuria viaeatur. Ostenderesquidem deinceps gentes poIerunt e nostris quosdam, qui ad commemdandam religionem nostram quae sola pura es ac Dera neque et Ia praeterea re opus habet) eiusmodi adhibeant, quae nihil ad rem pertineant, quin maximam potius partem prorsus aliena snt, qui res illarum eo illare cum nostris conenIur. a quibus tamen nihilo minus, quam a lumine tenebrae, disiunctae sunt. Quae prudenter atque accurate dicta etiam ad veteres istos pro religione Christiana athletas suomodo pertinere, latebitur, quisquis antiquitatis et auctoritatis praciudicium eiurauerit, et quam dii licui cautelarum criticarum negotio res
tractanda sit, intelligit. 3. XIV. X. Εκ dictis manifestum esse putamus, quae doctorum E clesiastico in sententia de philosophia gentili fuerit, et quid de philoso
325쪽
DE PHILOS. VETERUM CHRISTIANOR
enim nec Conditio eorum munusque poscebat, nec Graecae philosophiae indoles, qualis tum erat, facile admittebat; sed in id connitebantur viri optimi, ut cum docendi munus in ciuitate Christi accepissent, strenue ollicio sacerent satis, populum erudirent, aduersarios prosternerent, veritatem religionis Christianae defenderent, et philosophiam quandam domesticam, quam a barbaris, id est Hebraeis, se accepisse dicebant, statuminarent, hisque finibus eam, quam multi satis amplam postidebant, philosophiae gentilis notitiam et luetionem librorum huc pertinentium
attemperarent. Quo nomine et respectu ex philosophorum choro, pa cis quibusdam exceptis, recte excluduntur. Quod ubi accurate tenetur, euitari possunt verborum contentiones et pugnae, in quas inciderunt
viri quidam doeti, qui de Platonisino patrum disputauerunt, eumque ita vel allirmauerunt vel negarunt, ut vel philosophos Ecclesiae doctores sacerent, vel onuiem illis philosophiae cognitionem denegarent. Quorum prius factum est, cum obseruarent viri eruditi, patres multos phil sophorum gentilium libros legisse, et nonnullis reiectis haud pauca sibi vindicasse, dogmatibusque philosophorum doctrinas sacras nonnunquain accommodauisse: posterius tenuerunt alii, cum graues patrum inuecticias in philosophos et philosophiam gentilcm legissent, eaque notassent loca, quibus errores detellandos illi obiecerunt. In quo utriusque
partis iudicio a mente patrum praeter fas receditur. Ex adductis citi meorum locis atque testimoniis sole meridiano Clarius est, non reiecisiscos omnem prorsus philosophiam, et tanquam inutilem et da1nnosam
proscripsisse ; sed ubi semel a simplicitate apostolica discessissent, phil
sophiae etiam gentilis studiu in se auisse suis limitibus circumscriptum certisque modis determinatum, et discipulis quoque suis commendauisse: non vero id sibi εργον posuisse, sed ancillae instar philosophiae notitiam ad inseruiendum dominae, theologiae, habuisse, et disciplinarum en DClicarum atque προπαιδευώατ- et progymnasmatum loco admisisse, huncciue usum restrinxisse partim ad veritatis diuinae contra insultus philosophorum gentilium defensionein, partim ad doctrinarum sacrarum corroborationem, partim ad eruditionis et eloquentiae elegantiam. Ex
quo, nisi nos iudicandi sallit acies, sequitur, non id habuisse pro se po doctores Acclesiae, ut philosophos se praestarent, Certaeque se sectae , more Graecorum addicerent, vel quaedam eκ diuersis sectis dogmata conciliando eligeruloque sectariam quandam philosophiam, notiamque sectam, ut Electici secerunt, conderent, hancque philosophiam suam aliis iterum traderent; sed adhibuisse eos philosophiam tantum ad illustrandas confirmandasque atque defendendas veritates illas, quas hoc aduersus hostes R. C. praesidio opus habere crederent, vel ad constan- Ilip. philos Tom. III. Rr dendos
326쪽
st. PERIOD. II. PARS II. LIB. I. CAP. II.dendos quoque philosophos gentiles, qui vehementer doctoribus Christianis obluctabantur, utiles atque esticaces putarent. Quare non qUa renda sunt apud eos φιλοσοφου orie proprie sic dicta , quae argumentum aliquod deductis eκ principiis suis conlectariis, ratione duce, examianant; iniscent enim in dissertationibus suis semper rationis, reuelationis et traditionis principia, et communi quasi eκ fonte, ἀμμίδως saepe, si fatendum, quod res cst, sua hauriunt, ut vel ex solis, quas pro religi ne Christiana scripserunt, apologiis disci potest. Eximendi itaque sunt ex philosophorum numero, quam personam sustinere ipsi pii viri erubusrunt, et grauiter ideo in philosophiam inuecti sunt, ut ex illis, quae haede re B A L T v s collegit, testimoniis manifestum est. Quod si patres Ecclesiae , hac quidem tignificatione, philosophi non sunt, neque Platonici dici debent vel possunt; id quod facile concesserimus Balto, tantis animi motibus contra Platonismum patrum illo argumento pugnanti, quod Graecam philosophiam culpaverint, nec ulli sectae a thaeserint. Tales enim Platonicos intor patres reperiri, si paucos quosdam , SPnesium huicque similes cxcipias, qui Eesccticae liue Alexandrinae philosophiae ex professis, quoa aiunt, adhaeserunt, quales Speusippus, . Xenocrates, Polemo, veteres, vel Apuleius, Plotinus, Porphyrius, iuniores suerunt, nemo sorte dixit unquam, certe dicet nemo, qui E elesiasticorum scriptorum libros cum attentione legit: licet ad eκcusai dum eum Platonismum, qui illis tribui solet, non sufficiat, ut infra dicemus. Quod si vero patres Ecclesiae philosophi dicendi non sunt, nullam eos quoque sectam prae aliis sibi deamatam delegisse sequitur. Cum enim per omnia sectarum Graecarum, quae eo tempore florebant, quo Christiani in scholis gentilium philosophorum instituebantur, systemata
malles errores serpere, immixtaque paucis quibusdam bonis innumera salsa atque detestanda deprehenderent, qui hus conuelli religionis Christianae dogmata, ct ciuitatis sacrae sun lamenta tantum non euerti Uid bant, graue ideo in omnes sectas odium conceperunt, nec ulli sectae pepercerunt, rati nullam corum adeo innocentem esse et ita sana continere dogmata, ut non Christianis placitis contradiceret, quamuis inquavis secta reperiri veritates quasdam sacris doctrinis consonas putarent. Non ineleganter ea de re disserit LACTANTrus', qui summam veritatis, id est systema aliquod cohaerens et nullo in loco vel saltem fundamento deficieris, non comprehendisse scribit, nec comprehendere potuisse, philosophos quamuis ea fere, quibus summa ipsa constat, et viderint et explicauerint: sed diversos ne diuerse illa omnia
protuli sed non anne cientes nec eminas rerum, nec consequentias, nec rationes, vi sunmam illam, quae continet uniuersa, et compingerent, et implerent. Facile autem esse, docere, pene universam veritatemper pbilosophorum sectas esse divisam ; nec enim se philosophiam euenteres
G Desens patrum Platonisini actuae. L. L toto. institui. diu. L. VII. c. 7.
327쪽
DE PHILOS. VETERUM CHRISTIANOR.
3is rere, ut Academici solent, quibus ad omnia respondere propositum si, quoin si potius calumniari et illudere ; sed docere se, nullam sectam fuisse tam deuiam , nec philosophorum quenquam tam inanem, qui
non viderit aliquid ex Dero. Sed dum contradicendi studio infamant, dum sua etiam falsa defendant, aliorum etiam vera obvertant, reon tantum elapsam ipsis veritatem esse, quam se quaerere simulauerint,
sed ipsos eam poti Mum suo vitio perdidisse. Haec Lactantius grauis
hoc in loco sectariae philosophiae insectator. Similem in modum Iustinum Martyrem de philosophia seetiaria statuisse, eκ diuersiis, quas termiando inplorauerat sectis, quarum nulla ei satisfecit, abunde liquet. Affert aliam huius patrum odii in sectariam philosophiam Graecorum causiam FRANC. BAL Tvs', hoz loco sine examine non practermitte eam. Nempe putat: philosophiae Graecae auctoritatem inde potissimum enatam, quod et panem gentilis constitueret religionis, et praestantiorem magisque rationalem eius panem conficeret, hanc ei inuidiam apud Ecclesiae doctores conflasse. Cum enim viderent, ista auctoritate retineri multos et deterreri, quo minus saera Christiana an plecterentur, nihil eos magis obesse rebus Ecclesiae prosperis credidisse, quam diuisam per Graecorum sectas theologiam gentilem, indeque omnes eos quoque sectas reiecisse, eo quod ita totum gentilis religionis neruum euerti crederent. In qua obseruatione verum quidem est, philosophorum de Deo rehusque diuinis opiniones prudentum religionem constituisse; sed, id communem plerorumque opinionem fuisse, probari non potest, et ad paucos quosdam ex innumera reliquorum turba , qui phia sophari coeperunt, hocque medio superstitionis in religione domina tis turpitudinem et ἁλογίαν detexerunt, periinet. Id quod inde luc
lenter probatur, quod philosophi plerumque gentili theologiae, qualis ii
ter sacrificulos obtinebat, et hominibus seruanda et religiose custodienda tradebatur, insensiores fuerint, inque illam vel publice, vel clanculum insurrexerint, ut et vetus historia philosophica, in Socrate, Aristotele, Diagora, Epicuro, et iunior, in exemplo Luciani testatur. Neque
primum philosophorum systemata aggressi sunt doctores Ecclesiae qui
contra gentilem philosophiam pugnarunt, sed ante omnia superstitionis in religione publica legeque patria recepta dominantis ineptias, tum pitudinem , contradictiones, et absurditatem detexerunt; hacque demum euersa ad philosophos se conuerterunt. Inter quos cum inuenirent multa, nec absurda, nec a ratione atque veritate aliena, quae nec negare possent nee reiicere, has veritatis reliquias pro ipsa gentilis religionis anima habere, inque eas tantis inuectitiis insurgere non poterant, sed haec veritatis velligi a pro latrociniis habebant furiisque, quibus Hebraeis suae facultates creptae fuissent, ut ipse Baltus aliquoties recte annotauit. Ast id ipsis summo erat offendiculo, quod inter quae-R r a dam
328쪽
PERIOD. II. PARS II. LIB. I. CAP. II.
3isdam pulchra et veritati summe affinia mille salsa et inepta occurrerent, sicque a capitalibus erroribus nulla secta ita esset immunis, ut inueniri posset systema aliquod, quod naeuo insigni et cum Christiana veritate aperte pugnante careret, quodque non Veritates quasdam ab alitis propugnatas. et sacris literis consonas euerteret, id quod iucunda dissertatione ostendit LACTANT ivs ipse, ne nimiis prolixi simus, legendus: qui satis luculenter hanc disputationem his claudit verbis : Totam igitur veritatem es omne diuinae religionis arcanum pbilosophi i attigerunt. Sed aliis refellentibus defendere, id, quod rnuenerant, nequiverunt, quia singulis ratio non quadrauit: nec ea, quae uera senserant, in summam redigere potuerunt. xI. Philoso- β. XV. XI. Eκ his vero porro intelligitur, qualem sibi philosophiae sincerioris et facile cum Christiana doctrina in concordiam redia gendae faciem Ecclesiastici doctorcs pinxerint. Nempe veritates multas per sectas varias dispersas passim deprchendebant, quas cum gentilis philosophiae acumini tribuendas non esse, crederent, ab Hebraeis exque horum oraculis surreptas esse statuebant. Eas itaque veritatis reliquias atque purioris philosophiae vestigia ex omnium sectarum placitis collia genda , sicque philosophiam aliquam Eclecticam erigendam esse incul- Cabant, quae vcritates illas omnes complecteretur, quae inter sectas diuisae laterent, sed immixtis tot erroribus nec nexum Verum haberent, nec sundamento alio, nisi vel salso vel lubrico, niterentur. Hinc magnifico commendationis genere verbisque superbis in laudes huiusmodi philosophiae Eclecticae effusi sunt, ex quibus luculenter iudicari potest, quale philosophiae genus doctoribus Cnristianis arriserit. Cuius rei, cum primariam tractationis nostrae partem complectatur, pauca quaedam , horia cum Lectoris venia, testi in nia afferremus. Inter quae I v-STINO M A R T Y R I primus locus debetur , viro pio doctoque, et philosophiae Graecanicae callentissimo. Is diserte: γάρ τω cum φι
σπερ ἐκαλεῖτο ὀπατηη τοῖ λίγου. Est namque reuera philosophia maximum
329쪽
DE PHILOS. VETERUM CHRISTI ANDR
3i7mum bonum et Deo grati mum, quippe quae sola nos ad eum atam eat, eaque commendet. Atqui ir demum vere sunt felices, qui mentem philosophia excolunt. uuid autem sit philosophia, et qua de causia ad homines si demissa, permultos latet. Non enim essent, sycia mit neque Theoretiei, neque Platonici, neque Stoici, neque Peripatetici, reque othagorici, cum ea uva si scientia Luam vero ob causism in plures ita abierit famones, dicam. Pui pruni hanc artia gere, si ob id praeclari fuerunt, accidit ut eos succusores illorum δε-ctarentur: non ilii quidem de veritate aliquid perquirentes, sed fora
rudinem duntaxat et continentiam ipsorum nec non nouum orationis nitorem admirantes cum stupore e eaque vera se arbitrantes, quae a
magistro quisque didicisset. Pui deinde sisccesoribus quoque sitis eiusmodi omnia, atque aha hisce smilia tradentes, eo appet Ityunt nomiane, quod ipsus disciplinae obtinuerat parens. Similia, quin immo lu
telicam, sed quaecunque ab his sectis recte dicta iunt, quae docent imstitiam cum pia hientia, HOC TOTUM SELECTUM PHLLOSOPHIAM dico: quaecunque avrem ex humanis ampurata cogia rationibus adulterarunt, ea nunquam diuina dixerim. Quibus in ve bis ipsum Eclecticae philosophiae nomen iam occurrit, quod et alibi f
ρeισμτα ἐκ λαγην. EM autem philosophia. suae in unaquaque secta de iis loquor quae sunt in philosophia, represendi non possunt decreta cum vita congruente in Dnum eoacta electionem. Eandem ingressa est viam schola Origenis a magistro suo, qui apud Ammonium hanc phil sophandi rationem didicerat edoeta, de cuius in philosophando methodo haec narrauit GREGORI Us THAVMATUR Gus η, postquam C rose argumenta adduxisset, quibus ipsum fratremque ad philosophiae udia fuisset cohortatus: Ita philosiophandum censebat, ut omnia vete-rKm monumenta, quaecunque a philosophis aut Θmnodis elucubrata sunt, qua feri possit sedulitate, nihkl amandantes aut repudiantes legeremus, nondum enim iudicio nos instructos esse, exceptis quae athe rvm r essent: qui etiam humanis smul notionibus veluti praecipites deiecti Deum aut prouidentiam esse negant. Indigna enim haee esse, R r 3- quae
330쪽
quae legantur , ut nee in forte oblato quopiam scripto contaminetur animus no ter, pietatis studio addictus , sed interim inaudiens cultui Dei contraria - - Reliquos vero omnes versandos esse , ae quas colloquii ea fis adeundos. sed tamen ne unum ahauod genus aut dogma philosophicum praecipuo bonore dignemur, aut plane reiiciamus , sue Graecum si, sue Barbarum, sed omnia audiamus. Sapienter hoc et
Antulari ab arte' profectum. Ne forte, se unum aliquod per o horum
OH illorum documentum solum audiatur, inque pretio habeatur, etiamsverum non si, ut unice tamen verum in animos nostros irrepens deciapiat, et per se ita penetrans, iuri et arbitrio suo nos vendicet, adeo ut nee obsistere, neque abluere queamus, ut lanis tinctura non eluenda ix fatis accidit ete. Quae late postea persequitur, et quae incommoda habeat philosophia sectaria, quae damna veritati mentibusque aliarat,
haud ineleganter explicat. LACTANTII vero ea de re praecepta eκ
parte supra iam retulimus, qui inter alia: Puod δε extitisset aliquis, quiveritatem sparsam per ρgulos, per Mectasque diffam colligeret in
unum, ac redigeret in corpus, is projecto non dissentiret a nobis. Sed hoc nemo facere , nisi veri peritus ac siciens, potest. Verum autem
scire non nis eius est, qui si doctus a Deo. Neque enim potes aliter repudiare, quaeial ount, eligere ac probare, quae vera, sed se vel seu id inceret, certissime phiAsopharetur etc. Alia veterum testimonia pastim viris doctis ' laudata, heic, ubi prolixis esse nobis non licet, tacemus. Patres itaque Ecclesiae philosophiam quandam Ecleeticam commendauisse certis limum est, neque dubitandum , hanc quoque lententiam eorum a doctoribus Christianis, qui in Aegypto antinum litateris sormauerunt, ortum habuisse. Hac cnim in regione diu ante Eclecticae scholae origines hanc electivam philosophandi et consarcinandi diuersaruin sectarum placita methodum obtinuisse, ii et sectae sormam nondum haheret, indeque ad alias quoque gentes transiisse, suo loco luculenter probauimus. Quamuis autem haec satis certa sint, cauendum tamen est, ne in significatione huius vocis, et definienda philosophia
Eclectica ex mente patrum aberremus. Id quod plerisque eκ recentioribus accidit, qui his veterum locis ad confirmandam philosophiae Eclecticae auctoritatem usi sunt. Non enim illa voce liberam et praemedit tam eorum dogmatum electionem ex variis philosophorum assertionibus
adductum sinae rationis certique et indubitati principii factam intellius hant, quam hodie huius nominis significatione sectariae philosophiae o ponimus, et libertatem magis recipiendi quicquid Verum est, quam cem tum dogmatum delectum denotamus. Quamuis enim ipsi huc collineare videantur, fatentes, veritatem se sparsam per singulas sectas atque